Met beide voeten in de herfst

Mijn plan voor de maandagochtend was niet zo ingewikkeld: koffie, havermout en rustig de dag beginnen met een gebed. Niet te lang bankhangen.

Maar toen lag daar de krant.

Wij krijgen hem van iemand die erop geabonneerd is en daardoor lopen we wat achter met het nieuws. Deze was van vorige week donderdag en ik wist dat er iets in stond wat ik graag wilde lezen.

Dus krant open bij mijn havermout en lekker even lezen. Alleen bleef het niet bij lezen. Ik zag iets staan waarvan ik dacht… huh, klopt dat? Krant opzij, telefoon erbij om iets opzoeken en eer ik het wist zat ik midden in een uitgebreide theologische studie.

Daar ging mijn rustige ochtendstart.

Toen ik anderhalf uur later weer een beetje bij mijn positieven kwam, frustreerde me dat zó. Het was me weer niet gelukt om gewoon simpel de dag te beginnen zoals ik wilde.

Onder ons gezegd: voelt als falen.

Toen keek ik naar buiten.

Zon!

Nou ja. Dan maar naar het bos. Gewoon om dat lamlendige gevoel weg te krijgen. Koffie in mijn rugzak, water mee. Even twijfelen: wandelschoenen of barefoot? Toch barefoot. Die lopen zo lekker.

Ik stapte op de fiets en nog voordat ik bij het bos was, zag ik de eerste zonneharpen.

Ooooo. Dat licht!

Eenmaal in het bos kwam ik bijna niet vooruit joh. Foto maken. Telefoon weer in mijn jaszak. Drie stappen verder: nóg een mooiere zonneharp. Telefoon er weer uit.

Serieus, zo kun je úúúren over een paar kilometers doen.

Op mijn plekje bij de fijnsparren ging ik zitten met mijn koffie en keek om me heen. O ja… even tussendoor: voor het eerst mijn vingerloze wanten aan en voor het eerst stoomwolkjes uit mijn thermosfles. 

Herfst dus.

De lariksen waren helemaal bedekt met dauw. De zon scheen erop en het leek wel rijp. Ook de hoge fijnsparren zaten vol druppeltjes. Alles schitterde en glom.

Prachtig.

En mijn hoofd werd rustig.

De vragen waar ik die ochtend zo druk mee was geweest, waren ineens helemaal niet meer zo belangrijk. Ik hoefde niets meer uit te zoeken. De hyperfocus liet me los.

Ik keek gewoon naar het licht. Naar de dauw. Naar de bomen. Dit had ik nodig.

Toen ik terugliep naar mijn fiets kwam ik bij een modderplas die zowat het hele pad in beslag nam.

En ja hoor.

Ik stapte erin.

Het water sijpelde zo door mijn schoenen heen. In het water weerspiegelden de warme herfstkleuren.

Nou, ik stond dus écht met beide voeten in de herfst.

Vandaag is het alweer dinsdag.

En vandaag loopt mijn dag opnieuw anders dan bedacht. Vannacht werd ik wakker en voelde ik me ziek. Nu ben ik moe, heb buikpijn en krijg mijn hoofd niet bij elkaar geraapt. Echt schrijven aan mijn boek lukt niet.

Dus blog ik hier toch gewoon een stukje over mijn leven met God, ADHD en zonneharpen?

Maar kijk… deze blog is dan toch gelukt.

Hieronder nog het fenomeen: dampende boom.

Herfst is best leuk toch?

---

Deze blog verscheen ook op mijn Substack

Soms wil ik alleen maar zeggen: kijk hoe mooi

Als het je lukt om half zeven uit bed te stappen. Rustig ontbijten, koffie met warme melk. En dan gáán!

Mijn fiets wilde wel hoor.

Buiten het dorp werd de nevel ietsje erger. Natuurlijk hielp het ook niet dat ik geen ruitenwissers op mijn brillenglazen heb, dus moest ik ze al fietsend, schoonvegen met mijn vinger.

Fietsen langs het kanaal. Mijn favoriete plek diep , heel diep inademen: Binnenveldse Hooilanden… kijk nou hoe mooi

En toen kwam de zon. De nevel veranderde in goud en alles leek ineens te glinsteren. De rietpluimen, het hoge gras, een paar madeliefjes nog.

Buiten gebeurt er iets met je. Bij mij dan. Mijn hoofd wordt stiller en ik ga weer kijken.

Ik dacht: Heer, wat hebt U dit mooi gemaakt.

Geen grote woorden.

Dus vandaag alleen wat foto’s van een ochtend waarop ik bijna niet uitgekeken raakte. Omdat het zo mooi was wil ik het met iedereen delen.

Kijk nou. ❤️

Zie je het bruggetje in de verte?

Dat is de fietsbrug. Ik stond daar even stil om een foto van het water te maken. Naar links, naar rechts. Toen het bruggetje af.

Boerenwormkruid stond te shinen langs het fietspad, met in het hart van elke gele bloem een dauwdruppel.

Spinnenwebben overal en druppels.

Magisch mooi

Ik zette mijn fiets tegen een hek en dwaalde een kwartiertje rond. Boven mijn hoofd hoorde ik ganzen… ze vlogen zo hoog dat ik ze bijna niet zag… en mijn voeten werden helemaal nat van de dauw in mijn blotevoetenschoenen.

Op de terugweg zag ik een aalscholver zitten op de oude veeneik.

De zon scheen op zijn snavel en veranderde die in goud. Bekijk mijn wiebel-de-wiebelfilmpje. 😄

Om dit alles hou ik van de herfst.

Vanmiddag las ik een stukje in het boek Winteren van Katherine May.
Ze schrijft

Als we niet langer wensen dat het zomer is, kan de winter een schitterend seizoen zijn waarin de wereld een schrale pracht aanneemt en zelfs de stoepregels glinsteren.

Nou jongens… de winter kan inderdaad een schitterend seizoen zijn maar eerst de herfst hoor.

Als we niet langer wensen dat het zomer is, bloeit oktober open met verrassingen die we een jaar lang niet gezien hebben.

Dit was mijn ode aan het mooie van de herfst.
Wat vind jij mooi iets moois van de herfst 🍂

Doe ook mee met de Link Party van Nicole

Ik focus me op het paars

Volgens mij heb ik nog nooit met zoveel tegenzin mijn barefootschoenen aangetrokken. Ik wilde helemaal niet wandelen. Ik wilde schrijven. Of eigenlijk wilde ik orde: weten wat ik schrijf, wanneer ik schrijf en waarom ik in vredesnaam niet schrijf, terwijl ik er bijna iedere dag tijd voor heb. Maar goed, ik ging toch.

Ik zette mijn fiets op slot tegen het paaltje bij het bos, liep door naar de hei en ging onder mijn boom zitten. En daar wist ik het weer. Met mijn slaperige hoofd had ik er niet aan gedacht: tien jaar geleden vandaag stierf mijn moeder.

Een maand geleden had ik mezelf voorgenomen om voortaan op de sterfdagen van mijn ouders bewust stil te staan bij wie ze waren. Bij wat ze meemaakten, hoe hun leven verliep en alles wat ik nog van hen weet.

Ik was van plan geweest om de hele dag een kaars te laten branden, mijn lievelingsfoto van mijn moeder neer te zetten, die waarop ze brieven zit te schrijven, en haar oude psalmboekje erbij te leggen. Ik wilde dan bewust een paar de goede dingen herinneren en God ervoor danken. Totaal niet meer aan gedacht.

Nou ja. Ik strekte mijn benen voor me uit en dacht: hier kan het toch ook?

Dus deed ik dat. Ik keek omhoog naar de wolken en dankte mijn God voor haar. Gewoon ook dit: zonder haar was ik er niet geweest: ik ben blij met mij

Daarna dankte ik Hem voor de positieve dingen aan haar, die me te binnen schoten. Mijn moeder met haar breiwerk op schoot. Het getik van haar naalden. De gezelligheid als ze daar in haar stoel zat te handwerken en te praten. Haar verhalen over vroeger, over mensen die ik alleen maar ken doordat zij over hen vertelde. O ja, en ook dat ze van de natuur hield en ieder jaar zo uitkeek naar de lente.

Wie het eerste sneeuwklokje zag, kreeg een dubbeltje 😍

Hoe langer ik daar zat hoe kleuriger m’n herinneringen werden. Natuurlijk dacht ik ook aan wat pijn deed en aan wat ik graag anders had gewild. Als iemand sterft, verdwijnen die dingen niet. Haar depressiviteit...

Maar vanmorgen overheerste dat niet.

Toen ik weer verder liep, begon de zon te schijnen. Langs het pad zag ik zowaar nog wat bloeiende hei. Ietsiepietsie hoor: Takjes die bijna helemaal bruin waren, maar aan de uiteinden zaten wat paarse bloemetjes. Nou, dan bloeit de hei toch nog? Ik focus me op het paars, niet op het bruin. Net als vandaag met mijn moeder. Het mooie en niet alleen het nare. Terwijl ik het er allebei laat zijn

Later dacht ik even niet meer aan haar, want ik kreeg een toegift: mijn eerste vliegenzwam van het jaar. Jippie. Voor mij is het pas echt herfst als ik een vliegenzwam heb gezien. Bij elkaar zag ik er tijdens mijn wandeling wel een stuk of vijftien. 

Dus ja hoor, het is heel, heel erg herfst nu.

Thuis stak ik een kaars aan, sneed mijn lievelingsfoto van mijn moeder bij zodat hij in het ovale lijstje paste en zocht haar oude psalmboek op. Grote letters. De psalmen die ze vroeger in de kerk zong.

De laatste jaren van haar leven ging ze niet meer naar de kerk. In mijn hoofd zie ik haar dus thuis meezingen met de kerkdienst, al besef ik dat dat voor een deel een fantasietje is... Ze kon niet goed zingen en dat vond ze erg. Ze zei een keer tegen me: als ik later bij Hem ben, bij God, dan wel. Dan zal ik Hem echt kunnen prijzen voor alles wat Hij gedaan heeft. 

Ze hield zo van Hem 💖

Later vertelde ik Jaap dat ik op de hei God had zitten danken voor haar en dat ik daar zelf eigenlijk verbaasd over was. Hij zei... dan was de tijd er rijp voor: om ook de mooie dingen te kunnen zien.

Tien jaar geleden vandaag.

Het bruin is niet verdwenen. Dat hoeft ook niet.
Maar ik zie het paars weer.
Ik hield tòch van haar.

__

Ook verschenen op op mijn Substack

Gelinkt aan Link Party Nicole

Ik heb dus wél iets gedaan

Ik dacht echt dat ik deze week véél meer zou schrijven. En ineens is het vrijdag. Ik heb allerlei dingen gedaan, gelezen, dingen bedacht, geschreven zelfs… en toch dat nare stemmetje: ja, maar je hebt niet gedaan wat je van plan was. Je wilde eigenlijk…

Jaap en ik hadden het daar deze week over. Over die drive om te produceren en hoe lastig het is om die knop uit te zetten. Onze conclusie was eigenlijk heel simpel: moedige keuzes kunnen dé prestatie van de dag zijn. De keuze om nee te zeggen tegen die drang om maar door te gaan. En er voor kiezen om er een paar uur voor iemand te zijn. Om je telefoon weg te leggen. Of om toch naar buiten te gaan terwijl je hoofd zegt dat je achter je bureau hoort.

Dat klinkt zooo gemakkelijk. Dat is het niet. Ons gesprekje zette me in ieder geval weer aan het denken. Nog meer denk-denk-denk dus.

Niet achter mijn bureau

Ik ging deze week op bezoek bij een vrouw van tachtig uit mijn gemeente (kerk). En ik vond het geweldig. Ze wist ontzettend veel, had boeken liggen die ik niet kende en vertelde dingen waarbij ik steeds dacht: wacht, vertel verder… hoe zie jij dat?

Niet dat ik het overal met haar eens was, maar hoe kostbaar is ouderwets op visite gaan? Ik was dat een beetje vergeten. Elkaar aankijken, luisteren… echt luisteren, ervaringen delen, samen lachen.

En tomaten. Jahaa… véél tomaten. Vijftien soorten. Ik weet inmiddels ook van alles over zaden, hybriden en waarom je bij sommige tomaten het volgende jaar niet zomaar dezelfde vrucht terugkrijgt.

Ik kwam thuis met een hoofd vol nieuwe gedachten en een tasje tomaten die bij mij verder mochten rijpen (zie foto hierboven). En toch begon toen dat rare rekensommetje weer: die uren heb je dus niet geschreven.

Alsof een goed gesprek niet waardevol is. 

Dat is eigenlijk best gek.

Toch naar het bos

Donderdag hetzelfde verhaal. Boswandeling of niet?

Ik ging.

Maar zelfs ín het bos dacht ik nog: wat dom van je, als je thuis was dan…

Zeg me dat ik hier niet alleen in ben please

Deze keer stuurde ik die negatieve zelfpraat de boom in. Ik bleef staan bij bladeren die langzaam verkleuren en fotografeerde er eentje gewoon omdat het zo zijn best gedaan had dit jaar. Maandenlang groen geweest, zon gevangen, aan die boom gehangen… en nu begon het te verkleuren.

Ik liep ook bijna in een enorm spinnenweb tussen twee bomen. Er zat een vliegje in. Toen ik er foto’s van maakte, dacht ik meteen aan social media. Scrollen, nog even kijken, nog één ding… en voor je het weet zit je erin en kom je er niet meer uit.

De vlieg was ik dus.

Wat de spin precies voorstelde, weet ik nog niet. 😄

En ondertussen

Het grappige is ik tussendoor trouwens wèl geschreven werd. Alleen niet wat ik had gepland, en ook niet het soort schrijven waar mijn hart deze week het meest naar toe trok.

Ik dook opnieuw mijn familiegeschiedenis en memoir-in-wording in. Dat kost me bakken energie. I

Maar… ik heb dus wél iets gedaan. Haha…

En verder? Ik breide mijn sjaal af en haalde een herfst-diamond-painting uit de kast. De winterkaartjes die ik veel te vroeg tevoorschijn had gehaald, zitten alweer in hun doosje.

Eerst herfst. 🍂

Koffie en een bruidsjurk

Ik zit buiten zonder telefoon en denk: zat ik maar binnen met mijn telefoon. Op het rode bankje bijvoorbeeld. Dan kan ik een reactie achterlaten op Insta bij die en bij die. Gewoon even wat lezen en dat sprankje voelen van: leuk, o wow...

Maar mijn telefoon ligt binnen. Ik zit in de tuinstoel, voeten op een krukje, mok in mijn hand. Rechts in mijn oor drenst het cirkelzaaggeluid van een paar huizen verder. Helemaal perfect krijg je het nooit. Maar voor me, als ik opkijk... zie ik de zon diffuus tussen de bladeren van de eik heen schijnen. Prachtig warm van kleur.

Goud!

En ik merk dat er ruimte in mijn hoofd komt. Yep, als ik mijn telefoon niet bij me heb, ploppen er leuke ideetjes op. Hoe ik iets ga aanpakken, hoe ik een hoofdstuk uitwerk, wie en wanneer ik wat doe. En ook dingen waar ik over wil bloggen.

Zoals die jurk

Ik denk er nu weer aan. Dat ik daar rond middernacht op zolder stond. De maan scheen naar binnen precies op witte bruidsjurk die daar hing. Ik streelde met mijn vingers over de stof, over de glanzende bloemenslinger. Verfijnd.

En ik dacht

Straks zal Mo hem dragen.
Nog een paar dagen.

En nu?

De bruiloft ligt achter ons en de jurk is weg van zolder. Een van de eerste keren dat ik daar weer kwam, voelde het zo jurk-loos. Droevig leeg. Ik kan er geen goed woord voor vinden.

En jaaa, bruid en bruidegom waren een prachtig couple. De dag één groot feest. En toen was het opeens al-le-maal voorbij

Mijn man zei dat ik de eerste dagen als een zombie op de bank zat met mijn mobiel. Ik schaam me ervoor. ’t Was echt zo. Ik voelde me murw. Ik vond niks leuk. Het besef dat zo’n prachtige dag opeens voorbij was. De jurk weg... mijn dochter, ooit baby, peuter, kleuter enzovoorts, nu een getrouwde vrouw, en... nou ja, tranen met tuiten. Want ik ben de oudste generatie van mijn kant. Geen papa en mama meer boven me.

Huilie, huilie.

💗 Heb jij dat trouwens ook weleens? Dat je na iets heel moois of belangrijks ineens zo’n dip voelt? Hoe ga jij daarmee om?

Ik schrok van mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik ’s avonds laat op dag 2 na de bruiloft googelde op: blues na de bruiloft. En ja hoor. Ik was niet de enige. Het bleek gewoon normaal te zijn. Tracey schreef op 18 augustus óók over de stilte ná de bruiloft. Zo'n gave blog. Ik deel ik er een stukje uit:

De mooie dag is voorbij. De zegening niet.

Een van de vreemde dingen aan de voorbereidingen voor een bruiloft is hoeveel energie er in een paar uur tijd gaat zitten. Maandenlang wordt er steeds weer een nieuwe beslissing genomen.

Iets om af te maken.
Iets om te onthouden.
Iets wat nog moet gebeuren.
En dan is de ceremonie ineens voorbij.
De gasten gaan naar huis.
De dag waar iedereen het over had, is gisteren geworden.
Maar het belangrijkste deel eindigde niet toen de festiviteiten voorbij waren.
Het huwelijk van ... en ... is begonnen.
De beloftes blijven van kracht.
De liefde die hen omringt, blijft bestaan.
En Gods aanwezigheid is niet beperkt tot één ceremonie.
Hij was er ook bij in de dagen die eraan voorafgingen, inclusief de stressvolle, de emotionele en de gewone dagen die niemand fotografeerde.
Hij zal aanwezig zijn in de gewone dagen die volgen. 

* When the Celebration Is Over and Your Heart Is Still Catching Up 

Jaaa, lieve luitjes... zulke dingen bedenk ik dus met voeten op een krukje, mok in mijn hand. En niet met mijn telefoon op het bankje in de woonkamer.

Maar eerlijk is eerlijk: toen mijn koffie op was, ben ik naar binnen gegaan. Telefoon van de oplader gepakt en dit allemaal ingesproken. Want zo maak ik tegenwoordig mijn blogs: inspreken die hap. 

Het stukje van Tracey had ik voor mezelf opgeslagen. Ik vond het zo mooi. En nu: plakkerdeplak... staat het hier in mijn blog. Nu kan ik het later, als ik oud ben, nog eens teruglezen.

Duh. Ik ben al bijna zestig. 

Nee, dat is ook weer overdreven. Eerst nog 59 worden 😊

Voel jij ook ruimte in je hoofd als je toch kiest voor "even zonder telefoon"?