Posts tonen met het label kostbare natuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kostbare natuur. Alle posts tonen

5.10.26

Soms wil ik alleen maar zeggen: kijk hoe mooi

Als het je lukt om half zeven uit bed te stappen. Rustig ontbijten, koffie met warme melk. En dan gáán!

Mijn fiets wilde wel hoor.

Buiten het dorp werd de nevel ietsje erger. Natuurlijk hielp het ook niet dat ik geen ruitenwissers op mijn brillenglazen heb, dus moest ik ze al fietsend, schoonvegen met mijn vinger.

Fietsen langs het kanaal. Mijn favoriete plek diep , heel diep inademen: Binnenveldse Hooilanden… kijk nou hoe mooi



En toen kwam de zon. De nevel veranderde in goud en alles leek ineens te glinsteren. De rietpluimen, het hoge gras, een paar madeliefjes nog.

Buiten gebeurt er iets met je. Bij mij dan. Mijn hoofd wordt stiller en ik ga weer kijken.

Ik dacht: Heer, wat hebt U dit mooi gemaakt.
Geen grote woorden.

Dus vandaag alleen wat foto’s van een ochtend waarop ik bijna niet uitgekeken raakte. Omdat het zo mooi was wil ik het met iedereen delen.

Kijk nou. ❤️



Zie je het bruggetje in de verte?

Dat is de fietsbrug. Ik stond daar even stil om een foto van het water te maken. Naar links, naar rechts. Toen het bruggetje af.

Boerenwormkruid stond te shinen langs het fietspad, met in het hart van elke gele bloem een dauwdruppel.

Spinnenwebben overal en druppels.

Magisch mooi



Ik zette mijn fiets tegen een hek en dwaalde een kwartiertje rond. Boven mijn hoofd hoorde ik ganzen… ze vlogen zo hoog dat ik ze bijna niet zag… en mijn voeten werden helemaal nat van de dauw in mijn blotevoetenschoenen.

Op de terugweg zag ik een aalscholver zitten op de oude veeneik.

De zon scheen op zijn snavel en veranderde die in goud. Bekijk mijn wiebel-de-wiebelfilmpje. 😄


Om dit alles hou ik van de herfst.

Vanmiddag las ik een stukje in het boek Winteren van Katherine May.
Ze schrijft
Als we niet langer wensen dat het zomer is, kan de winter een schitterend seizoen zijn waarin de wereld een schrale pracht aanneemt en zelfs de stoepregels glinsteren.
Nou jongens… de winter kan inderdaad een schitterend seizoen zijn maar eerst de herfst hoor.

Als we niet langer wensen dat het zomer is, bloeit oktober open met verrassingen die we een jaar lang niet gezien hebben.


Dit was mijn ode aan het mooie van de herfst.
Wat vind jij mooi iets moois van de herfst 🍂

Doe ook mee met de Link Party van Nicole

21.4.21

DIE IS DAN WEL VOOR HEM

Plant met een verhaal

Muurbloem

Mijn plant stond een heel jaar zielig te wezen en gaf geen enkele bloem. Omdat de blaadjes zo mooi groen bleven gooide ik hem niet weg. Ik had hem gekweekt uit zaadjes die ik zorgvuldig uitzocht bij  kasteel Cannenburgh. De naam was ik vergeten maar dankzij de app kon ik hem identificeren: muurbloem. De app vergist zich nog wel eens dus als iemand het beter weet hoor ik het graag.

Tweejarige plant

Eind maart was daar opeens een bloem. Puur goud in het licht van de morgen. Ik maakte foto’s en genoot er van. Ondertussen leerde ik dankzij het wereldwijde web dat mijn plant een tweejarige plant is. Dat houdt in dat ze in het jaar nadat gezaaid is pas gaat bloeien. Dat wist ik niet. 

Deze plant heeft zijn eigen tijd om te bloeien. 
Net als ik 😊

Plant met een verhaal

Het blijft vast niet bij één bloem want vanmiddag zag ik heel veel nieuwe knopjes in mijn plant. Blij word ik er van. Ik ben naar binnen gegaan om mijn grote camera te halen en schoot opnieuw een heleboel plaatjes. De mooiste komen op mijn blog.  

Hij viert je

Ik ben zo happy met de feloranje bloemetjes aan mijn plant. En wat ruiken ze lekker! Ik denk aan God als ik ze bekijk. Ik denk heel vaak aan Hem. Daarom schrijf ik dit ook op. Dat God in het groot doet, wat ik hier in het klein doe. Hij is intens verheugd over heel Zijn schepping en Hij verheugt zich uitbundig in de redding van verloren zondaren. Hij redde mij. Redde Hij jou ook? Hij oprecht blij met je.

Lesson from my Garden

Ik heb daar nooit op die manier aan gedacht totdat iets dergelijks las in Lesson from my Garden een leesplan dat geschreven is door Robin Meadows. 

Ik citeer:

Ik neem de tijd om mij te verheugen in en te genieten van de vrucht van mijn werk - mijn schepping. Op dezelfde manier verheugt je Schepper zich in jou, Zijn schepping! Hij accepteert je niet alleen maar of tolereert je omdat het moet. Hij viert je. Hij prijst je en heeft behagen in je omdat je van Hem bent. Als we begrijpen hoe blij Hij met ons is, zou onze reactie een uitbundige wederzijdse uitwisseling van liefde en vreugde met onze Vader moeten zijn - vreugde in Hem hebben, Hem aanbidden en prijzen, tijd met Hem doorbrengen.

Plant met een verhaal

Die is dan wel voor Hem

Mijn plant heeft zijn eigen tijd om te bloeien. Net als ik. Al zou ik maar één bloem voortbrengen; die is dan wel voor Hem.

Het komt vanuit de wortel,
het gonst al door de stam,
het zindert door de takken,
nog even en dan….

dan springen knoppen open,
dan spreidt zich helder groen,
dan groeit het frisse lover
en opent het seizoen,

Het komt vanuit je wortels,
het gonst je klankkast door,
het zindert al naar buiten,
nog even en hoor….

uitbundig schept de Schepper,
een nieuw gezang breekt door,
Hij zelf laat ons Hem loven
en opgaan in Zijn koor.

Hoor je de lente juichen,
met fluiters in het groen?
het zingt over Gods luister,
voegt ons in ‘t Hofplantsoen.

Coby Poelman - Duisterwinkel

25.3.21

IK BEN EEN BEGINNER

Uit mijn dagboek

1 maart

Een klein stukje tuin deed ik. Een hoekje. Er groeide mos tussen de lavendel. Ook op sommige takjes groeide mos. Ik krabde het los. 

De oorzaak van mosgroei is primair dichtgeslagen grond en dus zuurstoftekort. Remedie: mos er helemaal uit halen en de grond diep prikken met een spitvork. Bron: mijn tuin

Tuinieren

Dichtgeslagen grond. Wat klinkt dat treurig. Is dat niet vaak het geval met het tuintje van mijn hart. Door chronisch zuurstofgebrek (zorgen) kan er langzaam maar zeker een korst om mijn leven groeien. Ik raakt buiten adem. 

 

🙏🏻 O God help ons, sla acht op onze smeekbeden. In de dag van mijn benauwdheid roepen U aan, want U verhoort ons.
 

Aarde loswoelen

De zon begon te schijnen. Warm voelde de aarde aan onder mijn handen. Ik woelde het mos nog verder weg tot het bijna verdwenen was. 

Tuinieren met God

18 maart

Lavendel is niet echt mooi in de vroege lente. Ik laat een takje door mijn vingers glijden."Wacht maar", fluister ik, "Jouw metamorfose komt er aan." Het smalle, grijsgroene blad zal prachten matchen bij de violetblauwe bloemen. Het zal heerlijk ruiken. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Ik zal wachten. Ik zal uitzien en het mos weg blijven krabben.

God kan uit deze warrige struikjes zoiets moois tevoorschijn laten komen dat je er stil van wordt. Je verwacht het niet maar je ziet het onder je handen gebeuren. Mijn tuin spreekt een taal. Ik luister ernaar. Dat is het mooie van mijn tuintijd.

Tuinieren met God

25 maart

Ik sta voor het raam van mijn schrijfkamer en kijk naar mijn tuin. De lavendel ziet er nu niet meer zo winters uit maar krijgt mooi nieuw blad. In het achterliggende winterseizoen hebben de stille wortels alles tot zich genomen wat ze nodig hebben om NU te groeien en STRAKS volledig tot bloei te komen.

Dieper wortelen

Er is een tijd geweest dat ik door beproevingen bijna het gevoel hadden dat de groei stagneerde. Nu ik terugkijk waren juist dat de tijden van groei in de diepte. 


Yesterday the twig was brown and bare;
Today the glint of green is there
Tomorrow will be leaflets spare;
I know no thing so wondrous fair
No miracle so strangely rare.
I wonder what will next be there!
L. H. Bailey


Tuinieren met God

Tuinieren voor beginners

Wat tuinieren betreft: ik ben een beginner. Ik maak domme fouten. Maar één ding weet ik: de tuin geeft me telkens iets om naar uit te kijken. En het leert me dat wachten een zinvolle bezigheid is. Dat loopt dan weer parallel met mijn wachten op God.

🎧 In the garden

30.12.20

WINTERWANDELING (met God)

Wat een zooitje in het bos! Ik moet zelfs over een omgewaaide berk klimmen. De storm heeft flink huisgehouden hier! Ik kijk op mijn sporthorloge en zie dat ik al een paar kilometers gewandeld heb. Tijd om te rusten. Ik vind een beschut plekje aan de rand van het ietwat aflopende heideveld. 

💡 Ik ben heel blij met mijn zitmatje want ik kan nu zitten waar ik maar wil!

Allermooiste plekje
Dit hier is het allermooiste plekje. Vroeger graasden er schapen. De schapenwol ging toen nog naar een wolfabriek in Veenendaal. Geen schapen vandaag. Ik heb het heideveld helemaal voor mezelf.
Wandelen met God
Uit mijn dagboek 
27 december

Ik zit aan de rand van het heideveld. Gaaf plekje! Links van me staat een grove den. In de verte hoor ik een Vlaamse gaai, dichterbij wat meesjes. Meesjes vind ik leuker want ze schreeuwen niet zo hard als die gaaien. Vandaag heb ik eindelijk mijn dagboekje weer eens meegenomen. Nu kan ik van me afschrijven. 

Ik heb twee weken terug een ketting gekocht met deze Bijbeltekst erop: "His mercies are new every morning."  Toen ik hem kocht dacht ik: deze ketting zal me helpen als ik tegen de dag op zie. Ik zal hem in mijn hand nemen en er naar kijken, de woorden lezen en beseffen dat Gods barmhartigheden ieder morgen fonkelnieuw voor me klaar liggen. 

Ik nam de ketting in mijn hand.
Ik las de tekst.
Het deed me niets.
Ik voelde me moe
Depri.

Wandelen met God
 
Ik zocht vanmorgen de originele tekst op, plus context, in mijn Bijbel. Kijk, dit staat er en ik vind dat toch wel heel mooi:

Het is de goedertierenheid van de HEERE dat wij niet omgekomen zijn, dat Zijn barmhartigheid niet opgehouden is! Nieuw zijn ze, elke morgen; groot is Uw trouw! Mijn deel is de HEERE, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen.

Artikel over Bijbeltekst
Ook vond ik een artikel over de tekst van mijn kettinghanger. Het linkje sloeg ik op. Nu zit ik hier op mijn matje en heb een klein stukje van het artikel gelezen. te mooi om niet te bewaren en het later eens te delen Ik vertaal het vanuit het Engels.

🌿 Op onderstaande foto: bekermos (naast me op de grond).
🌿 Tekst gaat verder onder het de foto.

Wandelen met God
Wat betekent het dat Gods barmhartigheden elke ochtend nieuw zijn?

God herinnert ons aan deze krachtige belofte in Zijn woord die ons hart in moeilijke tijden vrede biedt. Het is geschreven voor zijn volk in tijden die erg moeilijk waren. Het geeft ons grote hoop in de strijd waarmee we vandaag worden geconfronteerd, zoals lichtstralen die door de donkerste nacht breken.

Want net zo zeker als de zon elke ochtend opkomt, kunnen we er zeker van zijn dat Zijn barmhartigheden nooit eindigen. Ze zijn nooit gebaseerd op hoe goed we zijn, maar alleen op Zijn standvastige karakter. Zijn mededogen met ons is elke ochtend vers, en elke dag is een geschenk rechtstreeks uit Zijn hand. 

Eerste reden waarom ik mag blijven hopen in een moeilijk seizoen:
God vergeeft en verlost (Psalm 103:2-5, 11-12)

Wat je vandaag ook tegenkom, Gods beloften zijn waar. In moeilijke tijden lijkt het gemakkelijker om over van alles te klagen dan om God te prijzen. Maar de keuze om je hart en geest op Christus te richten, heeft grote kracht; net als het prijzen van Hem voor Wie Hij is en hoe Hij aan het werk is in je leven. Hij verlost uit de put van moedeloze gedachten. Hij vernieuwt je geest.
Debbie Mc Daniel
Wandelen met God

Jezelf herinneren aan Gods beloften en ervoor kiezen om Hem te prijzen en op Zijn soevereiniteit te vertrouwen, is de eerste stap op weg naar het vinden van hoop in de moeilijke tijden.

Ik stop mijn dagboekje weer in mijn rugtas. Mijn vingers zijn rood van de kou geworden. Gauw klop mijn kleren af en drink nog wat water uit mijn fles. Tijd om verder te wandelen. Boven mijn hoofd trekt de lucht open. Ik zie prachtige blauw tevoorschijn komen en haal opgelucht adem. 

Blauw gemist
Wat heb ik dat blauw gemist de laatste dagen!
En de zon natuurlijk ook.

Wandelen met God

Blauw (uit stukje van Spurgeon)
Het blauw van de lucht doet me denken aan een stukje van Spurgeon dat ik een paar dagen geleden las via de app van Truth for Life. Thuis zal ik het opzoeken. 

Nu dus:

Another foundation is the person of the Lord Jesus, clear and spotless, as everlasting and beautiful as the sapphire, combining the deep blue of earth's ever-rolling ocean and the azure of its all-embracing sky. Once might our Lord have been likened to the ruby as he stood covered with his own blood, but now we see him radiant with the soft blue of love, love abounding, deep, eternal. 

Ik wil me focussen op Hem alleen. Op Zijn beloften.

Echt Judasoor
Terwijl ik het bos weer inloop, voel ik de donkerte van me afglijden. Ik zie de mooiigheid van de natuur weer. Hier en daar sta ik even stil om wat plaatjes te schieten. Als ik bijna bij mijn fiets ben ontdek ik ook nog eens Echt Judasoor op een dode boomstam. Wat een gave zwam!

👂 Heb jij deze zwam wel eens gezien?

Wandelen met God

Er is zoveel te zien in het winterbos. Wandel langzaam! Vertraag. Bij elke stap is er kans op een mooi, nieuw natuur-detail. 

In every walk with nature one receives far more than he seeks. John Muir


🎧 New Every Morning - Audrey Assad

17.11.20

MODDERPLASSEN EN STRUIKELWORTELS (en God)

Mijn wandeling

Uit mijn dagboek
5 november

Ik haal diep adem en snuif de boslucht in. Heerlijk om hier weer te zijn. Terwijl ik mijn fiets stevig vastmaak aan een paal, kijk ik om me heen. De takken van de bomen aan weerskanten van het bospad raken elkaar. Het lijkt net een poort. Daar loop ik straks onderdoor! Weet je hoe gaaf!

🍂 Bladeren 
Het is een beetje mistig. Ik hoop op mistflarden boven de hei en daarom ga ik die kant op, dwars door het bos heen. Hoe dieper ik tussen de bomen duik, hoe meer bladeren er op mijn pad liggen. Ik kijk omhoog. Ja, sommige bomen zijn echt al helemaal kaal! 

O, daar struikelde ik bijna!
Wat ben ik blij dat ik vandaag mijn wandelstokken meegenomen heb.

Wandelen met God

Voorzichtig!
De grillige boomwortels op mijn pad zijn zo goed als onzichtbaar door al het eikenblad. Ik weet dat ze er zijn, ook al zie ik ze niet. Voorzichtig, voorzichtig, zeg ik tegen mezelf. Vooral bij het afdalen van de heuvel let ik goed op. Dan is de zon er opeens. Ik zie een stuk blauwe lucht. Heerlijk.

Zon en mist
Het heideveld (Elsterkop) verveeld nooit. Vandaag valt het me op dat de heidestruikjes vol met kleine druppels zitten en ieniemienie spinnenwebdraden, die glinsteren in het zwakke zonlicht. Er hangt inderdaad wat mist. Komt het daardoor dat het zo stil lijkt hier? Ik kniel neer om wat foto's te maken van een gouden boom, verdorde bloempjes, die ik stiekem tòch heel mooi vind ook al zijn niet paars meer.

En dan is het al weer tijd om mijn fiets op te zoeken.

Wandelen met God


Op de terugweg worstel ik me opnieuw door de dikke laag eikenblad heen. Oeps, zak ik opeens een heel eind weg! Zwart water spat omhoog langs mijn broekspijpen. Bleh! Die geniepige modderplassen zijn dus ook niet zichtbaar door al dat dode blad.  

☕ Koffieklets
Na zo'n ochtendwandeling heb ik aardig wat te kletsen met mijn man. Ik deel de plaatjes van de meest uniek dingen die ik zag, zoals de kleine rodekoolzwam die zo groot leek doordat ik de foto vanaf de grond nam (zie foto zijbalk)


17 November
Nu ik achter mijn laptop zit, denk ik nog een keertje na over die vervelende modderpoelen en struikelwortels. Ik ken ze niet alleen uit het bos maar ik worstel er ook mee in het leven van alledag.

God beurt me op
Ik ben zo blij dat ik (door Gods genade) van Christus ben. Niet meer van mezelf. Niet meer geestelijke dood. Niet meer die leegte van binnen. Nooit meer alleen. Daarom kan ik vol vertrouwen zeggen: De Heere is voor mij een Helper en ik zal niet vrezen.*

Hij buigt zich naar me toe, komt heel dichtbij. Hij hoort mijn hulpgeroep. Hij beurt me (op Zijn tijd) omhoog uit de kuil. Haalt me uit modder Hij plaatst mijn beide voeten stevig op de rots en Hij geeft een nieuw lied geven om te zingen.**

Die modderplassen en struikelwortels? Ze horen bij horen bij mijn imperfecte leven. Ik weet uit de Bijbel dat ze (maar) tijdelijk zijn. Mijn God maakt op een dag alles nieuw! 


* Hebreeën 13:6
** Psalm 40

Hoe kan Ik U danken, HEER, 
voor Uw goedheid,
voor Uw stem, die me zegt: vrees niet,
voor Uw hand, die me altijd vasthoudt
voor het privilege dat me is gegeven 
om te zeggen: God is met mij.
Hoe kan ik U danken, HEER,
Voor Uw Woord dat me een eeuwigheid
met U belooft, voor eeuwig leven
zonder pijn en tranen, voor vrede in mijn hart.
Tot die dag zal ik zeggen:
"Hier ben ik, hier ben ik om U te dienen."

(Uit: Hineni Kan, link hieronder)

28.10.20

MINDERE DAGEN ZIJN OKÉ


'Dinsdag schijnt de zon een tijdje', zei mijn man nadat hij de weersverwachting had bekeken. Dat was de reden dat ik mijn wandeling op dinsdagmorgen zette. De zon scheen inderdaad maar niet voor lang. Het grootste gedeelte van de wandeling moest ik het doen met wind, wolken en een paar spettertjes regen.

Dat vond ik echt niet leuk!

Uit mijn dagboek
27 oktober

Ik mopperde nog net niet maar ik voelde me wel flink down. Dat was ik trouwens al toen ik van huis wegging en ik hoopte dat ik op zou knappen van een stevige ochtendwandeling door een zonnig bos. Maar het enige dat nu zag waren de omgehakte boomstammen langs het pad. Ik herinnerde me een Bijbeltekst, die vroeger te pas en te onpas werd aangehaald. Je weet wel, die van Johannes de Doper: "De bijl ligt zelfs al aan de wortel van de bomen ...” 

Nee, daar werd ik niet vrolijk van.

Maar ik pakte mezelf aan en maakte van mijn wandeling een gebedswandeling met God. Terwijl ik in mijn eentje ronddwaalde onder de hoge bomen, praatte ik met mijn God en Vader in de hemel. Ik deed voorbede voor familieleden die door covid-19 getroffen zijn. Ik bad  daarna ook voor mijn man en kinderen en voor mezelf.

Mijn God weet.
Mijn God ziet.
Mijn God hoort.
Mijn God ontfermt.* 

Terwijl ik bad veranderde mijn perspectief en kon ik toch een beetje blij zijn ook al bleven de omstandigheden hetzelfde. 

Later kreeg ik meer plezier in het wandelen. Ik zag zelfs een paar bloemen, waaronder mannetjesereprijs. Die bloeien normaal van mei tot augustus. Verrassing! Ik probeerde ze op de foto te zetten als herinnering aan het feit dat er op sombere dagen bloemen bloeien. En dat die dapper hun kopje omhoog steken ook al is er geen zon te zien.

📸 (foto van bloem: zie collage in zijbalk)


Het was geen dag met gouden randje. Mijn zorgen bleven. Maar hé, soms is het oké om mindere dagen te hebben toch?

Als jij onverhoopt ook zo'n dag hebt, zet je sombere gedachten dan om in gebed. Mijn God kan moeilijke omstandigheden ten goede gebruiken, ook al zie je daar nu nog niks van. Vertrouw op Zijn liefde. Overdenk Zijn goede woorden, die je in de Bijbel vindt. Ze schijnen helder als de zon niet zich niet laat zien.

* ontfermen: zich het lot van iemand aantrekken en er voor gaan zorgen

----

📌 Schijf van 5 (doe dit elke dag)
  1. doe iets leuks
  2. doe iets sociaals / contacten
  3. ga een half uur naar buiten
  4. doe iets voor de toekomst
  5. doe iets nuttigs.

🎧 What a Friend we have in Jesus

30.9.20

HET VERHAAL VAN MIJN ZONNEBLOEM


Een van mijn zonnebloemen groeide op een onmogelijke plek. Er was bijna geen ruimte om groot te worden en een dikke steel zou de plant zeker niet kunnen ontwikkelen. Maar ik verzorgde mijn zonnebloem met veel liefde en gaf haar zelfs één keer per week een dosis speciale vloeibare voeding. 

Bloei?
Ik hoopte op één ding.
Dat ik haar tot bloei zou brengen.


Ze groeide en groeide op haar dunne steel. Ik had zo’n plezier in dit proces. 

Knak in haar steel
Maar tijdens een zomerstorm kreeg ze een knak in haar steel, ook al had ik haar uit voorzorg vastgebonden aan de regenpijp. Zorgzaam plakte ik een pleister rond haar kneuzing. Zou ze het halen? Yes! Ze groeide door. 


Nog een knak in haar steel
Tot ik op een morgen buiten kwam en ontdekte dat ze een tweede knak in haar steel had gekregen. Nu liet ze treurig haar kop hangen. Ik plakte weer een strakke pleister rondom haar steel en kneep wat bladeren weg, zodat alle voeding naar de bloem zou gaan. 

Genoeg
De volgende dag stond ze iets rechterop maar daarna was het echt met haar gedaan. Ik pakte een mes en sneed haar van de steel. Het was tijd om haar naar binnen te halen. Het was genoeg was geweest.


Wat een feest om haar in huis te hebben. Ze stond wekenlang in een vaas te stralen op de vensterbank en ik heb diverse foto's gemaakt (eerste foto bovenaan bijvoorbeeld).

Beetje mijn verhaal
Ik weet ook niet precies wat ik met dit verhaal wil zeggen. Het is gewoon een verhaal. Misschien een beetje mijn verhaal. Twee keer een knak in mijn steel. Mijn 'kop' laten hangen, moe van alles, bijna verslagen. Maar gelukkig is mijn God is een betere Heelmeester dan ik tuinvrouw ben. 

Hoofd omhoog ( en m'n hart naar boven)
Dankzij Hem hef ik telkens mijn hoofd omhoog. Jij ook?

Is jouw ziel vanmorgen dorstig? Verlang je naar de levende God? Ben je de blijdschap in het geloven verloren? Wees je dan bewust van het feit dat je even dor bent als uitgedroogde grond. Je brengt de vruchten die God terecht van jou verwacht, niet voort. Je bent in de kerk en in de wereld niet zo nuttig als je hart het zou willen. Maar dan is juist dit een belofte die jij nodig hebt: ‘Ik zal water gieten op het dorstige en stromen op het droge.’ Je zult de genade ontvangen die je nodig hebt. Zij zal helemaal aan je behoeften voldoen. Water verfrist de dorstige; je zult verfrist worden en je verlangens zullen vervuld worden. Water brengt het slapende plantenleven weer tot leven. Jouw leven zal opgewekt worden door nieuwe genade. Water laat de knoppen zwellen en de vruchten rijpen; je zult de genade ontvangen die je vruchtbaar maakt. Elke volmaakte gave van Gods genade zul je ten volle genieten. Al de schatten van de Goddelijke genade zul je in overvloed ontvangen. Je zult er als het ware mee overstroomd worden. Zoals de weilanden soms overstroomd worden door de rivieren en de velden in vijvers veranderen, zo zal het ook met jou zijn. Het dorstige land zal worden tot waterbronnen! Want Ik zal water gieten op het dorstige en stromen op het droge. C.H. Spurgeon

Mijn zonnebloem is nu uitgebloeid.

Nieuw leven (wachten op)
Ik droog haar en in het lenteseizoen wil ik alle zonnebloempitjes uit haar kop in de grond stoppen. Eens kijken wat er omhoog komt. Ik ga voor nog meer zonnebloemplezier!

🌻 Andere zonnebloemberichten

20.8.20

ZONNEGOUD OP MIJN PAD

Onze fietsen stonden bij elkaar maar we hadden elkaar niet eerder gezien. Zij vertelde waar zij gelopen had en hoe mooi het daar was. Ze zei: “Het leek alsof ik een kathedraal binnenliep!” Ze liet wat foto’s zien van zonnestralen die door gaten in het bladerdak naar binnenkwamen en vertelde waar dat was: “vlakbij dat huisje, waar het pad omhoog gaat naar de heide toe!”

Kathedraal-gevoel
Ik dacht: dat kathedraal-gevoel wil ik ook een keertje meemaken!


De zon brak door
Deze week besloot ik opnieuw te gaan wandelen. Het was de eerste dag dat het wat koeler was en ik stond al vroeg op het bospad. Er hing nevel tussen de bomen maar nadat ik een kilometer of twee gelopen had brak de zon opeens door en wow, wow ... alles om mij mee heen veranderde in puur goud! 

Ik dacht: als dit al zo mooi is kan ik maar beter gauw doorlopen naar die andere plek: vlakbij dat ene huisje, waar het pad omhoog gaat naar de heide toe. Daar is het vast nòg mooier dan hier.

Genieten
Maar ik zei "nee" tegen die impulsieve gedachte en bleef waar ik was om te genieten van dit prachtige schouwspel. In alle rust maakte ik wat foto's want had dit keer mijn grote camera meegenomen in mijn rugtas.

Blij toe.



Daarna liep ik verder en bereikte het dal waar zij zo genoten had. De zon kroop echter weg achter de wolken en de bomen stonden roerloos met hun toppen in de mist. De sfeer was een beetje naargeestig en het kathedraal-gevoel ver zoeken, daarom wandelde snel omhoog langs het huisje en kwam bij de heide uit

Heideveld
Natuurlijk is de paarse heide ook mooi zonder zon. Ik zag veel spinnenwebbetjes van tak naar tak met dauwdruppels eraan. 


Gods zonnegoud 
Toen ik terug wandelde naar mijn fiets dacht ik erover na dat het zoeken naar andermans gouden momenten je blind maakt voor het zonnegoud dat God over jouw pad uitstrooit: glinsteringen van genade in het gewone leven. 

Later deelde ik mijn gedachtes met mijn man en hij zei: als christen ga je soms ook op zoek naar andermans (mooie) geestelijke ervaringen. Dat is zo. Denk je ook niet dat het je blind kan maken voor wat je in Christus Jezus al hebt?

Zoals wij door Christus tot de liefde van de Vader komen, zo komt de liefde van de Vader door Christus tot ons. Het licht van de zon bereikt ons door haar stralen. De stralen maken dat wij de zon zien en met de stralen raakt de zon ons aan. Jezus Christus is de straal van Gods Vaderliefde; door Hem reikt de liefde van de Vader naar omlaag en raakt zij ons aan. (John Owen)

🎧 How Deep the Father's Love
💛 Stralen van Gods Vaderliefde (mijn andere blog)

18.6.20

NIET MOPPEREN MAAR ZINGEN


Het was zo klam. Maar ik besloot toch te gaan wandelen en stippelde een mooie, lange route uit. Ik zat niet lekker in mijn vel en voelde me wat neerslachtig. Deze wandeling zou me vast helpen om weer in evenwicht te komen. 

Dacht ik.
Hoopte ik.



Na twee kilometer begon ik te twijfelen of ik wel zo'n lange wandeling kon maken. Ik kreeg last van de warmte (ik kan niet zweten). Mijn benen voelden zwaar aan. Mijn huid werd heet. Ik dacht aan die ene keer dat ik met hyperthermie op een eerste hulp post terecht kwam. Dat niet meer. Please, no!


Teruglopen
Niet doorgaan dus. In de schaduw van een boom stippelde ik een andere route uit, zodat ik in alle rust kon teruglopen naar mijn favoriete bankje om daar te gaan zitten. Eenmaal op bekend terrein nam mijn angst voor een hittebevanging af. Zelf vond ik stiekem dat ik goed met mijn lijf omging en de signalen beter oppikte dan ooit.

Ik ging het halen!
En ik haalde het.

Afkoelen
Op het bankje dronk ik water (en koelde mijn gezicht en hete armen). Ik at de suikerwafel, die ik meegenomen had en genoot van het uitzicht: foto hieronder. Je kunt het bijna niet zien maar onder die frisgroene bomen bloeiden allemaal vingerhoedskruid. Zo mooi!

Toen ik daar zo zat had ik het geluk dat de wind opstak.
Dat was echt zo lekker.


Daarna las de meditatie van de dag via mijn favoriete app.


Numeri 21:17 Spring op, put, zing ervan in beurtzang!
Geloof oefenen
De mensen, in de woestijn begonnen vrolijk te zingen voordat ze het water zagen, wat ze zo zo nodig hadden. En toen ze de bron zagen borrelen, werden ze blijer dan blij. God had het water belooft en ze vertrouwden er op dat Hij het zou geven. Hij deed het.

Les voor mij:  (blij) geloof beoefenen in de Gods belofte is mogelijk in de meest onmogelijk situaties. En zelfs nog voordat je de vervulling ervaart. Zoals ik onderweg al helemaal blij werd met de gedachte dat ik het ging halen en straks op mijn bankje uit kon rusten. Gods trouw aan Zijn eigen Woord is zekerder dan wat dan ook!


Wat belooft God Zijn kinderen? Zo veel. Maar ik kies twee beloftes om hier te delen. Het zijn een soort van stapstenen voor mij in mijn geloofswandel met God.

Hebreeën 13:5 Wees tevreden met wat u hebt, want Hij heeft Zelf gezegd: Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten.
Johannes 10:27 Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij. En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken. 

Niet mopperen maar zingen
Niet mopperen, maar zingen, stond er het stukje. Sommige dingen zijn bitter te (ver)dragen maar er is een weg om er doorheen te komen. Christus zelf is de weg. En Hij verkwikt je ziel, ook al lijkt je situatie op het verdwalen in een klam bos met maar weinig uitzicht op verkwikking.

Hij zal!



Not on a path of laziness
Deze devotion was het Engels en C. H. Spurgeon voegt er aan toe:

Prayer must not be neglected ... The Lord will give us His peace most generously, but not on the path of laziness. Let us, then, stir ourselves to seek Him in whom we find all our fresh and flowing springs.

Niet mopperen.
Ook niet wanhopen.
Maar zingen èn bidden.

🎧 Perfect Wisdom of Our God
🕮 Welke belofte sterkt jouw geloofsleven?

9.5.20

LES VAN DE BOOM (1)

Het was een prachtige morgen in het bos. Ik verbaasde me erover dat de lente alles zo feestelijk groen kleurt. Toen ik bijna terug bij mijn fiets was zag ik een boom, die nieuwe blaadjes had maar ook oude die al helemaal verdord waren. Ik probeerde er foto's van te maken.

Helaas kreeg ik de belichting niet goed.
Het was er te donker.


    Dr. Barnhouse en de boom
    Een paar dagen las ik iets, waardoor ik terugdacht aan die boom terugdacht. (vrij vertaald uit het Engels).

    Kort na de wapenstilstand van de eerste Wereldoorlog bezocht Dr. Barnhouse het slagveld van België. Het was een heerlijke voorjaarsdag; de zon scheen en het was windstil. Terwijl dr. Barnhouse daar liep, merkte hij dat er bladeren naar beneden vielen van een hoge boom. Hij streek over een blad dat tegen zijn borst was gedwarreld; het zat vast in de gordel van zijn uniform. Toen hij het eruit pakte, drukte hij het fijn met zijn vingers. Het was verdord. Dr. Barnhouse keek nieuwsgierig omhoog naar de boom en zag verschillende andere bladeren van de takken vallen. Hoe was dat mogelijk? Het was geen herfst. Er was geen wind om ze er af te blazen. Het waren de bladeren die de herfststorm en wintervorst overleefd hadden maar nu vielen ze, schijnbaar zonder reden naar beneden. Toen besefte hij wat er aan de hand was. Het was lente! Het sap van de boom begon te stromen en de nieuwe knoppen begonnen van binnenuit te duwen. Van beneden, uit de donkere aarde namen de wortels het leven en stuurden het langs de stam van tak naar tak, totdat dat het leven elk stukje dood verdreef dat van het voorgaande jaar was overgebleven.



    Levensles
    Als toepassing stond erbij: 

    Ik ken geen mooie illustratie van hoe het nieuwe leven van Christus het oude verdrijft. Terwijl de seizoenen van het leven voorbijgaan, proberen we de oude bladeren af te schudden. We vechten tegen slechte gewoontes. Maar sommige zitten lijken zo vast te zitten; we komen er maar niet los van. Toch zullen naarmate het nieuwe leven van het evangelie van de Heer Jezus Christus in ons groeit, ook die bladeren ons los moeten laten. Als de kracht van de Zon der gerechtigheid sterker wordt in ons leven zal het ons hart wijd openen voor meer liefde van God in Christus. Wanneer die liefde wint zal het een "uitdrijvende kracht" uitoefenen op al het oude en ons tenslotte helemaal nieuw maken."  Bron: Expulsive Power of a New Affection


    Gisteren ging ik opnieuw naar het bos en zocht naar die bewuste boom. Helaas kon hem niet vinden maar toen ik uitrustte bij de picknicktafel zag ik er opeens net zo eentje staan - vlak voor mijn neus. Had ik even geluk. Kon ik toch nog wat foto's maken.

    • Heb jij dit fenomeen ooit gezien?
    • Wat voor lessen leer jij uit de natuur?

    🎧 Unto Him that hath Thou givest

    22.4.20

    IK BEREIKTE DE TOP

    Maandagmorgen bedwong ik de Amerongse berg. Deze berg is maar een heuvel: 69,2 meter boven NAP en daarmee het hoogste punt van onze provincie. Mijn doel was de Eenzaame Eik, die op de tweede (iets minder hoge top) ligt.



    Op Strava schreef ik:
    Deze eigenwijze “dwalerd” bereikte toch de top van de Amerongse berg en rustte uit onder de eenzame eik 🥾🤩.

    Ik was in het begin echt eigenwijs en negeerde mijn routeplanner. Hoewel dat ding "rechtsaf" zei dacht ik dat de weg naar links beter zou zijn en het kostte me een kwartier om weer op het goed padje te komen.

    Ik hou van dwalen in de natuur.
    Jij?


    Routeplanner
    Wat betreft mijn verhouding tot God als Vader is het zo nodig dat ik blijf luisteren naar Zijn stem. Ik bezit de beste Routeplanner van de wereld: de Bijbel. En daaruit leer ik dat Jezus de weg is.

    Ik dacht over Hem na onder het wandelen.
    Dat Hij het ook letterlijk zo zei:

    Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven (Johannes 14:6)


    Tegenstelling
    Eén zandpad maakte veel indruk op me. Aan mijn rechterhand stonden hoge naaldbomen  half in de schaduwen gehuld: donker en dreigend. De wind waaide door de toppen en ik hoorde gekraak van takken. Ik voelde me klein. Keek ik naar links dan zag ik opeens een heel andere wereld: alles frisgroen en met dansende zonnevlekken. Wat een tegenstelling.

    Coronavirus
    Zo voelt de dreiging van het coronavirus voor mij. Aan de ene kant ziekte en dood en aan de andere kant het kostbare lieve leven. Ik loop erdoor tussen door, niet wetend wat me zal overkomen: zonneschijn of duisternis. Misschien allebei... Is dat niet beangstigend?


    Citaat Phillip Keller
    In mijn boek over psalm 23 las ik dit:

    Elke keer weer moet ik mezelf eraan herinneren, als ik door een dal ga: O God, dit zal wel héél erg moeilijk voor me worden, maar ik ben er toch van overtuigd, dat deze weg uiteindelijk de gemakkelijkste en beste weg voor mij zal zijn om hogerop te komen. Als ik het dan kan opbrengen om Hem voor die moeilijkheden en donkere dagen te danken, dan ontdek ik tegelijkertijd, dat Hij bij mij is in mijn ellende … Uit deze overtuiging komt christen tot een levenshouding van rustige aanvaarding van tegenspoed. Hij is opgeklommen tot een hoger bergplateau mét God. Hem te kennen op deze nieuwe en innige wijze, maakt het leven veel dragelijker dan tevoren.

    Vanuit dal
    Vanuit het koele dal liep ik, langs de donkere bomen omhoog in de richting van de Amerongse berg. Het laatste stuk werd echt klimmen. Mijn man leerde me ooit: hoe steiler het pad, hoe kleiner de pas. Ik probeerde het en het lukte!

    Zo is het maar net. Niet vooruit rennen maar de Goede Herder volgen. Kleine stapjes zetten. En wat is het heerlijk om in Zijn tegenwoordigheid te zijn.



    Eenzame Eik
    Ik bereikte de heuveltop en rustte uit onder de Eenzame Eik. Het was een geweldige wandeling met veel ruimte om na te denken en te genieten.

    Hé, deze eigewijze dwalerd zal Thuiskomen,
    Ooit. Bij de Herder, die de Weg is.


    🎧 Ik ben de Weg 

    10.3.20

    MIJN KRACHTBRON

    Ik fietste door de bossen tussen Veenendaal en Amerongen. De wind 'wandelde' door de boomtoppen en ik hoorde verschillende vogelgeluiden om me heen. Genieten. Maar halverwege begon mijn knie begon pijn te doen.

    Balen. Ik moest nog zo'n eind!


    Huh ... 
    Vergat ik dat ik op een e-bike zat 😅

    Fietsen met plezier
    Vlug zette ik de trapondersteuning een eind hoger. Wow... op den duur voelde ik mijn kniebanden niet meer. Ik fietste met plezier en toen ik dorst kreeg stopte bij een bankje om wat te drinken. Er valt zoveel te ontdekken in de natuur! Ik zag bijvoorbeeld een groepje paarse krokussen staan. Dat verraste me. 

    Hoe zijn die bolletjes daar terecht gekomen, midden in het bos. Heeft een eekhoorn ze aangezien voor eikels? Haha, nee ... onmogelijk. Misschien uit iemands fietsmand gevallen?


    Op de terugweg bedacht ik dat wij met z'n alles veel meer gebruik zouden 'moeten' maken van de krachtbronnen die er zijn (net als ik gebruik maakte van de trapondersteuning). 

    Zijn er geen mensen om ons heen die ons leven wat lichter kunnen maken? Durf te vragen! 

    Proces van groei
    Zelf koos ik voor therapie toen ik vastliep in het rouwproces na mijn moeders overlijden. Nog steeds blij met die stap. Het was goed. Het gebruik maken van een krachtbron (buiten jezelf) kan een schakeltje zijn in het proces van groei naar wie je echt bent.


    Mijn krachtbron
    Als christen heb ik natuurlijk ook een heel bijzondere krachtbron: God zelf.

    Gisteren las ik daar een stukje over van C. H. Spurgeon en dat deel ik hier ter bemoediging van andere die Hem liefhebben en volgen:

    Het is vreemd dat wij de geestelijke zegeningen die God ons schenkt, zo weinig gebruiken; maar het is nog vreemder dat wij zo weinig gebruik maken van God Zelf. Hoewel Hij ‘onze God’ is, gaan wij maar zelden naar Hem toe, en vragen wij maar weinig van Hem. Steeds maar weer proberen wij onze lasten zelf te dragen in plaats van dat ze op de Heere te werpen. Het is onze eigen schuld als wij de rijkdommen van onze God niet vrij gebruiken. Geef niet op, zolang er een God is Die jou kan helpen. Maak je de Goddelijke kunst eigen om God tot je Alles te maken! Gebruik je God. Gebruik Hem in het gebed. Ga vaak naar Hem toe, omdat Hij jouw God is. Vlucht maar naar Hem toe, en maak Hem al jouw noden bekend. Gebruik Hem op elk moment ook door het geloof. Als je bedekt bent door een donkere wolk, gebruik God dan als je Zon; als je omsingeld bent door een sterke vijand, gebruik Hem dan als jouw Schild, want Hij is voor Zijn kinderen een Zon en een Schild. Ben je de weg kwijtgeraakt in de doolhof van het leven? Gebruik Hem dan als jouw Leidsman, want Hij zal jou leiden. Wat je ook bent, en waar je ook bent, denk eraan dat God precies dat is, wat jij nodig hebt en juist daar is, waar je Hem nodig hebt.

    🎧 Psalm 63 (U bent mijn God) - Christian Verwoerd