De Vader en het kind

De Vader sprak:
Kom, mijn kind, laten we op reis gaan.

Waar gaan we heen, Vader?
Naar een ver land, een ander koninkrijk.

Zal het een lange reis zijn?
Ja, we moeten iedere dag reizen.

Wanneer zullen we onze bestemming bereiken?
Aan het einde van jouw leven.

En wie gaan er met ons mee?
Vreugde en Verdriet.

Kan Verdriet niet thuisblijven?
Nee, zij is nodig om jou dicht bij Mij te houden.

Maar ik wil alleen Vreugde…
Alleen met Verdriet zul je ware Vreugde kennen.

Wat moet ik meenemen?
Een hart dat Mij wil volgen.

Wat moet ik doen op reis?
Je hoeft maar één ding te doen: dicht bij Mij blijven.
Laat niets je van Mij afleiden. Houd je ogen op Mij gericht.

Wat krijg ik te zien?
Je zult mijn heerlijkheid zien.

En wat zal ik leren kennen?
Je zult mijn hart leren kennen.

De Vader stak Zijn hand uit.
Het kind, dat wist hoeveel de Vader van haar hield,
legde haar hand in de Zijne en ging op reis.

Cynthia Heald

Dagboekschrijven onder tranenboom

Enthousiast knielde ik neer op de natte bosbodem. Ik probeerde een foto te maken. Huh, maar waarom deed mijn camera het niet? Ik zag het al: mijn geheugenkaart zat vol. Ik moest oude foto’s wissen om nieuwe te kunnen maken. Ik dacht: daar ga ik over bloggen. Over afscheid nemen van het ene seizoen om het andere in te gaan.

Roze bloemen wissen

Hieronder zie je mijn camera. Ik wiste alle roze bloemen om paddenstoelenplaatjes te schieten.

En toen viel Hamas Israël binnen en wist ik niet meer hoe ik mijn blog af moest schrijven. 

Uit mijn dagboek
10 oktober

Tranenboom

Ik wandelde door de mist naar de boom bij de kleine hei. Nu zit ik eronder. Het waait en de wind blaast de druppels van de takken boven mijn hoofd. Ze vallen overal: op het bankje, op de mouwen van mijn jas, op mijn camera. De boom huilt. Iedereen huilt. 3 dagen geleden viel Hamas Israël binnen. Ik krijg de beelden niet meer uit mijn hoofd. De zon probeert door te komen. Maar de boom huilt nog steeds 

Uit mijn dagboek

16 oktober

Genade inademen

Ik was vroeg vandaag. De boom drupt niet meer. Ik adem vrede in en voel me bijna schuldig dat ik zo fijn zit hier. Er zingt een vogel in de struiken. Ik geloof dat God ondanks alles het kromme recht zal maken. Christenen hebben een vooruitziende blik las ik gisteren [1] en daar bid ik om. Ik kijk veel te veel naar alles wat krom en lelijk is in deze wereld. Vanmorgen adem ik vrede in en de genade van God. Zijn goedertierenheid: elke dag nieuw. Is het raar dat ik weer mooigheid zie? Ik denk dat het mag. Oog hebben voor de kleine wonderen zoals een herfstblad in de ochtendmist. Te mogen léven

 

Uit mijn dagboek

28 oktober

Hij kent ons verhaal

Ik las: "Het is oké om te treuren - en de waarheid over je pijn uit te drukken in woorden. Het opent een ruimte om God binnen laten. Dat is precies wat je nodig hebt. Alleen Hij kent ons verhaal van begin tot eind - het echte einde en niet de verhalen die we onszelf soms vertellen"

Zomerbloem in herfstbos

Vandaag is het 9 november! Nog nooit heb ik zo lang gewacht met het online zetten van een blog. Mijn fototoestel explodeert bijna van de herfstfoto's. Op één uitzondering na: gisteren zag ik roze vingerhoedskruid tijdens mijn wandeling. Hoe bijzonder is dat.

🌸 Laatbloeier?

🌸 Teken van hoop?

🌸 Roze wondertje?

🌸 Herfstverrassing?

🌸 ...

Troost in de Psalmen

Heb jij net als ik moeite om afscheid te nemen van het ene seizoen om het andere in te gaan? Ik vind veel mooie lessen en troost in de Psalmen. Ik omhels ze als een geschenk, juist voor een tijd als deze. God tilt moedeloze hoofden omhoog [2]. Ik ga Hem daar extra om bedanken vandaag.

“There’s something about lifting your voice to God, especially in the words of the Psalms. If you have something to be thankful for, it gives shape to your gratefulness. And if you don’t, the song becomes a place into which to pour your overflowing heart. The psalms give voice to your sorrow and pain, and singing them lifts up your heart. It resets your focus on God and gives you hope.” Sarah Christmeyer

 

🌷🌸🌻🌼 Heb jij nog bloemen gespot?

Linked to Sweet Tead and Friends Link-Up

---

[1] Paul lived in the future tense, as well as in the present. His actions were governend by what God would do in the future. He knew that Jesus Christ would return and reward him for his faithful ministry, and on that day, the saints in Thessalonica would bring glory to God and joy to Paul's heart. As the songs says: "it will be worth it all when we see Jesus. Source: Be Ready: Living in Light of Christ's Return, Warren W. Wiersbe

[2] Psalm 3:4  U echter, HEERE, bent een schild voor mij, mijn eer; U heft mijn hoofd omhoog.

Angsthaas op zoek lichtsprankjes

O nee, daar krijg ik echt buikpijn van! Met een snelle beweging klik het blogbericht weg. [1] Mijn doel was eenvoudig: het citaat vinden. Toen ik door mijn berichten scrolde haalde de echo van het verleden me in. Wat een ellende

Koffie en scheurkalender 

Ik loop de trap af om koffie te halen. De geur alleen al pept me al op. Met een mok vol sta ik stil bij mijn scheurkalender. Vergeten... het is al dinsdag! [2] Ritsss, ik scheur er met mijn vrije hand het bovenste blaadje van af

Kijk wat erop staat 👇 

Ik lees: 

Staar je niet blind op de grijze wolken, maar zoek een sprankje licht ertussen. Bron: niet bekend

Mijn duisternis was er elke dag (2011)

OK, een kwestie van mindset toch? Ik speur iedere nieuwe dag naar "mooie dingen" en ontdek honderdduizend lichtjes. Maar 11 jaar geleden lukte me dat voor geen meter. Daar las ik net over en ik kreeg er buikpijn van. Ik snakte toen naar licht maar mijn duisternis was er elke dag. 

~~<><><><>~~

Je hoeft je niet op te pimpen

Vind jij het ook moeilijk om posief te blijven als je midden in de misère zit? Ik was daar. En het mag er zijn: de donkere emoties. Ik denk zelfs dat ze er moeten zijn want hoe kan je anders de werkelijkheid verwerken en dichter bij jezelf komen. Je hoeft je niet op te pimpen en krampachtig naar lichtpuntjes te zoeken.  

💔 Wat is het rauw

Ik had mensen nodig, die naast me kwamen zitten zonder iets zeggen. En de volgende dag weer en de dag na vandaag ook. Dat zou fijn geweest zijn. Ik herinner me wie het waren die dat deden.

Pfff... serieuze taal!

~~<><><><>~~

Die zag in in het echt!

Terug naar een wat luchtiger setting. Over sprankjes licht gesproken: die zag ik dus in het echt tijdens mijn wandeling. Telkens scheen de zon even tussen de wolken door. Ik schreef er over in mijn dagboek.

Uit mijn dagboek

Maandag, 28 augustus

Mijn handen voelen koud en stijf. Het is frisjes... de herfst komt eraan! Dat voel ik tot op de botten van mijn vingers... Ik zie de grijze lucht voor mijn ogen opentrekken: kijk, daar is een grote streep hemelblauw. Maar de wolken zijn er ook nog en die hangen laag boven de toppen van de naaldbomen in de verte en ook boven mijn hoofd.

Komt er regen? Mijn app zegt van niet. Ik deed een dubbelcheck voordat ik ging. Yep, altijd, altijd wil ik me indekken voor wat komt. Pech want dat lukt  niet. Het weer is zo veranderlijk en het leven ook. God kent 't heden en overziet mijn toekomst. Is dat genoeg voor mij? Jaaaa

Mijn vakantie is voorbij. Ik popel om te beginnen maar tegelijk zie ik er tegen op. Ik zie de bui al hangen. Wat als... stel je voor dat... O nee, zo wil ik niet denken. Waai maar weg jullie!

Einde dagboekcitaat 

Een (over) bezorgde angsthaas

Nu zit ik weer in mijn schrijfkamer. Ik glimlach als ik mijn dagboekstukje lees. De grijze wolken brachten geen spatje regen! Ik noem mezelf soms: (over) bezorgde angsthaas. [3] Iemand fluisterde ooit in mijn oor: daar hebben meer vrouwen last van. Daarom deel ik met liefde een citaat dat ik vorige week las. Het hielp me vanmorgen om mijn nare gedachtes weg te laten waaien met de wind.

Citaat Martyn Lloyd Jones:

De problemen van morgen zullen komen maar dan is het al morgen en niet vandaag. Als je het leven wilt doorwandelen zonder jezelf te kort te doen en bezorgd te zijn, waardoor je misschien je gezondheid en zenuwen aantast, zijn dit de hoofdregels: draag niet de de dag van gisteren of de dag van morgen met je mee; leef voor de dag van vandaag; voor de twaalf uren die deze dag telt. Besef dat de God Die je vandaag helpt, morgen nog steeds diezelfde God zal zijn en je dus morgen ook zal helpen. Christus is gisteren en heden dezelfde en in de eeuwigheid. Laat alles aan Hem over, vertrouw op hem, wees ervan verzekerd dat Hij altijd voor je uit zal lopen, de Bijbel zegt. Ga naar Hem toe en je zult zien dat Hij daar al is, dat Hij er alles van weet, en ook alles van jou weet. Bron: De Bergrede, Martyn Lloyd Jones

~~<><><><>~~

Leef voor de dag van vandaag. Ik probeer het. Daardoor vind ik sprankjes licht tussen de grijze wolken. Kijk wat ik zag tijdens mijn wandeling! 

2 keer mooiigheid (lichtsprankjes)

• druppeltjes op het na-zomergras: -- nog geen toepassing, weet jij iets? --
• geel hartje op verschroeide aarde: God geeft sieraad in plaats van as [3]

Schrijven helpt! 

Ik begon mijn blogpost met "toen ik door mijn berichten scrolde haalde de echo van het verleden me in." De echo is weggestorven en mijn buikpijn is over. Ervaar jij ook dat het helpt om dingen van je af te schrijven? 

💬 Of ben je een prater?

~~<><><><>~~

💞 Wat vind jij van mijn scheurkalender-citaat? Aha! of huh? 

🌞 Wat zijn de de sprankjes licht in het grijs van jouw leven?

[1] Een oude afgesloten blog, die ik bijhield voor familie en vrienden, toen wij door een moeilijke periode gingen als gezin rond 2011

[2] Ik schreef dit blogbericht in stukjes. Nu ik afrond is het al donderdag

[3] In Dutch a standing expression for a frightened person is "angsthaas", or "scared hare". 

[4] Ik schreef in juni over de brand op de heide: Naar de verbrande hei kijken

Zomer Challenge (één dag tegelijk leven)

Alleen als ik opsta. Of me omdraai. Of ga liggen. Dat zijn de momenten dat ik duizel en misselijk ben. Maar ik wil niet dat de angst voor duizeligheid me helemaal beheerst, dus stap ik dapper op mijn fiets.

Weg met de angst (4 juli)
Ik rijd langs het kanaal. Mijn einddoel is het bankje bij de eik. Daar wil ik mijn koffie drinken en de koekjes opeten. Mijn hoofd leeg laten waaien. Weg met mijn angst.

Bloemen, bloemen (ik ruik ze)
Ik zet mijn fiets onder de boom en ga op het bankje zitten. Hier kan ik fijn van me afkijken! Bloemen, bloemen en nog eens bloemen. Ik ruik ze ook. Ik pluk er een paar.

Waai uit mijn hoofd

Ik eet mijn koekjes, drink mijn koffie. Wat waait het fijn! Boven het vlakke veld schuiven imposante witte wolken langs de blauwe zomerhemel. Ik kijk er lang naar want van je af kijken is goed. Waai weg angst. Waai maar weg uit mijn hoofd! 

Alleen deze ene dag. 

Eén dag te gelijk. Alleen deze ene dag. Geen zorgen voor morgen. Zo te leven, van dag tot dag, stap voor stap. Daar oefen ik me in. En dan denk ik eraan dat Hij me precies geeft wat ik nodig heb. 

Kon ik maar bevatten dat de almachtige God van al dit moois in elk deeltje van mijn wezen geïnteresseerd is. Hij voelt zich betrokken bij de haartjes op mijn hoofd en de onbeduidendste onderdeeltjes van mijn leven zijn bij Hem bekend. Mijn mind is te beperkt. Begrijpen kan ik het niet. Maar ik geloof! Bron: Martyn Lloyd Jones en een beetje Aritha

Dieper dan tranen
Als mijn koffiemomentje voorbij is loop ik een eindje het bloemenveld in. William Wordsworth, de wandelende dichter, zei ooit: de gewoonste bloem brengt mij vaak gedachten, die dieper liggen dan tranen. Dat heb ik vandaag ook.

Dat het leven een gave van God is. Dat ik in Zijn handen ben. Dat mijn lichaam ooit zal sterven, maar dat ik toch eeuwig leven bezit (over de dood heen). Onderweg naar Huis.

Quote William Wordsworth: “Come grow old with me. The best is yet to be.”

Veldje witte klaver

Ik kniel voorzichtig neer om een video te maken (niet te ver voorover wat dan wordt ik mega duizelig). De witte klaver lijkt zo'n gewone bloem maar als je de hoofdjes van dichtbij bekijkt zijn het kleine wondertjes. De bijen vliegen af en aan. Busy, busy, busy, zoemen ze. Ik neem tijd om ze op de foto te zetten. 

Getroost leven (6 juli) 

🌸🌼 De veldbloemen die ik plukte zette ik in een theeglas. Ze herinneren me eraan dat het mogelijk is om getroost en gerustgesteld te leven in Gods liefdevolle zorg. 

Dat ik mag zijn wie ik ben. Gewoon ik. Met mijn angst maar ook met mijn blijheid voor elke nieuwe dag. Gewoon alleen deze ene dag! Hoe mooi is het leven.

Eén dag tegelijk leven (zomer challenge)

8 juni

Toen ik net buiten zat dacht ik: dat wordt mijn challenge deze zomer: Eén dag te gelijk leven. Geen zorgen voor morgen. Alleen vandaag. Zo te leven, van dag tot dag, stap voor stap. Of je nou gelovig bent of niet... het is een pracht van een challenge. Je mag elke dag opnieuw beginnen.

🚲 Fantastisch Binnenveld (mijn fotoblog bij deze fietsrit)

💬 Challenge = uitdaging. Aan welke challenge heb je meegedaan? 

🌻  Weet je een leuke pluktuin?

💗  Verbonden met Huisvlijt en the Grace & Truth Linkup

Met heel mijn hart

28 juni

Wat een prachtige vrouw: Els van Dijk. Ze leidde tot nu toe een nuttig en mooi leven. Wat heerlijk om zo met pensioen te mogen gaan. De interviewer vroeg of ze niet bang was om in een gat te vallen. Els antwoordde:

“Ik kan me niet voorstellen dat het idee van de Heere God is dat ik de rest van m’n leven op de bank ga zitten”

Dat zou ik ook wel willen

Els is directeur van de Evangelische Hogeschool. Na haar pensioen gaat ze een eigen website oprichten waar ze diensten wil aanbieden op het gebied van advies en begeleiding. Misschien gaat ze lezingen geven. Ik dacht: om zo’n veelzijdige, sterke vrouw te mogen zijn. Dat zou ik ook wel willen. Geef mij een stukje "Els van Dijk".

Iniemienie beetje

O wacht, niet te ver gaan. Ik fluit mezelf terug. Vergelijken deed ik toch niet meer? Eh nee, maar soms een ieniemienie beetje. En jij? Ik denk ik aan wat ik gisteren in mijn dagboek schreef. Het past perfect bij vandaag. 

Uit mijn dagboek
27 juni

Vandaag is het een blije dag. 22 jaar geleden werd ze geboren: ons zonnetje, onze dochter. Ik hou zo van haar. Ze komt het zo vieren. De lijn met gouden vlaggetjes hangt al op. We kochten een leuk cadeau met z'n allen. Ik heb nog wel even voordat ze komt. Daarom pak ik mijn iPhone om de 'meditatie van de dag' te lezen. 

 C.H. Spurgeon schrijft:

Sommige mensen hebben het rare idee dat de enige manier waarop ze voor God kunnen leven is door pastor, missionaris of bijbelleraar te worden. Hoeveel gelovigen zouden dan uitgesloten worden van een mogelijkheid om geestelijk iets te betekenen? God wordt ook verheerlijkt door een klompenmaker, als hij onder zijn werk zingt over de liefde van zijn Heiland.

Denk niet te gering over je roeping. Kijk wat er in de bijbel staat, en je zult de meest ondergeschikte arbeid vaak verbonden zien met de grootste geloofsdaden, of met personen, van wie het leven uitblonk in heiligheid. Wat God tot jouw werk of positie gemaakt heeft blijf daarin, tenzij je er vrij zeker van bent, dat Hij je tot iets anders roept. 

Maak Hem groot waar je bent en verban alle verkeerde jaloezie en laat tevredenheid in je wonen.

Ik voel me blij om dit te lezen. Ik heb dit nodig omdat ik af en toe niet de juiste gedachten over mezelf denk. Mijn gebed: "Liefdevolle Vader, help me om tevredenheid te cultiveren. Help me om te aanvaarden hoe U mij ziet: geliefd en kostbaar. Ik bid dat in Jezus naam, amen."

Einde dagboekcitaat.

Met heel mijn hazenhart

30 juni

Yep, het is moeilijk om tevreden te zijn als je leven op de kop staat. Ik weet dat. Ik was daar. Zijn wil en weg waren grote verborgenheden me. Juist daar leerde ik op God te vertrouwen met heel mijn hazenhart.

Voor mijn zussen in Christus

Vergeet het verleden en verheug je jezelf daarover, dat je bent die je bent door de genade van God en dat je in Gods vreemde boekhouding misschien nog de grootste verrassing van je leven zult ontvangen en dat je zult ervaren dat de laatsten de eersten zullen zijn. God zij geprezen dat je bent die je bent en dat je in het Koninkrijk bent.  D. Martyn LLoyd-Jones

.・。.・゜✭・.・✫・゜・。.

Tot blogs
Mijn schrijftijd zit erop. Er wachten huishoudelijke klusje op me. Tot blogs!

😞 Hoe ga jij om met vergelijken?

✝️ Geen christen maar wel nieuwsgierig? Klik op: The case of Christ
💗 Blogpost uit 2014 Vandaag zorgt God

🎧 Trust God in the darkness

💬 Els van Dijk stopt als directeur

Als Hij zegt: wees niet bang

Het stoffige zand wolkte omhoog terwijl ik liep. 

Zo droog was het op de heide!

Onder de beuk
Ik wilde pauzeren onder de beuk maar er zat al iemand en daarom bleef ik een beetje dralen en schoot wat plaatjes. Een foto van het zandpad, een foto van mijn voeten, een foto van een bloem. Yes, de man stond op! Hij stopte zijn boek in de rugzak en liep weer verder. Kon ik toch nog even zitten.

Koffiepauze (met emaille beker)
Ik had een fijne koffiepauze op mijn lievelingsplek met een prachtig uitzicht over de Utrechtse Heuvelrug. De wolken dreven pluizig en wit voorbij en ik kon zo ver kijken die morgen! Helemaal tot Verwegistan. Ik pakte mijn telefoon en las de meditatie van die dag, via de Truth For Live App.

Uit mijn dagboek
12 mei

Ik las iets moois via de app en dat wil ik onthouden. Het ging over Jacob. God riep hem weg uit zijn land. Hij moest naar Egypte toe.  

Genesis 46:2 Jakob! Jakob! En hij zei: Zie, hier ben ik. En Hij zei: Ik ben God, de God van uw vader; wees niet bevreesd om naar Egypte te trekken ... Ik zal met u meetrekken naar Egypte.

De kern heb ik onthouden. In eigen woorden: "Onverwachts kan het anders gaan. Een deur die sluit, een deur die opengaat. Maar Hij zegt: wees niet bang om te gaan want Ik ga mee. Een weg door een donkere vallei kan een goede weg kan zijn.

Einde dagboekcitaat

Natuur ver weg (23 mei)

Nu is het anderhalve week verder. Ik kreeg kaakpijn en een kuurtje. Moe ben ik daarvan. Er komt niets van het wandelen terecht want elke stap die ik zet, is gevoelig. De natuur ver weg maar ik koester de woorden die ik terugvond. Die bewaar ik in mijn hart voor als ik het nodig heb.

Als Hij zegt: wees niet bevreesd om deze weg te gaan,

wees dan moedig en sta op. Hij gaat mee.

Nog steeds zegeningen (24 mei)

Weer een dag verder. Ik las terug wat ik gisteren schreef en heb wat dingen geschrapt (en toegevoegd). Vandaag sluit af met een zinnetje dat me raakte, uit de blog van Gayl Wright. Ze zegt: "In onze beproevingen hebben we nog steeds zegeningen."

Natuur dichtbij

Ik mijmer over de zegeningen van deze nieuwe dag en tussen de buien (ja, regen!) geniet ik van de natuur dichtbij: mijn plantjes in de vensterbank, de rozen bij de voordeur, de konijnenpootvaren van mijn zoon die toch weer uitloopt. Ik ben benieuwd hoe het met jouw ging deze week.

🎧 Danai singing: it is well with my soul

🌺 Wat groeit er in jouw tuintje (vensterbank)

Altijd met z'n tweeën

Ik staar naar het lege scherm en betrap me erop dat ik zeg: “Ik kan het niet.” Maar dan ga rechtop zitten en zeg met een glimlach: "Ik kan het niet in mijn eentje!". 

Te moeilijk voor mij

Heb je dat ook wel eens? Dat iets is te moeilijk lijkt? Te onoverzichtelijk, te pijnlijk, te confronterend. Dat je zegt: "Ik kan dit niet." Vandaag schrijf ik over hoe God me vorige maand te hulp schoot in mijn eigen complexe situatie.

👇 Lees het dagboekstukje (onder de foto)

Uit mijn dagboek:

18 april

Alles is zo anders gegaan dan ik dacht in mijn leven. Ik voel me klein en angstig, terwijl ik dit schrijf.  Kwetsbaar als een musje dat te jong uit zijn nest gevallen is. Ik ben niet iemand van “in mijn eentje” en toch ga ik iets doen waarin ik me alleen voel. Het is een eenzame weg en dat maakt me verdrietig. Ik kan maar één ding doen. Ik klamp me vast aan Gods belofte, dat Hij me bij de hand zal nemen. Dat Hij de duisternis in licht zal veranderen. Het kromme recht maken. Dat Hij me nooit zal verlaten. Ook nu niet.

God, help me alstublieft in mijn angst en onzekerheid 🙏

Hoopvol uitzien

(9 mei)

De aprilmaand vloog voorbij. Nu zit ik in mijn tuinstoel met de zon op mijn gezicht en m'n dagboek op mijn schoot. Die 18e april uit mijn dagboek herinner me nog goed. Ik voelde me zo alleen en verdrietig. Maar dat bleef niet zo. God veranderde mijn bange gedachten in een hoopvol uitzien naar Hem. 

Onderstaand citaat was het begin van de "omwenteling" in mijn denken. Het is een stukje uit een boek dat mijn man aan me voorlas.

Citaat D. Martyn Lloyd Jones 

 

Paulus: Ik vermag alle dingen door Christus, die mij kracht geeft.

Dominee: Maar Paulus, wat zegt je daar? 

Paulus: Dat ik alles vermag

Dominee: Maar Paulus, dat is toch grootspraak, je wilt toch niet zeggen dat je een soort supermens bent?

Paulus: Nee, maar ik vermag wel alles.

Dominee: Maar anders ben je altijd zo nederig, Paulus. Je noemt jezelf de minste van de heiligen, en nu zeg je dat je alles vermag. Is dat dan geen grootspraak?

Paulus: ik vermag alle dingen door Christus, Die mij kracht geeft. 

Dominee: Neem me niet kwalijk, Paulus, ik had niet begrepen, dat je met z'n tweeën bent.

Niet in mijn eentje.

Je eenzaam en bang voelen betekent niet dat je echt alleen bent. Christus en ik, we zijn altijd met z'n tweeën. Mijn ups en down kunnen me naar beneden drukken maar ze zijn geen sta in de weg voor Hem. Daarom probeer ik niet meer te zeggen: ik kan het niet want ik vermag alle dingen door Christus, Die mij kracht geeft.* 

🎧 Richt je ogen op Jezus (dit nummer is oorspronkelijk geschreven in 1918 tijdens een griepepidemie).

Mijn kracht ligt in God

Ik kan zwakker of sterker zijn in mezelf, maar mijn kracht ligt in mijn God. Als ik ooit sterker zou worden, dan moet ik bidden om een ​​dieper gevoel van zwakte, opdat mijn kracht me niet zwak zou maken. En als ik ooit zwakker zou worden dan ik ben, moet ik hopen en geloven dat ik inderdaad sterker word in de Heer. Of ik nu zwak of sterk ben, wat maakt het uit? Hij die nooit faalt en nooit verandert, zal Zijn kracht in mijn zwakheid vervolmaken, en dit is eer voor mij. Bron: A paradox 

Tijd om eten te koken
Mijn pauze zit erop. Ik leg mijn dagboek opzij en klap mijn laptop dicht: tijd om eten te koken! Vandaag staat er wraps op het menu. Wat eet jij vandaag?

😋 Wat eet jij vandaag (dinner)

✝️ Geen christen maar wel nieuwsgierig? Klik op: Waarom Jezus?
✂️ Blogpost uit 2016; niet in mijn eentje 

🎧 *Philippians 4:13 – The Meaning of the Most Misused Verse in the Bible

Aan de bange kant (en toch heilig onbezorgd)

Met z'n viertjes in quarantaine. Maar mijn kleine-mensjes-leven ging door. Ik genoot van het koken, praatte met mijn huisgenoten, luisterde naar muziek, breide een sjaal. En plantte zelfs wat bolletjes van de indianenplant in een grote bloempot achter het huis (kan niet wachten om ze te zien bloeien).

• Camassia (indianenplant)

Pijn? Niet slapen

Maar het slapen ging moeizaam vorige week. Het duurde soms anderhalf uur voordat mijn ribpijn verminderde. Daardoor ontstond er ruimte om te piekeren. Overdag lukte het allemaal wel maar als ik zo in bed lag te wachten tot de pijn minder werd, kwamen de leeuwen en beren tevoorschijn: hoe zal het gaan? Word ik ziek? Hoe erg ziek zal ik worden? Krijgen we allemaal tegelijk Covid? Wie zorgt dan voor wie

Mijn moeder en het gedicht

Ik herinnerde me dat mijn moeder ooit een gedicht aanhaalde:

Een mens lijdt dikwijls het meest

Door het lijden dat hij vreest

Maar dat nooit op komt dagen.

Zo heeft hij meer te dragen

Dan God hem te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar

Als vrees voor allerlei gevaar.

Maar komt het eens in huis,

Dan helpt God altijd weer

En geeft hij kracht naar kruis

• Waar komt dit gedicht vandaan?

Een beetje warmte, een beetje troost
Ik vond dat niet zo leuk van mijn moeder. Ik had pijn. Ik verlangde gewoon naar een arm om me heen. Een beetje warmte, een beetje troost. Nu vind ik die laatste regels wel mooi. Niet als dooddoener maar als de belijdenis van mijn hart: “Komt het eens in huis, dan helpt God altijd weer en geeft hij kracht naar kruis.”

Tot op zekere hoogte is het goed om te zorgen, maar als we meer doen dat, dan wordt het overbezorgdheid waar een verlammende werking vanuit gaat. Paulus zei tegen Timotheus: "God heeft ons niet gegeven een geest van vreesachtigheid, maar van kracht en liefde en bezonnenheid." We moeten niet alleen stil staan bij onze zwakheid, maar vooral ook denken aan de kracht van de Geest van God. Als we dat gaan doen, dan krijgen we de juiste kijk op alles. D. Martyn Loyd-Jones

Hij weet het
Ik schaam me er voor dat ik soms wat aan de bange kant ben. Tegelijk omarm ik het. Dit ben ik en ik weet dat ik er iedere dag mee bij God terecht kan: Hij weet alles van mijn zwakheid en broosheid. Hij begrijpt het, Hij geeft hulp. En dat is reden dat ik toch blij kan zijn in coronatijd.

Heilig onbezorgd
Ik kijk de tuin in. De zonnebloemen staan er nog. Iedere dag komen er vogels buurten. Ik geniet ervan om te kijken hoe ze de zaadjes uit de zonnebloemhoofdjes pikken. Zo wil ik leven. Zo vrolijk onbekommerd. Heilig onbezorgd. Net als die vogels uit de Bijbel.

Jezus:

Wees niet bezorgd over jullie leven ... kijk naar de vogels in de lucht: zij zaaien niet en maaien niet, en verzamelen niet in schuren; uw hemelse Vader voedt ze evenwel; gaat u ze niet ver te boven?

Ik mag weer

Dat ik niet even naar het bos kon, dat miste ik in de quarantaine week. Nu mag ik weer de natuur in; de uitslag van mijn PCR test was negatief. Ik ging. Ik wandelde. En het lukte best wel goed, ondanks mijn gekneusde ribben. Er zong een vogeltje in het bos. Speciaal voor mij.

🐦 Herken jij dit vogelgeluid? (video hieronder)

🐦 De vogelfoto's zijn gemaakt door: Helena Burger

• Lees ook: Thuisblijfweek

Blij met alles wat lukt

Het schrijven lukt niet zo. En dat geeft niets, want niet alles hoeft altijd te lukken. Als het schrijven niet lukt komt dat vaak omdat ik andere dingen op mijn bordje heb. 

Maar vandaag kom ik om het hoekje kijken.

Zet hem in het licht
De zon schijnt door het grote raam naar binnen. Ik zit er met mijn rug naar toe maar in m'n verbeelding hoor ik al mijn plantjes juichen op de vensterbank. Ik word er ook blij van. Van de zon. Niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn siernetel. Die zag erg bleek. Iemand zei: zet hem in het licht, dan krijgt hij wat meer kleur in zijn blaadjes. Dat deed ik en tot mijn verbazing kwam de kleur echt terug. Nu de zon schijnt, hoop ik op nog meer rood!

Ik word blij van mijn groene vriendjes

Ik kreeg mijn verjaardag een dik boek van mijn man: de kamerplantenbijbel van Mama Botanica. Zij zegt dat je eigenlijk maar twee dingen écht goed hoeft te doen bij het verzorgen van je planten: zorgen voor de goede hoeveelheid licht en de juiste hoeveelheid water. Ik volg haar adviezen op. Serieus, ik word zo blij van mijn groene vrienden. 

🌼 Vooral nu mijn dagen wat trager verlopen (daarover later).

Verliefd op Beekbergen
Naast mijn liefde voor kamerplanten ben ik verliefd op Beekbergen. Begin november ging ik er een weekje heen (de vijfde keer naar hetzelfde park). Ik twijfelde wel een beetje want ik vond het luxe. Een week weg, terwijl ik het psychisch eigenlijk niet nodig had.

Moet dat dan, vroeg ik me later af. Is het niet vreemd dat ik me altijd dipperig moet voelen om mezelf een weekje weg te gunnen? Ik mag gewoon gaan. Met of zonder dip. Ja toch?

Uit mijn dagboek:

5 november

• Ik geniet van het fietsen in de mist, het strooien van zaad voor de vogels, het opentrekken van de gordijnen, het zien van alwéér een nieuwe morgen, druppels op de blaadjes, lezen bij de haard.
• Ik neem hier in Beekbergen een besluit voor de toekomst. Ik kies ervoor te stoppen met 2 werkzaamheden: geen lessen meer nakijken voor Global Rize, geen thuiswerk meer doen. 
• Wow, dat verwachtte ik niet. De ruimte die nu in mijn hoofd ontstaat verbaast me echt heel erg. Meer ruimte voor mijn nieuwe boek. Meer ruimte voor een betere planning. Meer ...
• Ik wil zo graag weer terug naar huis. Het is wel genoeg zo. Ik verlang naar Jaap. En naar de kinderen. En naar gewoon thuiszijn.

Wat een gedoe zeg

Thuis maakte ik een mooi, nieuw schema vol met huishoudelijke klusjes, schrijf, wandel, vriendin - en zus momentjes. Helaas ging er een streep door mijn plannen. Ik gleed uit in het bos en kwam met mijn borst op mijn fotocamera terecht. Ik kneusde een rij ribben en de onderkant van mijn borstbeen. 

Wat een pijn. 

Wat een gedoe zeg.

Uit mijn dagboek:

16 november

Nu ik mijn ribben gekneusd heb, zakt mijn tempo verder en verder omlaag. Ik doe dingen heel bewust. Ik plan er tijd voor in. De was vouwen doe ik boven op ons hoge bed. Daarna combineer ik alle andere dingen die er boven te doen zijn doen zodat ik later die trap niet  meer op en af hoef. Ik pak veel rust. Rechtop zitten is het allerfijnst. Gelukkig helpt Jaap me. En de boys. Het voelt ongemakkelijk om dingen uit handen te geven. Maar ik doe het. Ik doe het echt nu!

Niezen. Ik ben er bang voor. Slapen? Ik weet gewoon niet hoe ik moet liggen. Vanmorgen las ik wat moois in Groeien in Vertrouwen van Amy Simpson. Het hielp me omdat ook mijn favoriete Bijbelvers erin genoemd werd over rust.

Wij hebben alles niet onder controle, maar God wel. Wanneer God ons oproept om Hem vertrouwen, is Hij niet naïef. Hij weet in wat voor wereld wij leven en Hij weet beter dan wij hoe teleurstellend die wereld kan zijn. Er zijn problemen te verwachten, zoals Jezus Zijn volgelingen voorhield voordat Hij hen verzekerde dat Hij de wereld overwonnen had (Johannes 16:23)

God weet dat we tegenspoeden zullen meemaken. We zijn niet op de wereld om pijn te vermijden. Of eenvoudigweg voor ons eigen plezier. Zolang we hier zijn, in dit bestaan dat beheerst wordt door de dood, zullen we nooit het veilige, comfortabele leven hebben wat we willen. Onze verlangen zijn bedoeld om ons naar Christus uit te drijven te verlangen naar Hem en wat Hij biedt. God wil onze lasten verlichten: "Kom naar Mij toe jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaat, en dan zal Ik jullie rust geven."

Dat doe ik vaak. Ik ga naar Hem toe (in gebed). Hij geeft rust. Het is elke dag bevrijdingsdag voor mij, als ik de controle overgeef aan Hem. 

Elke dag bevrijdingsdag?

Is het elke dag bevrijdingsdag, zoals in dat boek staat? Niet altijd. Maar Godzijdank heb ik een hemelse Helper (de Heilige Geest) en niet alles hoeft te lukken. Of perfect te zijn. Ik ervaar zoveel ruimte bij Hem voor mijn pijn, mijn angst en teleurstellingen. Elke dag tijd om bij Hem uit te rusten. Dat is pas bevrijdend!

Trager (maar blij met alles wat lukt)

Vandaar dat mijn dagen wat trager verlopen. Inmiddels zijn we twee weken verder. Ik heb minder pijn en zeg iedere keer: volgende week doe ik alles zelf hoor! Maar dat is niet. Ook het genezingsproces gaat veel trager dan ik wil. Wat me wel blij maakt is dat het wandelen beter gaat. Kleine stapjes zetten; letterlijk en figuurlijk. En niet mezelf voorbij rennen.

Ik voel me blij met elke kleine stap. 

Ik voel me blij met alles dat weer lukt.

Stoppen met schrijven

Het regent opeens hard. De wind loeit om het huis, huilt in de schoorsteen. Ik draai me voorzichtig om op mijn stoel en kijk naar de druppels op het raam. Ik stop met schrijven nu, want ik wil een paar bakken buiten zetten om water op te vangen. Mijn planten willen eigenlijk alleen regenwater drinken. 

🌼 Daar worden ze mooier van, zegt mama Botanica. 

Dat is een grapje hoor

Hoe gaat het met jou? Lukt het jou om af en toe de controle een beetje los te laten? Misschien helpt het als je ook voor groene vriendjes gaat zorgen. Dat is een grapje hoor. Laat me horen hoe het met je ging in de achterliggende maand.

Voor al mijn wakkere nachten

Uit mijn dagboek

Ik kan de laatste weken niet goed in slaap komen. Ik blijf maar denken. Mijn gedachten rond en rond en ik lig wakker tot een uur of twee.

Misschien heeft het te maken met de overgang. Misschien met Covid-19 (want alles lijkt zo anders). Misschien met de verliezen, die er geweest zijn. Ik denk vaak aan pap, aan mam, aan al de andere verliezen. Het sterfbed van mijn moeder maakt me bang om te sterven…

Als het zo donker is in de kamer dat ik geen hand voor ogen kan zien en de nacht druipt om me heen als inktzwart kwaad... voel ik me klein en angstig. Maar vanavond, las ik dit in een boek naar aanleiding van Psalm 63:7

Wanneer ik aan U denk op mijn bed, over U peins in nachtwaken ...

Ons geheugen is nooit zo druk als tijdens de stille ogenblikken waarin we wachten op de slaap. En misschien is de verleiding tot terugdenken nooit sterker dan in de nacht. Maar er is hulp en hoop. Laten we deze nacht U gedenken! Wij kunnen ons alleen herinneren wat we al weten – o, prijs Hem dat we genoeg hebben om aan terug te denken. In het woordje 'U' ligt denkstof genoeg voor alle wakkere nachten van een heel leven

Het nam mijn angst voor de nacht weg. Ik deel nog een laatste stukje uit het boek. Het is zo mooi. Ik wil het iedere avond lezen!

🔻 Lees verder onder het plaatje

Als je zegt: ‘O mijn God, mijn ziel is neergebogen in mij’, voeg er dan gelijk aan toe: daarom zal ik aan U gedenken. En dan? Wat gebeurt er als wij zo aan Hem denken? Dan zal Hij je ontmoeten. “U ontmoet … wie op Uw wegen aan U blijven denken”. Als je vanavond die nutteloze gedachtespinsels opzij schuift en op de je bed aan Hem denkt, zal Hij zijn woord houden en jou ontmoeten. De duisternis zal de schaduw van Zijn vleugel zijn. Want jouw zwakke - maar door de Geest ontvangen - herinnering zal door Zijn aanwezigheid tot een ontmoeting uitgroeien. Zou Hij het zeggen en niet doen?

◾◽◾◽

Citaten komen uit:

• De Vreugde van mijn Hart (meditaties van vrouwen die ons zijn voorgegaan)
• Seasons of the Heart: A Year of Devotions from One Generation of Women to Another

De duisternis, zal de schaduw van Zijn vleugel zijn.

Vleugels

In de Bijbel wordt vaak gesproken over de vleugels van God. Het is een motief dat wijst op Gods bescherming: "Hij zal u beschutten met Zijn vlerken, en onder Zijn vleugelen zult u de toevlucht nemen". Dat is wat ik leer in de nacht en donkere dagen: schuilen bij God want Zijn trouw is een schild en een pantser.

Zijn liefde is groter!

Ik denk aan Jezus Christus en herinner mezelf aan Zijn liefde. Zijn liefde is groter, dan het zwarte van de nacht. De liefde is Zijn banier over mij.


Wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten, zal overnachten in de schaduw van de Almachtige.

💡 Denkstof genoeg voor al mijn wakkere nachten.

◾◽◾◽

↬ Update: Deze blog verscheen voor het eerst op mijn andere blog.

WAT EEN GOD!

Ik zit lekker met mijn laptop op schoot. Af en toe neem ik een slokje fruitwater. Wat een rustige dag! En wat een vreemde week! Door allerlei lichamelijke klachten ben ik veel thuis geweest. Er ging een vette streep door mijn planning. Wat kun je je onzeker voelen, als je tot de ontdekking komt dat je leven niet maakbaar is.

 
Piekeren

Ik piekerde over van alles en nog wat. Over bloedprikken, tot last zijn, wat kan ik wel zelf doen in het huishouden en wat niet, de driedaagse koortsaanvallen.

Stabiliteit buiten mezelf

Af en toe raakte ik de draad kwijt. De prednison maakte me een down. De antibiotica zorgt voor andere ongemakken. Ik voelde me wiebelig, hoewel ik natuurlijk heel erg dankbaar ben voor de medicijnen. Gelukkig vond ik stabiliteit buiten mezelf: in mijn Redder.

Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde tot in eeuwigheid.

Wat er ook gebeurt, Hij verandert nooit. 

Hij leeft om voor mij te bidden. 

Hij is erbij

Daarom probeer ik nu mijn aandacht niet te vestigen op wat ik allemaal denk of voel maar op Hem! Wat een verademing om los te mogen laten. Om te ervaren dat Hij erbij is: iedere nieuwe dag. Dat ik kostbaar ben in Zijn oog. Ongeacht hoe ik me voel of hoe ik het er vanaf breng.

Wat een God!

Wàt een God! Hij maakt alles goed. Onder Zijn vleugels vind ik een veilige schuilplaats. Hij geeft die rare slingerpaden in mijn leven een onverwachte gouden glans.

 

Jesus! my Shepherd, Husband, Friend,

My Prophet, Priest, and King;

My Lord, my Life, my Way, my End,

Accept the praise I bring.

Weak is the effort of my heart,

And cold my warmest thought;

But when I see Thee as Thou art,

I'll praise Thee as I ought.

Meet God eerst je schouders?

Een tijdje geleden schreef iemand in een reactie dat ze in moeilijke tijden aan onderstaand quote van moeder Theresa dacht:

Ik weet dat God mij niets zal opdragen wat ik niet aankan. Maar ik wenste dat Hij mijn niet zoveel vertrouwen schonk.

God meet onze schouders
Anders gezegd: God meet onze schouders op voor Hij er een last op legt.

Mijn schouders breed genoeg?

Ik vind het boute uitspraak. Bekijkt God eerst of mijn schouders breed genoeg zijn... om me daarna een zwaar kruis te geven? Krijgt iemand met minder draagkracht dan een minder groot verdriet in zijn leven te verwerken? 

Schouder meten is karikatuur

Ik heb gekeken waar deze gedachte vandaan komt. Zou het een karikatuur kunnen zijn van 1 Corinthiërs 10:13?

Hij zal niet toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven om die te kunnen doorstaan.

Paulus troost

Paulus heeft met deze tekst de gemeente van Korinthe willen troosten. Hij wilde hen beslist niet terugwerpen op hun eigen draagkracht maar op God, die bij hen zou zijn in het lijden. In tijden van radeloosheid doet het pijn als anderen aankomen met: God weet wel dat je het aankon - Hij heeft je schouders gemeten. 

Daal af naar waar ik ben, denk ik dan, en kom even naast me zitten. Meer heb ik niet nodig. Troost me met wie God. Wie Hij altijd zal blijven.  

Ik heb voor je gebeden

Vandaag is het mistig buiten. Ik kijk er naar. Mist buiten, mist binnen. Ik begrijpt het waarom van de dingen niet. Toch voel ik me niet alleen want Jezus reikt naar me met de hand Zijn Woord en zegt: "Ik heb voor je gebeden dat je geloof niet zal ophouden." Er komt een dag dat Hij al mijn tranen van de ogen zal afvegen. Dat geloof ik. 

God meet mijn schouders niet. 

Sinds ik weet wat lijden is ontdek ik steeds meer dat Hij Immanuel is: God met ons. Geen schouder-meter, geen ongeluksbrenger. Immanuel! Hij meet  me de maat niet. Hij kocht me. Hij redde me. Hij heeft lief en bij Hem schuil ik in mijn misère. 

Mist buiten, mist binnen. 

Ik grijp Zijn hand stevig vast 

Ik dank Hem voor Zijn genade. 

Hij brengt Thuis brengt!

Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere. Romeinen 8:37-38