MODDERPLASSEN EN STRUIKELWORTELS (en God)

Uit mijn dagboek
5 november

Ik haal diep adem en snuif de boslucht in. Heerlijk om hier weer te zijn. Terwijl ik mijn fiets stevig vastmaak aan een paal, kijk ik om me heen. De takken van de bomen aan weerskanten van het bospad raken elkaar. Het lijkt net een poort. Daar loop ik straks onderdoor! Weet je hoe gaaf!

🍂 Bladeren 
Het is een beetje mistig. Ik hoop op mistflarden boven de hei en daarom ga ik die kant op, dwars door het bos heen. Hoe dieper ik tussen de bomen duik, hoe meer bladeren er op mijn pad liggen. Ik kijk omhoog. Ja, sommige bomen zijn echt al helemaal kaal! 

O, daar struikelde ik bijna!
Wat ben ik blij dat ik vandaag mijn wandelstokken meegenomen heb.

Voorzichtig!

De grillige boomwortels op mijn pad zijn zo goed als onzichtbaar door al het eikenblad. Ik weet dat ze er zijn, ook al zie ik ze niet. Voorzichtig, voorzichtig, zeg ik tegen mezelf. Vooral bij het afdalen van de heuvel let ik goed op. Dan is de zon er opeens. Ik zie een stuk blauwe lucht. Heerlijk.

Zon en mist

Het heideveld (Elsterkop) verveeld nooit. Vandaag valt het me op dat de heidestruikjes vol met kleine druppels zitten en ieniemienie spinnenwebdraden, die glinsteren in het zwakke zonlicht. Er hangt inderdaad wat mist. Komt het daardoor dat het zo stil lijkt hier? Ik kniel neer om wat foto's te maken van een gouden boom, verdorde bloempjes, die ik stiekem tòch heel mooi vind ook al zijn niet paars meer.

En dan is het al weer tijd om mijn fiets op te zoeken.

Op de terugweg worstel ik me opnieuw door de dikke laag eikenblad heen. Oeps, zak ik opeens een heel eind weg! Zwart water spat omhoog langs mijn broekspijpen. Bleh! Die geniepige modderplassen zijn dus ook niet zichtbaar door al dat dode blad.  

☕ Koffieklets

Na zo'n ochtendwandeling heb ik aardig wat te kletsen met mijn man. Ik deel de plaatjes van de meest uniek dingen die ik zag, zoals de kleine rodekoolzwam die zo groot leek doordat ik de foto vanaf de grond nam (zie foto zijbalk)

17 November

Nu ik achter mijn laptop zit, denk ik nog een keertje na over die vervelende modderpoelen en struikelwortels. Ik ken ze niet alleen uit het bos maar ik worstel er ook mee in het leven van alledag.

God beurt me op

Ik ben zo blij dat ik (door Gods genade) van Christus ben. Niet meer van mezelf. Niet meer geestelijke dood. Niet meer die leegte van binnen. Nooit meer alleen. Daarom kan ik vol vertrouwen zeggen: De Heere is voor mij een Helper en ik zal niet vrezen.*

Hij buigt zich naar me toe, komt heel dichtbij. Hij hoort mijn hulpgeroep. Hij beurt me (op Zijn tijd) omhoog uit de kuil. Haalt me uit modder Hij plaatst mijn beide voeten stevig op de rots en Hij geeft een nieuw lied geven om te zingen.**

Die modderplassen en struikelwortels? Ze horen bij horen bij mijn imperfecte leven. Ik weet uit de Bijbel dat ze (maar) tijdelijk zijn. Mijn God maakt op een dag alles nieuw! 

* Hebreeën 13:6
** Psalm 40

Hoe kan Ik U danken, HEER, 

voor Uw goedheid,

voor Uw stem, die me zegt: vrees niet,

voor Uw hand, die me altijd vasthoudt

voor het privilege dat me is gegeven 

om te zeggen: God is met mij.

Hoe kan ik U danken, HEER,

Voor Uw Woord dat me een eeuwigheid

met U belooft, voor eeuwig leven

zonder pijn en tranen, voor vrede in mijn hart.

Tot die dag zal ik zeggen:

"Hier ben ik, hier ben ik om U te dienen."

(Uit: Hineni Kan, link hieronder)

🎧 Hineni Kan (Here I Am)
🌄 Neem me mee naar de rots

JOUW EBENEZER

Het is prachtige herfstdag en ik verlang ernaar om te wandelen. Misschien vanmiddag. Ik vond een stukje over één van mijn wandelingen terug in mijn dagboek. Ik was het bijna vergeten.

Daarom is dagboekschrijven zo goed. Wij vergeten zo snel. Simpel omdat we zo veel informatie tot ons nemen. Geen rust hebben. Niet meer stil staan bij het moment. We gaan maar door en door en door...

Uit mijn dagboek

2 september

Ik ben naar het bos geweest en ik heb prachtige zonneharpen gezien, tussen de bomen door. Ik was eraan voorbij gelopen want ik zag ze pas toe ik een stuk verder stilstond en toevallig even over mijn schouder keek.

Ik dacht direct aan de preek die ik afgelopen zondag hoorde over de geschiedenis rondom Eben Haëzer, de beroemde gedenksteen. Samuël richtte deze steen op (de naam betekent: steen van hulp). De voorganger zei dat we bewust bewust stil moeten staan en omkijken naar de al Ebenezers op ons pad.

Joni: God you have been so faithful to us. Remind me of your great love and compassion in my life, and give me faith for tomorrow.

 ----

Uit mijn dagboek

2 november

De zon schijnt nog steeds mijn kamer binnen. Het is een uur verder. Ik heb de preek van 2 augustus opnieuw beluisterd. Dit zijn de mooiigheden die ik vandaag opschreef in mijn dagboek:

• Kijk terug in verwondering. Bij mij was er ontrouw, wij vergeten. Maar bij Hem is de trouw. Hij vergeet ons nooit.
• Schrijf op waar je God ontmoette in Zijn Woord. Dat kan een bepaalde tekst in de Bijbel zijn die tot je ging spreken, schrijf dat op!
• Als je het opschrijft kan je er later je vinger erbij leggen en zeggen: daar en toen heeft U tot mij gesproken. Dan mag je opnieuw zien op Wie Hij is en wat Hij voor je betekent.
• Wat God gedaan heeft in het verleden is een pleitgrond voor de toekomst (offer van Jezus aan het kruis maar ook andere dingen)

Van gedenksteen tot gedenksteen

Ziende op Christus, gaan we vol troost door op Zijn weg. We gaan verder aan Zijn hand van gedenksteen tot gedenksteen. Van het ene Ebenezer tot het andere Ebenezer. Totdat we thuiskomen want Hij draagt al Zijn kinderen over de grens van de dood heen tot in het licht van Zijn eeuwige vreugde. 

Bron: uit mijn dagboek

❓ Wat is jouw Ebenezer?

Daarom zeggen wij met goede moed: De Heere is voor mij een Helper en ik zal niet vrezen. Wat zal een mens mij doen? Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid. Hebreeën 13:6,8

🎧 The Stone of Help 

🎹 Presbyterian song - Ebenezer

↬ Update: Deze blog verscheen voor het eerst op mijn andere blog

MINDERE DAGEN ZIJN OKÉ

'Dinsdag schijnt de zon een tijdje', zei mijn man nadat hij de weersverwachting had bekeken. Dat was de reden dat ik mijn wandeling op dinsdagmorgen zette. De zon scheen inderdaad maar niet voor lang. Het grootste gedeelte van de wandeling moest ik het doen met wind, wolken en een paar spettertjes regen.

Dat vond ik echt niet leuk!

Uit mijn dagboek

27 oktober

Ik mopperde nog net niet maar ik voelde me wel flink down. Dat was ik trouwens al toen ik van huis wegging en ik hoopte dat ik op zou knappen van een stevige ochtendwandeling door een zonnig bos. Maar het enige dat nu zag waren de omgehakte boomstammen langs het pad. Ik herinnerde me een Bijbeltekst, die vroeger te pas en te onpas werd aangehaald. Je weet wel, die van Johannes de Doper: "De bijl ligt zelfs al aan de wortel van de bomen ...” 

Nee, daar werd ik niet vrolijk van.

Maar ik pakte mezelf aan en maakte van mijn wandeling een gebedswandeling met God. Terwijl ik in mijn eentje ronddwaalde onder de hoge bomen, praatte ik met mijn God en Vader in de hemel. Ik deed voorbede voor familieleden die door covid-19 getroffen zijn. Ik bad  daarna ook voor mijn man en kinderen en voor mezelf.

Mijn God weet.
Mijn God ziet.
Mijn God hoort.
Mijn God ontfermt.* 

Terwijl ik bad veranderde mijn perspectief en kon ik toch een beetje blij zijn ook al bleven de omstandigheden hetzelfde. 

Later kreeg ik meer plezier in het wandelen. Ik zag zelfs een paar bloemen, waaronder mannetjesereprijs. Die bloeien normaal van mei tot augustus. Verrassing! Ik probeerde ze op de foto te zetten als herinnering aan het feit dat er op sombere dagen bloemen bloeien. En dat die dapper hun kopje omhoog steken ook al is er geen zon te zien.

📸 (foto van bloem: zie collage in zijbalk)

Het was geen dag met gouden randje. Mijn zorgen bleven. Maar hé, soms is het oké om mindere dagen te hebben toch?

Als jij onverhoopt ook zo'n dag hebt, zet je sombere gedachten dan om in gebed. Mijn God kan moeilijke omstandigheden ten goede gebruiken, ook al zie je daar nu nog niks van. Vertrouw op Zijn liefde. Overdenk Zijn goede woorden, die je in de Bijbel vindt. Ze schijnen helder als de zon niet zich niet laat zien.

* ontfermen: zich het lot van iemand aantrekken en er voor gaan zorgen

----

📌 Schijf van 5 (doe dit elke dag)

1. doe iets leuks
2. doe iets sociaals / contacten
3. ga een half uur naar buiten
4. doe iets voor de toekomst
5. doe iets nuttigs.

🎧 What a Friend we have in Jesus

🌈 Ik wandel in de regen

AARZELEN IN DE REGEN (ik geloof!)

Uit mijn dagboek

Ik zit op het bankje onder de grote beuk, halverwege mijn wandeltocht en ik kijk uit over een heideveld. De boom strekt haar takken over me uit: vol blad en beukennootjes. De zon tipt met haar stralen een klein gedeelte van de heide aan en de struikjes lichten zo mooi op. Ik ruik de kruidige geur van de herfst al een beetje 

Ik drink uit mijn waterfles en lees twee korte devotionals. Die twee passen bij elkaar en ik wil ze matchen in één blogbericht. Vandaag krijgen we de uitslag van …. Het is zo spannend. Wat als de uitslag niet goed is? Kan er nog wat gedaan worden?

De twee stukjes die ik las tonen dat Gods liefde hogers is dan onze gedachten. Dat raakt me. En ook dat Zijn genade is groter dan mijn zonde. Ik ga mijn dagboek weer in mijn rugzak stoppen en verder wandelen. 

---

Praatje onder de beuk

Het is twee weken later. Ik zit weer op mijn bankje onder de boom maar de heide is nu uitgebloeid en de beukennootjes liggen aan mijn voeten, tussen het gras. Het regent hard en ik kan mijn dagboek er niet bij pakken. Ik heb mijn regenponcho uit mijn rugtas gehaald; daar zit ik op. Zonet ontmoette ik een andere vrouw en we hadden een leuk gesprek, dat dieper ging dan “zomaar een praatje”. Het ging over het therapeutische effect van wandelen. Het kan onze mindset veranderen. Heerlijk om zo even te kletsen.

Ze zei: Ik vind de wisselvalligheid van weer in de herfst moeilijk. Ik weet niet wat ik mijn zoontje aan moet trekken, voordat hij naar school gaat." Ik antwoordde dat ik dat snapte en ik zei dat ik tijdens mijn wandeling vooral over mijn leven nadacht. Dat als ik terugkijk, mijn leven net zo onvoorspelbaar was als het weer in de herfst. Het gaat erom dat je je voorbereidt op regenbuien en modderpoelen. Zorg dat je iets bij je hebt: regenjas, goed schoeisel. We lachten erom en wisselden leuke dingen uit, bespraken een bepaald genre boeken en onze hobbies. Daarna ging zij ervandoor met een paraplu boven haar hoofd. Ik bleef hier nog even zitten en luisterde naar het getik an de regen op de bladeren van de beuk.

Spirituele regenjas en schoenen

Nu ik deze blog schrijf bedenk ik me opeens dat de twee devotionals, waar ik in mijn dagboek over schreef precies samenvatten wat ik op mijn reis door het leven met me meedraag. Een soort van spirituele regenjas en spirituele wandelschoenen. Wel wat intiemer natuurlijk, omdat die dingen door de hand van God verweven zijn met mijn identiteit. Ik heb een regenjas: God is mijn Toevlucht. Ik heb wandelschoenen: het geloof dat zich richt op Jezus Christus.

1. Psalm 61:3 Van het einde van het land roep ik tot U, nu mijn hart bezwijkt; leid mij op een rots die voor mij te hoog zou zijn.

Als de golven van teleurstelling en hartwonden, een voor een over me heen gaan en ik als een schelp, door de branding heen en weer geslingerd word, dan is God de haven voor mijn door de storm geteisterde schip. Ik heb een Toevlucht, een plek om te schuilen. Hij is hoger dan ik en Zijn genade is meer dan mijn gedachten. De stormen, die mij overstelpen, blijven ver beneden Zijn voet. Ik heb houvast in Hem.

O Heere, onze God! Leer ons door Uw Geest de weg van het geloof, en leid ons in Uw rust. De wind drijft ons in volle zee, het roer luistert niet meer naar onze zwakke hand. U alleen kunt ons, over de zandbanken heen, in de behouden haven sturen. O Heere! Handel liefderijk* met ons!

• Leid mij op een rotsteen (C.H. Spurgeon)
  

2. Markus 9 Marcus vertelt het ontroerende verhaal van een vader met een zieke jongen, die niet geholpen kon worden door de discipelen. De moed zakte hem in de schoenen. Hij had weinig tot geen geloof meer in Jezus als de Messias. Daarom zei hij tegen Hem: “… als U (indien U) iets kunt, wees dan met innerlijke ontferming bewogen over ons en help ons.”

Maar Jezus zei: 'Als u kunt geloven, alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft!'

Er is hier wel sprake van een “indien” (als) maar de arme bevende vader gaf het een verkeerde plaats. Daarom laat Jezus hem, zonder te bevelen, zijn “indien” terug nemen, en wijst Hij hem er vriendelijk op wat er aan scheelt. Het is alsof Hij zei: “Voor Mijn kracht en gewilligheid hoef je dat “indien” niet te gebruiken, het ligt aan iets anders. “Indien je kunt geloven, alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft.” Dit versterkte het vertrouwen van de man en nederig bad hij om vermeerdering van het geloof, en direct sprak Jezus het woord, dat de duivel uitwierp, om nooit meer in het kind terug te keren.

• Alle dingen zijn mogelijk diegene die geloof (C.H. Spurgeon) 

Aarzelen in de regen
Ik praat er niet vaak over, maar er zijn momenten dat ik het bijna onmogelijk vind om te geloven en dan twijfel ik net als die vader uit Markus' verhaal. Ik twijfel soms zelfs aan Zijn goedheid en liefde naar mij toe en sta daar maar te aarzelen in de regen, onder aan die Rots, die voor mij te hoog lijkt te zijn. 

Sta jij ook wel eens te aarzelen in de regen. Dat je niet meer weet hoe het moet? Geen idee waar de Zon is. Hoe nu verder?

C.H. Spurgeon: Wij zien tegelmatig zoals deze man, ergens een “indien” in, maar wij begaan een fout door het niet in de rechte plaats te zetten. Indien Jezus mij kan helpen, indien Hij mij genade kan geven om de verzoeking te weerstaan. Indien Hij mij vergeving kan schenken? Wees er zeker van: Hij kan en wil het, indien u slechts geloven kunt. Je hebt je “indien” verkeerd geplaatst. Het geloof bestaat in de kracht Gods, en is bekleed met Gods majesteit; het draagt het koninklijk gewaad en rijdt op het koninklijk paard, want de Koning heeft er een welbehagen** aan. Omgord met de kracht van de Geest, wordt het door Gods almacht in staat gesteld te werken, te strijden en te lijden. Alle dingen zijn mogelijk degene die gelooft.

Ik geloof, Heere!
Aarzelen in de regen? Het is oké... als ik het maar laat volgen door: Ik geloof, Heere! Kom mijn ongeloof te hulp. Christus wil zeker weten een toevluchtsoord voor ons zijn. Een schuilplaats tegen de vloed en tegen de regen, als we alle grip verliezen. Dit is mijn God en ik vind het heerlijk om over Hem te schrijven.

-----

* Liefderijk: gevoelig, goedig, hartelijk, innig, liefdevol, met veel liefde, teder, teergevoelig, teerhartig, vol liefde, vriendelijk, weldadig, zacht.

** Welgevallen hebben aan: het believen (God wil het graag), genoegen, genot of genieten van, goedvinden, plezier hebben aan, toestemmen geven aan, goedvinden, het bevalt Hem

🎧 I Know Who Holds tomorrow

HET VERHAAL VAN MIJN ZONNEBLOEM

Een van mijn zonnebloemen groeide op een onmogelijke plek. Er was bijna geen ruimte om groot te worden en een dikke steel zou de plant zeker niet kunnen ontwikkelen. Maar ik verzorgde mijn zonnebloem met veel liefde en gaf haar zelfs één keer per week een dosis speciale vloeibare voeding. 

Bloei?

Ik hoopte op één ding.

Dat ik haar tot bloei zou brengen.

Ze groeide en groeide op haar dunne steel. Ik had zo’n plezier in dit proces. 

Knak in haar steel

Maar tijdens een zomerstorm kreeg ze een knak in haar steel, ook al had ik haar uit voorzorg vastgebonden aan de regenpijp. Zorgzaam plakte ik een pleister rond haar kneuzing. Zou ze het halen? Yes! Ze groeide door. 

Nog een knak in haar steel

Tot ik op een morgen buiten kwam en ontdekte dat ze een tweede knak in haar steel had gekregen. Nu liet ze treurig haar kop hangen. Ik plakte weer een strakke pleister rondom haar steel en kneep wat bladeren weg, zodat alle voeding naar de bloem zou gaan. 

Genoeg

De volgende dag stond ze iets rechterop maar daarna was het echt met haar gedaan. Ik pakte een mes en sneed haar van de steel. Het was tijd om haar naar binnen te halen. Het was genoeg was geweest.

Wat een feest om haar in huis te hebben. Ze stond wekenlang in een vaas te stralen op de vensterbank en ik heb diverse foto's gemaakt (eerste foto bovenaan bijvoorbeeld).

Beetje mijn verhaal

Ik weet ook niet precies wat ik met dit verhaal wil zeggen. Het is gewoon een verhaal. Misschien een beetje mijn verhaal. Twee keer een knak in mijn steel. Mijn 'kop' laten hangen, moe van alles, bijna verslagen. Maar gelukkig is mijn God is een betere Heelmeester dan ik tuinvrouw ben. 

Hoofd omhoog ( en m'n hart naar boven)

Dankzij Hem hef ik telkens mijn hoofd omhoog. Jij ook?

Is jouw ziel vanmorgen dorstig? Verlang je naar de levende God? Ben je de blijdschap in het geloven verloren? Wees je dan bewust van het feit dat je even dor bent als uitgedroogde grond. Je brengt de vruchten die God terecht van jou verwacht, niet voort. Je bent in de kerk en in de wereld niet zo nuttig als je hart het zou willen. Maar dan is juist dit een belofte die jij nodig hebt: ‘Ik zal water gieten op het dorstige en stromen op het droge.’ Je zult de genade ontvangen die je nodig hebt. Zij zal helemaal aan je behoeften voldoen. Water verfrist de dorstige; je zult verfrist worden en je verlangens zullen vervuld worden. Water brengt het slapende plantenleven weer tot leven. Jouw leven zal opgewekt worden door nieuwe genade. Water laat de knoppen zwellen en de vruchten rijpen; je zult de genade ontvangen die je vruchtbaar maakt. Elke volmaakte gave van Gods genade zul je ten volle genieten. Al de schatten van de Goddelijke genade zul je in overvloed ontvangen. Je zult er als het ware mee overstroomd worden. Zoals de weilanden soms overstroomd worden door de rivieren en de velden in vijvers veranderen, zo zal het ook met jou zijn. Het dorstige land zal worden tot waterbronnen! Want Ik zal water gieten op het dorstige en stromen op het droge. C.H. Spurgeon

Mijn zonnebloem is nu uitgebloeid.

Nieuw leven (wachten op)
Ik droog haar en in het lenteseizoen wil ik alle zonnebloempitjes uit haar kop in de grond stoppen. Eens kijken wat er omhoog komt. Ik ga voor nog meer zonnebloemplezier!

🌻 Andere zonnebloemberichten

🎧 Laat alles los

Voor al mijn wakkere nachten

Uit mijn dagboek

Ik kan de laatste weken niet goed in slaap komen. Ik blijf maar denken. Mijn gedachten rond en rond en ik lig wakker tot een uur of twee.

Misschien heeft het te maken met de overgang. Misschien met Covid-19 (want alles lijkt zo anders). Misschien met de verliezen, die er geweest zijn. Ik denk vaak aan pap, aan mam, aan al de andere verliezen. Het sterfbed van mijn moeder maakt me bang om te sterven…

Als het zo donker is in de kamer dat ik geen hand voor ogen kan zien en de nacht druipt om me heen als inktzwart kwaad... voel ik me klein en angstig. Maar vanavond, las ik dit in een boek naar aanleiding van Psalm 63:7

Wanneer ik aan U denk op mijn bed, over U peins in nachtwaken ...

Ons geheugen is nooit zo druk als tijdens de stille ogenblikken waarin we wachten op de slaap. En misschien is de verleiding tot terugdenken nooit sterker dan in de nacht. Maar er is hulp en hoop. Laten we deze nacht U gedenken! Wij kunnen ons alleen herinneren wat we al weten – o, prijs Hem dat we genoeg hebben om aan terug te denken. In het woordje 'U' ligt denkstof genoeg voor alle wakkere nachten van een heel leven

Het nam mijn angst voor de nacht weg. Ik deel nog een laatste stukje uit het boek. Het is zo mooi. Ik wil het iedere avond lezen!

🔻 Lees verder onder het plaatje

Als je zegt: ‘O mijn God, mijn ziel is neergebogen in mij’, voeg er dan gelijk aan toe: daarom zal ik aan U gedenken. En dan? Wat gebeurt er als wij zo aan Hem denken? Dan zal Hij je ontmoeten. “U ontmoet … wie op Uw wegen aan U blijven denken”. Als je vanavond die nutteloze gedachtespinsels opzij schuift en op de je bed aan Hem denkt, zal Hij zijn woord houden en jou ontmoeten. De duisternis zal de schaduw van Zijn vleugel zijn. Want jouw zwakke - maar door de Geest ontvangen - herinnering zal door Zijn aanwezigheid tot een ontmoeting uitgroeien. Zou Hij het zeggen en niet doen?

◾◽◾◽

Citaten komen uit:

• De Vreugde van mijn Hart (meditaties van vrouwen die ons zijn voorgegaan)
• Seasons of the Heart: A Year of Devotions from One Generation of Women to Another

De duisternis, zal de schaduw van Zijn vleugel zijn.

Vleugels

In de Bijbel wordt vaak gesproken over de vleugels van God. Het is een motief dat wijst op Gods bescherming: "Hij zal u beschutten met Zijn vlerken, en onder Zijn vleugelen zult u de toevlucht nemen". Dat is wat ik leer in de nacht en donkere dagen: schuilen bij God want Zijn trouw is een schild en een pantser.

Zijn liefde is groter!

Ik denk aan Jezus Christus en herinner mezelf aan Zijn liefde. Zijn liefde is groter, dan het zwarte van de nacht. De liefde is Zijn banier over mij.


Wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten, zal overnachten in de schaduw van de Almachtige.

💡 Denkstof genoeg voor al mijn wakkere nachten.

◾◽◾◽

↬ Update: Deze blog verscheen voor het eerst op mijn andere blog.

NIET MOPPEREN MAAR ZINGEN

Het was zo klam. Maar ik besloot toch te gaan wandelen en stippelde een mooie, lange route uit. Ik zat niet lekker in mijn vel en voelde me wat neerslachtig. Deze wandeling zou me vast helpen om weer in evenwicht te komen. 

Dacht ik.

Hoopte ik.

Na twee kilometer begon ik te twijfelen of ik wel zo'n lange wandeling kon maken. Ik kreeg last van de warmte (ik kan niet zweten). Mijn benen voelden zwaar aan. Mijn huid werd heet. Ik dacht aan die ene keer dat ik met hyperthermie op een eerste hulp post terecht kwam. Dat niet meer. Please, no!

• Wandelen in de hitte
• 8 wandeltips

Teruglopen
Niet doorgaan dus. In de schaduw van een boom stippelde ik een andere route uit, zodat ik in alle rust kon teruglopen naar mijn favoriete bankje om daar te gaan zitten. Eenmaal op bekend terrein nam mijn angst voor een hittebevanging af. Zelf vond ik stiekem dat ik goed met mijn lijf omging en de signalen beter oppikte dan ooit.

Ik ging het halen!
En ik haalde het.

Afkoelen
Op het bankje dronk ik water (en koelde mijn gezicht en hete armen). Ik at de suikerwafel, die ik meegenomen had en genoot van het uitzicht: foto hieronder. Je kunt het bijna niet zien maar onder die frisgroene bomen bloeiden allemaal vingerhoedskruid. Zo mooi!

Toen ik daar zo zat had ik het geluk dat de wind opstak.
Dat was echt zo lekker.

Daarna las de meditatie van de dag via mijn favoriete app.

• Promises Forfilled
• Toen zong Israël dit lied

Numeri 21:17 Spring op, put, zing ervan in beurtzang!

Geloof oefenen

De mensen, in de woestijn begonnen vrolijk te zingen voordat ze het water zagen, wat ze zo zo nodig hadden. En toen ze de bron zagen borrelen, werden ze blijer dan blij. God had het water belooft en ze vertrouwden er op dat Hij het zou geven. Hij deed het.

Les voor mij:  (blij) geloof beoefenen in de Gods belofte is mogelijk in de meest onmogelijk situaties. En zelfs nog voordat je de vervulling ervaart. Zoals ik onderweg al helemaal blij werd met de gedachte dat ik het ging halen en straks op mijn bankje uit kon rusten. Gods trouw aan Zijn eigen Woord is zekerder dan wat dan ook!

Wat belooft God Zijn kinderen? Zo veel. Maar ik kies twee beloftes om hier te delen. Het zijn een soort van stapstenen voor mij in mijn geloofswandel met God.

Hebreeën 13:5 Wees tevreden met wat u hebt, want Hij heeft Zelf gezegd: Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten.

Johannes 10:27 Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij. En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken. 

Niet mopperen maar zingen

Niet mopperen, maar zingen, stond er het stukje. Sommige dingen zijn bitter te (ver)dragen maar er is een weg om er doorheen te komen. Christus zelf is de weg. En Hij verkwikt je ziel, ook al lijkt je situatie op het verdwalen in een klam bos met maar weinig uitzicht op verkwikking.

Hij zal!

• Hij verkwikt mijn ziel

Not on a path of laziness

Deze devotion was het Engels en C. H. Spurgeon voegt er aan toe:

Prayer must not be neglected ... The Lord will give us His peace most generously, but not on the path of laziness. Let us, then, stir ourselves to seek Him in whom we find all our fresh and flowing springs.

Niet mopperen.
Ook niet wanhopen.
Maar zingen èn bidden.

🎧 Perfect Wisdom of Our God

🕮 Welke belofte sterkt jouw geloofsleven?

TERUG NAAR HEM

Heb ik echt zomaar een uur op mijn nieuwe stretcher gelegen? Zomaar naar de wolken gekeken? Ja dus! De witte wolken  schuiven langzaam voor de zon, er ook overheen. Ik hoor de wind door onze eik ruizen en ik denk aan wat iemand zei: als je je ogen dicht doet en naar de wind luistert, die de bladeren laat ruisen, dan lijkt het net of je de golven van de zee hoort.

Ik doe het even. 

Het lijkt net echt.

Herinneringen

Ik denk terug aan de keren dat ik als kind naar de zee ging en herinner me die ene keer dat ik zo’n lol had met mijn nichtjes, op vakantie in Domburg. De golven waren vreselijk hoog en we sprongen er midden in. We doken er dwars door heen en lieten ons mee terug drijven naar het strand. Ik ben die middag nooit vergeten en ik dank God voor de leuke momenten die ik me opeens herinner.

Mijmeren

De wolken boven mijn hoofd pakken zich samen. De wind neemt wat toe en ik voel een frissere luchtstroom onder mijn stretcher doorgaan. Het is heerlijk om zo te liggen en te mijmeren nu ik me zwak voel door de tweeweekse penicillinekuur tegen Lyme. 

Back to the basis is dit voor mij. 

Terug naar Hem!

Citaat J.C. Ryle

Ik denk aan het citaat dat mijn man gisteren deelde:

We moeten wel begrijpen dat beproevingen horen bij het dieet dat alle ware christenen kunnen verwachten. het is één van de middelen waardoor hun genade wordt bewezen en waardoor ze ontdekken wat in hen leeft. Zowel winter als zomer, kou als hitte, wolken als zonneschijn zijn nodig om de vruchten van de Geest tot rijpheid te brengen. We zouden liever 'het meer' oversteken bij kalm weer en gunstige wind, Met Christus altijd aan onze zijde en de zond die in ons gezicht schijnt. Maar het mag niet zo zijn. Op deze manie zouden Gods kinderen nooit "Zijn heiligheid deelachtig worden" (Hebreeën 12:10) Bron: Een jaar lezen in  Johannes

Beproevingen, groot of klein zijn niet leuk. Ik word er niet blij van. Maar toch is het goed omdat ik weet dat God goed is. Het loopt Hem niet uit de hand. 

Mij wel.

Hem niet.

Sharons Insta

Mijn Engelse vriendin Sharon schreef iets moois op haar Insta en ik vertaal het en deel het hier omdat het mij zo bemoedigde:

Er zijn zoveel moeilijke dingen in het leven: rouw, pijn, verraad, ziekte. Maar voor de ware gelovige is er een bijzondere troost in deze moeilijke dingen en dat is dat Jezus het weet en het begrijpt. Hij weet het niet alleen, Hij hoort en troost ook degenen die naar Hem toe vluchten in hun problemen. Misschien heb je hetzelfde  gevoel dat David had toen hij zei: Och, gaf iemand mij vleugels als van een duif! Ik zou wegvliegen naar waar ik blijven kon ' We kunnen misschien niet wegvliegen uit onze situatie, maar we kunnen wel naar Christus vluchten en wegschuilen in Zijn liefde ... Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik ZAL u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.

Ik doe het. Terwijl ik hier lig, vlucht ik naar Hem, zoals ik vaker doe.
Hij ZAL rust geven.

Mijn hart is vol aanbidding en liefde voor Hem.

🎧  Eleicha (Coming Back to You)

IK BEREIKTE DE TOP

Maandagmorgen bedwong ik de Amerongse berg. Deze berg is maar een heuvel: 69,2 meter boven NAP en daarmee het hoogste punt van onze provincie. Mijn doel was de Eenzaame Eik, die op de tweede (iets minder hoge top) ligt.

• Op mijn fotoblog: The Lonely Oak

Op Strava schreef ik:

Deze eigenwijze “dwalerd” bereikte toch de top van de Amerongse berg en rustte uit onder de eenzame eik 🥾🤩.

Ik was in het begin echt eigenwijs en negeerde mijn routeplanner. Hoewel dat ding "rechtsaf" zei dacht ik dat de weg naar links beter zou zijn en het kostte me een kwartier om weer op het goed padje te komen.

Ik hou van dwalen in de natuur.
Jij?

Routeplanner
Wat betreft mijn verhouding tot God als Vader is het zo nodig dat ik blijf luisteren naar Zijn stem. Ik bezit de beste Routeplanner van de wereld: de Bijbel. En daaruit leer ik dat Jezus de weg is.

Ik dacht over Hem na onder het wandelen.
Dat Hij het ook letterlijk zo zei:

Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven (Johannes 14:6)

• Mirjams gezinsmoment over ‘Ik ben de Weg, de Waarheid, en het Leven?’

Tegenstelling

Eén zandpad maakte veel indruk op me. Aan mijn rechterhand stonden hoge naaldbomen  half in de schaduwen gehuld: donker en dreigend. De wind waaide door de toppen en ik hoorde gekraak van takken. Ik voelde me klein. Keek ik naar links dan zag ik opeens een heel andere wereld: alles frisgroen en met dansende zonnevlekken. Wat een tegenstelling.

Coronavirus

Zo voelt de dreiging van het coronavirus voor mij. Aan de ene kant ziekte en dood en aan de andere kant het kostbare lieve leven. Ik loop erdoor tussen door, niet wetend wat me zal overkomen: zonneschijn of duisternis. Misschien allebei... Is dat niet beangstigend?

Citaat Phillip Keller

In mijn boek over psalm 23 las ik dit:

Elke keer weer moet ik mezelf eraan herinneren, als ik door een dal ga: O God, dit zal wel héél erg moeilijk voor me worden, maar ik ben er toch van overtuigd, dat deze weg uiteindelijk de gemakkelijkste en beste weg voor mij zal zijn om hogerop te komen. Als ik het dan kan opbrengen om Hem voor die moeilijkheden en donkere dagen te danken, dan ontdek ik tegelijkertijd, dat Hij bij mij is in mijn ellende … Uit deze overtuiging komt christen tot een levenshouding van rustige aanvaarding van tegenspoed. Hij is opgeklommen tot een hoger bergplateau mét God. Hem te kennen op deze nieuwe en innige wijze, maakt het leven veel dragelijker dan tevoren.

Vanuit dal

Vanuit het koele dal liep ik, langs de donkere bomen omhoog in de richting van de Amerongse berg. Het laatste stuk werd echt klimmen. Mijn man leerde me ooit: hoe steiler het pad, hoe kleiner de pas. Ik probeerde het en het lukte!

Zo is het maar net. Niet vooruit rennen maar de Goede Herder volgen. Kleine stapjes zetten. En wat is het heerlijk om in Zijn tegenwoordigheid te zijn.

• Wandeltips heuvel op (en heuvelaf)

• Waarom stapjes klein moeten zijn 

Eenzame Eik
Ik bereikte de heuveltop en rustte uit onder de Eenzame Eik. Het was een geweldige wandeling met veel ruimte om na te denken en te genieten.

Hé, deze eigewijze dwalerd zal Thuiskomen,
Ooit. Bij de Herder, die de Weg is.

• Lees ook mijn blog: Een berg op mijn pad

🎧 Ik ben de Weg 

OPSTAAN IN HOOP

Heb je de sterren gezien? Ze lijken de laatste week helderder te schijnen dan ooit. Toen ik er gisteren naar keek, dacht ik aan het citaat van Kierkegaard, dat een dominee begin maart aanhaalde. Ik zal hem straks delen.

Het thema van die preek was ook mooi: ondergaan in angst of opstaan in hoop. 

Ondergaan of opstaan

Dat ellendige virus. Als ik ga slapen trek ik het dekbed hoog op tot mijn kin. Kon ik voor altijd blijven liggen, denk ik dan. Onbereikbaar voor welk virus dan ook.  

Ja ik ben bang. Soms.

Ondergaan in angst? 

Nee, ik zal opstaan in hoop. 

Jij ook?

Wanneer een schip in volle zee ligt en alles in het rond steeds wisselt, als de golven geboren worden en sterven, dan staart de zeeman niet op hen neer, want de golven veranderen steeds; hij kijkt omhoog naar de sterren; waarom? Omdat zij betrouwbaar zijn. Søren Kierkegaard

Omhoog kijken

Een diepe les voor mij. Niet staren op de golven (op het virus). Omhoog kijken naar God, op Hem vertrouwen en zeggen: In handen beveel ik mijn alles. Ik zal niet verloren gaan in der eeuwigheid. Geen virus kan me uit Zijn hand rukken.

Sta op in hoop. Hij is ons licht in de duisternis van deze corona crisis!

Blijf bij ons, Heer, wanneer de nacht zal komen

Nu wordt het stil en donker om ons heen.

Blijf bij ons, als ons alles wordt ontnomen.

Heer, laat uw kerk, uw schepping, niet alleen

Blijf ons nabij, als zal overkomen

de bange nacht vol twijfel, angst en nood.

Blijf, als beproeving strijdt met onze dromen.

Blijf, ook al dreigt de strenge, bitt're dood.

Blijf bij ons, Heer, hoever van huis wij zwerven

blijf, wat dan ook ons van elkander scheidt,

blijf bij ons, Heer, in leven en in sterven,

blijf bij ons, Heer, in tijd en eeuwigheid.

• Lees ook mijn blog: ontdek de sterren in Gods Woord

🎧 Turn Your Eyes Upon Jesus

MIJN KRACHTBRON

Ik fietste door de bossen tussen Veenendaal en Amerongen. De wind 'wandelde' door de boomtoppen en ik hoorde verschillende vogelgeluiden om me heen. Genieten. Maar halverwege begon mijn knie begon pijn te doen.

Balen. Ik moest nog zo'n eind!

Huh ... 

Vergat ik dat ik op een e-bike zat 😅

Fietsen met plezier

Vlug zette ik de trapondersteuning een eind hoger. Wow... op den duur voelde ik mijn kniebanden niet meer. Ik fietste met plezier en toen ik dorst kreeg stopte bij een bankje om wat te drinken. Er valt zoveel te ontdekken in de natuur! Ik zag bijvoorbeeld een groepje paarse krokussen staan. Dat verraste me. 

Hoe zijn die bolletjes daar terecht gekomen, midden in het bos. Heeft een eekhoorn ze aangezien voor eikels? Haha, nee ... onmogelijk. Misschien uit iemands fietsmand gevallen?

Op de terugweg bedacht ik dat wij met z'n alles veel meer gebruik zouden 'moeten' maken van de krachtbronnen die er zijn (net als ik gebruik maakte van de trapondersteuning). 

Zijn er geen mensen om ons heen die ons leven wat lichter kunnen maken? Durf te vragen! 

Proces van groei

Zelf koos ik voor therapie toen ik vastliep in het rouwproces na mijn moeders overlijden. Nog steeds blij met die stap. Het was goed. Het gebruik maken van een krachtbron (buiten jezelf) kan een schakeltje zijn in het proces van groei naar wie je echt bent.

Mijn krachtbron

Als christen heb ik natuurlijk ook een heel bijzondere krachtbron: God zelf.

Gisteren las ik daar een stukje over van C. H. Spurgeon en dat deel ik hier ter bemoediging van andere die Hem liefhebben en volgen:

Het is vreemd dat wij de geestelijke zegeningen die God ons schenkt, zo weinig gebruiken; maar het is nog vreemder dat wij zo weinig gebruik maken van God Zelf. Hoewel Hij ‘onze God’ is, gaan wij maar zelden naar Hem toe, en vragen wij maar weinig van Hem. Steeds maar weer proberen wij onze lasten zelf te dragen in plaats van dat ze op de Heere te werpen. Het is onze eigen schuld als wij de rijkdommen van onze God niet vrij gebruiken. Geef niet op, zolang er een God is Die jou kan helpen. Maak je de Goddelijke kunst eigen om God tot je Alles te maken! Gebruik je God. Gebruik Hem in het gebed. Ga vaak naar Hem toe, omdat Hij jouw God is. Vlucht maar naar Hem toe, en maak Hem al jouw noden bekend. Gebruik Hem op elk moment ook door het geloof. Als je bedekt bent door een donkere wolk, gebruik God dan als je Zon; als je omsingeld bent door een sterke vijand, gebruik Hem dan als jouw Schild, want Hij is voor Zijn kinderen een Zon en een Schild. Ben je de weg kwijtgeraakt in de doolhof van het leven? Gebruik Hem dan als jouw Leidsman, want Hij zal jou leiden. Wat je ook bent, en waar je ook bent, denk eraan dat God precies dat is, wat jij nodig hebt en juist daar is, waar je Hem nodig hebt.

🎧 Psalm 63 (U bent mijn God) - Christian Verwoerd

DE LES VAN DE EENVOUD

Hier zit ik dan, op mijn favoriete bankje aan de rand van de hei. Het ziet er grauw uit, die hei. Hier en daar strekken wat grotere struiken hun takken uit naar de winterlucht. Warempel, daar is de zon! Nu zie ik pas hoeveel druppeltjes er aan die takken zitten. Ze glinsteren als diamanten.

Even rust

Op mijn schoot ligt het boekje “In de schaduw van de Almachtige”. Ik neem het tegenwoordig mee op mijn wandelingen om er even uit te lezen. Daarna schrijf ik op wat het me doet. Juist nu ik in mijn dagboek schrijf gaat de zon nog feller schijnen. Ze breekt door de wolken heen. 

Ik las zonet over de les van eenvoud. Dat onze wereld chaotisch en ingewikkeld en dat het niet Gods schuld is. Wij, kleine mensjes, hebben met z'n allen onze wereld zo chaotisch en ingewikkeld gemaakt. 

Prediker 7:29 Alleen, zie, dit heb ik gevonden: dat God de mens oprecht gemaakt heeft, maar zij hebben vele uitvluchten (bedenkselen) gezocht.

De les van de eenvoud
Om orde in je leven te brengen is het absoluut noodzakelijk je leven eenvoudiger te maken. Anders vindt je vanbinnen geen rust, en ben je niet in staat zijn om de diepe, stille schuilhoeken van uw hart binnen te gaan, daar waar God mooiste woorden gesproken worden. Als je lange tijd rusteloos bent, wordt je hart koud naar Christus toe en wordt je een voorwerp van verleiding in een grillige wereld. Een stapje terugdoen in ons leeftritme noemt de schrijver een eerste stap naar het verkrijgen van een vertrouwelijke relatie met de Almachtige. 

Eenvoud is meer dan een aardig middel om de chaos uit je leven te bannen.

Moet ik alweer wat? 

Ik vind het mooi wat hij schrijft maar ook ongrijpbaar. Moet ik eerst rust ervaren voordat ik Gods mooiste woorden kan vinden in de schuilhoeken van mijn hart. Hoezo dan? In kan toch gewoon Gods Woord lezen en dan die rust ervaren door Hem? 

Vandaag blader ik nog eens terug in mijn boekje om dat te ontdekken. Dit is een onderwerp dat me raakt. Ik ben gevoelig voor vereenvoudigen. Als ik lees hoe anderen dat doen en meer rust vinden vind ik dat mooi. Misschien schrijf ik er later als ik het boekje uit heb, nog een keertje over.

🎧 Still my soul be still

GROEI EN GEEST

Gisteren heb ik oude blogberichten gelezen. Ik glimlachte, fronste, zuchtte en was af en toe ontroerd. Het verbaast me dat ik een bepaalde mate van geestelijke groei ontdek. Groei in de diepte, zoals een boom dat doet. Alle eer aan Hem!

Wendy: Druk in je leven kan een groeiende uitwerking hebben

🌴 Lees dit artikel over groeien als een palmboom.

Wil je in dit leven vrucht dragen dan moet je niet afhankelijk zijn van het oppervlaktewater, maar er zorg voor dragen om heel stevig geworteld te zijn in een diepe verborgen gemeenschap met God. Vaak moeten onze geestelijke wortels door allerlei verhardingen heenbreken om bij die diepe wateren te kunnen komen. Zoals het wortelgestel van de ceders van de Libanon dwars door een enorm rotsmassief heen moesten boren om tot het ondergrondse water te kunnen komen, zo moet de mens door oerbanken en andere harde lagen in het innerlijke leven heen om door te breken tot een echte diepe relatie met de Here.

Al die tijd  was ik geen moment buiten uit het bereik van Gods handen. Hij droeg me zelfs in Zijn hart. Hij heeft de beproevingen gebruikt om me te dieper te wortelen in Hemzelf. Daar gebruikte Hij Zijn Woord voor. En Zijn Geest.

Wie zou ik geweest zijn zonder Zijn Geest? 

C.H. Spurgeon heeft een stukje over de Heilige Geest geschreven waar ik geregeld aan denk. Ik wil het delen omdat het me bewust kan maakte van dingen waar ik me helemaal niet zo van bewust was.

Verlangen wij wel vurig genoeg naar de hulp van de Heilige Geest? Zijn we wel voldoende waakzaam om te voorkomen dat Hij Zijn hulp zou terugtrekken? Zonder Hem kunnen wij niets doen, maar door Zijn almachtige kracht zijn we tot buitengewone dingen in staat. Alles is afhankelijk van Zijn openbaring of de verberging van Zijn kracht. Lopen we niet dikwijls op Zijn roeping vooruit en handelen we niet vaak zonder Zijn hulp in te roepen? Laten we ons verootmoedigen voor ons tekortschieten in het verleden, opdat de dauw des hemels weer op ons zal rusten, de heilige olie ons zal zalven en het hemelse vuur weer in ons zal gaan branden. De Heilige Geest is geen tijdelijke gave, Hij blijft bij alle heiligen. We moeten Hem slechts op de juiste manier zoeken dan zal Hij Zich door ons laten vinden. Hij is jaloers, maar tevens medelijdend; als Hij Zich terugtrekt, keert Hij in genade terug. In Zijn ontferming en liefde wordt Hij ons niet moe, maar wacht Hij ons opnieuw genadig te zijn. (C.H. Spurgeon)

Ik vind de oproep aan het eind om me te verootmoedigen voor mezelf een goede oproep.

• Ootmoed, ootmoedig

Heb jij ook ervaren dat moeilijke dingen in je leven een groeiende uitwerking kunnen hebben?

🎧 He will hold me fast