Iets met herfstdagen

Donderdag 22 oktober

Ik heb mezelf verbannen. Naar boven.

Beneden wordt hard gewerkt en dat is hier te horen. Toen ik even ging kijken, zag ik een gat in de muur en een man op een trapje met een grote boor in zijn handen. Op mijn eikenhouten tafel lag een laagje stof.

‘Normaal maak ik niet zo’n rommel,’ zei hij verontschuldigend, ‘maar er zitten allemaal witte korreltjes in deze muur en die zweven nogal makkelijk weg’. Ik kreeg het er behoorlijk benauwd van. Van het stof hoor, niet van de man. Ik zei dat het niet erg was en dat ik als hij weg was alles zou opruimen. En toen ging ik gauw weer naar boven met koffie en koek.

Grijs met karamelbruin (en rood)

Hier zit ik nu voor het raam van mijn schrijfkamer.

Wat een grijze dag!
En toch... ik heb iets met herfstdagen 🍂

De wolken jakkeren van links naar rechts. Allerlei tinten grijs met gebroken wit. Ik heb een timelapse gemaakt. Zo leuk om die wolken voorbij te zien schieten! In het begin nog hier en daar wat blauw…

Als ik ga staan en naar beneden kijk, zie ik de eik in onze straat. Die begint hier en daar karamelbruin te worden. Iets meer naar links staat de kleine esdoorn (?) van de buren rood te wezen en in de tuin daarnaast staat er ook zo eentje. Bij het huis van mijn vriendin spot ik een boom vol rode bessen.

Als je eenmaal op rood gaat letten, ontdek je steeds meer rood. Een vrouw fietst voorbij in een rode jas en in onze straat staat een rood stopbord.

Ik ga zitten en kijk opnieuw naar het scherm. Schrijf, zeg ik ... schrijf gewoon een stukje. Je wilde toch iets met herfstdagen? Blog het eruit... wat je voelt, denkt. Dat grijze dagen ook best mooi kunnen zijn. Als je tenminste niet alleen naar die saaie lucht blijft staren. En dat...

Ik schud mijn hoofd.

Het lukt niet. Ik kan alleen maar aan de tandarts denken. Aan gaatjes boren… Ellendig geluid, die boor in de muur daar beneden.

De lucht wordt nog grijzer nu.

Bakbeest aan de muur

Wat een lawaai. En toch ben ik zó blij met dat mannetje! Hij hangt namelijk een bakbeest van een ding aan de muur. Na veel twijfelmomenten (blijven we hier wonen of toch niet) waren we om. De hete zomers zijn een blijvertje en ... dit ding kan ook de woonkamer opwarmen in de winter.

Zo, zo, zo blij.

Dinsdag 27 oktober

Inmiddels zijn we vijf dagen verder.

Hij doet het... onze Blowie. Jaaa, zo heet hij nu! Ik heb een afstandsbediening en als ik het iets warmer wil hebben, zet ik hem aan. Welkom in ons huis Blowie... dat je je maar gauw thuis voelt hier. Weet wel dat ik je nooit had uitgekozen als ik beter tegen de zomerhitte kon. En nu zit je me nota bene lekker warm te houden. Je kan het allebei...

Blowie, je bent een topper!

Een glas water geven

Het is een rare week tot nog toe.

Gisteren, maandag, belde de buurman-die-nooit-belt. Wij hebben de sleutel van zijn huis en als hij belt weten we dat er iets (ergs) aan de hand is. Mijn man was al naar zijn werk, dus ik moest gaan kijken. Spannend. De deur stond al open... en gelukkig zag ik dat hij gewoon op de bank zat. Ik ben bij hem gaan zitten, heb naar zijn verhaal geluisterd en hem een glas water gegeven. En ik ben gebleven totdat hij met de ambulance meeging.

Gelukkig is hij inmiddels weer thuis.

En vanmorgen vroeg mijn vriendin of ik een koffietje met haar kwam doen. Dat was dan weer heel gezellig.

Dinsdagavond

Nu zit ik weer boven in mijn schrijfkamer en zie ik geen rode bomen. Het werd vroeg donker, want afgelopen weekend is de klok verzet. De lantaarnpalen lijken lampjes op een stokje van bovenaf. Zilveren regendruppels op het raam. Guur weertje.

Weet je, (harts)vrienden zijn een zegen. Zeker als je bijna zestig bent... dûh, dat duurt nog een jaar! En als je elkaar dan al zo’n dertig jaar kent ga je terugkijken naar de seizoenen van je leven. Naar hoe het vroeger was, wat er allemaal veranderde in de loop van de tijd... en wat er misschien nooit meer hetzelfde wordt.

En dan toch samen uitkomen bij wat al die jaren niet veranderd is.

Wat er ook gebeurt, wat er ook verandert, hoeveel moois er ook is en hoeveel verdriet om verloren dromen: Jezus Christus blijft Dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid.

Bij Hem hebben we een thuis gevonden.

Hoe rijk is dat

Heb jij ook vriendschappen die al heel wat seizoenen meegaan? 🌷☀️🍂❄️

__

Deze post is ook als artikel te lezen op mijn Substack

Ik zei nee. En vergat mijn koffie.

Het leven bestaat uit keuzes. En daar ben ik niet zo goed in.

Vanmorgen begon het al. Naar de Binnenlandse Hooivelden of het bos in? Veld of bos? Bos of veld? Na eindeloos wikken en wegen koos ik voor het bos. Gelukkig maar want eigenlijk hou ik meer van bos dan van veld.

Toch?

Ik liep een half uurtje en kwam bij de rand van de Elsenkop, met uitzicht over de hei. Daar ging ik op een boomstronk zitten. De zon klom boven de heuvel uit en raakte de toppen van de bomen aan. Rood vlamde de kastanje. Wat is de herfst toch mooi, hè!

Oktober, ik hou van je.

Ik keek omhoog: strakblauw de lucht rechts van me, links bezaaid met kleine wolkjes en condensstrepen. Duiven tegen hemelsblauw! Tenminste… dat dacht ik. Waren het wel duiven die daar vlogen? Ik keek nog eens goed. Ja hoor, duiven met een paar kleine vogeltjes ertussen. Allemaal onderweg naar de zon. Die wisten tenminste waar ze wilden zijn vanmorgen.

Brrr… koude vingers. Vandaag koos ik voor het eerst échte wanten, in plaats van mijn vingerloze handschoenen. En mijn arme tenen hadden het ook al zo koud. Ik bewoog ze op en neer in de neuzen van mijn wandelschoenen.

Zal ik nog even blijven zitten? Of verder lopen? Door het bos of over de hei?

Alweer keuzestress

Jaaa, zelfs een paddenstoel kan me aan het twijfelen brengen. Ga je op knieën voor een mooie foto met kans op pijn in je bekken? Of loop je verstandig door? Het is toch wat als je zelfs met paddenstoelen moet onderhandelen.

En dan heb ik het nog niet over de grotere keuzes.

Gistermiddag om drie uur kreeg ik onverwacht een uitnodiging voor een ochtendverjaardag. Voor vandaag! Van iemand die ik bijna nooit spreek, maar wel aardig vind. Gaan? Niet gaan? Dat kan ik toch niet maken? Maar… ik had me juist zo op mijn boswandeling verheugd.

Ik koos voor het bos. Mijn energie heb ik hard nodig en daar laad ik op. Echt waar… ik koos voor mezelf en dat voelde in eerste instantie niet zo lekker.

Ik hou van lief zijn voor een ander. Dat klinkt als een complimentje aan mezelf, maar het is het niet. Ik wil gewoon niemand teleurstellen omdat ik dat zo zielig vind. En ja, ik ben ook nog eens christen. Wordt er dan niet van je verwacht dat je elkaar moet zien, liefhebben & zo? Dus zeg ik meestal ja is goed. Ook als alles in mij nee roept. Lekker makkelijk. Voor de ander dan.

Dat was vroeger
Maar nog steeds een beetje.

Er zit nog altijd een klein meisje in mij dat het liefst iedereen tevreden houdt. Alleen heeft dat meisje tegenwoordig te maken met een volwassen vrouw die haar energie zorgvuldig moet verdelen. En daar heeft dat kleine meisje nog best moeite mee.

Ik train mezelf in nee zeggen. Ook als een ander daar niet blij van wordt. Wat vind ik dat lastig!

Zelfs in het bos dacht ik nog: ik had eigenlijk op die verjaardag moeten zitten. Als ze er volgend jaar niet meer is heb ik spijt dat… Ho, stop! Ik schudde het van me af.

Doorwandelen maar weer. Welke kant op? Links, rechts? Over de hei of door het bos? Besluiteloos bleef ik aan de rand van het bos staan. Tot ik het mooie laantje inkeek… het leek wel van goud.

Die kant op!

Ik koos het gouden laantje en maakte er foto’s van

Ik wist opeens ook waar ik mijn koffie zou drinken. Op dat ene fijne plekje in het bos bij de vliegdennen. Ik zag mezelf er al helemaal zitten.

Maar toen ik daar aankwam, ontdekte ik dat ik mijn thermosfles vergeten was
Nou zeg!

Toch maar een poosje zitten hier met mijn flesje water?
Òf naar huis gaan?

Ik koos direct voor thuis. Koffie! En opeens bleek dat ik helemaal niet zo’n moeite had met keuzes maken. Ik heb nog nooit zo snel het bos uitgelopen… zonder onderhandeling met welke paddenstoel dan ook.

Kijk, dat helpt! Gewoon bij elke moeilijke beslissing aan koffie denken, jongens. Dan kom je er wel.

Grapje. ☕

__

Deze post is ook als artikel te lezen op mijn Substack

Spam jouw blogpost ook op Nicoles Linkparty

Met beide voeten in de herfst

Mijn plan voor de maandagochtend was niet zo ingewikkeld: koffie, havermout en rustig de dag beginnen met een gebed. Niet te lang bankhangen.

Maar toen lag daar de krant.

Wij krijgen hem van iemand die erop geabonneerd is en daardoor lopen we wat achter met het nieuws. Deze was van vorige week donderdag en ik wist dat er iets in stond wat ik graag wilde lezen.

Dus krant open bij mijn havermout en lekker even lezen. Alleen bleef het niet bij lezen. Ik zag iets staan waarvan ik dacht… huh, klopt dat? Krant opzij, telefoon erbij om iets opzoeken en eer ik het wist zat ik midden in een uitgebreide theologische studie.

Daar ging mijn rustige ochtendstart.
Toen ik anderhalf uur later weer een beetje bij mijn positieven kwam, frustreerde me dat zó. Het was me weer niet gelukt om gewoon simpel de dag te beginnen zoals ik wilde.

Onder ons gezegd: voelt als falen.

Toen keek ik naar buiten. Zon!

Nou ja. Dan maar naar het bos. Gewoon om dat lamlendige gevoel weg te krijgen. Koffie in mijn rugzak, water mee. Even twijfelen: wandelschoenen of barefoot? Toch barefoot. Die lopen zo lekker.

Ik stapte op de fiets en nog voordat ik bij het bos was, zag ik de eerste zonneharpen.

Ooooo. Dat licht!

Eenmaal in het bos kwam ik bijna niet vooruit joh. Foto maken. Telefoon weer in mijn jaszak. Drie stappen verder: nóg een mooiere zonneharp. Telefoon er weer uit.

Serieus, zo kun je úúúren over een paar kilometers doen.

Op mijn plekje bij de fijnsparren ging ik zitten met mijn koffie en keek om me heen. O ja… even tussendoor: voor het eerst mijn vingerloze wanten aan en voor het eerst stoomwolkjes uit mijn thermosfles. 

Herfst dus.

De lariksen waren helemaal bedekt met dauw. De zon scheen erop en het leek wel rijp. Ook de hoge fijnsparren zaten vol druppeltjes. Alles schitterde en glom.

Prachtig.

En mijn hoofd werd rustig.

De vragen waar ik die ochtend zo druk mee was geweest, waren ineens helemaal niet meer zo belangrijk. Ik hoefde niets meer uit te zoeken. De hyperfocus liet me los.

Ik keek gewoon naar het licht. Naar de dauw. Naar de bomen. Dit had ik nodig. Toen ik terugliep naar mijn fiets kwam ik bij een modderplas die zowat het hele pad in beslag nam.

En ja hoor. Ik stapte erin. Het water sijpelde zo door mijn schoenen heen. In het water weerspiegelden de warme herfstkleuren.

Nou, ik stond dus écht met beide voeten in de herfst.

Vandaag is het alweer dinsdag.

En vandaag loopt mijn dag opnieuw anders dan bedacht. Vannacht werd ik wakker en voelde ik me ziek. Nu ben ik moe, heb buikpijn en krijg mijn hoofd niet bij elkaar geraapt. Echt schrijven aan mijn boek lukt niet.

Dus blog ik hier toch gewoon een stukje over mijn leven met God, ADHD en zonneharpen?
Maar kijk… deze blog is dan toch gelukt.

Hieronder nog het fenomeen: dampende boom.

Herfst is best leuk toch?

---

Deze blog verscheen ook op mijn Substack

Soms wil ik alleen maar zeggen: kijk hoe mooi

Als het je lukt om half zeven uit bed te stappen. Rustig ontbijten, koffie met warme melk. En dan gáán!

Mijn fiets wilde wel hoor.

Buiten het dorp werd de nevel ietsje erger. Natuurlijk hielp het ook niet dat ik geen ruitenwissers op mijn brillenglazen heb, dus moest ik ze al fietsend, schoonvegen met mijn vinger.

Fietsen langs het kanaal. Mijn favoriete plek diep , heel diep inademen: Binnenveldse Hooilanden… kijk nou hoe mooi

En toen kwam de zon. De nevel veranderde in goud en alles leek ineens te glinsteren. De rietpluimen, het hoge gras, een paar madeliefjes nog.

Buiten gebeurt er iets met je. Bij mij dan. Mijn hoofd wordt stiller en ik ga weer kijken.

Ik dacht: Heer, wat hebt U dit mooi gemaakt.
Geen grote woorden.

Dus vandaag alleen wat foto’s van een ochtend waarop ik bijna niet uitgekeken raakte. Omdat het zo mooi was wil ik het met iedereen delen.

Kijk nou. ❤️

Zie je het bruggetje in de verte?

Dat is de fietsbrug. Ik stond daar even stil om een foto van het water te maken. Naar links, naar rechts. Toen het bruggetje af.

Boerenwormkruid stond te shinen langs het fietspad, met in het hart van elke gele bloem een dauwdruppel.

Spinnenwebben overal en druppels.

Magisch mooi

Ik zette mijn fiets tegen een hek en dwaalde een kwartiertje rond. Boven mijn hoofd hoorde ik ganzen… ze vlogen zo hoog dat ik ze bijna niet zag… en mijn voeten werden helemaal nat van de dauw in mijn blotevoetenschoenen.

Op de terugweg zag ik een aalscholver zitten op de oude veeneik.

De zon scheen op zijn snavel en veranderde die in goud. Bekijk mijn wiebel-de-wiebelfilmpje. 😄

Om dit alles hou ik van de herfst.

Vanmiddag las ik een stukje in het boek Winteren van Katherine May.
Ze schrijft

Als we niet langer wensen dat het zomer is, kan de winter een schitterend seizoen zijn waarin de wereld een schrale pracht aanneemt en zelfs de stoepregels glinsteren.

Nou jongens… de winter kan inderdaad een schitterend seizoen zijn maar eerst de herfst hoor.

Als we niet langer wensen dat het zomer is, bloeit oktober open met verrassingen die we een jaar lang niet gezien hebben.

Dit was mijn ode aan het mooie van de herfst.
Wat vind jij mooi iets moois van de herfst 🍂

Doe ook mee met de Link Party van Nicole

Ik focus me op het paars

Volgens mij heb ik nog nooit met zoveel tegenzin mijn barefootschoenen aangetrokken. Ik wilde helemaal niet wandelen. Ik wilde schrijven. Of eigenlijk wilde ik orde: weten wat ik schrijf, wanneer ik schrijf en waarom ik in vredesnaam niet schrijf, terwijl ik er bijna iedere dag tijd voor heb. Maar goed, ik ging toch.

Ik zette mijn fiets op slot tegen het paaltje bij het bos, liep door naar de hei en ging onder mijn boom zitten. En daar wist ik het weer. Met mijn slaperige hoofd had ik er niet aan gedacht: tien jaar geleden vandaag stierf mijn moeder.

Een maand geleden had ik mezelf voorgenomen om voortaan op de sterfdagen van mijn ouders bewust stil te staan bij wie ze waren. Bij wat ze meemaakten, hoe hun leven verliep en alles wat ik nog van hen weet.

Ik was van plan geweest om de hele dag een kaars te laten branden, mijn lievelingsfoto van mijn moeder neer te zetten, die waarop ze brieven zit te schrijven, en haar oude psalmboekje erbij te leggen. Ik wilde dan bewust een paar de goede dingen herinneren en God ervoor danken. Totaal niet meer aan gedacht.

Nou ja. Ik strekte mijn benen voor me uit en dacht: hier kan het toch ook?

Dus deed ik dat. Ik keek omhoog naar de wolken en dankte mijn God voor haar. Gewoon ook dit: zonder haar was ik er niet geweest: ik ben blij met mij

Daarna dankte ik Hem voor de positieve dingen aan haar, die me te binnen schoten. Mijn moeder met haar breiwerk op schoot. Het getik van haar naalden. De gezelligheid als ze daar in haar stoel zat te handwerken en te praten. Haar verhalen over vroeger, over mensen die ik alleen maar ken doordat zij over hen vertelde. O ja, en ook dat ze van de natuur hield en ieder jaar zo uitkeek naar de lente.

Wie het eerste sneeuwklokje zag, kreeg een dubbeltje 😍

Hoe langer ik daar zat hoe kleuriger m’n herinneringen werden. Natuurlijk dacht ik ook aan wat pijn deed en aan wat ik graag anders had gewild. Als iemand sterft, verdwijnen die dingen niet. Haar depressiviteit...

Maar vanmorgen overheerste dat niet.

Toen ik weer verder liep, begon de zon te schijnen. Langs het pad zag ik zowaar nog wat bloeiende hei. Ietsiepietsie hoor: Takjes die bijna helemaal bruin waren, maar aan de uiteinden zaten wat paarse bloemetjes. Nou, dan bloeit de hei toch nog? Ik focus me op het paars, niet op het bruin. Net als vandaag met mijn moeder. Het mooie en niet alleen het nare. Terwijl ik het er allebei laat zijn

Later dacht ik even niet meer aan haar, want ik kreeg een toegift: mijn eerste vliegenzwam van het jaar. Jippie. Voor mij is het pas echt herfst als ik een vliegenzwam heb gezien. Bij elkaar zag ik er tijdens mijn wandeling wel een stuk of vijftien. 

Dus ja hoor, het is heel, heel erg herfst nu.

Thuis stak ik een kaars aan, sneed mijn lievelingsfoto van mijn moeder bij zodat hij in het ovale lijstje paste en zocht haar oude psalmboek op. Grote letters. De psalmen die ze vroeger in de kerk zong.

De laatste jaren van haar leven ging ze niet meer naar de kerk. In mijn hoofd zie ik haar dus thuis meezingen met de kerkdienst, al besef ik dat dat voor een deel een fantasietje is... Ze kon niet goed zingen en dat vond ze erg. Ze zei een keer tegen me: als ik later bij Hem ben, bij God, dan wel. Dan zal ik Hem echt kunnen prijzen voor alles wat Hij gedaan heeft. 

Ze hield zo van Hem 💖

Later vertelde ik Jaap dat ik op de hei God had zitten danken voor haar en dat ik daar zelf eigenlijk verbaasd over was. Hij zei... dan was de tijd er rijp voor: om ook de mooie dingen te kunnen zien.

Tien jaar geleden vandaag.

Het bruin is niet verdwenen. Dat hoeft ook niet.
Maar ik zie het paars weer.
Ik hield tòch van haar.

__

Ook verschenen op op mijn Substack

Gelinkt aan Link Party Nicole