Volgens mij heb ik nog nooit met zoveel tegenzin mijn barefootschoenen aangetrokken. Ik wilde helemaal niet wandelen. Ik wilde schrijven. Of eigenlijk wilde ik orde: weten wat ik schrijf, wanneer ik schrijf en waarom ik in vredesnaam niet schrijf, terwijl ik er bijna iedere dag tijd voor heb. Maar goed, ik ging toch.
Ik zette mijn fiets op slot tegen het paaltje bij het bos, liep door naar de hei en ging onder mijn boom zitten. En daar wist ik het weer. Met mijn slaperige hoofd had ik er niet aan gedacht: tien jaar geleden vandaag stierf mijn moeder.
Een maand geleden had ik mezelf voorgenomen om voortaan op de sterfdagen van mijn ouders bewust stil te staan bij wie ze waren. Bij wat ze meemaakten, hoe hun leven verliep en alles wat ik nog van hen weet.
Ik was van plan geweest om de hele dag een kaars te laten branden, mijn lievelingsfoto van mijn moeder neer te zetten, die waarop ze brieven zit te schrijven, en haar oude psalmboekje erbij te leggen. Ik wilde dan bewust een paar de goede dingen herinneren en God ervoor danken. Totaal niet meer aan gedacht.
Nou ja. Ik strekte mijn benen voor me uit en dacht: hier kan het toch ook?
Dus deed ik dat. Ik keek omhoog naar de wolken en dankte mijn God voor haar. Gewoon ook dit: zonder haar was ik er niet geweest: ik ben blij met mij
Daarna dankte ik Hem voor de positieve dingen aan haar, die me te binnen schoten. Mijn moeder met haar breiwerk op schoot. Het getik van haar naalden. De gezelligheid als ze daar in haar stoel zat te handwerken en te praten. Haar verhalen over vroeger, over mensen die ik alleen maar ken doordat zij over hen vertelde. O ja, en ook dat ze van de natuur hield en ieder jaar zo uitkeek naar de lente.
Wie het eerste sneeuwklokje zag, kreeg een dubbeltje 😍
Hoe langer ik daar zat hoe kleuriger m’n herinneringen werden. Natuurlijk dacht ik ook aan wat pijn deed en aan wat ik graag anders had gewild. Als iemand sterft, verdwijnen die dingen niet. Haar depressiviteit…
Maar vanmorgen overheerste dat niet.
Toen ik weer verder liep, begon de zon te schijnen. Langs het pad zag ik zowaar nog wat bloeiende hei. Ietsiepietsie hoor: Takjes die bijna helemaal bruin waren, maar aan de uiteinden zaten wat paarse bloemetjes. Nou, dan bloeit de hei toch nog? Ik focus me op het paars, niet op het bruin. Net als vandaag met mijn moeder. Het mooie en niet alleen het nare. Terwijl ik het er allebei laat zijn
Later dacht ik even niet meer aan haar, want ik kreeg een toegift: mijn eerste vliegenzwam van het jaar. Jippie. Voor mij is het pas echt herfst als ik een vliegenzwam heb gezien. Bij elkaar zag ik er tijdens mijn wandeling wel een stuk of vijftien.
Dus ja hoor, het is heel, heel erg herfst nu.
Thuis stak ik een kaars aan, sneed mijn lievelingsfoto van mijn moeder bij zodat hij in het ovale lijstje paste en zocht haar oude psalmboek op. Grote letters. De psalmen die ze vroeger in de kerk zong.
De laatste jaren van haar leven ging ze niet meer naar de kerk. In mijn hoofd zie ik haar dus thuis meezingen met de kerkdienst, al besef ik dat dat voor een deel een fantasietje is... Ze kon niet goed zingen en dat vond ze erg. Ze zei een keer tegen me: als ik later bij Hem ben, bij God, dan wel. Dan zal ik Hem echt kunnen prijzen voor alles wat Hij gedaan heeft.
Ze hield zo van Hem 💖
Later vertelde ik Jaap dat ik op de hei God had zitten danken voor haar en dat ik daar zelf eigenlijk verbaasd over was. Hij zei... dan was de tijd er rijp voor: om ook de mooie dingen te kunnen zien.
Tien jaar geleden vandaag.
Het bruin is niet verdwenen. Dat hoeft ook niet. Maar ik zie het paars weer. Ik hield tòch van haar.
Ik zit buiten zonder telefoon en denk: zat ik maar binnen met mijn telefoon. Op het rode bankje bijvoorbeeld. Dan kan ik een reactie achterlaten op Insta bij die en bij die. Gewoon even wat lezen en dat sprankje voelen van: leuk, o wow...
Maar mijn telefoon ligt binnen. Ik zit in de tuinstoel, voeten op een krukje, mok in mijn hand. Rechts in mijn oor drenst het cirkelzaaggeluid van een paar huizen verder. Helemaal perfect krijg je het nooit. Maar voor me, als ik opkijk... zie ik de zon diffuus tussen de bladeren van de eik heen schijnen. Prachtig warm van kleur.
Goud!
En ik merk dat er ruimte in mijn hoofd komt. Yep, als ik mijn telefoon niet bij me heb, ploppen er leuke ideetjes op. Hoe ik iets ga aanpakken, hoe ik een hoofdstuk uitwerk, wie en wanneer ik wat doe. En ook dingen waar ik over wil bloggen.
Zoals die jurk
Ik denk er nu weer aan. Dat ik daar rond middernacht op zolder stond. De maan scheen naar binnen precies op witte bruidsjurk die daar hing. Ik streelde met mijn vingers over de stof, over de glanzende bloemenslinger. Verfijnd.
En ik dacht
Straks zal Mo hem dragen. Nog een paar dagen.
En nu?
De bruiloft ligt achter ons en de jurk is weg van zolder. Een van de eerste keren dat ik daar weer kwam, voelde het zo jurk-loos. Droevig leeg. Ik kan er geen goed woord voor vinden.
En jaaa, bruid en bruidegom waren een prachtig couple. De dag één groot feest. En toen was het opeens al-le-maal voorbij
Mijn man zei dat ik de eerste dagen als een zombie op de bank zat met mijn mobiel. Ik schaam me ervoor. ’t Was echt zo. Ik voelde me murw. Ik vond niks leuk. Het besef dat zo’n prachtige dag opeens voorbij was. De jurk weg... mijn dochter, ooit baby, peuter, kleuter enzovoorts, nu een getrouwde vrouw, en... nou ja, tranen met tuiten. Want ik ben de oudste generatie van mijn kant. Geen papa en mama meer boven me.
Huilie, huilie.
💗 Heb jij dat trouwens ook weleens? Dat je na iets heel moois of belangrijks ineens zo’n dip voelt? Hoe ga jij daarmee om?
Ik schrok van mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik ’s avonds laat op dag 2 na de bruiloft googelde op: blues na de bruiloft. En ja hoor. Ik was niet de enige. Het bleek gewoon normaal te zijn. Tracey schreef op 18 augustus óók over de stilte ná de bruiloft. Zo'n gave blog. Ik deel ik er een stukje uit:
De mooie dag is voorbij. De zegening niet.
Een van de vreemde dingen aan de voorbereidingen voor een bruiloft is hoeveel energie er in een paar uur tijd gaat zitten. Maandenlang wordt er steeds weer een nieuwe beslissing genomen.
Iets om af te maken. Iets om te onthouden. Iets wat nog moet gebeuren. En dan is de ceremonie ineens voorbij. De gasten gaan naar huis. De dag waar iedereen het over had, is gisteren geworden. Maar het belangrijkste deel eindigde niet toen de festiviteiten voorbij waren. Het huwelijk van ... en ... is begonnen. De beloftes blijven van kracht. De liefde die hen omringt, blijft bestaan. En Gods aanwezigheid is niet beperkt tot één ceremonie. Hij was er ook bij in de dagen die eraan voorafgingen, inclusief de stressvolle, de emotionele en de gewone dagen die niemand fotografeerde. Hij zal aanwezig zijn in de gewone dagen die volgen.
Jaaa, lieve luitjes... zulke dingen bedenk ik dus met voeten op een krukje, mok in mijn hand. En nietmet mijn telefoon op het bankje in de woonkamer.
Maar eerlijk is eerlijk: toen mijn koffie op was, ben ik naar binnen gegaan. Telefoon van de oplader gepakt en dit allemaal ingesproken. Want zo maak ik tegenwoordig mijn blogs: inspreken die hap.
Het stukje van Tracey had ik voor mezelf opgeslagen. Ik vond het zo mooi. En nu: plakkerdeplak... staat het hier in mijn blog. Nu kan ik het later, als ik oud ben, nog eens teruglezen.
Duh. Ik ben al bijna zestig.
Nee, dat is ook weer overdreven. Eerst nog 59 worden 😊
Voel jij ook ruimte in je hoofd als je toch kiest voor "even zonder telefoon"?
Het is maandag, en ik ga wandelen. Niet ver, want mijn ribben doen nog zeer van mijn val. Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat ik gekneusd heb, maar pijn doet het.
Morgen komt de regen, zei de weerman, en volgens hem blijft het daarna regenen... vandaag lekker niet dus hup met die beentjes. Naar het bos!
Ik fiets erheen, zet hem goed op slot en wandel zo de natuur in. Het pad klimt een beetje en ik voel dat aan mijn knieën. Boven op de heuvel draai ik me om en kijk over het dal heen naar de lucht. Kijk. Ginds in de verte, regent het daar?
Onder het wolkendek hangt een verfijnde grijze sluier. Ik maak er een paar foto’s van. Ja hoor, ik weet het zeker.... kilometers verderop houden ze het niet droog.
Laatbloeiers
Ik draai me om. Voor mijn neus ligt de hei. Niet meer zo paars als een paar weken terug. Het roestbruin breidt zich steeds verder uit en sommige uitgebloeide bloemetjes lijken van dichtbij bijna wit, heel apart is dat. Maar er is ook nog paars hoor... op de plekken waar de heide lang in de schaduw stond. Echte laatbloeiers. Die beginnen gewoon als de rest het zo’n beetje voor gezien houdt.
Ik denk na over laatbloeiers, terwijl ik verder loop. En kan het niet laten... ik pluk een takje hei om de bloemetjes van onderen af te fotograferen. Het lijken net klokjes, kijk hoe mooi!
(zie foto's hieronder)
De wind blaast over de heide en de struiken wiegen slordig heen en weer. Een groep senioren de heuvel af. Duidelijk een wandelgroep; één man voorop... die weet waar ze heen moeten, en de rest gaat er achteraan erachteraan. Tik, tik, doen hun stokken, tik tik. Ik tel 4 fluorgele shirts en o wat hoop ik dat ze genieten van van vandaag!
Geniet ik ook?
Pfff, weet ik niet hoor. Rond het eind van de zomer vind ik het bos een beetje saai. Dat bedoel ik niet negatief maar er zit zo’n stukje tussen zomer en herfst dat me een soort van depri maakt. Het frisse groen is eraf en de herfst heeft haar warme kleuren nog niet uitgepakt.
Kom op, zeg ik tegen mezelf. Zie je dan echt niks moois tussen al dat saaie?
En ja hoor. Twee gele blaadjes aan een berk.
Foto als bewijs 😅
Goud op maandagmorgen
Een paar kilometer verder kom ik op mijn vaste plekje en drink mijn koffie. Koek erbij.
Nu ik stilzit zie ik ineens iets wat me lopend helemaal niet was opgevallen: spinnenweb-draden. Overal. Van tak naar tak, van een klein boompje naar het gras. Ik probeer ze met mijn lens te vangen en maak zelfs een filmpje. Ik weet allang dat zoiets op beeld bijna nooit zo mooi wordt als in het echt. Toch proberen....
Goud! De draden bewegen op en neer in de wind en glinsteren in de zon. Alsof iemand ze speciaal voor deze maandagmorgen heeft opgehangen.
Voor mij hè.
Fantastisch!
Zie je wel. Het bos is helemaal niet saai tussen zomer en herfst. Ik eet mijn koek op. ‘Het is nu maandag,’ zeg ik hardop. Een gewone maandagmorgen. Deze week geen bruiloft, geen andere extra dingen. Laat het lekker rustig blijven nu
Ik bid wat. Voor deze dag, voor de week die voor me ligt. Zal ik weer gaan schrijven? Zal het lukken? Hoe zal ik aan het eind van deze week terugkijken? Geen idee. Echt geen idee. Nou ja. Deze dag is er. Die ga ik leven. Maandagmorgengoud. Ik neem het mee naar huis.
Ik meed deze plek. Mwah, hier onweerde het de vorige keer. Laat ik maar wat dichter bij mijn fiets blijven. En dat vond ik stom van mezelf. Tegenover die ene ervaring met dat plotselinge onweer in het bos stonden veel gouden wandelingen. Leuke pauzemomenten.
Vandaag mijdt ik de plek niet. Vandaag loop ik verder. Ik daag mezelf uit.
Het is bewolkt en dat vind ik natuurlijk niet zo leuk. Het maakt m'n challenge echt tot een challenge... Ik blijf checken of er onweer op het programma staat. Nee. Niet dus. Maar die andere keer ook niet. Toen was het er ook boem pats opeens.
Dieper het bos in
Nu sta ik hier op het pad, onder de hoge bomen. Ik zet een stap, nog een stap. Ik ga recht op mijn doel af, wandel gewoon steeds dieper het bos in... slok me maar op, ja, en al wandelend voel ik me ontspannen.
Ik zie een mooie zwam en de eerste lijsterbessen die al oranje kleuren. Het gras langs het pad is ongelooflijk zacht. Ik spot een bijzondere hyena* en even verder een paar hommels op een distel. Foto, foto...
Het vingerhoedskruid dat hier een paar weken geleden nog bloeide is verdwenen, maar de distels staan dus gelukkig nog fier overeind. En... ruik ik een stinkzwam? Ik vind hem - ik ben zooo goed in zoeken.
Koffie op de plek zelf
Uiteindelijk bereik ik mijn doel. De plek waar dat onweer losbarstte. Ik ga lekker op het bankje zitten, pak mijn thermosfles en drink mijn koffie. Eet mijn koek helemaal op. Ik maak foto's van de beukenootjes. Nog nooit zag ik er zoveel aan zijn takken!
Daarna weer zitten op het bankje... Via de app de meditatie lezen van de vorige dag. Meestal doe ik dat even in het bos. C.H. Spurgeon bij Jesaja 26:4:
‘Omdat wij zo’n God hebben om op te vertrouwen, mogen wij met heel ons gewicht op Hem leunen.’
En verder:
‘Wij zijn door veel beproevingen gegaan, maar wij zijn nog nooit op een plaats geweest waar wij in onze God niet alles konden vinden wat wij nodig hadden.’
Ha...
Bijna een maand heb ik deze kant van het bos ontweken vanwege wat hier één keer gebeurde. En nu zit ik hier weer. Met koffie. Met een hoofd vol kleine dingen die ik onderweg heb gezien. En met die woorden: met heel ons gewicht op Hem leunen.
Ja, ik leunde op Hem tijdens dat enge onweer... maar daarmee was het onweer niet weg. Ik vond het overweldigend. En toch ervoer ik God toen heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik mezelf aan Hem kon overgeven... met mijn alles.
Maar nu is het anders. Ik kijk om me heen. De wind suist zachtjes door de bladeren van de boom boven mijn hoofd. En ook door het gras aan mijn voeten. Ben ik even blij dat ik gegaan ben. En de weersapp? Die blijf ik checken. Gewoon voor de zekerheid.
Yep, ik was banger voor deze plek dan nodig is. Tot ik er weer zat. Met koffie en koek.
Toen voelde ik dat het niet nodig was.
Hebben jullie ook weleens een plek gemeden en zijn jullie er toch weer naartoe gegaan?
___
Vandaag: 30 augustus
Ik maakte deze blog vandaag af en k gebruikte wandelnotities van toen. Deze wandeling maakte ik op 6 juli 2026 Maar de wandeling met onweer was eerder: op 9 juni 2026
Vroeger schreef ik boeken terwijl 6 kinderen mijn dagen bepaalden. Nu heb ik alle tijd van de wereld en schrijf ik niet. Soms snap ik niets van het leven.
Vroeger was er altijd ‘een vier uur’. Dan kwam er een kind thuis. Tas op het haakje, jas uit, samen wat drinken, even kletsen. Ik wist: tot die tijd kan ik schrijven. En dat deed ik. Tien boeken lang. Of elf?
Vroeger...
The photo says in Dutch: “Reflections on the Elsterkop.”
__
Nu...
Nu is er allang geen gezellig vier uurtje meer. De kinderen zijn groot. Ik ben oud (dûh, grapje)
Gisteren was zoonlief jarig. Voor het eerst woont hij niet thuis tijdens zijn verjaardag. Ik maakte altijd kwarktaart. Nu vroeg ik of het uitkwam als ik bij hem langs zou komen. Dat kwam niet uit. Ik mis hem. Soms steek ik mijn neus in het vest dat hij heeft laten liggen. OK, genoeg daarover. Het went al een beetje
Vakantie voorbij
Vanmorgen ging mijn man weer aan het werk na de vakantie. ‘Voor mij is het ook mijn eerste werkdag,’ zei ik. ‘Ik ga schrijven.’
Tot nu toe geen letter. De laptop niet eens aangeraakt.
Mijmeren op de Elsterkop
In plaats daarvan zit ik op de Elsterkop onder een oude boom te mijmeren. Ik drink er koffie, eet er mijn koek op. Het heeft flink geregend en de hei ruikt nog zoeter dan anders. Boven me trekken enorme wolken voorbij en in de verte zie ik de beuk waar ik vaak langsloop. Is tie bruin? NU al? Straks ga ik even kijken wat er met hem aan de hand is.
Veel gedachten, weinig lijn
Mijn hoofd zit vol. Sinds mei is er zoveel gebeurd. Mijn schoonmoeder overleed. Ik herken wat dat met me doet. Na het overlijden van mijn moeder en mijn vader was het ook zo. Na mijn schoonvader weer. Veel gedachten, weinig lijn.
Dat bedoel ik... ik verdwaal zelf terwijl ik schrijf. Ik had het toch eigenlijk over vroeger? Dat er schooltijden, afspraken, kinderen die thuiskwamen. Er was altijd dat een gezellig moment rond vieren. Dat mis ik. Het was zo gezellig.
Ik sta op ... en loop over het smalle pad naar de bruine boom.
Door de regen van gister lijkt het wel een slootje.
Het water is warm; dat zeg ik in de video 😊
En ik denk... nou ja, het is meer mijmeren
Nu heb ik vrijheid. Geen kind dat om vier uur thuiskomt. Alle ruimte. Waarom lukt het niet? Heb ik chaos nodig ofzo? Heb ik mijn schrijven gebruikt als me-time?
Geduld, zeg ik tegen mezelf. Je hoeft helemaal niks. En dat is zo. Ik hoef niks.
Maar ik wil zo graag weer schrijven.
___
Vandaag: 24 augustus
Ik maakte deze blog af op 24 augustus en plaats hem terug in de tijd, op de dag dat ik al mijn wandelnotities voor de helft als blog vormgaf.
Wist je al dat ik van 'mijn oude boom' op de Elsterkop een brievenboom heb gemaakt?
In het begin had ik wat losse blaadjes in een afsluitbaar plastic zakje tussen de wortels gelegd. Die stonden al snel vol met krabbels van andere wandelaars. Dus nu ligt er een notitieblokje met een pen. Ook in plastic zakje natuurlijk
Vandaag zat ik weer onder de boom. Zooo nieuwsgierig. Zou iemand er weer iets in hebben geschreven Ja hoor. Ik las dit:
Hier te kunnen zitten in de stilte, uitzicht op de paarse heide die bijna op zijn hoogtepunt is. Wat een cadeau is dit. En iets verderop: Sommige plekken vragen niets van je, enkel er even te zijn.
Raak gezegd. Helemaal onderaan stond nog:
Voor wie hier na ons zit: kijk even om je heen. Kijk ook eens omhoog ✝ Je bent hier niet voor niets.
En gek genoeg komt die zin nu pas echt binnen. Achter mijn bureau.
.jpeg)
.jpeg "Heidebloemetjes van dichtbij")
.jpeg "Even zitten 🌲")
