Waar ik niet meer heen durfde

Bijna een maand ben ik er niet geweest.

Ik meed deze plek. Mwah, hier onweerde het de vorige keer. Laat ik maar wat dichter bij mijn fiets blijven. En dat vond ik stom van mezelf. Tegenover die ene ervaring met dat plotselinge onweer in het bos stonden veel gouden wandelingen. Leuke pauzemomenten.

Vandaag mijdt ik de plek niet. Vandaag loop ik verder.
Ik daag mezelf uit.

Het is bewolkt en dat vind ik natuurlijk niet zo leuk. Het maakt m'n challenge echt tot een challenge... Ik blijf checken of er onweer op het programma staat. Nee. Niet dus. Maar die andere keer ook niet. Toen was het er ook boem pats opeens.

Dieper het bos in

Nu sta ik hier op het pad, onder de hoge bomen. Ik zet een stap, nog een stap. Ik ga recht op mijn doel af, wandel gewoon steeds dieper het bos in... slok me maar op, ja, en al wandelend voel ik me ontspannen.

Ik zie een mooie zwam en de eerste lijsterbessen die al oranje kleuren. Het gras langs het pad is ongelooflijk zacht. Ik spot een bijzondere hyena* en even verder een paar hommels op een distel. Foto, foto...

Het vingerhoedskruid dat hier een paar weken geleden nog bloeide is verdwenen, maar de distels staan dus gelukkig nog fier overeind. En... ruik ik een stinkzwam? Ik vind hem - ik ben zooo goed in zoeken. 

Koffie op de plek zelf

Uiteindelijk bereik ik mijn doel. De plek waar dat onweer losbarstte. Ik ga lekker op het bankje zitten, pak mijn thermosfles en drink mijn koffie. Eet mijn koek helemaal op. Ik maak foto's van de beukenootjes. Nog nooit zag ik er zoveel aan zijn takken!

Daarna weer zitten op het bankje... Via de app de meditatie lezen van de vorige dag. Meestal doe ik dat even in het bos. C.H. Spurgeon bij Jesaja 26:4:

‘Omdat wij zo’n God hebben om op te vertrouwen, mogen wij met heel ons gewicht op Hem leunen.’

En verder:

‘Wij zijn door veel beproevingen gegaan, maar wij zijn nog nooit op een plaats geweest waar wij in onze God niet alles konden vinden wat wij nodig hadden.’

Ha...

Bijna een maand heb ik deze kant van het bos ontweken vanwege wat hier één keer gebeurde. En nu zit ik hier weer. Met koffie. Met een hoofd vol kleine dingen die ik onderweg heb gezien. En met die woorden: met heel ons gewicht op Hem leunen.

Ja, ik leunde op Hem tijdens dat enge onweer... maar daarmee was het onweer niet weg. Ik vond het overweldigend. En toch ervoer ik God toen heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik mezelf aan Hem kon overgeven... met mijn alles.

Maar nu is het anders. Ik kijk om me heen. De wind suist zachtjes door de bladeren van de boom boven mijn hoofd. En ook door het gras aan mijn voeten. Ben ik even blij dat ik gegaan ben. En de weersapp? Die blijf ik checken. Gewoon voor de zekerheid.

Yep, ik was banger voor deze plek dan nodig is.
Tot ik er weer zat. Met koffie en koek. 

Toen voelde ik dat het niet nodig was.

Hebben jullie ook weleens een plek gemeden en zijn jullie er toch weer naartoe gegaan?

___

Vandaag: 30 augustus

Ik maakte deze blog vandaag af en k gebruikte wandelnotities van toen. Deze wandeling maakte ik op 6 juli 2026 Maar de wandeling met onweer was eerder: op 9 juni 2026

[1] Hyena op de Utrechtse Heuvelrug

PS eerste en de laatste foto heb ik met een beetje hulp van AI bewerkt

👉 Ga ook eens kijken op de Linkparty van Nicole