KIJK NOOIT NAAR WAT JE HEBT VRLOREN

Vanmorgen las ik op Twitter: Kijk altijd naar wat je nog over hebt. Kijk nooit naar wat je hebt verloren. Dat raakte me en ik dacht: Is het wel mogelijk om niet meer kijken naar wat je hebt verloren?

In augustus werd onze tweede zoon 18 jaar. Onze oudste jongen heeft vanaf zijn zestiende zijn verjaardagen niet meer hier thuis gevierd. Nooit kijken naar wat ik verloren heb is een beetje teveel gevraagd. Maar dat kijken naar wat nog over is, dat is zo goed om te doen. Daar ben het helemaal mee eens. Er zijn zoveel kostbare zegeningen te tellen.

Terwijl ik erover nadenk kom ik uit bij psalm 103:2

Loof de HEERE mijn ziel en vergeet niet een van Zijn weldaden.

Misschien is het zo, dat als ik aan Gods zegeningen denk (en Hem er specifiek voor bedank) mijn verliezen in een ander perspectief komen te staan. Eeuwigheidsperspectief. Dan vind ik rust in God.

Ik ben gelovig dus ik weet niet precies hoe je zulke dingen beleeft als je niet gelovig bent. Maar ik denk dat het voor ons allemaal geldt, dat als we onze aandacht langzamerhand verschuiven naar dingen die ons blij maken, we steeds meer moois ontdekken om dankbaar voor te zijn. 

Joni, die op haar zeventiende verlamd raakte geeft een wijze raad: "Ben je je gezondheid kwijtgeraakt? Je scherpe ogen of goed gehoor? Heb je een dierbare verloren? Doen de herinneringen je nog steeds pijn?

Sta even stil en laat die herinneringen je op de toekomst richten. Smacht niet naar wat eens was, maar naar wat er zijn zal.

Smacht naar...

Als christen heb je alles om naar uit te kijken. Elke dag komt dat dichterbij. Als je binnenkort weer wanhopig naar het verleden verlangt, sta dan stil en tel de jaren. Misschien zit je al dichterbij de toekomst dan je denkt.

ONWEER IN HET BOS

Toen het eindelijk droog werd besloten mijn zoon en ik afgelopen woensdag een paaltjeswandeling te lopen. Die begon vlakbij een vakantiepark in Kootwijk. We maakten allebei foto’s van de mooie dingen die we zagen onderweg.

Bijvoorbeeld van deze kale boom. Ooit door de bliksem getroffen. Wat mooi hè, met die Hollandse lucht erboven. We genoten enorm. Maar toen we ongeveer twintig minuten gelopen hadden verdween de zon en het werd een beetje somber in het bos. Er klonk een vaag gerommel in de verte. Op aandrang van mijn zoon besloten we de wandeling af te breken en terug te lopen.

ONWEER IN HET BOS

Het onweer kwam razendsnel dichterbij en de wind stak op. De boomkruinen schudden heen en weer en er was een enorm geruis van wind door de takken. Bliksem, storm, takken, opvliegend zand, donder: het was er opeens allemaal. Doodsbang grepen we elkaar vast en ik riep: Laten we schuilen langs de rand van het bos en ons klein maken. Maar hij wilde rennen. Dat deden we. We renden over het zandpad en baden hardop tot God.

VEILIG

Hijgend bereikten we de ingang van het vakantiecentrum. Wat een opluchting om een dak boven ons hoofd te hebben! Toen het onweer voorbij was liepen we naar ons huisje terug (zie foto hierboven, wazig doordat de lens van mijn toestel beslagen was). We hebben direct God gedankt dat Hij ons hielp in de storm.

TE MOGEN LEVEN!

Te mogen leven is het een wonder! Ik zei tegen mijn zoon: Je zult misschien nog veel stormen meemaken in je leven. Moeilijke dingen. Denk dan terug aan deze storm. God hielp ons erdoorheen en bracht ons veilig thuis.

Of ik altijd aan het zingen ben?

Hier in huis wordt regelmatig muziek gemaakt. Mijn dochter speelt iedere dag op haar gitaar. Soms loop ik naar haar slaapkamerdeur en geniet van haar spel. Ik hou ervan

Blij lied

Pas speelde ze een heel blij lied, waarbij ze zong: Gods volk wordt uitgeleid. Je kunt het hier beluisteren in een andere versie. De liedtekst is eigenlijk afkomstig van een Bijbelvers, Jesaja 55:12

Want in blijdschap zult u uittrekken en met vreugde voorgeleid worden. De bergen en heuvels zullen voor uw ogen uitbreken in gejuich en alle bomen van het veld zullen in de handen klappen.

Waar gaat het lied over?

De Joden werden bevrijd uit hun slavernij in Babel. Daarom waren ze blij. Ik als gelovige uit de heidenen kijk ook terug op een soort slavernij: mijn leven zonder God. Spirituele donkerheid en leegte. Ik miste altijd iets. Maar de Joodse Messias Jezus verloste mij uit deze slavernij. Het was alsof ik van een grauwe winterdag overging in het zachte licht van een zomermorgen. Totale verandering. Toen zag hoe leeg mijn leven was voordat ik Hem nog niet kende

Ik ervaar nergens anders die speciale blijheid en vrede dan bij Hem, met Hem. Wie ben U, dat U naar mij omziet!

Altijd zingen?

God heeft me al die lange jaren nog nooit teleurgesteld. Of ik altijd aan het zingen ben? Dat zou ik best willen maar ik kamp de laatste jaren nogal met schaduwen en dingen die me verdrietig maken. 

Ik las vanmorgen een citaat van C. H. Spurgeon:

Iedereen kan overdag zingen. Het is gemakkelijk om te zingen als we de noten kunnen lezen bij daglicht; maar wie kan zingen als er geen straaltje licht is om bij te zien, die is een bekwaam zanger. Liederen in de nacht komen alleen van God; die heeft de mens niet zijn Zijn macht.

Ik zing nog steeds

Eerlijk is eerlijk. Ik juich misschien niet zo uitbundig op dit moment maar ik zing nog steeds. God oefent liederen met me in de nacht. Het is flink oefenen. Soms begin ik opnieuw omdat ik de melodie kwijt ben. Dan troost Hij me en zingt het me voor. 

MOEDERDAGKOPJE

Ik kreeg het ooit van één van de kinderen. Ik heb het al die jaren bewaard en was het vergeten. Tot ik mijn kast ging opruimen en het tegen kwam. 

O ja, het moederdagkopje!

Dit kopje

Ik had de neiging om het in gruzelementen te gooien. Niemand kan je zo'n pijn doen dan je eigen kind. Ik heb alleen maar scherven over, dacht ik. Armzalige restjes van wat was: een fotoboek, een babyschrift over de eerste jaren, moederdag-cadeautjes zoals dit kopje en zuinig bewaarde schoolwerkstukken.  

Bidden om een wonder

Waarom ik het kopje niet in gruzelementen gegooid heb? Omdat ik aan God dacht. Aan Zijn liefde en trouw de afgelopen moeilijke jaren. Hij geneest mijn moederhart. Hij stelt me in staat om lief te hebben, ook als ik er niets terug krijg. Hij leert me bidden om een wonder ~ op wat voor manier dan ook.

Wat onmogelijk is bij de mensen is mogelijk bij Hem.

Op mijn manier

Terwijl ik dit kopje terug zet op de schone plank, besluit opnieuw lief te hebben. Op mijn manier zal ik kleine liefdeszaadjes blijven strooien. Niet perfect, maar wel met heel mijn hart! 

En als niet meer zaaien, omdat al het contact weg is, zal ik altijd blijven bidden. Dat het hem  goed mag gaan. Of haar. 

de Heer zij voor je

om je de juiste weg te wijzen

de Heer zij achter je

om je in de armen te sluiten

en om je te beschermen tegen gevaar

de Heer zij onder je

om je op te vangen

wanneer je dreigt te vallen

de Heer zij in je

om je te troosten

als je verdriet hebt

Hij omgeve je

als een beschermende muur

wanneer anderen over je heen vallen

de Heer zij boven je

om je te zegenen

zo zegene je God vandaag

morgen en in eeuwigheid

Mijn les van de zeeschelp

Wat kan de herfst vol verrassingen zijn! Weet je nog hoe mooi en warm de zon scheen op die eerste november? Het leek wel zomer. Wat een licht! Weg waren die grauwe wolken. Geen mistflarden en geen regenbuien meer. Fantastisch was dat. Mijn man en ik gingen naar de kust om er van te genieten.

Zoveel schelpen
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid schelpen op het strand. Zoveel tafelmesheften had ik nog nooit bij elkaar gezien. Een massastranding! In sommige schelpen zat nog een levende beestje. Ik maakte heel veel foto's om ze thuis aan de kinderen te laten zien.

Someting beautiful remains ...
Sommige schelpen zagen er zo mooi uit dat ik me heel klein voelde. Ik dacht aan die oude hymne: O, Heer mijn God, wanneer ik in verwondering de wereld zie, die U hebt voortgebracht ... Onderstaande schelp ( zie foto) heb ik meegenomen naar huis! Zie je de parelmoeren glans aan de binnenkant? Prachtig! Hij lag daar zo mooi te wezen op het vochtige strand. Ik pak hem af en kijk er naar: vol herinneringen aan ons dagje uit naar de zee bij Katwijk.

The tide recedes, but leaves behind

bright seashells on the sand.

The sun goes down, but gentle warmth

still lingers on the land.

The music stops, yet echoes on

in sweet, soulfull refrains.

For every joy that passes,

something beautiful remains.

Kostbaar
Vandaag denk ik terug aan al die schelpen op het strand. Dat komt door de biologieles van mijn zoon die ik met hem moet oefenen. God gaf de kwetsbare weekdiertjes een veilig schild. Als God zoveel zorg draagt voor deze ongewervelde beestjes om ze te beschermen tegen gevaren ~ hoeveel kostbaarder zijn wij dan wel niet in Zijn oog? Hij gaf ons zelfs Zijn eigen Zoon als beschutting tegen de wind en als een schuilplaats tegen de vloed.

U bent een schild voor mij
Soms voel ik me echt heel zwak van binnen door allerlei omstandigheden. Maar dan ik denk bewust aan God en leg ik mijn hand op Zijn Woord. Ik citeer zachtjes psalm drie. Ja, het kan flink stormen. Er kan zoveel tegenzitten. Soms duurt de nood en de pijn ellendig lang.

U echter, HEERE, bent een schild voor mij, mijn eer;
 U heft mijn hoofd omhoog.

Vraag: Wie weet de naam van dit gele slakje?

Ik vond zachtroze, lichtgele en lichtbruine.

Rustpunt en Give Away

Als ik  onrustig ben van binnen helpt breien me soms om rustig te worden. Gezellig in mijn favoriete groene stoel, bij de haard. Cappuccino erbij. Ik houd ook van het inkleuren van kleurplaten voor volwassenen. Maar het meest kom ik tot rust bij God. Heer, ik ben zo moe; ik weet gewoon niets te zeggen. Ik wil gewoon even bij U zijn.

Rustpunt

En zo kom ik bij het boekje dat ik aan het lezen ben. Dat gaat ook over rust zoeken (en vinden) bij God. Het heet: Rustpunt en is geschreven door Gerieke van Til. Ik geniet ervan. Zo eenvoudig en helder. Even op adem komen door het lezen van een korte bijbeloverdenking.

Eén stukje vond ik erg mooi. Naar aanleiding van psalm 121 vers 1 en 2 schrijft ze:

Hangmat

Als ik behoeft heb aan een moment van rust en ontspanning ga ik in de hangmat liggen. Even loskomen van alles wat gedaan moet worden. In de hangmat liggen betekent even pauze. Ik word me weer bewust van de natuur ... en als ik 's-avonds in de hangmat hang, zie ik ontelbaar veel sterren. Ik besef opnieuw hoe groot God is. Hij heeft het allemaal gemaakt. Hij heeft alles in Zijn hand. Ook mijn leven, ook de dingen waar ik zo druk mee ben.

Wat een genade dat er een God is die ons nooit vergeet. 'De HEER houdt over de wacht over je gaan en komen van nu aan tot in der eeuwigheid.'

Herinnering

De hangmat roept leuk herinnering op aan het blotevoetenpad. Zomaar halverwege, hingen kleurige hangmatten waarin we uit konden puffen. Ik schreef daarover in een blog: "God geeft ook oases. Rustpauzes. Hij zegt: Kom mee naar een eenzame plaats, alleen, en rust wat uit."

Citaat uit het boekje:

In de hangmat sta ik niet
met beide benen op de grond.

Ik lig ontspannen, de blik gericht op de hemel.

Omhoogkijken naar Hem!

linking up with barbie this weekend over at my freshly brewed life!
 

 

Give Away:

Dit boekje wil ik graag aan één van jullie geven.

Schrijf maar een commentaartje,

als jij hem graag wilt hebben.

Eind volgende week verloot ik het.

  

Ik zie glimpjes van vreugde

Onze jongste lag al op bed en de twee oudere kinderen wilden wel een paar uurtjes oppassen. Dus grepen mijn man en ik grepen onze kans: shopping by night! Daar gingen we en we sjokten winkel in, winkel uit. In één winkel vond ik de bak met witte letters, waar ik vorig jaar het woordje Hope samenstelde. Ik zocht opnieuw in de bak. Zou...

😒 nee, ik vond niet wat zocht.

Mijn One Word: Joy

Ik zocht ik in de bak naar de letters Joy. Dat is waar ik zo naar verlang, naar leven met vreugde. Het is een zoektocht: mijn One Word voor 2014.

Leven met vreugde.
Ik vind het moeilijk soms. Pas bracht ik mijn zoontje naar school met de auto. Ik moest omrijden op de terugweg en kwam daardoor langs een meertje, bij ons in de buurt. Opeens herinnerde ik me hoe leuk mijn oudste zoon daar ooit speelde en kattekwaad uithaalde. Zo'n pijn! Ik begon spontaan te huilen achter het stuur. Nooit meer, dacht ik, ik zal hem nooit meer in mijn armen sluiten. Hoezo leven met vreufde? Echt niet. Geen Joy.

Maar zelfs te midden van het leed, kunnen we dankbaar zijn en dankbaarheid kan als een zachte balsem zijn voor ons hart. Als we treuren om het verlies van een geliefde, kunnen we God bijvoorbeeld danken voor de jaren die we samen hadden en hoe die ons leven verrijkt hebben. Je moet je de goede tijd die je samen had, niet alleen herinneren. Je moet God er ook voor danken! Die tijd was een geweldig geschenk van Hem. ~ Billy Graham

Die tijd was een kostbaar geschenk van God

Ik treur anders dan een moeder die haar kind verliest aan de dood. Ik verloor hem aan het leven waar hij voor koos. Maar... het is zo, ik heb een keuze. Ik mag God danken voor al die mooie momenten die er waren in de kinderjaren. Dat probeer ik te doen en als ik nadenk herinner ik me de geur van zijn haren, het plezier dat hij had in bad, zijn dromerige blik, de ziekenhuisopname - twee weken lang. Hoe zorgzaam hij was later, voor zijn babybroer. Ik wil de kleine herinneringen koesteren en God ervoor danken. Die tijd met mijn zoon was een kostbaar geschenk van Hem.



Mijn leven is verre van perfect. 

Toch vond ik deze kerstweek vreugde midden in mijn onrustige bestaan. Toen ik de bijbel opendeed, tijdens mijn lichtsessie schitterden Zijn namen mij tegemoet: "Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst."

Hij kwam in mijn chaos en gebrokenheid en nam mijn oordelen weg. Daarom kan ik zingen op de puinhoop van mijn bestaan. Hij ziet de stenen van mijn leven. Stenen van donkerheid, verdriet, pijn. En Hij zegt: "Ik zal Zelf uit de puinhoop jouw stenen sierlijk neerleggen. Ik zal je sieraad voor as geven en vreugdeolie voor treurigheid."



Blijvende vreugde in God

Ik vind blijvende vreugde in God. En ik zie glimpjes van die vreugde in al de mooie momenten en die zomaar in mijn schoot geworpen worden.

BLOEMEN OP MIJN PAD

Eindelijk is de zomer aangebroken. De witte rozen en geurende lavendel bloeien uitbundig. Ik zie de hommels weer. En vlinders. God brengt me van troosteloze dagen zomaar in een zonovergoten seizoen. Een situatie kan hetzelfde blijven terwijl mijn visie verandert. Er is hoop! De wisseling van de seizoenen geeft me houvast. God houdt Zijn woord. 

Niets is onmogelijk voor Hem en ... Hij geeft soms zomaar mooie bloemen op mijn pad.

Diploma uitreiking

Mijn dochter is geslaagd en kreeg haar diploma. Om die diploma uitreiking bij te wonen, moest ik terug naar de school waar ik gepest werd. Gelukkig kon ik echt genieten van de diploma-uitreiking in de kapel van deze school. Ik voelde me dankbaar dat mijn dochter slaagde! Later liep ik terug door de lange, hoge gangen naar de plek waar ik gepest werd. Daar stonden nu tafels met lekker hapjes voor de ouders, vrienden en kennissen van de studenten. Iedereen kletste met elkaar en ik koesterde me in Gods zonlicht. Wat mijn pesters ooit zeiden was een leugen. Het heeft pijn gedaan maar Hij heeft het laatste Woord: Ik ben kostbaar in Zijn ogen! Precious!

Bloemen op mijn pad: mijn dochter is geslaagd, ik overwon mezelf, God was erbij.

Bezoekje ouders (en ontmoeting)

Afgelopen zaterdag was een grote verkoopdag in het zorgcentrum waar mijn ouders wonen. Om hen te verrassen gingen we erheen er heen. Mijn ouders vond ons bezoekje leuk vonden en ik ontmoette iemand ontmoette daar iemand van een andere blog. Ze stond achter een kraampje en ik kocht wat leuke vintage spulletjes bij haar. Ik heb mezelf voorgesteld en we kletsten even. Nieuwsgierig wie ik ontmoette? Klik hier dan kom je bij haar webwinkel en weet je wie ik bedoel. Op de foto hieronder zie je mijn nieuwe aanwinsten.

Bloemen op mijn pad: mijn ouders verrast, leuke ontmoeting, lekker weg met gezin.

Ideeën verzamelen

De zomervakantie is nu heel dichtbij. Deze week is de laatste schoolweek. Daarom gaan we hard aan de slag met onze ideeën-map voor de vakantie. Het is gewoon een multomap waarin we van alles verzamelen. Waar willen we heen? Welke uitjes zijn leuk en niet duur? Wat voor recept proberen we uit? Wat zijn de leukste knutselwerkjes, die niet lang duren? Ik heb een foto gemaakt van de eerste bladzijde. Het blotevoeten pad. Daar willen we echt graag heen!  Verder:

• Plan ik de kinderen in voor huishoudelijke klusjes ( half uurtje per dag )
• Koop ik wat eenvoudige, goedkope knutselspullen voor regendagen.
• Extra boeken lenen bij de bibliotheek, zou dat weer mogelijk zijn?
• Ga ik op zoek naar mooie, ontroerende kinderfilms.
• Koop ik witte T-shirts om te verven
• Maak ik een: Ik-verveel-me-pot.

Bloemen op mijn pad: vooral veel ideeën en voorpret!

Of we op vakantie gaan? Dat weet ik nog niet.

 Maar we hebben het vast gezellig. Ik wil tevreden zijn met wat ik heb.  

Wat zie jij als bloemen op je pad?

GEEF NIET TE SNEL OP

Ik schreef vorig jaar dat ik zo ontzettend blij was dat onze jongste zoon eindelijk zijn zwemdiploma haalde. Hij deed er bijna twee jaar over en kreeg begeleiding van een speciale coach. Ik schreef toen aan het eind van mijn post dit:

Mijn zoon kan niet fietsen. Hoewel al zijn vriendjes allemaal kunnen fietsen, aanvaardt hij zichzelf zoals hij is (op dit moment).

 

 

Hij is negen jaar nu en ik ben zo blij. Hij kan eindelijk fietsen! Ik ben echt heel erg trots op hem. En op mijn man, die hem zover gekregen heeft :-) Mee rennen naast de fiets... aanwijzingen geven over de focus. Iedere avond gingen ze 'fietsen'. 

Nu kan hij het!

 

 

Nee, het was niet leuk dat hij niet kon fietsen. Vaak kwamen er vriendjes aan de deur: met hun fiets. Of hij wilde spelen? Dan rende hij over de stoep, terwijl zij op de weg fietsen met hun stoere fietsen. 

 

Ik ben God zo dankbaar voor deze jongen. Hij gaat onverstoorbaar door met dingen die moeilijk voor hem zijn.

Ik denk dat hij hierdoor iets heel belangrijks heeft geleerd.

Volhouden loont. Geef niet te snel op!

  

Toen grote zus zo oud was als jij ...

Bij het opruimen van een lade stuitte ik op een stapel oude dagboeken. In één ervan vond ik het verhaal van mijn dochter — over hoe ze aan haar litteken kwam. Ik was helemaal vergeten dat ik het ooit had opgeschreven.

Mijn jongste zoon heeft een hekel aan enge dingen, maar dit verhaal wilde hij wél horen.
En zo begint het…

Toen grote zus zo oud was als jij, kwam ze op een middag thuis uit de speeltuin. Ze hield haar hand stijf tegen haar hals gedrukt. Een spoor van bloed… drup, drup… overal dikke, rode druppels.

Papa kwam aangerend uit zijn kantoor en keek naar haar hals. De randen van haar huid stonden wijd open: middenin een diep gat. Ze voelde geen pijn, maar moest toch razendsnel naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze meerdere spuiten en een schoon verband om alles op zijn plaats te houden. Haar slagader was nét niet geraakt door het prikkeldraad.

We werden doorgestuurd naar een plastisch chirurg. Die maakte het gat weer dicht met 42 hechtingen — zowel inwendig als uitwendig. 

Na een paar dagen moest ze opnieuw geopereerd worden, omdat ze hoge koorts kreeg. Deze tweede operatie slaagde, de koorts zakte… en zo werd grote zus weer helemaal beter.

Herinnering
Zoon is tevreden. Nu weet hij het: van dat litteken.

Bij mij kwam de herinnering terug. Dat ik daar zat, helemaal alleen, op controle met mijn dochter… die tweede keer. Mijn man was thuis bij de andere kinderen. Ik had geen idee dat ze met spoed geholpen moest worden, omdat er een abces zat.

Hoewel ik het allemaal ontzettend spannend vond, ervaarde ik toen Gods aanwezigheid. Ik legde mijn hand over de ogen van mijn dochtertje, terwijl iemand narcose in haar infuus spoot. Toen ze ‘sliep’, liep ik naar de wachtkamer. Twee lange uren zat ik daar te wachten… en te bidden.

En er kwam een diepe rust over me. Dat vond ik zo bijzonder, want normaal word ik in ziekenhuizen en wachtkamers juist heel zenuwachtig.

---

Mijn dagboeken bewaar ik. Ik denk dat iedere familie zijn eigen verhalen heeft. Niet alleen zulke als hierboven maar ook leuke herinneringen. 

Zouden engelen echt zulk mooi haar hebben?

Er was eens een jongetje. Hij stond bij de kerstboom en keek ernaar. Het mooist vond hij het engelenhaar. Zouden engelen echt zulk mooi haar hebben?  Toen hij naar bed ging, draaide hij zich bij de deur nog even om en keek naar de boom.

Onze herinneringen
Wij hebben allemaal onze herinneringen. Ik vind het gezellig om  af en toe oude dingen op te halen. De kinderen zitten dan om me heen en ik zie hun nieuwsgierigheid groeien. Ze vinden vooral de herinneringen aan mijn kattenkwaad erg leuk. Maar ook de bovenstaande herinnering van mijn iemand; over dat engelenhaar. Daar moest ik echt om glimlachen ...  Verhalen verbinden verschillende generaties met elkaar. Ik geloof dat onze kinderen dol zijn op het vertellen van herinneringen en het is ook nog eens goed voor hun luistervaardigheid. Vooral in deze snelle wereld.

Alleen positieve dingen?
Ik heb gelezen dat regelmatig terughalen van herinneringen effectief blijkt te zijn bij milde depressies als je wat ouder bent. Er is zelfs een cursus voor: Therapie op verhaal komen. Zelf vertel ik eigenlijk zo min mogelijk negatieve verhalen aan de kinderen. Wel bijvoorbeeld dat mijn moeder naar een gastgezin ging. Mijn vader liet me heel lang buiten in de sneeuw spelen in die winter van 1979. Ik miste mijn moeder wel.  Maar de eenzaamheid maakte dat ik 's-avonds ging schrijven op mijn kamer. Dat was weer iets positiefs want volgens mij heb ik daardoor leren schrijven, over mijn gevoelens. Ik vertelde dit aan mijn dochter en nu zie ik op haar kamer ook allerlei dagboeken en schrijfschriften verschijnen :-)

     Stories are gifts. It is up to us to GIVE and receive them.
 

Weet jij nog dingen over Kerst, Oud en Nieuw?

Waren dat fijne dagen voor je?

Of sloeg je ze als kind liever over?

 

DEZE KLEINE EEKHOORN

Soms kom je dingen tegen, die een herinnering opwekken. Dit kleine eekhoorntje bijvoorbeeld. Hij lag onder in mijn klerenkast in een doos.

Ik nam het mee naar buiten om er een foto van de te maken.

Kijk hem leuk zitten in de sneeuw.  

Midweekje Putten

Dit beestje kocht ik in februari 2011, toen ik met de kinderen in Putten op vakantie was. Na lang op de wachtlijst te hebben gestaan, brachten we onze oudste zoon (16) weg. Hij kon eindelijk opgenomen worden voor verder onderzoek en diagnostiek. Wat voelde dat dubbel. De pijn om hem daar te laten en wetenschap dat het goed is, worstelden om voorrang in mijn hart. Dat we hem de eerste tijd niet mochten zien, vond ik niet te verteren. 

Ik schreef toen in mijn dagboek:

Deze week ben ik even weg met de overige vijf kinderen. Om ons evenwicht te hervinden nu G. opgenomen is in de instelling. Dat lukt aardig. Veel gezwommen met de kleintjes en geklets met de meiden. En ik ben een hype voor eekhoorntjes aan het ontwikkelen. Grapje... Ze zijn zo leuk, die beestjes. In Putten zie je ze overal. Links, rechts van het huisje. In de bomen en op de grond. Zo leuk.

Met dit beestje in mijn handen herinner ik me, dat het zo'n gek gevoel was om voor het eerst weer te genieten van iets kleins, iets moois... ook al brandde mijn hart van heimwee naar onze zoon, die er niet bij was. Pijn, verwaaring. Hoe heeft het zo kunnen gaan. 

En toch, dit eekhoorntje staat symbool voor een nieuwe periode in mijn leven. Hoeveel verdriet het me ik ook heb, het leven met de andere vijf ging door. Hier nog twee foto's uit de oude doos.

1. Wij om de haard heen in het Landal huisje

2. Mo helpt Ralph met duikbril in het zwembad.

Heb jij ook leuke voorwerpen, die herinneringen oproepen?

Omdat post zo leuk is

Wintermagazine
Ik kocht  het wintermagazine van Flow  Een dikke brieven en kaartenspecial met meer dan 50 extra's zoals briefpapier, vouwenveloppen, sluitzegels, ansichtkaarten. Helemaal blij ermee.

Dol op brieven schrijven
Ik schreef vroeger met een meisje uit Hongkong. We stuurden elkaar cassettebandjes, foto's en kleine cadeautjes. Toen ik op de basisschool zat had ik ook  een Zuid-Afrikaanse schrijfvriendin. We konden elkaars taal goed begrijpen :-) Wat duurde het lang voordat er weer een brief was! Dit meisje van toen is nu ook midden veertig. Net als ik.

Hier een foto van haar.  Joeleen Maggee. Ik zou haar zo graag terugvinden. Achterop deze foto staat: Dit is ek met die blou broek en my suster Hanlie ( 11) wat by  my pa se appels staan.

Postcrossing
In het winterseizoen doe ik aan postcrossing omdat ik het leuk vind om uit een ver land kaarten te krijgen. Soms stuurt iemand een appeltaartrecept mee. In mijn profiel staat dat ik die verzamel. Aan mijn muur hangt een lange slinger met verschillende ansichtkaarten en de kinderen vinden het ook erg leuk. Is jouw kind dol op post en nieuwsgierig naar andere landen? Maak een account aan en geniet er samen van.

Hou je zelf van post, stuur me dan je adres via jedidjavrijman[at]gmail.com
 

Er komt een kaartje jou kant op (uit de winterflow natuurlijk)

Met een babbeltje erop.

 

Over de pracht van Hollandse wolkenluchten

Hollandse luchten zijn wereldberoemd. Mensen die van kunst houden, wereldwijd, kennen de Ruisdael luchten, vernoemd naar de schilder die zulke prachtige wolkenluchten schilderde, in de zeventiende eeuw.

Gisteravond was er boven ons huis ook magnefiek schouwspel van wolken te zien!  'Gauw mam, neem wat foto's ...'  riep mijn zoon ( 14) Ik rende naar buiten, om wat plaatjes te schieten.

Als ik deze luchten zie, denk ik aan mijn moeder. Zij noemde deze wolken: bloemkool-wolken. Toen ik nog erg jong was vertelde ze mij, dat ze bij het zien van deze wolken flashbacks kreeg. Dan herinnerde ze het bombardement op Rotterdam in 1940.  Zij was een meisje van acht jaar en zag dit:

Niet te vergelijken met de wolken schoonheid op mijn eigen foto's. Maar ik begrijp dat zij terugdenkt aan het bombardement op haar stad, bij het zien van stapelwolken. Mijn kinderen denken gelukkig niet aan oorlog bij het zien van indrukwekkende luchten. En ik? Ik wil vooral de schoonheid van de schepping zien. Ik denk aan psalm 8 en kijk met ontzag naar de lucht boven mijn hoofd.

When I consider your heavens, the work of your fingers,

The moon and teh stars, wich you have ordainded ( and the clouds)

What is man, that you think of him?

The son of man, that you can care for him?

Van wat voor soort lucht hou jij het meest?

* van een strakblauwe zomerhemel

* van een lucht vol sterren

* van stapelwolken

* van een lucht met regenboog

* Van schapenwolkjes

AUTISME IN HUIS

Zijn ogen hebben de kleur van een zomerlucht zonder wolken. Ik ben verliefd op onze tweede zoon en knuffel hem vaak. Naarmate hij groter wordt, ontdek ik dat hij anders is dan zijn zussen. Ik krijg hem niet mee het huis uit. Hij is bang voor de grote wereld, voor winkels, voor regen. Ook in bed krijgt onze peuter last van angst. Ik verban alle kussenslopen met afbeeldingen van beren, bijen, auto’s. Hij is panisch als hij ze ziet.

 O, waarom regent het zoveel in Nederland. Wat moet ik met hem? Hij durft niet naar buiten want hij is bang voor regen. Niet zomaar bang, hij is verschrikkelijk bang. 

We besluiten hulp te zoeken. Het zal een angststoornis zijn, denken we. Groot is onze verbazing als hij een vorm van autisme blijkt te hebben. Onze zoon zal stap voor stap begeleidt moeten worden. Speciaal onderwijs, cursussen, extra begeleiding.

Ik voer gesprekken op zijn oude school en neem afscheid van de schoolleiding. Als ik klaar ben, loop ik door de gang en kijk door het raam van zijn klas naar binnen. Daar zie ik hem in in de kring zitten. Ik voel me verdrietig. Hij moet weg naar een andere school. Hoe zal zijn toekomst eruit zien Terwijl de tranen in mijn ogen springen, is de gang opeens vol kindergezang. Een klas zingt een oude psalm.

God zal Zijn waarheid nimmer krenken,

Maar eeuwig Zijn verbond gedenken.

Zijn woord wordt altoos trouw volbracht,

Tot in het duizendste geslacht.

't Verbond met Abraham, Zijn vrind,

Bevestigt Hij van kind tot kind.

Geweldig. Ik ben opeens weer blij. Al zou mijn zoon nooit kunnen lezen, al zou hij altijd vluchten voor de regen, hij is waardevol in Gods ogen. En in die van mij natuurlijk.

Deze zoon. Hij wordt in augustus veertien jaar. Hij gaat naar een cluster-4 school en is dol op koken. Hij speelt Bach op de piano, zingt graag en schaakt als een grootmeester. Hij is niet meer bang voor de regen. Ik ben zo trots op hem. 

Hij is ons geschenk van boven. Deze zoon met zijn ogen zo blauw als een zomerlucht zonder wolken. I'am a proud mommy of my son. Dat zeg ik vaak tegen hem.

IK VERGEEF JE, MAMA!

Ik schreef geschreven over het kindje dat niet groeide. Wat ik niet geschreven heb is dat ik tijdens al mijn zwangerschappen worstelde met een prenatale depressie. Toentertijd was daar geen informatie over. Ik wist ook niet dat er een naam was voor wat ik van binnen voelde.

Ik schaamde me om met mijn gevoelens openbaar te komen! Ik had geen controle meer over mijn gedachtes. Ik raakte de grip op mezelf kwijt en voelde me zo eenzaam en somber.

Op een middag bad of ik of deze zwangerschap over mocht gaan. God verhoorde naar mijn verwrongen idee mijn gebed. Hij nam het mini-mensje weg. Tijdens de echo zag ik het kleine stille hartje en ik wist dat het goed was zo. Ik was het niet waard om moeder te worden; ik had het immers niet gewild?

Zuigcurettage

De gynaecoloog besloot het kindje aan het eind van de middag weg te halen omdat het niet spontaan wilde komen en er bij mij altijd bloedingsgevaar op de loer lag. Ik was blij toe. Wakker geworden uit uit de narcose kwam ik erachter dat ik mijn kindje niet kon meekrijgen. Dat ik het niet kon begraven in de tuin of waar dan ook.

Waar is het, kan ik het niet meekrijgen dan?

Boek Peretti

Ze hadden een zuigcurettage verricht was, hoewel ik al 14 weken zwanger was. Thuis kroop ik in bed en wilde ik niemand zien. Ik wilde geen aandacht. Dat verdiende ik niet met mijn depressieve gevoelens. De maanden daarna leefde ik alsof er niets gebeurd was. Totdat ik Tilly las: een ontroerend verhaal over liefde en genezing. het zorgde voor een stukje zelfreflectie. 

Het speet me zo
Het was alsof God door dit boek een verwerkingsproces in gang zette. Wat ik las confronteerde me met mijn pijn en met schaamte.

Ik keek mijn kind in de ogen en ging door een zee van verdriet. Het was niet echt mijn bedoeling dat God het wegnam, al bad ik er wel om. Het speet me zo.

Tilly …’ sprak ze heel zachtjes, ‘Lieverd, het spijt me het spijt me zo!’ De wangen van Tilly voelden nat aan tegen die van haar. Kathy kon het lieve stemmetje dichtbij haar oor horen fluisteren. ‘Niet huilen mama. ‘t Geeft niet. ’t Geeft niet.’
Vergeef me … alsjeblieft …’
‘Ik vergeef je.’
‘Vergeef me.’
‘Ik vergeef je, mamma. Ik houd van je. Niet huilen.’

Professionele hulp

Tegenwoordig zijn de verloskundigen gelukkig meer alert. Het is belangrijk om op tijd professionele hulp te vragen als je je langere tijd depressief voelt tijdens een zwangerschap. Ik weet wel dat je in een depressie dingen zegt en denkt, waarover je je niet schuldig hoeft te voelen. Toch was er bij mij wel schaamte en voelde ik me wel schuldig.

Als ik terugkijk weet ik dat God er bij was. Al voelde ik dat niet. Deze levenservaring heeft meegewerkt om me mild te maken tegenover anderen, die worstelen met gemengde gevoelens en depressies. Ik vond rust bij Jezus.

Loodzwaar in mijn kinderhand.

Ik ruim de speelgoed kast op en kom de viewmaster van mijn zoontje tegen. Een modern knalblauw ding. Terwijl ik het om en om draai in mijn handen, denk ik terug aan vroeger en een gevoel van nostalgie bekruipt me.

Vroeger hadden wij er ook één thuis. Een zwarte. De vieuwmaster voelde koud aan en woog loodzwaar in mijn kinderhand. Er waren ronde, witte schijfjes bij met heel kleine plaatjes langs de rand, die ik met een hendeltje vooruit duwde. De wereld ging open. Zou mijn vader hem nog hebben? Of gooide hij hem weg?

Hadden jullie ook een viewmaster?

Lapjes voor koude voeten

Gisteren zijn we met ons gezin naar mijn ouders geweest. Ze wonen in een aanleunflat en kijken uit op een prachtig bos.

Mijn moeder heeft gezondheidsproblemen met haar bloedsomloop. 's-Avonds trekt ze vaak haar steunkousen uit en zit dan een paar uur met blote voeten omdat ze geen sokken of pantoffels aan wil. De verzorgsters vinden dat niet zo'n goed idee. Daarom breit mijn moeder nu lapjesdeken voor haar voeten ;-)

lapjesdeken

Mijn moeder breit al heel haar leven. Gisteren gaf ze toe dat breien volgens patroon niet meer zo goed lukt, nu ze al tachtig is. Kabels breien en andere brei-technieken dingen laat ze aan anderen over. Wat ze wel doet is sjaals breien. Hele aparte. ( uit één draad - geloof ik niks van )

aparte sjaal, witte dingen zijn kleine balletjes

Toen ik de kinderen op bed had gelegd zocht ik oude foto's op en heb nog eens goed gekeken naar mijn moeders creaties.  Ze breide truitjes, poncho's, jurkjes, babypakjes. Ze breide  volgens mij altijd. In deze tijd is breien een hype! Het is weer helemaal in. Daarom dit blogje over mijn breiende moeder.

gebreide kleren - mijn broer en ik

Als God 'nee' zegt ...

Deze week keek ik de A greater yes. Deze film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de zestienjarige Amy Newhouse. Het is geen gemakkelijk verhaal maar wel erg indrukwekkend. Waarom een film maken over iemand die veel te jong sterft? Omdat Amy geen zielig persoon is maar een inspiratiebron vormt voor ons allemaal. Niet voorspelbaar. Deze film is geen overchristelijke getuigenis film die de kijker ervan moet overtuigen dat alles goed komt al je maar gelooft. Amy is zeker geen perfect christen. Net als wij kende ze ook haar boosheid en twijfel en ontmoet ze ook onbegrip.

Toch zegt ze later als haar gezondheid  afneemt en nadenkt over de reflectie van Gods liefde op haar leven: 'Misschien heeft God mijn gebeden beantwoord en heeft hij ze geantwoord met 'nee'. Waarom? Dat zal ik waarschijnlijk nooit zeker weten maar ik geloof echt dat als God 'nee' zegt er altijd een groter en beter 'ja'op me ligt te wachten. Misschien kom ik nooit meer in Afrika en misschien bemoedig ik nooit een stadion vol mensen maar als ik oplet op hoe God werkt, kan ik zien dat God me gebruikt heeft om een paar bijzondere mensen te helpen. En als dat het doel van mijn leven was, is dat prima. Misschien ben ik er zelfs trots op.'

Ik vind kanker een heel erge ziekte. Omdat het ook in onze familie heerst.  Ik denk ook wel dat de film me daarom zo raakte. Als God 'nee' zegt, hoe gaat het dan verder? Wat is zijn plan?

Hoe gaan jullie om met dit soort dingen?

Verzamelen en lievelingsspullen

Mijn moeder verzamelt Ot en Sien beeldjes. Je weet wel: de hoofdfiguren uit een serie Nederlandse kinderverhalen die in de eerste helft van de twintigse eeuw  populair waren. Mijn vader  koopt af en toe een beeldje voor haar. Het zijn mooie dingen en ze staan te pronken in de kamer op een kast. Ze heeft er zelfs een lamp van: Ot en Sien onder moeders paraplu. (Als je aan het koordje trekt gaat hij aan).

Bij elke stuk van een verzameling hoort een eigen verhaal,

 een eigen herinnering - het zoeken ernaar, de dag dat je het kocht,

 wie erbij was. De vakantie ...

- Tricia Guild en Elizabeth Wilhide -

Wat spaar jij? Heb jij lievelingspullen in huis, die je in de loop der jaren verzamelt hebt? Kregen ze een speciaal plekje in je huis? Zit er een verhaal aan vast? Of een herinnering ...