Posts tonen met het label kostbare gezinstijd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kostbare gezinstijd. Alle posts tonen

14.9.26

Koffie en een bruidsjurk

Ik zit buiten zonder telefoon en denk: zat ik maar binnen met mijn telefoon. Op het rode bankje bijvoorbeeld. Dan kan ik een reactie achterlaten op Insta bij die en bij die. Gewoon even wat lezen en dat sprankje voelen van: leuk, o wow...

Maar mijn telefoon ligt binnen. Ik zit in de tuinstoel, voeten op een krukje, mok in mijn hand. Rechts in mijn oor drenst het cirkelzaaggeluid van een paar huizen verder. Helemaal perfect krijg je het nooit. Maar voor me, als ik opkijk... zie ik de zon diffuus tussen de bladeren van de eik heen schijnen. Prachtig warm van kleur.

Goud!


En ik merk dat er ruimte in mijn hoofd komt. Yep, als ik mijn telefoon niet bij me heb, ploppen er leuke ideetjes op. Hoe ik iets ga aanpakken, hoe ik een hoofdstuk uitwerk, wie en wanneer ik wat doe. En ook dingen waar ik over wil bloggen.

Zoals die jurk

Ik denk er nu weer aan. Dat ik daar rond middernacht op zolder stond. De maan scheen naar binnen precies op witte bruidsjurk die daar hing. Ik streelde met mijn vingers over de stof, over de glanzende bloemenslinger. Verfijnd.

En ik dacht
Straks zal Mo hem dragen.
Nog een paar dagen.

En nu?

De bruiloft ligt achter ons en de jurk is weg van zolder. Een van de eerste keren dat ik daar weer kwam, voelde het zo jurk-loos. Droevig leeg. Ik kan er geen goed woord voor vinden.

En jaaa, bruid en bruidegom waren een prachtig couple. De dag één groot feest. En toen was het opeens al-le-maal voorbij

Mijn man zei dat ik de eerste dagen als een zombie op de bank zat met mijn mobiel. Ik schaam me ervoor. ’t Was echt zo. Ik voelde me murw. Ik vond niks leuk. Het besef dat zo’n prachtige dag opeens voorbij was. De jurk weg... mijn dochter, ooit baby, peuter, kleuter enzovoorts, nu een getrouwde vrouw, en... nou ja, tranen met tuiten. Want ik ben de oudste generatie van mijn kant. Geen papa en mama meer boven me.

Huilie, huilie.

💗 Heb jij dat trouwens ook weleens? Dat je na iets heel moois of belangrijks ineens zo’n dip voelt? Hoe ga jij daarmee om?

Ik schrok van mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik ’s avonds laat op dag 2 na de bruiloft googelde op: blues na de bruiloft. En ja hoor. Ik was niet de enige. Het bleek gewoon normaal te zijn. Tracey schreef op 18 augustus óók over de stilte ná de bruiloft. Zo'n gave blog. Ik deel ik er een stukje uit:

De mooie dag is voorbij. De zegening niet.

Een van de vreemde dingen aan de voorbereidingen voor een bruiloft is hoeveel energie er in een paar uur tijd gaat zitten. Maandenlang wordt er steeds weer een nieuwe beslissing genomen.

Iets om af te maken.
Iets om te onthouden.
Iets wat nog moet gebeuren.
En dan is de ceremonie ineens voorbij.
De gasten gaan naar huis.
De dag waar iedereen het over had, is gisteren geworden.
Maar het belangrijkste deel eindigde niet toen de festiviteiten voorbij waren.
Het huwelijk van ... en ... is begonnen.
De beloftes blijven van kracht.
De liefde die hen omringt, blijft bestaan.
En Gods aanwezigheid is niet beperkt tot één ceremonie.
Hij was er ook bij in de dagen die eraan voorafgingen, inclusief de stressvolle, de emotionele en de gewone dagen die niemand fotografeerde.
Hij zal aanwezig zijn in de gewone dagen die volgen. 

* When the Celebration Is Over and Your Heart Is Still Catching Up 

Jaaa, lieve luitjes... zulke dingen bedenk ik dus met voeten op een krukje, mok in mijn hand. En niet met mijn telefoon op het bankje in de woonkamer.


Maar eerlijk is eerlijk: toen mijn koffie op was, ben ik naar binnen gegaan. Telefoon van de oplader gepakt en dit allemaal ingesproken. Want zo maak ik tegenwoordig mijn blogs: inspreken die hap. 

Het stukje van Tracey had ik voor mezelf opgeslagen. Ik vond het zo mooi. En nu: plakkerdeplak... staat het hier in mijn blog. Nu kan ik het later, als ik oud ben, nog eens teruglezen.

Duh. Ik ben al bijna zestig. 
Nee, dat is ook weer overdreven. Eerst nog 59 worden 😊

Voel jij ook ruimte in je hoofd als je toch kiest voor "even zonder telefoon"?

4.6.15

Kostbaar dagelijks leven

Die junidagen kunnen zo mooi beginnen! Vanmorgen vroeg heb ik speciaal het rolgordijn he-le-maal omhoog getrokken om de ochtendzon op de vensterbank te zien schijnen. Precies op mijn tomaat, peterselie, calendula en pompoen. Gauw nam ik een foto (deze zonnige vensterbankmomenten zijn zo gauw voorbij). 

 

Ontbijten bij Intratuin

Deze week had één van de kinderen een dagje vrij. We gingen naar de Intratuin om lekker te winkelen en te eten. Ik kocht een mooie blauwe gieter, slaplantjes, aardbeienplantjes met veel bloemetjes en twee Vaderdag cadeautjes. Ik kon de verleiding trouwens niet weerstaan en heb daar een potje Hollandse mayonaise gekocht. Zeker de lekkerste: met honing! 


Bloem en tuin

Langs onze straat staan allemaal paarse bloemetjes. Om de tuintafel op te vrolijken plukte ik er een paar voor in een jampotje. Wat zou het voor soort zijn? Het is één lila bloemenzee en er komen veel hommels op af. Onze eigen tuin ligt er ook weer mooi bij, dankzij mijn man. Dat was me een knipwerk met al die heggetjes! De rozen gaan leuk bloeien. De lavendel ook bijna. Kijk maar op de onderste foto ... Misschien gaan de bloemetjes morgen open want er wordt een warme dag verwacht!



Schrijven en breien

Aan het afschrijven van mijn boek kom ik niet toe. Soms heb ik zin maar dat zin- gevoel van mij ebt telkens weg als ik wil beginnen. Ik heb me nu voorgenomen om elke dag een kwartiertje te schrijven. Ook ben een paar kleine handwerkprojectjes gestart:  het breien van kleurige vingerloze handschoenen voor mijn dochter. Ik brei zo langzaam. Dus ik schat dat ze rond december af zijn en dan heb ik een origineel kerstcadeautje. Ze houdt van kleur en aparte dingetjes.

Misschien ga ik nog meer breien want volgende maand is mijn oudste dochter (23) uitgerekend. Ik word oma! Eens vragen of zij van gebreide spulletjes houdt.


Kostbaar dagelijks leven

Dit is een huis - tuin - en keuken blog geworden. Niet erg toch? Dit is mijn kostbare dagelijkse leven waar ik van probeer te genieten. Ja, ik heb momenten dat ik flink aan het dippen ben. Piekermomenten en huildagen. Maar ik weet dat mijn tranen niet verloren gaan. Ze zijn kostbaar in Gods oog. 

De zon schijnt, Het is zo lekker. Ik word er blij van.
Wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn.
Jij ook?  

9.5.15

ONWEER IN HET BOS


Toen het eindelijk droog werd besloten mijn zoon en ik afgelopen woensdag een paaltjeswandeling te lopen. Die begon vlakbij een vakantiepark in Kootwijk. We maakten allebei foto’s van de mooie dingen die we zagen onderweg.


Bijvoorbeeld van deze kale boom. Ooit door de bliksem getroffen. Wat mooi hè, met die Hollandse lucht erboven. We genoten enorm. Maar toen we ongeveer twintig minuten gelopen hadden verdween de zon en het werd een beetje somber in het bos. Er klonk een vaag gerommel in de verte. Op aandrang van mijn zoon besloten we de wandeling af te breken en terug te lopen.

ONWEER IN HET BOS

Het onweer kwam razendsnel dichterbij en de wind stak op. De boomkruinen schudden heen en weer en er was een enorm geruis van wind door de takken. Bliksem, storm, takken, opvliegend zand, donder: het was er opeens allemaal. Doodsbang grepen we elkaar vast en ik riep: Laten we schuilen langs de rand van het bos en ons klein maken. Maar hij wilde rennen. Dat deden we. We renden over het zandpad en baden hardop tot God.


VEILIG

Hijgend bereikten we de ingang van het vakantiecentrum. Wat een opluchting om een dak boven ons hoofd te hebben! Toen het onweer voorbij was liepen we naar ons huisje terug (zie foto hierboven, wazig doordat de lens van mijn toestel beslagen was). We hebben direct God gedankt dat Hij ons hielp in de storm.

TE MOGEN LEVEN!

Te mogen leven is het een wonder! Ik zei tegen mijn zoon: Je zult misschien nog veel stormen meemaken in je leven. Moeilijke dingen. Denk dan terug aan deze storm. God hielp ons erdoorheen en bracht ons veilig thuis.

28.10.14

Ik kocht een mus in Drenthe

We speelden Mens Erger Je Niet. Opeens keek mijn zoon naar buiten. Is dat nou een roodborstje? Ik dacht dat hij veel groter was! Zijn opmerking kwam niet zomaar uit de lucht vallen want zondagmorgen volgden we een kerkdienst waarin het ging over ganzenbord, pelgrims, mussen en God. Het roodborstje werd ook aangehaald door de dominee. Dat hij zo mooi is vergeleken met een simpele, grijze mus.


Ganzenbord of pelgrimsreis
'Je kan je leven vergelijken met een ganzenbord (Game of the Goose)!' zei de voorganger. 'Je begint bij het eerste vakje van het spel. Met een beetje geluk mag je een paar stapjes vooruit. Als je pech hebt kom je in de gevangenis. Ellendige plek. Als je daar terecht kom denk je: Mijn leven is als een ganzenbord. Stapje vooruit, achteruit, in de put, uit de put en op het eind ga je dood.'

Jammer dat ik mijn ganzenbord-spel niet bij me had op vakantie. Anders had ik onder het spelen gevraagd: 'Weet je nog wat de dominee zei toen hij over psalm 84 praatte?'

 Mijn leven is geen ganzenbord. Het is een reis. Een pelgrimsreis. En God is mijn einddoel.


Ik kocht een mus
Aan het eind van de vakantie week kocht ik een mus in het winkeltje van ons vakantiepark. Mijn jongste zoon lachte naar me en zei: Dat komt door de preek! Hij heeft gelijk. De les van de mus uit psalm 84 leeft nog steeds in mijn hart. Ik koester de woorden en overdenk ze.


Wees niet bang
Een mus. Geen mooie veren als een pauw. Geen mooie stem als een nachtegaal. Toch is God volgens de Bijbel teer in Zijn zorg voor deze beestjes. Ze mochten zelfs een nestje maken bij Zijn altaar in de toenmalige tempel. Ze werden niet weggejaagd.

Wees niet bang.  Weten jullie het niet, zegt God,
  jullie gaan vele mussen te boven!



Musje onder de mensen
Soms voel ik me een musje onder de mensen. Dan denk ik: ziet God me wel staan? Ik faal zo vaak, ik ben moe en soms overweldigen dingen me zo dat ik moedeloos word. Maar God verzekert me ervan dat ik kostbaar ben in Zijn ogen. Voor Hem ben ik echt belangrijk. Niet omdat ik mijn veren zo mooi poetst. Mijn waarde is wat ik waard ben voor Hem. En dat is ongelofelijk veel. Ik ben zo waardevol voor Hem, dat Hij zijn Zoon voor mij gegeven heeft.

En zo leert deze kwetterende mus ... eh mens meezingen :)

Why should I feel discouraged
Why should the schadows come
Why should my heart feel lonely
And long for heaven and home

When Jesus is my portion
A constant Friend is He
His eye is on the sparrow
And I know He watches over me

I sing because I am happy
I sing because I am free
His eye is on the sparrow
And I know He watches me


Herfstvakantie in Drenthe
Ondertussen heb ik echt genoten van onze vakantie in Drenthe. Voor mij was deze provincie totaal onbekend terrein. De natuur is er prachtig. We aten heel veel roze donuts, want daar zijn de kinderen dol op. En we genoten ook van een klein portie cultuur.  

Wat is jouw favoriete provincie / landstreek?



Give Away kalender Puur 2015
Game of the Goose
Dit is de preek over de mus, via het www
His Eye is on the Sparrow

1.7.14

Kwetsbaar als een pluisje

Gisteren kwam mijn zoon iets later dan normaal thuis, tussen de middag. Ik zag gelijk aan zijn blik dat er iets aan de hand was. Met tranen in zijn ogen keek hij me aan: "Ik ben gevallen met de fiets, vlakbij school." Om zijn duim zat een papieren zakdoekje, die had hij gekregen van een moeder. Gauw knuffelde ik hem en plakte een pleister op zijn duim, terwijl hij een glas water leeg dronk. Mijn man zette het stuur van de fiets recht.


Ik ben zo blij dat ik hem in mijn armen kon sluiten toen hij thuiskwam. Mijn vriendinnetje Evelien was elf jaar toen ze verongelukte met haar fiets.

Kwetsbaar als een pluisje
Daar dacht ik vorige week ook aan, toen ik dit pluisje opving op mijn vinger. Dat het leven zo ontzetten mooi is ... maar tegelijk zo kwetsbaar. Net als een zaadpluisje in de lucht. Tegelijk weet ik dat er een andere waarheid is. God wil niet dat ik mijn eigen lasten draag. Zeker niet al die angstige voorgevoelens. Mijn leven ligt in Zijn hand. Ik heb er soms geen kijk op. Nog niet. Later zal ik begrijpen waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Daarom zeg ik tegen mezelf:

Waarom heb je zo weinig vertrouwen? God zorgt zo heerlijk voor de wilde bloemen die na een dag al weer verdorren. Hij zal zeker ook voor jou zorgen. Wees niet bezorgd. Werp al je zorgen op Hem want Hij zorgt voor je. Hij kent je nood, je behoefte. Je bent niet door Hem vergeten.

 
 
In de schaduw van Zijn hand
En zo, met die geloofsgedachten in mijn hoofd, kan ik me vrij bewegen in de kwetsbare wereld om heen. Ik leef in de schaduw van Zijn hand. En zie met plezier de vakantie tegemoet. Even gas terug nemen. Ik verzamel leuke dingen en bezigheden op Pinterest, om in de vakantie met de kinderen te doen.
 
In ieder geval neem ik hier een blogpauze.
 
Ben benieuwd naar jouw vakantieplannen.
Of je thuis blijft of weggaat.
Wat is jouw favoriete vakantiebezigheid?

23.10.13

NIEUWE TOEWIJDING

Gisteravond zaten mijn zoon en ik in de kamer. Hij leunde tegen me aan en staarde naar de haard. Opeens zei hij: Kijk mam, nu is er alleen nog maar rook in de haard. Het vuur is uit. 

En dat was zo. 
Na twee uur was het haardblok helemaal opgebrand.

http://kostbaar.blogspot.nl/

Zo gaat het bij mij ook wel eens. De dagelijkse beslommeringen doven het vuurtje van mijn geloof uit, zodat er alleen maar wat rook overblijft. Ik weet wel dat er in de Bijbel staat, dat God de uitdovende vlaspit niet zal uitblussen. Maar dat geeft mij geen toestemming om tevreden te zijn met geestelijke middelmatigheid.

Opnieuw toewijden

Nu is vakantie in onze regio. Ik kom tot rust en neem bewust de tijd om me opnieuw aan God toe te wijden. Bij Hem vind ik rust. Zonder die innerlijke rust is er voor mij geen blijvend geluk.

Weg in eigen land

Als extraatje, ben ik even weg in eigen land. De natuur om me heen is mooi. Eekhoorntjes, bosvogels en spinnen die op mijn bed lopen. Iets minder mooi, dat laatste. Hieronder een foto vangistermorgen toen de zon tussen de bomen opkwam. De dauwdruppeltjes glinsteren in het gras.

http://kostbaar.blogspot.nl/

Geniet je van jouw seizoen?
Lukt het je om innerlijke rust te vinden?

27.8.13

Geniet jij ook? Over de glans van het gewone

De laatste tijd vraag me af of ik ooit zo genoten heb van de glans van het gewone. Toen alles voor de wind ging, besefte ik niet hoe mooi eenvoudige dingen kunnen zijn. Ze zijn kostbaar!


De glans van het gewone
Terwijl ik dit opschrijf, denk ik terug aan het uitje van vorige week. Het was een eenvoudig uitje. Niet duur. Ik ging met de jongste twee naar het blote voeten pad We liepen over modderige paadjes, moesten bukken in het bamboebos en voelden de dauw onder onze voeten als we door het gras gingen. Het gouden zonlicht scheen tussen de takken door. De glans van het gewone maakte me helemaal blij. Eigenlijk is het eenvoudige zo bijzonder! 


Mijn eigen weg
Lopend op heb blote voeten pad, trok ik onwillekeurig de vergelijking met mijn eigen weg. Denkbeeldige kuilen kan ik soms ontwijken. Maar niet altijd. Ik zak soms weg in drijfzand en krijg smerige voeten. Sommige seizoenen kom ik niet zo hard vooruit als ik zou willen, omdat er allemaal stenen op mijn pad liggen! Toch bloeien langs het onbekende kronkelpad van mijn leven vaak de mooiste bloemen!

 Flowers grow out of dark moments.


. 

En God geeft ook oases. Rustpauzes. Hij zegt:

'Kom mee naar een eenzame plaats, alleen, en rust wat uit.'

 



Geniet jij van ook de glans van het gewone?

10.8.13

Zegeningen tellen? Blijven doen!

Drie weken van de zes zijn voorbij. Het is nog steeds vakantie in het midden van Nederland. Dat in tegenstelling tot andere streken. Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Van sommige weet ik wel. Dank je wel voor de mailtjes.

Zonder bloggen
Helemaal zonder bloggen lukt niet. Ik houd echt van schrijven! Vorige week zondag hoorde ik een prachtige preek. Toen zei zelfs mijn man: Dat is echt iets voor Kostbaar! Ik vond dat ook. Toch blijft die preek nog even in mijn hart :-) Het moet  rijpen. En nee, het wordt geen preek ... het is gewoon iets uit het dagelijkse leven.

Wie vieren een thuisvakantie. We gaan dagjes uit met de drie jongsten. We zijn bijvoorbeeld een dagje naar de Noordzee bij Katwijk geweest. Daar maakt ik de onderstaande foto van een oudere dame, die schelpen liep te zoeken.



Blijven tellen!
Ik ken haar niet. (wil je me een seintje geven als je haar wel kent?) Toen ik haar zag bukken, dacht ik aan zegeningen tellen. Soms moeten we diep bukken om al die kleine schatten te vergaderen. In periodes dat het wat minder gaat, is het moeilijker. Maar God laat soms opeens Zijn licht schijnen in de mist van je leven ... en dan is het mogelijk om opnieuw te genieten van de kleine alledaagse dingen! Blijven tellen dus: die zegeningen! Maak een nieuw begin. Schrijf ze op. Verzamel. Doe net als deze vrouw. Pak die schelpen en stop ze zorgvuldig in een zakje. Of deel ze uit.

Hoe verloopt jullie zomer tot nog toe?

21.6.13

Ik met mijn simpele zorgjes

Het regende keihard gisteren. En laat in de middag onweerde het een paar slagen. Gelukkig kwam mijn zoon heelhuids thuis van schoolreisje. Glunderend zat hij voor het raam van de bus. Toen hij er uitkwam, rende hij me tegemoet.

Te veel snoep
Ik was zo blij en dankbaar dat ik hem weer kon knuffelen. Hij hoefde geen avondeten want hij had heel veel snoep gekocht van de 5 euro die ik hem meegaf.


Simpele bezorgdheid
Schoolreisjes zijn leuk voor kinderen maar voor sommige moeders minder prettig. Ik bedoel mezelf natuurlijk. Terwijl ik de bus nakeek dacht ik: Zal het goed gaan? Sluit ik hem straks weer in mijn armen? Het was maar een simpele bezorgdheid. Gelukkig kan ik ook met mijn simpele zorgjes bij God terecht. En met mijn grote ook!

Is lijden wel zo zinloos? 
Persoonlijke moeiten en verdriet hebben mij in de armen van God gedreven en ik vraag me nu af: is lijden wel zo zinloos als ik dacht? Hebben beproevingen een doel? Ik geloof dat God iets van plan is, dat veel verder reikt dan mijn denkvermogen. Ik overzie niet alles. Hij wel en ik vertrouw Hem.

Als alle deuren zich voor je neus sluiten en je helemaal alleen overblijft, klop dan aan geen andere deur dan die van je God. Hij is uniek. Laat je verwachting alleen van Hem zijn.

 
 
Ik ben zo dankbaar dat God een God is, waar ik terecht kan met mijn zorgen over schoolreisjes. Ik heb een plek gevonden waar ik kan schuilen. Hoe fijn is dat. Een wonder voor mij.
 
 Ook dankbaar voor:
  • Vriendin die tijdens het baantjes zwemmen vraagt hoe het met me is. 
  • Dat mijn zoon aangenomen op goede cluster 4 school omdat oude cluster 4 school stopt
  • Regen na warme dagen
  • Het mooie schilderij dat mijn dochter maakte (imitatie Keith Haring)
  • Dat mijn man me neemt zoals ik ben.
  • De bibliotheek natuurlijk
  • Voorpret van de kinderen omdat het bijna zomervakantie is
  • Het maken van een ideeën-map voor de vakantie met kids
  • Bezoekje aan mijn ouders. Dankbaar dat ze kunnen luisteren.
 
Leuke uitspraak
Mijn zoon vanmorgen. Hij zat op de bank en vroeg: "Mam, als ik de minste wil zijn en jij ook hoe kan ik dan ooit echt de minste worden?"
 
💙Waar was jij deze week dankbaar voor?
💛 Deel je leukste quote of uitspraak

7.6.13

GEEF NIET TE SNEL OP

Ik schreef vorig jaar dat ik zo ontzettend blij was dat onze jongste zoon eindelijk zijn zwemdiploma haalde. Hij deed er bijna twee jaar over en kreeg begeleiding van een speciale coach. Ik schreef toen aan het eind van mijn post dit:

Mijn zoon kan niet fietsen. Hoewel al zijn vriendjes allemaal kunnen fietsen, aanvaardt hij zichzelf zoals hij is (op dit moment).
 
 
Hij is negen jaar nu en ik ben zo blij. Hij kan eindelijk fietsen! Ik ben echt heel erg trots op hem. En op mijn man, die hem zover gekregen heeft :-) Mee rennen naast de fiets... aanwijzingen geven over de focus. Iedere avond gingen ze 'fietsen'. 

Nu kan hij het!
 
 
Nee, het was niet leuk dat hij niet kon fietsen. Vaak kwamen er vriendjes aan de deur: met hun fiets. Of hij wilde spelen? Dan rende hij over de stoep, terwijl zij op de weg fietsen met hun stoere fietsen. 
 
Ik ben God zo dankbaar voor deze jongen. Hij gaat onverstoorbaar door met dingen die moeilijk voor hem zijn.

Ik denk dat hij hierdoor iets heel belangrijks heeft geleerd.
Volhouden loont. Geef niet te snel op!
  

21.5.13

Uithuilen bij God

Vorige week woensdagavond bracht mijn dochter naar haar flat terug, nadat ze een dagje thuis geweest was. De weg, die door het bos slingerde, leek zo onwaarschijnlijk mooi! De ondergaande zon zette struiken en boomkruinen in gouden gloed. Toen we het Doornse Gat passeerden, keken mijn dochter en ik elkaar even aan. Ik klemde mijn handen om het stuur en lette gauw weer op de weg. Het fraaie recreatiegebied heeft zijn betovering verloren. Het een onheilsplek, waar een jonge man zelfmoord pleegde. Vlakbij Doorn zagen we politieauto's van het opsporingsteam, op zoek naar de vermiste zoontjes van deze man. Het was een vreemd ritje naar de flat van mijn dochter! Ze vertelde me dat ze niet meer overal in het bos mocht joggen nu er gezocht werd naar de jongetjes.

 Hoe kan de schepping zo mooi zijn, als er zoiets droevigs aan de hand is?


Een zeepbel
Zondagavond vroeg mijn zoon of de jongetjes al gevonden waren. Ik besloot eerlijk te zijn en zei: 'Ze zijn gevonden in een sloot'. Ik zag de hoop uit zijn groene ogen verdwijnen. 'Ze hebben niks gedaan!' zei hij timide terwijl hij het trapje van zijn bed opklom. Ik probeerde hem te troosten maar het was moeilijk. Dat een papa zoiets kan doen ... zijn veilige wereld leek uit elkaar te spatten als een zeepbel. Ik verzekerde hem dat we veel van hem hielden en gaf hem ruimte om verdrietig te zijn. En er over te praten.
Deze wereld is geen veilige plek
 
 
Uithuilen bij God
De verschrikkelijke gebeurtenissen in de wereld werpen me terug op God.Wat ik moet zeggen, tegen de kinderen als ze verdrietig of bang zijn? Hoe kan ik hen troosten?  Hoe vind ik zelf troost? Mijn angst en onzekerheid stimuleren me God te zoeken. Tijdens mijn Bijbelstudie ( psalm 27) las ik deze morgen:

In times of trouble He will shelter me;
 He will keep me safe in his Temple
and make me secure on a high rock.
 
Als anderen mij verlaten, wil God voor interne veiligheid zorgen. Hij is een Schuilplaats, ook als het niet goed gaat. Omstandigheden zijn niet weg redeneren maar midden in de misère biedt Hij Zijn aanwezigheid aan. Mijn angst, en de angst van onze kinderen hoef ik niet te ontkennen, maar het is goed om die terugbrengen tot normale proporties. Zondag was ik zo geschokt dat ik echt niets wist te zeggen. Nu mag ik hen op Jezus  wijzen. Voor Hem hoef ik me niet groot te houden. Ik hoef me ook niet op te tutten. En zij ook niet. We mogen gewoon bij Hem uithuilen. en zeggen:
 
 'Hoor, o God als ik huil. Toon genade en antwoordt mij ...' 
 
 
Dankbaar vandaag voor:
* het knuffelen van mijn kinderen deze dag.

 
Hoe ga jij om met al de tragedie in het nieuws?
Als je kinderen hebt, hoe  praat je er over?
Heb je ooit Gods aanwezigheid ervaren in een slechte periode? 
Waar ben jij dankbaar voor?

 

13.5.13

VAKANTIE (en keuzes maken)

Ik ben terug in mijn huis na een weekje weg in eigen land. Een week vol gezelligheid, zonneschijn, regen, dauwdruppels, fluitende vogels en vooral veel rust.

Geen internet. Wel boeken, koffie en een zwembad.


Tijdverspilling

Terwijl de kinderen vrienden maakten op het vakantiepark, dronk ik koffie, las ik mijn acht bibliotheekboeken uit, deed Bijbelstudie, kletste met andere mensen en ging af en toe (met frisse tegenzin) zwemmen. Het boek Rust van Carianne Ros zette me aan het denken. Ze schrijft dat veel dingen, die we doen tijdverspilling zijn. De maatschappij waarin we leven eist veel - en we willen continu meer. Ze stelt mij in haar boek deze vraag:

Wil jij hieraan meedoen? Welke ballast moet jij loslaten? Welke spullen en welke bezigheden hebben geen echte toegevoegde waarde in je leven? Wat belemmert je om het leven te leiden dat God voor jou voor ogen heeft?

Ik vroeg mezelf af: besteed ik tijd aan nutteloze dingen? Wat zijn mijn tijdverspillers en wat niet? Wil ik iets veranderen? Wat dan? Hoe dan?
 

Hou je meer van Mij?

Een voorganger 'preekte' niet zo lang geleden over Jezus en Petrus. Eén vraag ben ik niet vergeten. Jezus vraagt: "Heb je Mij liever dan al deze dingen? Hou je meer van Mij, dan van de dingen waar je zo mee bezig bent ..." In de vakantie dacht ik daar over na. Het liet me niet los. Dat heb je soms.
 

Dag Facebook!

Aan het eind van deze vakantie besloot ik een poosje te stoppen met Facebook en Pinterest. 's-Avonds na zevenen, niet meer op het www. Deze tijd wil ik inzetten voor andere dingen. Dingen die er echt toe doen. En nee, dit betekent niet dat jij ook moet stoppen. Het was heel bijzonder om een week zonder internet te zijn. Er ontstond ruimte om na te denken. Ik werd leeg/stil voor God. Kwam ook dicht bij mijn pijn en ontdekte opnieuw de dingen, waar ik voor wil leven.
 

Ik heb het boek van Carianne Ros nog niet uit. Momenteel lees ik het hoofdstuk: Leef je ideale leven. 

Geef jezelf elke dag iets om naar uit te kijken. Verheug je in je dagelijkse leven en niet alleen tijdens die ene vakantie in het jaar. Elke dag is een cadeau van God. Dus zorg dat je minstens elke dag één ding doet waar je blij van wordt.

Vragen uit het boek
  • Schrijf op hoe jouw ideale leven eruitzien
  • Waar zou je wonen?
  • Wat voor bezigheden zou je hebben?
  • Waar zou je je tijd aan besteden?
  • Hoe zou je reageren in stressvolle situaties?
  • Hoe zou je je tijd met je partner, je familie het liefst willen besteden.

29.4.13

Toen grote zus zo oud was als jij ...

Bij het opruimen van een lade stuitte ik op een stapel oude dagboeken. In één ervan vond ik het verhaal van mijn dochter — over hoe ze aan haar litteken kwam. Ik was helemaal vergeten dat ik het ooit had opgeschreven.

Mijn jongste zoon heeft een hekel aan enge dingen, maar dit verhaal wilde hij wél horen.
En zo begint het…


Toen grote zus zo oud was als jij, kwam ze op een middag thuis uit de speeltuin. Ze hield haar hand stijf tegen haar hals gedrukt. Een spoor van bloed… drup, drup… overal dikke, rode druppels.

Papa kwam aangerend uit zijn kantoor en keek naar haar hals. De randen van haar huid stonden wijd open: middenin een diep gat. Ze voelde geen pijn, maar moest toch razendsnel naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze meerdere spuiten en een schoon verband om alles op zijn plaats te houden. Haar slagader was nét niet geraakt door het prikkeldraad.

We werden doorgestuurd naar een plastisch chirurg. Die maakte het gat weer dicht met 42 hechtingen — zowel inwendig als uitwendig. 


Na een paar dagen moest ze opnieuw geopereerd worden, omdat ze hoge koorts kreeg. Deze tweede operatie slaagde, de koorts zakte… en zo werd grote zus weer helemaal beter.

Herinnering
Zoon is tevreden. Nu weet hij het: van dat litteken.

Bij mij kwam de herinnering terug. Dat ik daar zat, helemaal alleen, op controle met mijn dochter… die tweede keer. Mijn man was thuis bij de andere kinderen. Ik had geen idee dat ze met spoed geholpen moest worden, omdat er een abces zat.

Hoewel ik het allemaal ontzettend spannend vond, ervaarde ik toen Gods aanwezigheid. Ik legde mijn hand over de ogen van mijn dochtertje, terwijl iemand narcose in haar infuus spoot. Toen ze ‘sliep’, liep ik naar de wachtkamer. Twee lange uren zat ik daar te wachten… en te bidden.

En er kwam een diepe rust over me. Dat vond ik zo bijzonder, want normaal word ik in ziekenhuizen en wachtkamers juist heel zenuwachtig.

---

Mijn dagboeken bewaar ik. Ik denk dat iedere familie zijn eigen verhalen heeft. Niet alleen zulke als hierboven maar ook leuke herinneringen. 

4.4.13

Opruimen, mijn eigen tafel en een schrijfschrift

Lieve allemaal. Hartelijk bedankt voor al jullie reacties op mijn laatste blog. Ik ben er zo blij mee. Iemand mailde me: 'Het is volbracht!' Dat wil niet zeggen dat er geen moeite meer is hier op aarde, maar wel dat je samen met Hem er doorheen komt. 
 
Opruimen in april
Zelf ben ik deze week aan het opruimen geslagen. April is bij mij vaak de maand van de kasten. Wat een bende kan een mens hebben. Toen ik een lade schoonmaakte kwam ik dit tegen. Ik weet nog helemaal wanneer ik het kreeg en zal het niet wegdoen.
 
Lieve mama moet u
weten dat u mij
niet moet vergeten
en hoeveel
ik van u hou
 
 
Ik vind het leuk om jullie mijn eigen tafel te laten zien. Natuurlijk is het hele huis van mij en kan ik zitten waar ik wil. Maar dit ene hoekje is privé. Hier schrijf ik. Hier kan ik even alleen zijn. 

Ik ben gek op baboeska's. Ik spaar ze. In de woonkamer heb ik er een heleboel staan op een smalle richel die van muur tot muur loopt. 
 
 
Het schrift , waar de roze veer op ligt, is een 30 dagen schrijfschrift, uit een oude Flow.
De vragen staan erin en die wil ik beantwoorden:
  • Waarvan denk je: blij dat het voorbij is?
  • Wat heeft je het meest gemaakt tot wie je nu bent?

18.3.13

Mam, er is geen brood meer!

'Mam ... er is geen brood meer.'
'Ook niet in de vriezer?' vraag ik.
'Nee.'
Het is negen uur 's-avonds en mijn zoon wil zijn luchtrommel klaarmaken voor de volgende dag. Geen brood!
'Ik loop even naar tante E. ' roep ik vanuit de kamer. Tante is een vriendin van mij en woont een paar huizen verder. Hoewel ze geen familie is, noemen de kinderen haar van jongsaf tante.


Door het donker loop ik naar haar huis. 'Heb jij nog een brood voor mij?' vraag ik.
Gelukkig heeft zij nog wat liggen.We kletsen en lachen even. Daarna vertrek ik met het brood naar huis. Mijn zoon is opgelucht. Nu kan hij verder met zijn luchpakket.
 
Geen stenen voor brood
Ik denk aan wat Jezus zegt: 'Welke vader onder jullie zal aan zijn zoon, als hij om brood vraagt een steen geven?' Stel je voor dat ik een steen in de lunchtrommel van mijn zoon stopte. Onvoorstelbaar toch? Ik ben niet perfect, maar ik geef mijn kind geen stenen mee. Jezus zegt: Hoeveel te meer zal uw Vader, Die in de hemelen is, goede gaven geven aan hen die tot Hem bidden. Een les. Een bemoediging voor mij. Deze nieuwe week begin ik met gebed.

Gebed
Help me voor ogen te
houden Heer, dat er
vandaag niets zal
gebeuren wat U
en ik samen
 niet aankunnen.
 
visje
 


Dingen lenen
Bij ons in de straat lenen wij dingen van elkaar.
Brood, soms een potje appelmoes, macaroni, pannenkoekmix.
We geven het ook weer terug. 
Doen jullie dat in jouw buurt ook?

 

8.3.13

Vleugels uitslaan als een adelaar.

Twee weken geleden
Eén van de kinderen oefent zijn pianolessen maar heeft vergeten het pedaal in te drukken, zodat de klanken te hard door de kamer denderen. Aan tafel spelen de twee anderen Kolonisten van Catan. De jongste bijt hij in de wijzende vinger van zijn zus, die hem op de kop geeft voor vals spel. Ze wordt heel boos op hem.



Geen scheidsrechter.
Hè bah ... ik wil rust aan mijn hoofd. Ik ben zo moe ( pollenallergie). Vanmorgen werd ik veel te vroeg wakker door het gepiep van mijn mobiel; de batterij was leeg. Dat gekibbel over Kolonisten ... Ik ben niet fit genoeg om scheidsrechter te spelen. Geprikkeld loop ik van de één naar de ander en ik ben blij dat mijn dochter eindelijk even buiten gaat spelen. Maar mijn zoon is humeurig en hangt op de bank.
 
Ik lees voor
'Ik verveel me, mama.' zegt hij.
Ik kijk hem vluchtig aan.'Vervelen is goed voor je!' brom ik. Maar ... als ik de teleurstelling in zijn ogen zie, pak ik een boek om voor te lezen. Het gaat over Wambo, een Papoeajongen, die van alles meemaakt. Ik geniet langzamerhand van het verhaal en lees drie lange hoofdstukken voor. Daarna maken we samen een lijstje met dingen, die hij kan doen als hij zich nog een keer verveelt.
 
1. Playmobil
2. Postbus maken van een doos
3. Met de nieuwe soldaatjes spelen
4. Duckies lezen
5. Spelen in geheime hut.
 
 
De brievenbus
Al gauw verveelt hij zich opnieuw en zoekt een doos waarin hij een gleuf knipt: een brievenbus (nummers 2 van lijstje) Ik help hem om het ding te bekleden met  Sinterklaaspapier :-) Ik ben nog steeds moe maar mijn humeur verbetert zienderogen. Ik denk aan wat ik vandaag aan iemand mailde: Hij geeft de moeden kracht.
 
Aankloppen bij God
Een mama is ook maar een mens. Ik ben moe. Door een verkeerd ritme. Door een wiebelige psyche. Door piekermomenten en kinderruzie. Door hooikoorts. Maar ik geloof in een God die helpen wil. Niet bij de pakken neerzitten, zeg ik tegen mezelf. Wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar. 
 
 
Niet fladderen
 als een kip zonder kop.
Maar mijn vleugels uitslaan als een adelaar ...
Dat zou ik best willen.
Jij ook?
 

15.2.13

Open alstublieft die vensters ...

 
 
Aan het begin van deze week vroeg mijn man aan de kinderen of ze wilden bidden voor ons bedrijf. 'Deze week heb ik nog werk, maar dan houdt dan houdt het ook op ...' De kinderen waren vol zorg en beloofden te bidden. 
De financiële crisis gaat de bouwsector niet voorbij. Om ons heen storten bedrijven in. We horen over faillissementen en doorstartmogelijkheden. Hoe zal het met ons bedrijf gaan? Heeft het toekomst? Komen we hier met z'n allen heelhuids doorheen?
 
Terugkijken
Zo komt het dat ik terug denk aan de tijd toen we nog niet zo lang getrouwd waren. God bemoedigde ons me toen met deze tekst uit het Bijbelboek Maleachi

Beproef Mij toch hierin, zegt de HEERE van de legermachten,
of Ik niet de vensters van de hemel voor u zal openen,
en zegen over u zal uitgieten, zodat er geen schuren genoeg zullen zijn.
 
Hij heeft ons nooit laten zitten!  Ook toen het donker werd, liet Hij Zijn licht schijnen en ondersteunde ons in de moeilijke keuzes die we moesten maken. 'God, open ook vandaag alstublieft die vensters van de hemel voor ons.' 
 


Vensters in de hemel
Gisteravond praatten mijn man en ik nog even na. Ook over het feit dat we onverwacht toch weer nieuwe klussen binnengekomen waren! 'Dit werk komt echt uit de hemel vallen!' zei mijn man. Ik ben het helemaal met hem eens.
 
Hoe ervaren jullie de financiële crisis?

( ps: volgende week voorjaarsvakantie hier - gaan we van genieten )
 
 

19.1.13

Help ... ik wil een warme mama zijn!

Bom, bom, bom! Vuisten op raam. Als ik haastig mijn laptop wegzet, zie ik het hoofd van mijn dochter ( 12 jaar) om het hoekje. Haar wangen vuurrood van de vrieskou. Ik kijk verbijsterd op de klok: het is nog maar 11 uur.

Ik kan mijn teleurstelling bijna niet verbergen. 


'Sorry!' zegt mijn dochter. 'We werden we naar huis gestuurd omdat er leraren ziek zijn.' 

Ik probeer vrolijk te doen maar dat ben ik niet echt 'Leuk voor je!' zeg ik terwijl ik bedenk wat ze allemaal zou kunnen doen: huiswerk maken, facebook, film kijken. Mijn dochter steekt nog een keer haar handen in de lucht: 'Ik weet dat het je schrijfdag is, ik ga iets voor mezelf doen.' 

We besluiten eerst samen koffie te drinken en nemen een gevulde koek. Het is gezellig, maar van binnen pieker ik over mijn gedrag. Help, ik wil een warme mama zijn.


Ik gebruik dit jaar nieuwe planner, die mijn man en ik samen gemaakt hebben. Als ik gedisciplineerd mijn huishoudelijk werk doe, kan ik twee ochtenden voor mezelf werken ( boek schrijven). Hoewel ik me voornam, om me niet vast te prikken aan de twee morgens, merk ik dat ik het niet leuk vind tijdens mijn bezigheden gestoord te worden. De dinsdagmorgen kan ik schuiven naar de woensdagmorgen als er onverwachts iets gebeurd. Maar de vrijdagmorgen kan ik niet verschuiven naar de zaterdag. Dat gaat niet!

Een spagaat. Tegelijk ben ik nuchter genoeg om te bedenken, dat ik echt aan een project mag werken zonder me schuldig te voelen!  Ik voel me niet schuldig ... behalve als mijn dochter na twee uur les onverwacht voor mijn neus staat. Hoe doen andere thuiswerkende moeders dat. Hoe zou jij het doen?

Balanceren tussen jezelf geven als moeder en tijd nemen voor jezelf. Of balanceren tussen jezelf, je werk en de ander. Hoe ervaar jij dat?


18.12.12

Zouden engelen echt zulk mooi haar hebben?

Er was eens een jongetje. Hij stond bij de kerstboom en keek ernaar. Het mooist vond hij het engelenhaar. Zouden engelen echt zulk mooi haar hebben?  Toen hij naar bed ging, draaide hij zich bij de deur nog even om en keek naar de boom.

Onze herinneringen
Wij hebben allemaal onze herinneringen. Ik vind het gezellig om  af en toe oude dingen op te halen. De kinderen zitten dan om me heen en ik zie hun nieuwsgierigheid groeien. Ze vinden vooral de herinneringen aan mijn kattenkwaad erg leuk. Maar ook de bovenstaande herinnering van mijn iemand; over dat engelenhaar. Daar moest ik echt om glimlachen ...  Verhalen verbinden verschillende generaties met elkaar. Ik geloof dat onze kinderen dol zijn op het vertellen van herinneringen en het is ook nog eens goed voor hun luistervaardigheid. Vooral in deze snelle wereld.

Alleen positieve dingen?
Ik heb gelezen dat regelmatig terughalen van herinneringen effectief blijkt te zijn bij milde depressies als je wat ouder bent. Er is zelfs een cursus voor: Therapie op verhaal komen. Zelf vertel ik eigenlijk zo min mogelijk negatieve verhalen aan de kinderen. Wel bijvoorbeeld dat mijn moeder naar een gastgezin ging. Mijn vader liet me heel lang buiten in de sneeuw spelen in die winter van 1979. Ik miste mijn moeder wel.  Maar de eenzaamheid maakte dat ik 's-avonds ging schrijven op mijn kamer. Dat was weer iets positiefs want volgens mij heb ik daardoor leren schrijven, over mijn gevoelens. Ik vertelde dit aan mijn dochter en nu zie ik op haar kamer ook allerlei dagboeken en schrijfschriften verschijnen :-)

     Stories are gifts. It is up to us to GIVE and receive them.
 
Weet jij nog dingen over Kerst, Oud en Nieuw?
Waren dat fijne dagen voor je?
Of sloeg je ze als kind liever over?
 

12.11.12

Als Hij klaar is met bidden

Op een dag vroeg mijn man aan de kinderen: Wanneer komt Jezus terug? Ik verwachtte schouderophalen. Ik verwachtte dat één van de drie zou zeggen:  'dat weet niemand.'  Tot mijn grote verbazing zei de jongste heel stellig: 'Als Hij klaar is met bidden!'


Ik heb over zijn antwoord nagedacht en vond in mijn bijbel deze tekst, over het bidden van Jezus in de hemel:

Wie is het, die verdoemt?
Christus is het, Die gestorven is;
ja, wat meer is, Die ook opgewekt is,
Die ook ter rechterhand Gods is,
Die ook voor ons bidt.



In het Engels staat dat Jezus in de hemel voor ons pleit.
Hier een pastoraal 'stukje' over de pleitende Jezus

Hij bidt voor mij
De uitspraak van mijn zoon troostte mij. Niet het feit dat Jezus nog niet terugkomt maar dat Hij voor mij bidt. Ook op donkere dagen. Hij pleit voor mij bij God als ik struikel. Als ik te moe ben om ook maar één gedachte over God te denken. Hij bidt voor mij op cruciale momenten ...
Een soldaat kan sluimeren op zijn post, door vermoeidheid. Een piloot kan een blackout krijgen. Zelfs een moeder kan in slaap vallen als ze waakt bij haar zieke kind. Maar God is nooit uitgeput. Is nooit moe. Is nooit onoplettend. Wanneer ik oververmoeid ben; is Hij er voor mij en bidt.

Behold, he that keepeth Israel
 shall neither slumber nor sleep.

Op een dag is Hij klaar met bidden. Dan komt Hij terug!
Zoals mijn jongste zoon zei.


Ben jij ook wel eens verbaasd over wat kinderen kunnen zeggen? Niet alleen op spiritueel vlak maar ook over wat ze zeggen over dingen in het dagelijkse leven.
Ze kunnen zo eerlijk zijn.
En grappig.