Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn?

Ze is zo lelijk nu
Daar denk ik aan op het bankje: aan mijn vorige wandeling. Ik liep toen over een smal paadje dwars door het grote heideveld en vroeg mezelf af: waarom bloeit de hei maar één keer? Waarom niet elke maand? Ze is zo lelijk nu

Kijk, grauwe hei 👇 

Heide-cyclus

Maar nadat ik thuis wat over heideplanten gelezen had, besefte ik dat het niet eerlijk is om altijd bloei te verwachten. Heide heeft een levenscyclus die is afgestemd op seizoenswisselingen. Eerst bereidt de plant zich voor op bloei, dan bloeit prachtig, maakt zaad aan, gaat daarna een tijdje rusten en bereidt zich voor op een nieuwe bloei.

Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn?

Daar denk ik aan terwijl ik bij het kleine heideveld zit. Tot mijn verrassing breekt de zon door en staat ze opeens als een gouden bol boven de vliegdennen. De hei is één en al glinstering! Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn? 

Uit mijn dagboek

22 november

Guirlandes en Gedachtes

Guirlandes met witte pareltjes hangen van tak naar tak: spinnenwebdraden met druppeltjes. De wind blaast er zacht doorheen. Het lijkt wel feest op de heide.
Wie zorgt er voor de hei in het rustseizoen? Wie gaf me het idee om te wandelen? Wie zorgde ervoor dat ik precies op dit moment hier zit. Wie geeft me het vermogen om te genieten van zon, wind en de glinstering van de spinnenwebdraden? Ik kijk omhoog: mijn God en Vader.

Vang de glinstering en een ontmoeting

'Vang de glinstering!', fluistert mijn camera. Ik pak mijn fototoestel maar het lukt voor geen meter; het lijkt meer op een koude winterplaatjes. Een man komt op zijn gemakje aanwandelen en blijft naast mijn bankje staan. Zijn hond blaf alsof ik een misdaad begaan heb. 

"Vroeger", zegt de man, " liep er een pad door de hei naar beneden toe. Ik ga kijken of ik het kan vinden." 

Waar is het oude pad?

Daar gaat hij. Ik kijk hem na tot hij klein geworden is. Zijn hond blaft niet meer en ik zie hoe de man zich neerbuigt om het dier op te tillen in zijn armen. Zo worstelt hij zich door de grote heidestruiken heen naar beneden. Het pad is dichtgegroeid. Er is gewoon geen pad meer. Of toch wel? 

Ogen dicht en luisteren 

Ik zit 'vastgeplakt' op het bankje. Het is beter voor mijn knie om echt een kwartiertje pauze te nemen en ik knijp mijn ogen dicht. Achter me hoor een meesjes kwetteren in het bos en een vink. Ik hoor ook een blad vallen, en nog één... zachte tikjes; alsof het regent. Niet zomaar zacht, nee fluisterzacht. 

Lesje van de hei

Als ik mijn ogen weer open doe ligt de grauwe hei nog steeds te glinsteren. Ze leert me een lesje. Hoor maar wat ze zegt:

Ik, de hei...

💜 ... heb rust nodig om te herstellen. Jij ook. 

💜 ... heb een grauw seizoen nodig om tot mezelf te komen. Jij ook.

💜 ... zal weer bloeien. Jij ook.

Van grauw naar glitter

En die glinstering? Daar zie ik mijn God in. Hij vrolijkt mijn grauwe heide op door onverwachte ontmoetingen te arrangeren, of door iets moois in de natuur, of door de liefde van mijn man, of door Zijn eigen beloften. Je weet wel: van grauw naar glitter. 

Verder wandelen

Uitgerust sta ik weer op van het bankje en baan me een weg naar de beneden. Daar waar geen pad leek te zijn is toch een pad. Ik moet denken aan het lied waar ik van hou:

God wijst mij een weg

als ik zelf geen uitkomst zie.

Langs wegen die geen mens bedenkt,

maakt Hij mij zijn wil bekend.

Hij geeft elke dag nieuwe liefde, nieuwe kracht.

Als ik mijn hand in zijn hand leg,

wijst Hij mij de weg

Citaat

I prefer winter and fall, when you feel the bone structure of the
landscape – the loneliness of it, the dead feeling of winter.
Something waits beneath it, the whole story doesn’t show.” 
- Andrew Wyeth

~~<><><><>~~

🍂✨ Welk klein (herfst)moment in de natuur heeft je een bijzondere les geleerd? 

Dagboekschrijven onder tranenboom

Enthousiast knielde ik neer op de natte bosbodem. Ik probeerde een foto te maken. Huh, maar waarom deed mijn camera het niet? Ik zag het al: mijn geheugenkaart zat vol. Ik moest oude foto’s wissen om nieuwe te kunnen maken. Ik dacht: daar ga ik over bloggen. Over afscheid nemen van het ene seizoen om het andere in te gaan.

Roze bloemen wissen

Hieronder zie je mijn camera. Ik wiste alle roze bloemen om paddenstoelenplaatjes te schieten.

En toen viel Hamas Israël binnen en wist ik niet meer hoe ik mijn blog af moest schrijven. 

Uit mijn dagboek
10 oktober

Tranenboom

Ik wandelde door de mist naar de boom bij de kleine hei. Nu zit ik eronder. Het waait en de wind blaast de druppels van de takken boven mijn hoofd. Ze vallen overal: op het bankje, op de mouwen van mijn jas, op mijn camera. De boom huilt. Iedereen huilt. 3 dagen geleden viel Hamas Israël binnen. Ik krijg de beelden niet meer uit mijn hoofd. De zon probeert door te komen. Maar de boom huilt nog steeds 

Uit mijn dagboek

16 oktober

Genade inademen

Ik was vroeg vandaag. De boom drupt niet meer. Ik adem vrede in en voel me bijna schuldig dat ik zo fijn zit hier. Er zingt een vogel in de struiken. Ik geloof dat God ondanks alles het kromme recht zal maken. Christenen hebben een vooruitziende blik las ik gisteren [1] en daar bid ik om. Ik kijk veel te veel naar alles wat krom en lelijk is in deze wereld. Vanmorgen adem ik vrede in en de genade van God. Zijn goedertierenheid: elke dag nieuw. Is het raar dat ik weer mooigheid zie? Ik denk dat het mag. Oog hebben voor de kleine wonderen zoals een herfstblad in de ochtendmist. Te mogen léven

 

Uit mijn dagboek

28 oktober

Hij kent ons verhaal

Ik las: "Het is oké om te treuren - en de waarheid over je pijn uit te drukken in woorden. Het opent een ruimte om God binnen laten. Dat is precies wat je nodig hebt. Alleen Hij kent ons verhaal van begin tot eind - het echte einde en niet de verhalen die we onszelf soms vertellen"

Zomerbloem in herfstbos

Vandaag is het 9 november! Nog nooit heb ik zo lang gewacht met het online zetten van een blog. Mijn fototoestel explodeert bijna van de herfstfoto's. Op één uitzondering na: gisteren zag ik roze vingerhoedskruid tijdens mijn wandeling. Hoe bijzonder is dat.

🌸 Laatbloeier?

🌸 Teken van hoop?

🌸 Roze wondertje?

🌸 Herfstverrassing?

🌸 ...

Troost in de Psalmen

Heb jij net als ik moeite om afscheid te nemen van het ene seizoen om het andere in te gaan? Ik vind veel mooie lessen en troost in de Psalmen. Ik omhels ze als een geschenk, juist voor een tijd als deze. God tilt moedeloze hoofden omhoog [2]. Ik ga Hem daar extra om bedanken vandaag.

“There’s something about lifting your voice to God, especially in the words of the Psalms. If you have something to be thankful for, it gives shape to your gratefulness. And if you don’t, the song becomes a place into which to pour your overflowing heart. The psalms give voice to your sorrow and pain, and singing them lifts up your heart. It resets your focus on God and gives you hope.” Sarah Christmeyer

 

🌷🌸🌻🌼 Heb jij nog bloemen gespot?

Linked to Sweet Tead and Friends Link-Up

---

[1] Paul lived in the future tense, as well as in the present. His actions were governend by what God would do in the future. He knew that Jesus Christ would return and reward him for his faithful ministry, and on that day, the saints in Thessalonica would bring glory to God and joy to Paul's heart. As the songs says: "it will be worth it all when we see Jesus. Source: Be Ready: Living in Light of Christ's Return, Warren W. Wiersbe

[2] Psalm 3:4  U echter, HEERE, bent een schild voor mij, mijn eer; U heft mijn hoofd omhoog.

Een Stralend Gewoon Leven

Over deze boswandeling schrijf ik niets. Ik spreid zorgvuldig mijn zitmatje uit over de stam van de omgevallen boom en ga zitten. Ik schrijf niets omdat er niks ongewoons op mijn pad komt. 

Toch schrijven?

Maar vandaag bewijs ik het tegendeel. Ik schrijf toch. Wat was er dan zo speciaal dat ik nu alsnog in de pen klim?

🌍 Enjoy this blog in English: Embracing the Beauty of the Mundane

Uit mijn dagboek:
15 september

10 minuten geleden lag ik nog plat op de grond om foto's te maken (van een paddenstoel) Stel je voor dat iemand me zag! Die had echt 112 gebeld, zo van: help, er ligt een vrouw in het bos. Haha, maar nu even pauze. Ik moet van mezelf  'twee bomen wachten' voordat ik verder ga. Dat betekent dat de zon achter twee sparren voorbij moet schuiven voordat ik verder wandel. Dat doe ik om mijn knieen wat langer rust te gunnen want ze doen nog steeds pijn. Ik drink koffie uit mijn thermosfles en lees ondertussen een devotion. Vandaag gaat ie over Haman en Mordechai uit het bijbelboek Esther: Humble Fathfulness. 

Kan het zo simpel zijn? "Wees trouw in het kleine, Hij ziet het!" Ik lees het nog een keer en nog een keer. Het voelt alsof ik een geweldige ontdekking heb gedaan. De zon glijdt stam voor stam achter de de bomen omhoog. Mijn pauze is om en ik voel me blij met wat ik las.

Einde dagboekbericht

🌲 ... de naaldbomen voor mijn neus (met de zon achter mijn vinger)

Twinkel, twinkel...

Heb je wel eens over het natte gras gelopen in de vroege morgen? Als de zon opkomt, veranderen de dauwdruppels in - twinkel, twinkel - sterretjes. Elke grasspriet lijkt dan een kunstwerk! Toen ik de devotion las gebeurde er zoiets bij mij van binnen. Het gewone werd bijzonder door het licht van God dat er op viel. 

Wat ik las 📖📱

De eenvoud en gewoonheid van Mordechai's leven in slechts één zin: "Toen ging Mordechai gewoon terug naar de poort van de koning" (Esther 6:12). Mordechai blies niet zijn eigen loftrompet, zoals Haman had gedaan toen hij terugkwam van het eerste banket bij koningin Esther (5:11-12). Hoewel hij onverwacht door de stad werd rondgeleid  - keerde hij gewoon terug en ging zitten waar hij altijd zat.

Er is iets aantrekkelijks aan nederige trouw: gewoon doen wat we dag in dag uit doen, niet in de hoop op lof, maar omdat het de juiste zaak is om te doen. Het lijkt misschien niet veel op dat moment. Toch, wanneer kinderen en kleinkinderen terugkijken op het leven van hun trouwe ouders en grootouders, hoor je vaak dingen als "Ze deed dit altijd," "Hij zat altijd daar," "Daar bad ze altijd," of "Hier lag zijn Bijbel altijd."

Mordechai deed gewoon wat juist was omdat het juist was, niet omdat hij erkenning wilde. Vandaag, laat het genoeg zijn dat je doet wat juist is in de ogen van God, of je nu geëerd wordt door de mensen om je heen, zoals Mordechai, of snel vergeten wordt zoals veel trouwe gelovigen door de geschiedenis heen. Op een dag zullen alle dingen weer op hun plek vallen, en eer zal worden gegeven waar die hoort. In de tussentijd, leg elk streven naar persoonlijke erkenning opzij en ga gewoon door met je dagelijkse routine, met trouw en nederigheid. 

~~<><><><>~~

De zon gaat op over het gewone

Zie je de zon opgaan over de eenvoud en gewoonheid van je leven? Ik zag het en daarom besloot ik vandaag toch over die gewone wandeling te schrijven, ook al is het ruim een week geleden. Omdat het hem niet in de grote dingen zit.

God ziet het
Ik mag zijn wie ik ben in de eenvoud en gewoonheid van mijn leven. Trouw zijn in het kleine en er zeker van zijn dat mijn God het opmerkt. Hij ziet het

Tevredenheid in alle omstandigheden is een grote kunst, een geestelijk geheim. Het moet geleerd worden, en geleerd worden als een geheim. Je verkrijgt het niet door een wiskundige formule of het samenvallen van idelae omstandigheden. En als onze reis tot tevredenheid een kunstwerk is, is God Zelf de Kunstenaar. Jeremiah Buroughs, The Rare Jewel of Christian Contentment

 

Vandaag regendag

Vandaag sluit ik dit blogje af. Ik schreef hem in drie etappes. Op dit moment zie ik geen twinkel-twinkel sterretjes maar huilt de regen langs het raam van mijn schrijfkamer. Maar ik klom wel in mijn pen om te delen wie God voor me is. En voor al mijn broeders en zusters wereldwijd in ons gewone dagelijkse leven.

☀️🌙🌸 Spurgeon zegt het prachtig:

Wat de zon is voor de dag,

wat de maan is voor de nacht,

wat de dauw is voor de bloem

— zo is Jezus Christus voor ons!

"Laat je hart niet van streek raken. Je gelooft in God, vertrouw ook op Mij. Ik heb voor je gebeden zodat je geloof niet zal wankelen. Wees niet bang, Ik ben het, wees niet bevreesd. Ik ben jouw Schild en jouw zeer grote beloning." C.H. Spurgeon uit: A Cure for Care

🌞💎 De gewoonheid van het leven straalt als een diamant, als het wakker gekust wordt door Gods glimlach! 

Heb jij dat ook? 

Dat sommige gewone momenten waar je vroeger geen waarde aan hechtte, nu meer kostbaar worden in in je herinnering?

Bloesem Bliss

Ik dumpte een schaal met eten in de koelkast (en zette de de magnetron aan om hem op te warmen). Even later spiekte mijn zoon om het hoekje en zei op plagende toon: "mam, de magnetron staat aan maar er staat niets in!" Ik vergat dingen. Mijn brein zat vol. 

Ho stop, sta eens even stil!

Slow down: genieten van de natuur
Ik besloot mijn fiets te pakken, die veertiende april (en mijn schrijftijd [1] los te laten, hallo lentekriebels!). Doel: de botanische tuin in Wageningen. Ik zoefde langs het kanaal met de zon op mijn gezicht en hoe verder ik ging, hoe meer ik me bewust werd van de ontluikende natuur om me heen.

De natuur fluistert: Vertraag, ⌛ neem de tijd, geniet van het moment.' En ik luister, terwijl ik langs het kanaal fietste, met de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren 💨.

Tussen de bloeiende prunustakken, zag een hoog ooievaarsnest tegen de blauwe lucht. De vogel was druk bezig. Moest ik stoppen, afstappen, foto's maken? Ik aarzelde maar liet toen mijn haast los en genoot van het moment. Slow down, slow down. 

De magie van de perenbloesem

Vlakbij Wageningen zag ik "mijn eerste bloesem van het jaar". Vind je ook niet dat de perenbloesem voor een echt lentegevoel zorgt? 

Heerlijk. 

Magnolia: herinnering aan de kindertijd

Belmonte Arboretum [2] heeft op hun site de omschrijving staan: 'tuin om te ontmoeten' en ik de botanische tuin instapte was de magnolia de eerste boom die mij ontmoette. Deze boom bracht gelijk allerlei herinneringen terug aan mijn kindertijd. Mijn moeder had ook een magnolia in onze achtertuin om haar winterdip te verjagen. Het is een vroege bloeien en ze noemde hem: tulpenboom.

Ik kon het niet laten om (heel veel) foto's te maken. Zo mooi. Kijk, ik liet de zon net achter de bloem verdwijnen. Deze boom droeg zoveel bloemen dat het me totaal overweldigde. Een bloemenzee!

Koffiepauze met een twist (ontspanning & inspiratie)
Omdat ik anderhalf uur gefietst had besloot ik eerst een koffiepauze te houden op een bankje in de zon. Mijn moeie fietsbenen moesten echt even bijkomen. Ik schonk een beker koffie in en nam de tijd om een stukje in het boek te lezen, dat ik meegenomen had. Dit las ik:

Is het niet wonderlijk hoe goddelijke kracht een leeg hart binnenstroomt? Ooit zei de Heer: "Mijn genade is genoeg voor jou; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht." En hier is dezelfde belofte in andere woorden: "Ik zal je sterken." Ik, de almachtige God, oneindig machtig, sterk je. O, die ontroerende vriendelijkheid en tederheid van onze God! Onze uiterste nood is Zijn gelegenheid. Juist dan is Hij daar. Zijn ontferming volgt direct op onze ellende. Dan geeft Hij ons 'sieraad voor as', vreugdeolie voor treurigheid, het lofgewaad voor een neerslachtige geest.  Susannah Spurgeon en beetje mij.

Terwijl ik over woorden nadacht en bad, verschoof mijn perspectief een  beetje. Opeens leken de moeilijke dingen waar ik de laatste weken over piekerde (en weer wegstopte) minder zwaar en zag ik de wereld om me heen met nieuwe ogen. 

Hieronder 2 foto's:

1. mijn boek
2. uitzicht vanaf mijn bankje

Susannah Spurgeon "O hoe vrolijk en stralend wandelen we daarna in het licht van Zijn aangezicht!" 

Nou dat was echt zo. Ik stopte mijn spullen weer in mijn rugzak en genoot ontzettend van de mooie tuin. Ik wandelde van boom naar boom, van struik naar struik. Ik zag zoveel moois dat het bijna niet in mijn hoofd paste. Ik ben van plan om op mijn fotoblog wat meer plaatjes te laten zien. 

Prachtige bloem en bijzondere detail

Nu alleen deze rode bloem. Heb je ooit zoveel meeldraden op één bloem gezien? Ik niet en daarom raakte het me. Wat een schoonheid! Op Instagram schreef ik:

❤️🌸 Alle tijd genomen voor deze prachtige camelia. Wat een schitterend exemplaar. De dieprode kleur, de perfecte vorm en de fijne details ❤️🌸

 

De kleine dingen

Terwijl ik lekker door de tuin struinde, drong het tot me door dat dit soort momentjes echt goud waard zijn: ze zijn kostbaar. Te midden van ons drukke bestaan vol verplichtingen en afleidingen vergeet ik om echt in het moment te leven en te genieten van die kleine dingen. Omdat ik maar bezig, bezig, bezig blijf. 

Jouw favoriete lente-moment?

Ik daag ik jou uit om ook even te vertragen en te genieten van de kleine momenten van de lente. 🌸😊 Wat is jouw favoriete of meest kostbare lente-moment? Laat het me weten in een commentaartje, dan genieten we er samen van! 🌷🌞😄

[1] Waarom mijn schrijftijd nog steeds op pauze staat

[2] Belmonte Arboretum

Gelinkt aan Huisvlijt en Paula's May Link-Up

Mijn blije boswandeling

Ik trok de gordijnen open en zag dat het miezerde. Een grijze dag. Nou en! Ik trok dapper mijn wandelkleren aan en ik besloot toch gaan wandelen (dankzij de driedubbele aanmoediging van mijn man). 

Citaat John Muir
👴 John Muir: In elke wandeling in de natuur krijg je veel meer dan je zoekt.

Denk je dat John M. gelijk heeft? 

Kijk mee door mijn lens 

Kijken, ruiken, voelen
Om mezelf op te vrolijken creëerde ik de “mos-op-boom challenge” en besloot foto's te maken van bijna alle mosjes die ik tegen kwam. Ik werd enthousiast. Thuis zou ik de namen opzoeken. In het bos mocht ik alleen kijken, ruiken, voelen (en vooral veel plaatjes schieten).

Miniatuurtuintje

Hieronder deel ik twee foto's. Die heb ik eenvoudigweg met mijn telefoon gemaakt. Dezelfde boom, vanuit een tegengesteld perspectief. Ik dacht: het lijkt wel een miniatuurtuintje. Wat veel mosjes bestaan er toch!

 

Leuke dingen zien

De bewolking hing laag boven het bos op de heuvel. Het bleef daardoor heiig maar ik ontdekte toch veel leuke dingen: zwetende zwammen, beginnende naaldjes van de Europese lork ( hiep, hiep hoera; de lente komt eraan), een strekspin. Plus de bril. Die bungelde in een boom.

Ik maakte er een foto van.

Zoiets verwacht je niet in het bos 😎

Meer dan je zoekt: krokussen

"In elke wandeling in de natuur krijg je veel meer dan je zoekt". Dat wilde ik laten zien met deze blog. Lukt het me, lukt het me? Dat weet ik niet. Toen ik klaar was met mijn wandeling besloot ik koffie te drinken bij de picknicktafel en opeens zag ik ze staan. Wie?

De krokussen!

En eentje was er gekneusd.

De zon brak door (bloemblaadjes open)

En toen brak ook nog eens de zon door de sluierbewolking heen. Wat een geluk. Yes, yes. Ik hurkte neer bij de lila bloemen. Voila, ik zag het met mijn eigen ogen. Ik zag hoe de krokussen reageerden op het licht van de zon. Hoe ze gracieus hun bloemblaadjes openvouwden. Mijn foto's zijn niet zo goed geworden maar deze ene, hieronder, laat zien hoe mooi het was. 

💦 Ook die druppeltjes hè?

Heb jij dit fenomeen wel eens gezien? Dat de boerenkrokussen zich openen voor de zon? Als de zon heel fel schijnt, kunnen ze zich zo ver openen dat ze stervormig lijken. Ik vond het mooi èn boeiend, ook omdat ik het  - langzaam, langzaam - linkte aan wat ik die morgen gelezen had. Pas nu probeer ik daar woorden aan te geven en het samen te laten vloeien met waar ik toen aan dacht. 

Dit las ik die woensdagmorgen:

Citaat Wendy Speake

👩 Wendy Speake: Wanneer Degene die zichzelf het Licht van de wereld noemt, het meest vaag en ver weg voor me lijkt, moet ik juist de spirituele discipline beoefenen om Zijn Woord te openen. Het licht van Zijn woord verlicht de donkere krochten van mijn modderige geest en kalmeert mijn bange gevoelens. De waarheid van Zijn Woord brengt me terug naar de door de Zo(o)n doordrenkte plek waar ik helder kan zien en kan bepalen waar ik mijn volgende stappen mag zetten. Helaas neem ik soms genoegen met de blauwe gloed van mijn telefoon in plaats van het Licht van mijn leven. Het vergt discipline om de Bijbel op te pakken en Gods licht op onszelf en onze omstandigheden te richten. Open het en open je leven voor Zijn verlichtende aanwezigheid. Soms moet je je loskoppelen van de wereld om het Licht van de wereld te ervaren. Bron: The 40-day Social Media Fast, Wendy Speake

Blije boswandeling
Ik voel gelukkig met deze wandeling. Goed dat ik gegaan ben. Daarom noem ik mijn blogbericht mijn blije boswandeling.

Deze wandeling bracht me zo veel meer dan ik zocht. Daarnaast weet ik nu dat de lente eraan komt. Ik zag het aan de groene knopjes (zie foto hierboven).

Wat ik hoorde, zag, voelde, ontving:

• het geluid van de vogels, 
• mossige miniatuurtuintjes, 
• een bril "door welke lens kijk jij", 
• krokussen die zich openden voor het het zonlicht, 
• o ja, vitamine D natuurlijk,
• dat buiten mooier is dan blauw scherm
• spiritueel zicht op mijn God als de Zon
• "Uw woord leidt mij. Het is als een lamp voor mijn voeten, een licht op mijn pad" 
• koffiemoment met nieuwe thermosfles
• veel plaatjes geschoten (genoeg voor een nieuwe fotoblog)

En ik hield er vieze vingers aan over 😂

De bril heb ik in het bos achtergelaten.

---

🌸Weet jij een mooi citaat over de lente?

🌷 Lees ook: Strek je uit naar het licht (blog 2019)

😍 Bekijk: Time-Lapse: Crocus full season life cycle

💞 Gelinkt aan de Huisvlijt Party

Zal de hei ooit weer bloeien?

Uit mijn dagboek

20 januari

"Vandaag ben ik vroeg naar het bos gegaan. Dat kwam omdat H. zei: je moet echt naar het bos want het sneeuwt. Dus ging ik. Er lag een dikke laag. Het leek wel een sprookje. Ik zocht de slapende lieveheersbeestjes op. Daarna wandelde ik op mijn gemak naar de Elsterkop waar ik besloot mijn koffie te drinken. Koffie zou me weer warm maken. Zittend op een boomstronk, dronk ik mijn koffie en keek ik uit over het dal vol besneeuwde heidestruiken." Eind dagboekcitaat

Zal deze hei ooit weer bloeien?

Ik weet nog dat ik uitkeek over die heidestruiken dacht: wat een verschil met de zomer toen alles zo mooi paars was. Zal de hei ooit weer bloeien? Ik sloot mijn ogen en beeldde me een stralend blauwe zomerlucht in.

En veel zonnegoud 🌞

En bijtjes. En...

 

IJzige schoonheid

Toen ik mijn ogen weer opendeed zag ik alleen de ijzige schoonheid van het heideveld en ik bleef net lang genoeg zitten om mijn beker leeg te drinken. 

Er kwam niks van

Voordat ik verder liep sprak ik nog een reminder in op mijn iPhone om mijn gedachtes over zomer- en winterseizoen te gebruiken voor een nieuwe blogpost die week. Er kwam niks van. Ik schreef geen nieuwe blog. Mijn tijd werd gevuld met 1000 andere dingen. 

Video

(op het eind zie je het heideveld in het kleine dal)

2 winterfoto's

🐞 slapende lieveheersbeestjes 

❄️ sneeuw op naaldtak

Een goede winterdag (wandeling)

Die 20e januari was een goede winterdag. Ik leerde opnieuw dat er in het winterseizoen veel moois valt te ontdekken. Zeker ook in spiritueel opzicht want later... dacht ik aan deze wandeling terug toen in "Finding Hope in Hard Times" las van Rosann Coulon en van haar leerde ik een mooie les.

Ik citeer Rosann:

"... om het geschenk van sneeuw te kunnen zien, moest ik bewust door de duisternis heen kijken naar het licht van straatlantaarns om op die manier de sneeuwlokken te ontdekken. Er was de schoonheid van sneeuw in de duisternis, maar ik kon het niet zien zonder er naar te zoeken in het licht.

Vervolg citaat Rosann: "Afgelopen jaar ben ik door een donkere periode van verdriet gegaan na het overlijden van mijn vader. Ik zocht naar het goede in de pijn en herinnerde mezelf constant dat God goed is - zelfs in deze periode. De herinnering van mijn zoektocht om in de donker het geschenk van de sneeuw te vinden, heeft me eraan herinnerd om te blijven kijken naar het licht van Jezus in een wereld vol duisternis. En Zijn genade is echt voldoende om elke behoefte te vervullen." (iets aangepast aan de Nederlandse taal) 

• Receive a 5 day devotion to find hope and encouragement through the hard times.

❄️ Hoe verlicht het kennen van Jezus jouw donker seizoen? (vraag aan een gelovige)

💜 Mooie citaten of gedachten over seizoenen zijn WELKOM

Uit mijn dagboek

29 januari

"Ik las iets moois over Joël 2:25 en ik geloof dat het Gods stem was tot mij. Het is een herhaling van wat Hij me eerder beloofde. Ik schreef erover in deze blogpost: Waar zijn de jaren gebleven. Ik dacht gelijk terug aan dat besneeuwde heideveld waar in de zomer grote stukken weggemaaid werden. Die kale plekken staan symbool voor mijn verloren jaren 😔 

"Maar God zegt: "En ik zal u de jaren teruggeven die de sprinkhaan heeft opgegeten." Joël 2:25. Relaties kunnen hersteld worden. Maar er is één ding dat nooit kan worden hersteld en dat is tijd. De tijd vliegt en keert niet terug. Jaren gaan voorbij en we krijgen ze nooit meer terug. Toch belooft dat God het onmogelijke aan mensen die hun behoefte aan Zijn genade voelen: "Ik zal de jaren teruggeven, die de sprinkhaan heeft opgegeten."

Mijn liefdevolle Vader verzachtte (opnieuw) mijn verdriet. En Hij moedigde me aan om vol te houden door Jezus in het oog te houden. Dat was ik even vergeten. Eind dagboek-citaat

 

Meer winterfoto's?

En zo kom ik aan het einde van mijn ingecalculeerde blogtijd. Als je meer winterfoto's wilt zien, klik dan door naar Frozen Moments. Daar deelde ik vandaag plaatjes van de mooiste zonsopkomst ooit. Ik stop. Ik ga mijn voeten opwarmen. 

🥶 Yep, ik heb altijd koude voeten.

 💜 Nog een keer: zal deze hei ooit weer bloeien? Op zijn tijd echt wel.

[1]  Waar zijn de jaren gebleven

Ik wil leven met een lach (door tranen heen)

Vrijdag de 6e

Ik trek het rolgordijn omhoog. Yes, de zon schijnt. Wat heerlijk. Ik voel me blij worden."Nu zou ik naar buiten moeten gaan", zeg ik verlangend tegen mijn man, "en zoveel mogelijk vitamientjes pakken." Hij knikt. Hij lacht. "Ga dan," daagt hij me uit. 

🥾 Ik ga.

Mooi, mooi (in het bos)

Daar sta ik dan op de laatste dag van de kerstvakantie. Wat fijn om weer in het bos te zijn. Ik kijk naar het zonlicht dat in brede banen tussen de donkere stammen naar beneden stroomt. Mooi, mooi!

Ik neem me voor om stug door te lopen maar de mooiigheid om heen is zo verleidelijk. Ik schiet af en toe een foto. 

Is het bankje vrij?
Mijn doel is de oude beuk op de top van de heuvel, bij de kleine heide. Het is nog een flink eind lopen. Ik voel me zo blij dat mijn benen weer willen doen wat ik wil. Mijn spierkracht is eindelijk terug, na COVID in augustus. Ik wandel en wandel en wandel. Kijk, daar is de oude beuk al. Is het bankje vrij? Ik voel me de koning te rijk als ik zie dat er niemand zit.

Nu wil ik koffie ☕

👆 Hierboven het bankje.  

Gewoon even niets (dat is moeilijk hoor)

Ik geniet van de koffie, het geluid van de wind. Laat het maar los, zeg ik tegen mezelf. Schouders omlaag. Gewoon even niets. Dat is moeilijk hoor: gewoon even niets. Lukt dat jou?

Mooie pauze

Mijn jaar begon echt niet leuk. Naast het langzame herstel van mijn man, hij kreeg COVID, waren er ook mijn eigen baal-en-faalmomenten. Daar denk ik toch een ieniemienie beetje over na, of ik het wil of niet. Hoe zou het zijn om helemaal niets te denken? Het lijkt me saai. Ik denk altijd. Behalve als ik slaap. Ik drink langzaam mijn koffie op en warm mijn handen aan de emaille beker. Het uitzicht is magnifiek. Wat bof ik met dit mooie weer. 

Als ik mijn thermosfles weer in de tas gestopt heb, lees ik wat moois via de TFL-app en bid ik, als reactie daarop.

Ik bid voor elk kind (we hebben 6 volwassen kinderen), ik bid voor mijn man, please, laat hem niet terugvallen in zijn burn-out, ik bid voor volharding, trouw, liefde. En ik deel mijn verdriet met Hem. Over wat niet meer is, wie niet meer zijn.

🐞🙏😍 Ja, echt een mooie pauze op dit bankje (spiritueel maar ook qua natuur).

Zie mijn collage met Iphonefoto's 👇 

Uit mijn dagboek
6 januari

Een dag met een gouden randje. Ik zat onder de beukenboom en nam tijd om de dagelijkse-Spurgeon-devotional te lezen. Het raakte me. Het kwam precies op tijd eigenlijk. Nu schrijf de tekst over in mijn dagboek, zodat ik het later terug kan vinden. 

"Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u." 1 Petrus 5:7*

God is je niet vergeten. Hij, Die de mussen voedt, zal jou ook geven wat je nodig hebt. Zit niet in wanhoop terneer. Hoop op God! Blijf altijd hopen. Er is er Eén, Die om je geeft. Zijn oog is op jou gericht, Zijn hart klopt vol medelijden over jouw verdriet. Zijn almachtige hand zal je de nodige hulp brengen. De donkerste wolken die er nu zijn, zullen zich op Zijn tijd in stromen van genade uiteen laten vallen. De dikste duisternis zal plaatsmaken voor een nieuwe morgen. Als je deel uitmaakt van Zijn familie, zal Hij je wonden verbinden en je gebroken hart genezen. Twijfel nu je beproefd wordt, niet aan Zijn genade maar geloof dat Hij je in tijden van beproeving net zo lief heeft als in tijden van geluk.

Met een beetje olie in de kruik en een handvol meel in de kruik overleefde Elia de hongersnood, en jij zult hetzelfde doen. Als je erop vertrouwt dat Hij voor je ziel zorgt, waarom vertrouw je dan ook niet dat Hij voor je lichaam zal zorgen? Kom dan, zeg vaarwel tegen je overmatige bezorgdheid en leg alles wat je angst inboezemt in de handen van een genadig God.

(C.H. Spurgeon, en een beetje van mij)

Ik bad, ik beleed, ik geloofde en prees mijn God voor Zijn trouw. Ik stond kilo's lichter van het bankje op dan ik erop ging zitten 😊 

Ik leg mijn zorgenrimpels in Zijn hand. Ik wil leven met een lach (door tranen heen). Hij en ik, altijd met z'n tweeën. Ik wonder het uit.

👉 Einde dagboekfragment

Maandag, de 9e
Nu is en paar dagen verder. De zon scheen en ik dacht: zal ik weer naar het bos gaan? Ik deed het niet. Gelukkig maar want zonet later regende het zo hard dat de rillingen over mijn lijf liepen. O, en ik zag een regenboog. Niet vergeten: een teken van Gods trouw dwars door alles heen.

Blij met een dak boven mijn hoofd 🏠

»»————-　★　————-««

💬 Hoe verliep jouw eerste week?

🐦 Ik hoorde een merel (veel te vroeg). Jij ook?

😊  Ik werk aan een nieuw boek, op dinsdag en donderdag

💞  ... en deel dingen over het Wonder van het Gewone

*  4 stappen in het afwerpen van onze lasten

Linked to: SWEET TEA & FRIENDS MONTHLY LINK UP PARTY