Goud op de maandagmorgen

Maandag, en ik wil wandelen. Niet ver, want mijn ribben doen nog zeer van mijn val van vorige week. Of het zijn mijn spieren? Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat ik gekneusd heb, maar pijn doet het.

Morgen komt de regen, zegt de weerman, en volgens hem blijft het regnen, regenen. Vandaag niet dus hup met die beentjes. Gáán!

Ik fiets naar het bos en wandel, wandel, wandel meter na meter de natuur in. Het oad klimt een beetje en ik voel dat aan mijn knieën. Boven op de heuvel draai ik me om en kijk over het dal omhoog naar de lucht. Kijk. Ginds in de verte. Zie ik het daar nou regen? Lijkt er wel op toch?

Onder het wolkendek hangt een verfijnde grijze sluier. Ik maak er een paar foto’s van. Ja hoor, ik weet het zeker.... ginds regent het gewoon al. Kilometers verderop

Laatbloeiers

Voor mijn neus ligt de hei. Niet meer zo paars als een paar weken terug. Het roestbruin breidt zich steeds verder uit en sommige uitgebloeide bloemetjes lijken van dichtbij bijna wit, heel apart is dat. Maar paars is er nog genoeg hoor. Vooral langs het pad, op de plekken waar de heide in de schaduw stond. Kijk dan... dat zijn tenminste echte laatbloeiers. Die beginnen gewoon als de rest het zo’n beetje voor gezien houdt. 

Ik denk na over laatbloeiers, terwijl ik verder loop en onderweg pluk ik een takje om de bloemetjes van onderen af te fotograferen. Het lijken wel klokjes.

De wind blaast over de heide links van me. De struiken wiegen slordig heen en weer. En daarop het pad daalt een groep senioren de heuvel af. Duidelijk een wandelgroep. Eén man voorop... die weet waar ze heen moeten, en de rest erachteraan. Tik, tik, doen hun stokken, tik tik. Ik tel 4 fluorgele shirts en o wat hoop ik dat ze genieten van van vandaag

Geniet ik ook? Pfff, dat weet ik niet hoor. Rond het eind van de zomer vind ik het bos een beetje saai. Dat bedoel ik niet negatief... maar er zit zo’n stukje tussen zomer en herfst dat me depri maakt. Het frisse groen is eraf en de herfst heeft haar warme kleuren nog niet uitgepakt. 

Kom op, zeg ik tegen mezelf. Zie je dan echt niks moois tussen al dat saaie?

En ja hoor. Twee gele blaadjes aan een berk. 

Foto als bewijs 😅

Goud op maandagmorgen

Een paar kilometer verder kom ik op mijn vaste plekje en drink mijn koffie. Koek erbij.

Nu ik stilzit zie ik ineens iets wat me lopend helemaal niet was opgevallen: spinnendraden. Overal. Van tak naar tak, van een klein boompje naar het gras. Ik probeer ze met mijn lens te vangen. Maak zelfs een filmpje, terwijl ik allang weet dat zoiets op beeld bijna nooit zo mooi wordt als in het echt.

Goud! De draden bewegen op en neer in de wind en glinsteren in de zon. Alsof iemand ze speciaal voor deze maandagmorgen heeft opgehangen.

Voor mij hè. 

Fantastisch!

Zie je wel. Het bos is helemaal niet saai tussen zomer en herfst. 

Ik eet mijn koek op. ‘Het is nu maandag,’ zeg ik hardop. Een gewone maandagmorgen. Deze week geen bruiloft, geen andere extra dingen. Laat het lekker rustig blijven nu

Ik bid wat. Voor deze dag, voor de week die voor me ligt. Zal ik weer gaan schrijven? Zal het lukken? Hoe zal ik aan het eind van deze week terugkijken? Geen idee. Echt geen idee. Nou ja. Deze dag is er. Die ga ik leven. Maandagmorgengoud. Ik neem het mee naar huis.

Tot blogs!

___

Ik doe mee met de Linkparty van Huisvlijt
Iedereen welkom daar om mee te doen

Waar ik niet meer heen durfde

Bijna een maand ben ik er niet geweest.

Ik meed deze plek. Mwah, hier onweerde het de vorige keer. Laat ik maar wat dichter bij mijn fiets blijven. En dat vond ik stom van mezelf. Tegenover die ene ervaring met dat plotselinge onweer in het bos stonden veel gouden wandelingen. Leuke pauzemomenten.

Vandaag mijdt ik de plek niet. Vandaag loop ik verder.
Ik daag mezelf uit.

Het is bewolkt en dat vind ik natuurlijk niet zo leuk. Het maakt m'n challenge echt tot een challenge... Ik blijf checken of er onweer op het programma staat. Nee. Niet dus. Maar die andere keer ook niet. Toen was het er ook boem pats opeens.

Dieper het bos in

Nu sta ik hier op het pad, onder de hoge bomen. Ik zet een stap, nog een stap. Ik ga recht op mijn doel af, wandel gewoon steeds dieper het bos in... slok me maar op, ja, en al wandelend voel ik me ontspannen.

Ik zie een mooie zwam en de eerste lijsterbessen die al oranje kleuren. Het gras langs het pad is ongelooflijk zacht. Ik spot een bijzondere hyena* en even verder een paar hommels op een distel. Foto, foto...

Het vingerhoedskruid dat hier een paar weken geleden nog bloeide is verdwenen, maar de distels staan dus gelukkig nog fier overeind. En... ruik ik een stinkzwam? Ik vind hem - ik ben zooo goed in zoeken. 

Koffie op de plek zelf

Uiteindelijk bereik ik mijn doel. De plek waar dat onweer losbarstte. Ik ga lekker op het bankje zitten, pak mijn thermosfles en drink mijn koffie. Eet mijn koek helemaal op. Ik maak foto's van de beukenootjes. Nog nooit zag ik er zoveel aan zijn takken!

Daarna weer zitten op het bankje... Via de app de meditatie lezen van de vorige dag. Meestal doe ik dat even in het bos. C.H. Spurgeon bij Jesaja 26:4:

‘Omdat wij zo’n God hebben om op te vertrouwen, mogen wij met heel ons gewicht op Hem leunen.’

En verder:

‘Wij zijn door veel beproevingen gegaan, maar wij zijn nog nooit op een plaats geweest waar wij in onze God niet alles konden vinden wat wij nodig hadden.’

Ha...

Bijna een maand heb ik deze kant van het bos ontweken vanwege wat hier één keer gebeurde. En nu zit ik hier weer. Met koffie. Met een hoofd vol kleine dingen die ik onderweg heb gezien. En met die woorden: met heel ons gewicht op Hem leunen.

Ja, ik leunde op Hem tijdens dat enge onweer... maar daarmee was het onweer niet weg. Ik vond het overweldigend. En toch ervoer ik God toen heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik mezelf aan Hem kon overgeven... met mijn alles.

Maar nu is het anders. Ik kijk om me heen. De wind suist zachtjes door de bladeren van de boom boven mijn hoofd. En ook door het gras aan mijn voeten. Ben ik even blij dat ik gegaan ben. En de weersapp? Die blijf ik checken. Gewoon voor de zekerheid.

Yep, ik was banger voor deze plek dan nodig is.
Tot ik er weer zat. Met koffie en koek. 

Toen voelde ik dat het niet nodig was.

Hebben jullie ook weleens een plek gemeden en zijn jullie er toch weer naartoe gegaan?

___

Vandaag: 30 augustus

Ik maakte deze blog vandaag af en k gebruikte wandelnotities van toen. Deze wandeling maakte ik op 6 juli 2026 Maar de wandeling met onweer was eerder: op 9 juni 2026

[1] Hyena op de Utrechtse Heuvelrug

PS eerste en de laatste foto heb ik met een beetje hulp van AI bewerkt

👉 Ga ook eens kijken op de Linkparty van Nicole en Paula's Sweet Tea & Friends Party

Winterwandeling met God

Het was een koude wandeling, begin januari
Na een tijdje lopen rustte ik even uit op een boomstronk, bij het stukje met de hoge fijnsparren.
Ik dronk koffie en pakte mijn telefoon om een korte devotional te lezen.
Ik weet nog precies waar het was.

En hoe de winterzon op mijn gezicht scheen.

Vandaag heb ik het stukje van toen weer opgezocht.
Ik leg het hier vast, om het later nog eens terug te lezen.

Link: When Storms Come

“Ook voor ons geldt dat zelfs omstandigheden die hopeloos en onoverkomelijk lijken, zich precies ontvouwen zoals Hij het heeft beschikt. Wanneer moeilijkheden, angst en pijn blijven aanhouden, mogen wij erop vertrouwen dat Hij ons een vrede geeft die “alle verstand te boven gaat” (Filippenzen 4:7) en ons brengt naar een plaats van rust... of die nu in dit leven komt, of pas voorbij de laatste storm van de dood.

De vraag is dus niet:
“Zullen er stormen in mijn leven komen?”
Die zullen er zeker zijn.

De echte vraag is:

“Wanneer de stormen komen, zal ik dan geloven dat Jezus Christus ermee kan omgaan, en zal ik Hem dat ook laten doen?”

Hij kan de wolken van twijfel die ons denken vertroebelen, verdrijven.
Hij kan gebroken harten herstellen.
Hij kan ons verlangen naar liefde verzachten.
Hij kan vermoeide geesten nieuw leven geven.
Hij kan onrustige zielen tot rust brengen.”

Dit raakte me in januari.
Nieuwe hoop, ook voor dit jaar.

Omdat ik weer zag wie Hij is... 
dat Hij kan herstellen, dragen en tot rust brengen,
en dat Hij weet wat Hij doet.

De hei staat zo mooi te stralen!

 Ik zit onder een beuk, op een plek waar de hei zich opent als een vallei. Niet groots in werelds opzicht, maar voor mij is het een zee van zomer-paars. Er staat van alles omheen: kastanjebomen, berken, vliegdennen. 

De lucht boven mijn hoofd is geweldig. Ik staar. Cumuluswolken bouwen zich op en schuiven weer uit elkaar. Daarboven trekken condensstrepen van vliegtuigen. En van rechts komt een melkachtige waas binnen: Cirrostratus.

Ik wilde eigenlijk schrijven. Maar ik koos toch voor de hei. Je weet nooit hoe lang de heide bloeit. Wow, een buizerd. Wat een mooie vleugelslag ... en weg is hij weer. 

Ik blijf kijken. En zie zoveel. 

Grote libellen in de lucht. Twee tegelijk, hoog, met van die glazen vleugeltjes die je bijna niet ziet bewegen. Soms vliegen ze synchroon en dan weer niet en dan weer wel. 

Die libellen? Te ver voor mijn lens. Maar ik zie ze wél. Niet alles hoeft gevangen. Soms vind ik het genoeg dat ik hier gewoon lekker zit te zitten.

Om me heen kijken.
Niks moeten

Ik zou hier uren willen zitten. De hei staat zo mooi te stralen! 

Maar ik sta weer op.

Ik loop de heuvel af naar mijn fiets, en zo meteen rijd ik weer naar huis. Dan pak ik mijn spullen en ga ik verder met het het research voor mijn boek. 

Over mijn boek: lees mijn blogpost: Retourtje naar mijn Reformatorische Jeugd

Ik geniet er zó van dit hier. Van het prachtig paars tapijt Hij voor me uitrolde.

De grote stille heide.

Wat een plek.
Wat een dag.

Tussen Hei & Hemel

Vanmorgen zat ik op de Elsterkop.[1] Onder een beuk (mijn beuk noem ik hem), op een boomstronk. De hei vóór me gloeide in roze en paars, omrand door zomers groen. Daarboven een strakblauwe lucht, helder en fris, met in de verte een dunne sluier wit. Een zacht briesje streek langs mijn wangen.

Uitpuffen

Na een een klimmetje de heuvel op bleef ik daar zitten. Even uitpuffen, water drinken, van me afkijken. Ik haalde mijn telefoon te voorschijn om een meditatie te lezen. 

Een meditatie die bleef hangen

Daar, onder de beuk, las ik over hoe we soms terugkijken en denken: Vroeger was het beter. Spiritueel, tussen God en mij. Maar de schrijver zei: blijf daar niet in hangen. Ga ermee naar de hemelse Arts en vertel Hem wat er is gebeurd; belijd je fouten, of zeg gewoon dat je je ver weg voelt. Verneder je onder Zijn krachtige hand. Dat is niet jezelf omlaagpraten, maar je hart openleggen bij Degene die altijd wil helpen en zo graag vergeeft.

Bidden

Daar, in die stilte, bad ik. Ik vertelde Hem over mijn worsteling met social media. En ik besefte: het zijn niet alleen de voor de hand liggende afleidingen die je bij God (en bij familie en vrienden) vandaan trekken. Zelfs goede dingen... natuur delen, Bijbelstudies plaatsen, reageren op anderen... nemen soms veel te veel ruimte in. Het is zo moeilijk om het te winnen van iets dat speciaal gemaakt is om je aandacht vast te houden.

Ik vroeg Hem om mij door Zijn Geest vrij te maken, mijn enkels vast te maken zodat ik niet wankel (beeldspraak uit Psalm 18), en me te helpen dicht bij Hem te wandelen, zelfs in de late uurtjes van de dag. Als ik moe ben, is de verleiding om te scrollen het grootst. Ik heb Zijn hulp echt nodig. 

😅 Hoe ga jij hiermee om als christen? Of als niet-christen. Hoe stop jij jezelf? Tips altijd welkom.

Hij is groter...

Ik bleef nog even zitten om te genieten van de paarse hei. Na het stukje lezen, erover mediteren, bidden leek alles nòg mooier. Het groen dieper. Het blauw helderder. De hei voller van kleur. In mijn dagboek schreef ik:

Op deze plek ben ik gewoon een natuurliefhebber. Maar ik weet ook dit: Degene met wie ik wandel is sterker dan alles wat mij bij Hem probeert weg te trekken. Hij die in mij is, is groter dan hij die in de wereld is (1 Johannes 4:4). Met ‘wandelen’ bedoel ik mijn leven samen met Jezus — stap voor stap, vertrouwend op Hem.

Ik stopte mijn spulletjes in mijn tas en liep de heuvel af. Wat een heerlijke wandeling. Zoveel moois gezien onderweg. Daarover later  - woensdag denk ik - meer op mijn fotoblog

---

* Ik las deze meditatie: Truth For Life. of Spurgeon voor Iedere Morgen

[1] De Elsterkop is een natuurlijke heuveltop (ongeveer 62,5) in mijn regio, ideaal voor wat frisse lucht, heide-uitzichten en boswandelingen.

Goedemorgen bloemetjes (en goedenavond)

Ze weten precies wanneer het mooi is geweest.

Pal naast ons vakantiehuisje ontdekte ik gele bloemetjes, dansend tussen het gras. Geen gewone paardenbloemen, maar vertakte leeuwentand — zo’n soort waar je aan voorbijloopt, totdat ze bloeien.

’s Avonds sloten ze zich, en het veld werd stil. Alsof iemand er een zachte deken overheen legde. De volgende ochtend openden ze hun bloemblaadjes weer. En zo ging iedere morgen.

“Goedemorgen, bloemetjes,” zei ik dan vrolijk.
“Hebben jullie zin in vandaag?”

Een strookje genade

Een paar dagen later kwam er een man met een grasmaaier het vakantiepark op rijden. Hij maaide al het gras en alle bloemen bij de huisjes weg. Alles moest kort. Alles weg. Maar mijn man vroeg: “Wilt u het strookje naast ons huis laten staan?” En dat deed hij. Wat een cadeau.

Nu kon ik lekker door blijven gaan met mooie plaatjes schieten van bijtjes & bloemetjes

 

Stilte die overblijft

Later pakte ik het boekje erbij waar ik eerder al wat moois in las. Ik wilde het nog een keer lezen. Eén stukje bleef hangen en ik deel hethieronder

“We hebben de opdracht te stoppen. Letterlijk. Te rusten, te ontspannen, los te laten, en tijd vrij te maken voor Hem. Wat we daarvoor nodig hebben, is stilte en rust, waarin we naar Hem luisteren en op Hem wachten. Wat een vreemde ervaring in deze drukke tijd! Toch is die noodzakelijk om God diep en vertrouwelijk te kennen. Stilte is onmisbaar als we ons geestelijk leven willen verdiepen.”

Juist in de avond

Ik bleef eraan denken toen ik later de bloemetjes weer zag sluiten. Ze trekken zich gewoon terug, vanzelf, zonder twijfel of schuldgevoel. Ik merk dat ik dat niet zo makkelijk doe. Vooral ’s avonds niet. Dan is de dag eigenlijk al voorbij, maar ik blijf nog even iets afmaken. Nog iets lezen, iets schrijven. Omdat ik het lastig vind om te stoppen.

Maar die bloemen — die weten precies wanneer het mooi is geweest.

Ik wil dat ook leren. Om op tijd te stoppen. Stil te worden. Niet om niks te doen, maar om ruimte te maken voor Hem, voor mijn man, mijn omgeving. Daardoor ook voor mezelf. Niet alles hoeft vandaag. Bewaar iets leuks voor morgen. 

Ik hurkte in het gras, naast de bloemen. Gewoon, om te kijken. Oefenen in loslaten, zoals zij. 

Misschien leer ik het nooit helemaal.
Maar ik wil het blijven proberen.
Juist in de avond. Juist als ik denk: nog even.

Weltrusten bloemetjes!

---

🌸Ik doe mee met de Huisvlijt Linkparty van Nicole

Een ochtend in maart

Vanmorgen stond ik om 7 uur in het bos. De zon klom langzaam omhoog tussen de bomen, en ik klom mee — een heuvel op.

Niet alleen letterlijk.
Ook een beetje uit een dalletje van moedeloosheid.

Bij de kleine heide ging ik zitten.

Het was zó stil, zó mooi.
De vogels floten hoog in de oude beuk.
Tussen de wortels bloeiden de narcissen.
Eindelijk open… wat mooi.

Daar las ik een meditatie van Spurgeon.
Op mijn bankje.

Wat me raakte:

❄️ Soms voelt je hart als winter
☀️ Maar als de Heere het voorjaar brengt, komt er weer leven
🌸 Zoals een krokus opkomt uit koude grond, zo kan ook je hart weer bloeien
🕊️ De Heilige Geest vernieuwt, verlevendigt, herstelt.

“De bloemen worden gezien in het land, de zangtijd genaakt, en de stem van de tortelduif wordt gehoord in ons land.” – Hooglied 2:12

Spurgeon sloot af met een gebed.
Ik bad zijn woorden mee.

Maar thuis maakte ik er een iets breder gebed van, voor iedereen met winter in het hart:

Gebed

O Heere,

nog steeds geen lentetijd in mijn hart.

Ik ben moe.

Moe van zoveel.

Wilt U een einde maken aan mijn winter?

Laat het alstublieft weer lente worden in mijn hart.

Kom, Heilige Geest,

vernieuw mijn ziel.

Verlevendig mij.

Laat me bloeien voor U.

In Jezus’ naam,

Amen.

Niet vergeten ❤️🙏🏼

Uit mijn dagboek

31 augustus

Ik fietste. Het was een overwinning op mezelf om erop uit te gaan. Ik kwam langs alle plekjes waar ik ooit een geloofs-ontmoeting met de Heere had. Langs de bankjes waar ik zat, waar ik schreef, las, mijn koffie dronk.

Ik wist het weer

En ik wist weer waar ik toen mee worstelde en hoe de Heere antwoordde ❤️🙏🏼 “Loof de HEERE, mijn ziel, en vergeet niet een van Zijn weldaden.”

Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn?

Ze is zo lelijk nu
Daar denk ik aan op het bankje: aan mijn vorige wandeling. Ik liep toen over een smal paadje dwars door het grote heideveld en vroeg mezelf af: waarom bloeit de hei maar één keer? Waarom niet elke maand? Ze is zo lelijk nu

Kijk, grauwe hei 👇 

Heide-cyclus

Maar nadat ik thuis wat over heideplanten gelezen had, besefte ik dat het niet eerlijk is om altijd bloei te verwachten. Heide heeft een levenscyclus die is afgestemd op seizoenswisselingen. Eerst bereidt de plant zich voor op bloei, dan bloeit prachtig, maakt zaad aan, gaat daarna een tijdje rusten en bereidt zich voor op een nieuwe bloei.

Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn?

Daar denk ik aan terwijl ik bij het kleine heideveld zit. Tot mijn verrassing breekt de zon door en staat ze opeens als een gouden bol boven de vliegdennen. De hei is één en al glinstering! Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn? 

Uit mijn dagboek

22 november

Guirlandes en Gedachtes

Guirlandes met witte pareltjes hangen van tak naar tak: spinnenwebdraden met druppeltjes. De wind blaast er zacht doorheen. Het lijkt wel feest op de heide.
Wie zorgt er voor de hei in het rustseizoen? Wie gaf me het idee om te wandelen? Wie zorgde ervoor dat ik precies op dit moment hier zit. Wie geeft me het vermogen om te genieten van zon, wind en de glinstering van de spinnenwebdraden? Ik kijk omhoog: mijn God en Vader.

Vang de glinstering en een ontmoeting

'Vang de glinstering!', fluistert mijn camera. Ik pak mijn fototoestel maar het lukt voor geen meter; het lijkt meer op een koude winterplaatjes. Een man komt op zijn gemakje aanwandelen en blijft naast mijn bankje staan. Zijn hond blaf alsof ik een misdaad begaan heb. 

"Vroeger", zegt de man, " liep er een pad door de hei naar beneden toe. Ik ga kijken of ik het kan vinden." 

Waar is het oude pad?

Daar gaat hij. Ik kijk hem na tot hij klein geworden is. Zijn hond blaft niet meer en ik zie hoe de man zich neerbuigt om het dier op te tillen in zijn armen. Zo worstelt hij zich door de grote heidestruiken heen naar beneden. Het pad is dichtgegroeid. Er is gewoon geen pad meer. Of toch wel? 

Ogen dicht en luisteren 

Ik zit 'vastgeplakt' op het bankje. Het is beter voor mijn knie om echt een kwartiertje pauze te nemen en ik knijp mijn ogen dicht. Achter me hoor een meesjes kwetteren in het bos en een vink. Ik hoor ook een blad vallen, en nog één... zachte tikjes; alsof het regent. Niet zomaar zacht, nee fluisterzacht. 

Lesje van de hei

Als ik mijn ogen weer open doe ligt de grauwe hei nog steeds te glinsteren. Ze leert me een lesje. Hoor maar wat ze zegt:

Ik, de hei...

💜 ... heb rust nodig om te herstellen. Jij ook. 

💜 ... heb een grauw seizoen nodig om tot mezelf te komen. Jij ook.

💜 ... zal weer bloeien. Jij ook.

Van grauw naar glitter

En die glinstering? Daar zie ik mijn God in. Hij vrolijkt mijn grauwe heide op door onverwachte ontmoetingen te arrangeren, of door iets moois in de natuur, of door de liefde van mijn man, of door Zijn eigen beloften. Je weet wel: van grauw naar glitter. 

Verder wandelen

Uitgerust sta ik weer op van het bankje en baan me een weg naar de beneden. Daar waar geen pad leek te zijn is toch een pad. Ik moet denken aan het lied waar ik van hou:

God wijst mij een weg

als ik zelf geen uitkomst zie.

Langs wegen die geen mens bedenkt,

maakt Hij mij zijn wil bekend.

Hij geeft elke dag nieuwe liefde, nieuwe kracht.

Als ik mijn hand in zijn hand leg,

wijst Hij mij de weg

Citaat

I prefer winter and fall, when you feel the bone structure of the
landscape – the loneliness of it, the dead feeling of winter.
Something waits beneath it, the whole story doesn’t show.” 
- Andrew Wyeth

~~<><><><>~~

🍂✨ Welk klein (herfst)moment in de natuur heeft je een bijzondere les geleerd? 

Een Stralend Gewoon Leven

Over deze boswandeling schrijf ik niets. Ik spreid zorgvuldig mijn zitmatje uit over de stam van de omgevallen boom en ga zitten. Ik schrijf niets omdat er niks ongewoons op mijn pad komt. 

Toch schrijven?

Maar vandaag bewijs ik het tegendeel. Ik schrijf toch. Wat was er dan zo speciaal dat ik nu alsnog in de pen klim?

🌍 Enjoy this blog in English: Embracing the Beauty of the Mundane

Uit mijn dagboek:
15 september

10 minuten geleden lag ik nog plat op de grond om foto's te maken (van een paddenstoel) Stel je voor dat iemand me zag! Die had echt 112 gebeld, zo van: help, er ligt een vrouw in het bos. Haha, maar nu even pauze. Ik moet van mezelf  'twee bomen wachten' voordat ik verder ga. Dat betekent dat de zon achter twee sparren voorbij moet schuiven voordat ik verder wandel. Dat doe ik om mijn knieen wat langer rust te gunnen want ze doen nog steeds pijn. Ik drink koffie uit mijn thermosfles en lees ondertussen een devotion. Vandaag gaat ie over Haman en Mordechai uit het bijbelboek Esther: Humble Fathfulness. 

Kan het zo simpel zijn? "Wees trouw in het kleine, Hij ziet het!" Ik lees het nog een keer en nog een keer. Het voelt alsof ik een geweldige ontdekking heb gedaan. De zon glijdt stam voor stam achter de de bomen omhoog. Mijn pauze is om en ik voel me blij met wat ik las.

Einde dagboekbericht

🌲 ... de naaldbomen voor mijn neus (met de zon achter mijn vinger)

Twinkel, twinkel...

Heb je wel eens over het natte gras gelopen in de vroege morgen? Als de zon opkomt, veranderen de dauwdruppels in - twinkel, twinkel - sterretjes. Elke grasspriet lijkt dan een kunstwerk! Toen ik de devotion las gebeurde er zoiets bij mij van binnen. Het gewone werd bijzonder door het licht van God dat er op viel. 

Wat ik las 📖📱

De eenvoud en gewoonheid van Mordechai's leven in slechts één zin: "Toen ging Mordechai gewoon terug naar de poort van de koning" (Esther 6:12). Mordechai blies niet zijn eigen loftrompet, zoals Haman had gedaan toen hij terugkwam van het eerste banket bij koningin Esther (5:11-12). Hoewel hij onverwacht door de stad werd rondgeleid  - keerde hij gewoon terug en ging zitten waar hij altijd zat.

Er is iets aantrekkelijks aan nederige trouw: gewoon doen wat we dag in dag uit doen, niet in de hoop op lof, maar omdat het de juiste zaak is om te doen. Het lijkt misschien niet veel op dat moment. Toch, wanneer kinderen en kleinkinderen terugkijken op het leven van hun trouwe ouders en grootouders, hoor je vaak dingen als "Ze deed dit altijd," "Hij zat altijd daar," "Daar bad ze altijd," of "Hier lag zijn Bijbel altijd."

Mordechai deed gewoon wat juist was omdat het juist was, niet omdat hij erkenning wilde. Vandaag, laat het genoeg zijn dat je doet wat juist is in de ogen van God, of je nu geëerd wordt door de mensen om je heen, zoals Mordechai, of snel vergeten wordt zoals veel trouwe gelovigen door de geschiedenis heen. Op een dag zullen alle dingen weer op hun plek vallen, en eer zal worden gegeven waar die hoort. In de tussentijd, leg elk streven naar persoonlijke erkenning opzij en ga gewoon door met je dagelijkse routine, met trouw en nederigheid. 

~~<><><><>~~

De zon gaat op over het gewone

Zie je de zon opgaan over de eenvoud en gewoonheid van je leven? Ik zag het en daarom besloot ik vandaag toch over die gewone wandeling te schrijven, ook al is het ruim een week geleden. Omdat het hem niet in de grote dingen zit.

God ziet het
Ik mag zijn wie ik ben in de eenvoud en gewoonheid van mijn leven. Trouw zijn in het kleine en er zeker van zijn dat mijn God het opmerkt. Hij ziet het

Tevredenheid in alle omstandigheden is een grote kunst, een geestelijk geheim. Het moet geleerd worden, en geleerd worden als een geheim. Je verkrijgt het niet door een wiskundige formule of het samenvallen van idelae omstandigheden. En als onze reis tot tevredenheid een kunstwerk is, is God Zelf de Kunstenaar. Jeremiah Buroughs, The Rare Jewel of Christian Contentment

 

Vandaag regendag

Vandaag sluit ik dit blogje af. Ik schreef hem in drie etappes. Op dit moment zie ik geen twinkel-twinkel sterretjes maar huilt de regen langs het raam van mijn schrijfkamer. Maar ik klom wel in mijn pen om te delen wie God voor me is. En voor al mijn broeders en zusters wereldwijd in ons gewone dagelijkse leven.

☀️🌙🌸 Spurgeon zegt het prachtig:

Wat de zon is voor de dag,

wat de maan is voor de nacht,

wat de dauw is voor de bloem

— zo is Jezus Christus voor ons!

"Laat je hart niet van streek raken. Je gelooft in God, vertrouw ook op Mij. Ik heb voor je gebeden zodat je geloof niet zal wankelen. Wees niet bang, Ik ben het, wees niet bevreesd. Ik ben jouw Schild en jouw zeer grote beloning." C.H. Spurgeon uit: A Cure for Care

🌞💎 De gewoonheid van het leven straalt als een diamant, als het wakker gekust wordt door Gods glimlach! 

Heb jij dat ook? 

Dat sommige gewone momenten waar je vroeger geen waarde aan hechtte, nu meer kostbaar worden in in je herinnering?

Kijk naar de paarse bloemen

Ik zou wel kunnen huppelen. Wat voel ik me blij om hier te lopen. Ik houd mijn hoofd scheef om te luisteren. Vreemd is het wel hoor... dat de vogels zich zo stilhouden! Dan lijkt het net of de natuur haar adem in houdt. Ik mis het; tegelijk heb begrip voor die beestjes want ik las dat het ruien veel energie kost en dat ze zich daarom rustig houden). [1]

Fantasie op hol
Het is zoiets als de overgang, bedenk ik me. Dan ontbreekt het je soms ook de energie om vrolijk te zijn en dan... Ik glimlach omdat mijn fantasie weer eens op hol slaat en maak een foto van mijn schaduw op het bospad. Hallo, hier ben ik... Niet in de rui maar wel al een eind door de overgang heen. Wat is het fijn om in het bos zijn.

Zuchtende bomen
Nu kom ik langs een droevig stukje bos. Klimaatverandering leidt tot massale dood lariksen en fijnsparren. De apostel Paulus zei heel vroeger dat de schepping zucht als in barensnood, nou, als ik hier langs loop zucht ik ook even. Het ziet er zo triest uit. Ik kijk omhoog naar de blauwe hemel. Wanneer zal Hij alles nieuw maken? Dan zal het pas mooi zijn hier op de aarde. Mooier dan ik me voor kan stellen.

Ik zuchtte ook
Een paar weken terug liep ik ook te zuchten. Ik zag het niet meer zitten. Lisa Elliot schreef in haar blog: "We hebben allemaal een limiet. En ik bereikte de mijne. Niet voor het eerst in mijn leven. Ik voelde me emotioneel, mentaal en spiritueel uitgeput." [2] Deze woorden triggerden me omdat precies omvatte hoe rot ik me voelde. Ik denk eraan terug nu ik langs deze dode bomen loop.

Uit mijn dagboek:

31 juli

Ik heb de laatste tijd sombere gedachten. Ik zag net de foto van papa en mama aan de muur hangen en nog een meer foto’s van mensen die overleden zijn. Alles gaat dood. Ik huil om de imperfecie, om het leven dat "een zucht" is, ik rouw om verliezen... (in dagboek noem ik namen en dingen). Ik zie geen mooiigheid; voel me uitgeput. Maar...

(lees verder onder de foto) 

💖 maar... de blog van Mandy troostte mij. [3] Zij schreef

“God wacht op jou, om jou in Zijn armen te nemen, jou op te laden, te herstellen en te verfrissen met Zijn Heilige Geest. Soms doet Hij het als een snellader, in rap tempo. Maar vaker nog neemt Hij tijd voor jou, zet Hij jou apart en vult jou met Zijn Heiligheid. Dat kan voelen alsof het oneindig duurt, maar Hij heeft jou vast en wil jou in de Eeuwigheid ook met Hem hebben.”

God weet van me af. Hij ziet hoe uitgeput ik me voel en bij Hem hoef alleen maar Zijn kind te zijn. Schuilen en huilen. 

Einde dagboekcitaat. 

~~<><><><>~~

Ja, ja, ja, het bloeit nog! 
Ik laat de zuchtende fijnsparren ver, ver achter me en loop door naar de hei. Dankzij God, een paar weekje rust, de liefde van mijn man, het gesprek met de psycholoog... voel ik me weer veerkrachtig en een stuk blijer. Plus... wat is het heerlijk om in de natuur te zijn! Ik ga ik steeds terug naar het heideveld om te kijken of het nog bloeit. En iedere keer sta ik bijna te dansen zeg ik: ja, ja, ja, het staat nog steeds in bloei.

💜 Ik zie mijn bankje al.

Als Jezus naast me zat, wat zou...

Ik zet mijn rugtas en wandelstok neer en ga zitten. Dit is mijn leesplek, laat-alles-maar-even-los-plek, genietplek, ontmoetingsplek. En ik denk: als Jezus naast me op het bankje zat, wat zou Hij dan tegen me zeggen? Hij zou dan vast naar het heideveld wijzen en zeggen: 

Kijk naar de paarse bloemetjes. Ze hoeven niet te ploeteren en maken zich geen zorgen over hun bestaan. Zelfs Salomo, met al zijn pracht en praal kan niet tippen aan hun schoonheid. Waarom voel je je zo bezorgd? Laat los. Je Hemelse Vader weet immers wat je nodig hebt. Als Hij zoveel zorg besteed  aan deze heideplantjes -  iedere zomer roept Hij ze uit de dood tot het leven -  hoeveel meer zal Hij voor jouw onsterfelijke ziel zorgen en voor je sterfelijke lichaam. 

 

Ik preek tegen mezelf
Maar Jezus zit niet naast me op het bankje. Hij heeft wel Zijn Woorden achtergelaten dus preek ik die Goede Boodschap tegen mezelf. Ik was uitgeput en er waren dagen dat ik worstelde met ongeloof. Maar kijk: als Hij zoveel zorg draagt voor dat veld en het elke zomer mooi maakt, is Hij dan niet ook in staat om voor mij te zorgen? 

Wat houd ik van dit warme licht
Als ik terugloop naar mijn fiets, gaat al mijn aandacht naar de mooie bomen om me heen. De wereld bestaat gelukkig niet alleen uit alleen maar dode fijnsparren. Zonlicht baant zich een weg naar de bosbodem. In augustus lijken de zonnestralen een fluwelen gloed te hebben; ik zou het de hele dag vast willen houden: zonnegoud! [4] En als bonus zie ik een geweldig spinnenweb tussen de bomen hangen. Ik loop er door een diepe laag oude bladeren naar toe en maakte er een foto van.

“When summer gathers up her robes of glory, and like a dream of beauty glides away.”
— Sarah Helen Whitman

✨ Ik wilde de schittering van het web vangen. Is het me gelukt?

Citaat Elyse F.
Ik sluit mijn blogpost af met een citaat om mijn christelijke "zussen" te bemoedigen:

Laat de raad van Jezus diep tot je hopeloze hart laten doordringen, wortel schieten en uitgroeien tot volledig vertrouwen: "Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft, geef Ik die u. Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden." (Johannes 14:27) "Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven" (Johannes 11:25). Ja, het lijkt somber, maar vreugde komt in de ochtend, bij het aanbreken van de dag. Bron: Home, Elyse Fitzpatrick [5]

 ~~<><><><>~~

[1] Stille vogels zijn in de rui

[2] Lisa Eliott: The well that never runs dry (lees het)

[3] Blog van Mandy: Zoete Genade

[4] In augustus staat de zon lager aan de hemel. Haar stralen moeten dan door een groter stuk lucht reizen voordat wij ze zien. Dat zorgt ervoor dat het licht meer verspreid wordt, waardoor het er zachter uitziet.

[5] Boek: Home, how heaven and the new earth satisfy our deepest longing

🚶‍♀️🌳 Heb jij ooit in augustus gewandeld? Jouw ervaring? 

🌲😢 Zielige bomen door droogte gezien? Wat voelde je? 

Wat ik leerde van mijn geluksplantje

Jaaa, dat kan Hij. God kan een simpele kamerplant gebruiken om je iets moois te leren. Ik heb zo'n God en ik heb zo'n plantje. Het plantje draagt een leuke naam: geluksklaver (oxalis purpurea) en ze staat al jaren op mijn vensterbank. Elke avond sluit het zijn blaadjes, om ze de volgende ochtend weer open te doen. 

Dat heet "nyctinastie": slaapbewegingen bij bladeren. Het is een natuurlijke reactie op het veranderende lichtniveau 🌿🌙 

🎥 Op de video hierboven zie je hoe de blaadjes van de plant sluiten en weer opengaan.
👀 Heb je dat ooit gezien?

Uit mijn dagboek

2017

Het was al laat toen ik naar bed ging. Zachtjes liep ik door kamer en opeens zag ik in het schemerdonker dat mijn geluksklaver al zijn blaadjes uitstrekte in de richting van het licht: daarheen, daarheen! Alsof het vol verlangen uitzag naar het licht van de nieuwe morgen. Dat raakte me diep

👇 lees door onder de foto

Midden in de chaos van het leven wil ik op dit plantje lijken dat reikhalzend uitziet naar het licht van de nieuwe morgen. Eigenlijk naar God zelf, zoals Micha in de Bijbel zegt: "Ik zal uitzien naar de HEERE, ik zal wachten op de God van mijn heil; mijn God zal mij horen." - Micha 7:7 

Een juweeltje van C.H. Spurgeon: 

Voordat je het weet, ben je net zo blij als dat je nu verdrietig bent. Hij, Die de wolken stuurt, kan makkelijk de lucht weer helder maken. Blijf niet de hele nacht huilen, veeg je tranen af. Zullen we alvast Halleluja zingen? Als de morgen* aanbreekt, zal de droefheid van onze ziel voor altijd voorbij zijn. Licht, warmte, vreugde en helderheid van inzicht zullen komen. Wacht moedig op Hem en zie naar Hem uit.

✋ Einde dagboekcitaat

Dubbel geluk en een gedicht

Bovenstaand dagboekstukje stamt uit 2017, het pre-COVID-tijdperk. 

Het is nu 5 jaar later en ik heb zelfs twee geluksklavertjes. Dubbel geluk, dubbele lessen (in uitzien)! En dat werd bevestigd door verrassingspost: een boekje geschreven door Rita Klapwijk [1]. Er staat een mooie gedicht in dat me net zo raakte als mijn oxalis in 2017. Het past mooi bij mijn blog Voor de lezers die het Nederlands op de foto niet goed begrijpen, vertaal ik Rita's woorden.

Seeking God

In the silence of the evening,

I seek You

by directing my heart

towards Your quiet presence.

You refresh my weary soul,

and Your mercy satisfies my longing heart.

In the silence of the evening,

I consciously seek You.

For with You, and You alone,

my soul finds its rest.

Rita Klapwijk

Falen en balen als gelovige ( ja)
Mijn geluksplantje doet dat tenminste; zich naar het licht keren, God zoeken (God noemt Zich het licht in de Bijbel), UITZIEN! Iedere avond strekt het de takjes uit in de richting van het licht. Ik niet. Daarom voel ik me soms een mislukte gelovige. Wat ik dan doe?

Jessica Thomson [2] omschrijft het zo:

Ik begin al mijn mislukkingen op te sommen: te veel tijd verspild aan sociale media, mijn Bijbel niet gelezen, al tijden niet gebeden, niet echt geluisterd naar de preek in de kerk, de gedachte genegeerd om een vriend die ik wist dat het moeilijk had op te zoeken, en ga zo maar door. Het eindresultaat is dat ik mezelf onderdompel in zelfkritiek, waardoor ik nog vermoeider en nog meer bezwaard voel, wat meestal resulteert in het neerploffen met een zak pita chips en knabbelen, scrollen totdat ik voldoende afleiding heb. Ik zoek in mezelf naar verlichting van mezelf. En ik kan met volle overtuiging zeggen dat deze strategie absoluut nooit werkt.

Kom naar Mij toe
Nou, zo moet het dus niet hè en dat is de les die ik aan het leren ben. Als ik gebukt ga onder zonde of simpelweg onder de moeilijkheden van het leven, roept Jezus me naar Hem toe: "Kom naar Mij toe." En geloof me, Hij staat niet klaar met een opgeheven vuist om mij terecht te wijzen. Hij kent me en begrijpt dat ik op dat moment meer moeten horen over wie Hij is, zodat ik naar Hem toe wordt getrokken. Hij zegt: "Ik ben zachtmoedig en nederig van hart." 

Foto's van mijn geluksplantje

Maar genoeg daarover! Hoe gaat het met jou? De foto's in dit blogbericht heb ik een paar weken geleden gemaakt tijdens een vroege ochtend. O en ik wil nog even zeggen als afsluiter dat ik niet alleen uitzie naar God maar ook naar een fijne vakantieweek met mijn man. Zie jij ergens naar uit?

[1] Het Licht tegemoet, Rita Klapwijk en Caroline van de Vate, pagina 20 en 21

[2] How God loves us, Jessica Thompson, bladzijde 182

* de (nieuwe) morgen kan slaan op terugkomst van Jezus, maar ook op geloofsontmoeting met Hem

---

💜 Koop ook zo'n grappig plantje

🌿 Wat is jouw favoriete plant en op welke manier herinnert het jou aan het geloof en de zorg van God? 

🙋 Geloof je niet in God: welke mooie spirituele les leer je van dan uit de plantenwereld?

💬 Waar zie jij naar uit?

Verbonden met Nicole's LinkParty

Bloesem Bliss

Ik dumpte een schaal met eten in de koelkast (en zette de de magnetron aan om hem op te warmen). Even later spiekte mijn zoon om het hoekje en zei op plagende toon: "mam, de magnetron staat aan maar er staat niets in!" Ik vergat dingen. Mijn brein zat vol. 

Ho stop, sta eens even stil!

Slow down: genieten van de natuur
Ik besloot mijn fiets te pakken, die veertiende april (en mijn schrijftijd [1] los te laten, hallo lentekriebels!). Doel: de botanische tuin in Wageningen. Ik zoefde langs het kanaal met de zon op mijn gezicht en hoe verder ik ging, hoe meer ik me bewust werd van de ontluikende natuur om me heen.

De natuur fluistert: Vertraag, ⌛ neem de tijd, geniet van het moment.' En ik luister, terwijl ik langs het kanaal fietste, met de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren 💨.

Tussen de bloeiende prunustakken, zag een hoog ooievaarsnest tegen de blauwe lucht. De vogel was druk bezig. Moest ik stoppen, afstappen, foto's maken? Ik aarzelde maar liet toen mijn haast los en genoot van het moment. Slow down, slow down. 

De magie van de perenbloesem

Vlakbij Wageningen zag ik "mijn eerste bloesem van het jaar". Vind je ook niet dat de perenbloesem voor een echt lentegevoel zorgt? 

Heerlijk. 

Magnolia: herinnering aan de kindertijd

Belmonte Arboretum [2] heeft op hun site de omschrijving staan: 'tuin om te ontmoeten' en ik de botanische tuin instapte was de magnolia de eerste boom die mij ontmoette. Deze boom bracht gelijk allerlei herinneringen terug aan mijn kindertijd. Mijn moeder had ook een magnolia in onze achtertuin om haar winterdip te verjagen. Het is een vroege bloeien en ze noemde hem: tulpenboom.

Ik kon het niet laten om (heel veel) foto's te maken. Zo mooi. Kijk, ik liet de zon net achter de bloem verdwijnen. Deze boom droeg zoveel bloemen dat het me totaal overweldigde. Een bloemenzee!

Koffiepauze met een twist (ontspanning & inspiratie)
Omdat ik anderhalf uur gefietst had besloot ik eerst een koffiepauze te houden op een bankje in de zon. Mijn moeie fietsbenen moesten echt even bijkomen. Ik schonk een beker koffie in en nam de tijd om een stukje in het boek te lezen, dat ik meegenomen had. Dit las ik:

Is het niet wonderlijk hoe goddelijke kracht een leeg hart binnenstroomt? Ooit zei de Heer: "Mijn genade is genoeg voor jou; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht." En hier is dezelfde belofte in andere woorden: "Ik zal je sterken." Ik, de almachtige God, oneindig machtig, sterk je. O, die ontroerende vriendelijkheid en tederheid van onze God! Onze uiterste nood is Zijn gelegenheid. Juist dan is Hij daar. Zijn ontferming volgt direct op onze ellende. Dan geeft Hij ons 'sieraad voor as', vreugdeolie voor treurigheid, het lofgewaad voor een neerslachtige geest.  Susannah Spurgeon en beetje mij.

Terwijl ik over woorden nadacht en bad, verschoof mijn perspectief een  beetje. Opeens leken de moeilijke dingen waar ik de laatste weken over piekerde (en weer wegstopte) minder zwaar en zag ik de wereld om me heen met nieuwe ogen. 

Hieronder 2 foto's:

1. mijn boek
2. uitzicht vanaf mijn bankje

Susannah Spurgeon "O hoe vrolijk en stralend wandelen we daarna in het licht van Zijn aangezicht!" 

Nou dat was echt zo. Ik stopte mijn spullen weer in mijn rugzak en genoot ontzettend van de mooie tuin. Ik wandelde van boom naar boom, van struik naar struik. Ik zag zoveel moois dat het bijna niet in mijn hoofd paste. Ik ben van plan om op mijn fotoblog wat meer plaatjes te laten zien. 

Prachtige bloem en bijzondere detail

Nu alleen deze rode bloem. Heb je ooit zoveel meeldraden op één bloem gezien? Ik niet en daarom raakte het me. Wat een schoonheid! Op Instagram schreef ik:

❤️🌸 Alle tijd genomen voor deze prachtige camelia. Wat een schitterend exemplaar. De dieprode kleur, de perfecte vorm en de fijne details ❤️🌸

 

De kleine dingen

Terwijl ik lekker door de tuin struinde, drong het tot me door dat dit soort momentjes echt goud waard zijn: ze zijn kostbaar. Te midden van ons drukke bestaan vol verplichtingen en afleidingen vergeet ik om echt in het moment te leven en te genieten van die kleine dingen. Omdat ik maar bezig, bezig, bezig blijf. 

Jouw favoriete lente-moment?

Ik daag ik jou uit om ook even te vertragen en te genieten van de kleine momenten van de lente. 🌸😊 Wat is jouw favoriete of meest kostbare lente-moment? Laat het me weten in een commentaartje, dan genieten we er samen van! 🌷🌞😄

[1] Waarom mijn schrijftijd nog steeds op pauze staat

[2] Belmonte Arboretum

Gelinkt aan Huisvlijt en Paula's May Link-Up