Ik zei nee. En vergat mijn koffie.

Het leven bestaat uit keuzes. En daar ben ik niet zo goed in.

Vanmorgen begon het al. Naar de Binnenlandse Hooivelden of het bos in? Veld of bos? Bos of veld? Na eindeloos wikken en wegen koos ik voor het bos. Gelukkig maar want eigenlijk hou ik meer van bos dan van veld.

Toch?

Ik liep een half uurtje en kwam bij de rand van de Elsenkop, met uitzicht over de hei. Daar ging ik op een boomstronk zitten. De zon klom boven de heuvel uit en raakte de toppen van de bomen aan. Rood vlamde de kastanje. Wat is de herfst toch mooi, hè!

Oktober, ik hou van je.

Ik keek omhoog: strakblauw de lucht rechts van me, links bezaaid met kleine wolkjes en condensstrepen. Duiven tegen hemelsblauw! Tenminste… dat dacht ik. Waren het wel duiven die daar vlogen? Ik keek nog eens goed. Ja hoor, duiven met een paar kleine vogeltjes ertussen. Allemaal onderweg naar de zon. Die wisten tenminste waar ze wilden zijn vanmorgen.

Brrr… koude vingers. Vandaag koos ik voor het eerst échte wanten, in plaats van mijn vingerloze handschoenen. En mijn arme tenen hadden het ook al zo koud. Ik bewoog ze op en neer in de neuzen van mijn wandelschoenen.

Zal ik nog even blijven zitten? Of verder lopen? Door het bos of over de hei?

Alweer keuzestress

Jaaa, zelfs een paddenstoel kan me aan het twijfelen brengen. Ga je op knieën voor een mooie foto met kans op pijn in je bekken? Of loop je verstandig door? Het is toch wat als je zelfs met paddenstoelen moet onderhandelen.

En dan heb ik het nog niet over de grotere keuzes.

Gistermiddag om drie uur kreeg ik onverwacht een uitnodiging voor een ochtendverjaardag. Voor vandaag! Van iemand die ik bijna nooit spreek, maar wel aardig vind. Gaan? Niet gaan? Dat kan ik toch niet maken? Maar… ik had me juist zo op mijn boswandeling verheugd.

Ik koos voor het bos. Mijn energie heb ik hard nodig en daar laad ik op. Echt waar… ik koos voor mezelf en dat voelde in eerste instantie niet zo lekker.

Ik hou van lief zijn voor een ander. Dat klinkt als een complimentje aan mezelf, maar het is het niet. Ik wil gewoon niemand teleurstellen omdat ik dat zo zielig vind. En ja, ik ben ook nog eens christen. Wordt er dan niet van je verwacht dat je elkaar moet zien, liefhebben & zo? Dus zeg ik meestal ja is goed. Ook als alles in mij nee roept. Lekker makkelijk. Voor de ander dan.

Dat was vroeger
Maar nog steeds een beetje.

Er zit nog altijd een klein meisje in mij dat het liefst iedereen tevreden houdt. Alleen heeft dat meisje tegenwoordig te maken met een volwassen vrouw die haar energie zorgvuldig moet verdelen. En daar heeft dat kleine meisje nog best moeite mee.

Ik train mezelf in nee zeggen. Ook als een ander daar niet blij van wordt. Wat vind ik dat lastig!

Zelfs in het bos dacht ik nog: ik had eigenlijk op die verjaardag moeten zitten. Als ze er volgend jaar niet meer is heb ik spijt dat… Ho, stop! Ik schudde het van me af.

Doorwandelen maar weer. Welke kant op? Links, rechts? Over de hei of door het bos? Besluiteloos bleef ik aan de rand van het bos staan. Tot ik het mooie laantje inkeek… het leek wel van goud.

Die kant op!

Ik koos het gouden laantje en maakte er foto’s van

Ik wist opeens ook waar ik mijn koffie zou drinken. Op dat ene fijne plekje in het bos bij de vliegdennen. Ik zag mezelf er al helemaal zitten.

Maar toen ik daar aankwam, ontdekte ik dat ik mijn thermosfles vergeten was
Nou zeg!

Toch maar een poosje zitten hier met mijn flesje water?
Òf naar huis gaan?

Ik koos direct voor thuis. Koffie! En opeens bleek dat ik helemaal niet zo’n moeite had met keuzes maken. Ik heb nog nooit zo snel het bos uitgelopen… zonder onderhandeling met welke paddenstoel dan ook.

Kijk, dat helpt! Gewoon bij elke moeilijke beslissing aan koffie denken, jongens. Dan kom je er wel.

Grapje. ☕

__

Deze post is ook als artikel te lezen op mijn Substack

Spam jouw blogpost ook op Nicoles Linkparty