Ik zei nee. En vergat mijn koffie.

Het leven bestaat uit keuzes. En daar ben ik niet zo goed in.

Vanmorgen begon het al. Naar de Binnenlandse Hooivelden of het bos in? Veld of bos? Bos of veld? Na eindeloos wikken en wegen koos ik voor het bos. Gelukkig maar want eigenlijk hou ik meer van bos dan van veld.

Toch?

Ik liep een half uurtje en kwam bij de rand van de Elsenkop, met uitzicht over de hei. Daar ging ik op een boomstronk zitten. De zon klom boven de heuvel uit en raakte de toppen van de bomen aan. Rood vlamde de kastanje. Wat is de herfst toch mooi, hè!

Oktober, ik hou van je.

Ik keek omhoog: strakblauw de lucht rechts van me, links bezaaid met kleine wolkjes en condensstrepen. Duiven tegen hemelsblauw! Tenminste… dat dacht ik. Waren het wel duiven die daar vlogen? Ik keek nog eens goed. Ja hoor, duiven met een paar kleine vogeltjes ertussen. Allemaal onderweg naar de zon. Die wisten tenminste waar ze wilden zijn vanmorgen.

Brrr… koude vingers. Vandaag koos ik voor het eerst échte wanten, in plaats van mijn vingerloze handschoenen. En mijn arme tenen hadden het ook al zo koud. Ik bewoog ze op en neer in de neuzen van mijn wandelschoenen.

Zal ik nog even blijven zitten? Of verder lopen? Door het bos of over de hei?

Alweer keuzestress

Jaaa, zelfs een paddenstoel kan me aan het twijfelen brengen. Ga je op knieën voor een mooie foto met kans op pijn in je bekken? Of loop je verstandig door? Het is toch wat als je zelfs met paddenstoelen moet onderhandelen.

En dan heb ik het nog niet over de grotere keuzes.

Gistermiddag om drie uur kreeg ik onverwacht een uitnodiging voor een ochtendverjaardag. Voor vandaag! Van iemand die ik bijna nooit spreek, maar wel aardig vind. Gaan? Niet gaan? Dat kan ik toch niet maken? Maar… ik had me juist zo op mijn boswandeling verheugd.

Ik koos voor het bos. Mijn energie heb ik hard nodig en daar laad ik op. Echt waar… ik koos voor mezelf en dat voelde in eerste instantie niet zo lekker.

Ik hou van lief zijn voor een ander. Dat klinkt als een complimentje aan mezelf, maar het is het niet. Ik wil gewoon niemand teleurstellen omdat ik dat zo zielig vind. En ja, ik ben ook nog eens christen. Wordt er dan niet van je verwacht dat je elkaar moet zien, liefhebben & zo? Dus zeg ik meestal ja is goed. Ook als alles in mij nee roept. Lekker makkelijk. Voor de ander dan.

Dat was vroeger
Maar nog steeds een beetje.

Er zit nog altijd een klein meisje in mij dat het liefst iedereen tevreden houdt. Alleen heeft dat meisje tegenwoordig te maken met een volwassen vrouw die haar energie zorgvuldig moet verdelen. En daar heeft dat kleine meisje nog best moeite mee.

Ik train mezelf in nee zeggen. Ook als een ander daar niet blij van wordt. Wat vind ik dat lastig!

Zelfs in het bos dacht ik nog: ik had eigenlijk op die verjaardag moeten zitten. Als ze er volgend jaar niet meer is heb ik spijt dat… Ho, stop! Ik schudde het van me af.

Doorwandelen maar weer. Welke kant op? Links, rechts? Over de hei of door het bos? Besluiteloos bleef ik aan de rand van het bos staan. Tot ik het mooie laantje inkeek… het leek wel van goud.

Die kant op!

Ik koos het gouden laantje en maakte er foto’s van

Ik wist opeens ook waar ik mijn koffie zou drinken. Op dat ene fijne plekje in het bos bij de vliegdennen. Ik zag mezelf er al helemaal zitten.

Maar toen ik daar aankwam, ontdekte ik dat ik mijn thermosfles vergeten was
Nou zeg!

Toch maar een poosje zitten hier met mijn flesje water?
Òf naar huis gaan?

Ik koos direct voor thuis. Koffie! En opeens bleek dat ik helemaal niet zo’n moeite had met keuzes maken. Ik heb nog nooit zo snel het bos uitgelopen… zonder onderhandeling met welke paddenstoel dan ook.

Kijk, dat helpt! Gewoon bij elke moeilijke beslissing aan koffie denken, jongens. Dan kom je er wel.

Grapje. ☕

__

Deze post is ook als artikel te lezen op mijn Substack

Spam jouw blogpost ook op Nicoles Linkparty

Met beide voeten in de herfst

Mijn plan voor de maandagochtend was niet zo ingewikkeld: koffie, havermout en rustig de dag beginnen met een gebed. Niet te lang bankhangen.

Maar toen lag daar de krant.

Wij krijgen hem van iemand die erop geabonneerd is en daardoor lopen we wat achter met het nieuws. Deze was van vorige week donderdag en ik wist dat er iets in stond wat ik graag wilde lezen.

Dus krant open bij mijn havermout en lekker even lezen. Alleen bleef het niet bij lezen. Ik zag iets staan waarvan ik dacht… huh, klopt dat? Krant opzij, telefoon erbij om iets opzoeken en eer ik het wist zat ik midden in een uitgebreide theologische studie.

Daar ging mijn rustige ochtendstart.
Toen ik anderhalf uur later weer een beetje bij mijn positieven kwam, frustreerde me dat zó. Het was me weer niet gelukt om gewoon simpel de dag te beginnen zoals ik wilde.

Onder ons gezegd: voelt als falen.

Toen keek ik naar buiten. Zon!

Nou ja. Dan maar naar het bos. Gewoon om dat lamlendige gevoel weg te krijgen. Koffie in mijn rugzak, water mee. Even twijfelen: wandelschoenen of barefoot? Toch barefoot. Die lopen zo lekker.

Ik stapte op de fiets en nog voordat ik bij het bos was, zag ik de eerste zonneharpen.

Ooooo. Dat licht!

Eenmaal in het bos kwam ik bijna niet vooruit joh. Foto maken. Telefoon weer in mijn jaszak. Drie stappen verder: nóg een mooiere zonneharp. Telefoon er weer uit.

Serieus, zo kun je úúúren over een paar kilometers doen.

Op mijn plekje bij de fijnsparren ging ik zitten met mijn koffie en keek om me heen. O ja… even tussendoor: voor het eerst mijn vingerloze wanten aan en voor het eerst stoomwolkjes uit mijn thermosfles. 

Herfst dus.

De lariksen waren helemaal bedekt met dauw. De zon scheen erop en het leek wel rijp. Ook de hoge fijnsparren zaten vol druppeltjes. Alles schitterde en glom.

Prachtig.

En mijn hoofd werd rustig.

De vragen waar ik die ochtend zo druk mee was geweest, waren ineens helemaal niet meer zo belangrijk. Ik hoefde niets meer uit te zoeken. De hyperfocus liet me los.

Ik keek gewoon naar het licht. Naar de dauw. Naar de bomen. Dit had ik nodig. Toen ik terugliep naar mijn fiets kwam ik bij een modderplas die zowat het hele pad in beslag nam.

En ja hoor. Ik stapte erin. Het water sijpelde zo door mijn schoenen heen. In het water weerspiegelden de warme herfstkleuren.

Nou, ik stond dus écht met beide voeten in de herfst.

Vandaag is het alweer dinsdag.

En vandaag loopt mijn dag opnieuw anders dan bedacht. Vannacht werd ik wakker en voelde ik me ziek. Nu ben ik moe, heb buikpijn en krijg mijn hoofd niet bij elkaar geraapt. Echt schrijven aan mijn boek lukt niet.

Dus blog ik hier toch gewoon een stukje over mijn leven met God, ADHD en zonneharpen?
Maar kijk… deze blog is dan toch gelukt.

Hieronder nog het fenomeen: dampende boom.

Herfst is best leuk toch?

---

Deze blog verscheen ook op mijn Substack

Soms wil ik alleen maar zeggen: kijk hoe mooi

Als het je lukt om half zeven uit bed te stappen. Rustig ontbijten, koffie met warme melk. En dan gáán!

Mijn fiets wilde wel hoor.

Buiten het dorp werd de nevel ietsje erger. Natuurlijk hielp het ook niet dat ik geen ruitenwissers op mijn brillenglazen heb, dus moest ik ze al fietsend, schoonvegen met mijn vinger.

Fietsen langs het kanaal. Mijn favoriete plek diep , heel diep inademen: Binnenveldse Hooilanden… kijk nou hoe mooi

En toen kwam de zon. De nevel veranderde in goud en alles leek ineens te glinsteren. De rietpluimen, het hoge gras, een paar madeliefjes nog.

Buiten gebeurt er iets met je. Bij mij dan. Mijn hoofd wordt stiller en ik ga weer kijken.

Ik dacht: Heer, wat hebt U dit mooi gemaakt.
Geen grote woorden.

Dus vandaag alleen wat foto’s van een ochtend waarop ik bijna niet uitgekeken raakte. Omdat het zo mooi was wil ik het met iedereen delen.

Kijk nou. ❤️

Zie je het bruggetje in de verte?

Dat is de fietsbrug. Ik stond daar even stil om een foto van het water te maken. Naar links, naar rechts. Toen het bruggetje af.

Boerenwormkruid stond te shinen langs het fietspad, met in het hart van elke gele bloem een dauwdruppel.

Spinnenwebben overal en druppels.

Magisch mooi

Ik zette mijn fiets tegen een hek en dwaalde een kwartiertje rond. Boven mijn hoofd hoorde ik ganzen… ze vlogen zo hoog dat ik ze bijna niet zag… en mijn voeten werden helemaal nat van de dauw in mijn blotevoetenschoenen.

Op de terugweg zag ik een aalscholver zitten op de oude veeneik.

De zon scheen op zijn snavel en veranderde die in goud. Bekijk mijn wiebel-de-wiebelfilmpje. 😄

Om dit alles hou ik van de herfst.

Vanmiddag las ik een stukje in het boek Winteren van Katherine May.
Ze schrijft

Als we niet langer wensen dat het zomer is, kan de winter een schitterend seizoen zijn waarin de wereld een schrale pracht aanneemt en zelfs de stoepregels glinsteren.

Nou jongens… de winter kan inderdaad een schitterend seizoen zijn maar eerst de herfst hoor.

Als we niet langer wensen dat het zomer is, bloeit oktober open met verrassingen die we een jaar lang niet gezien hebben.

Dit was mijn ode aan het mooie van de herfst.
Wat vind jij mooi iets moois van de herfst 🍂

Doe ook mee met de Link Party van Nicole

Ik focus me op het paars

Volgens mij heb ik nog nooit met zoveel tegenzin mijn barefootschoenen aangetrokken. Ik wilde helemaal niet wandelen. Ik wilde schrijven. Of eigenlijk wilde ik orde: weten wat ik schrijf, wanneer ik schrijf en waarom ik in vredesnaam niet schrijf, terwijl ik er bijna iedere dag tijd voor heb. Maar goed, ik ging toch.

Ik zette mijn fiets op slot tegen het paaltje bij het bos, liep door naar de hei en ging onder mijn boom zitten. En daar wist ik het weer. Met mijn slaperige hoofd had ik er niet aan gedacht: tien jaar geleden vandaag stierf mijn moeder.

Een maand geleden had ik mezelf voorgenomen om voortaan op de sterfdagen van mijn ouders bewust stil te staan bij wie ze waren. Bij wat ze meemaakten, hoe hun leven verliep en alles wat ik nog van hen weet.

Ik was van plan geweest om de hele dag een kaars te laten branden, mijn lievelingsfoto van mijn moeder neer te zetten, die waarop ze brieven zit te schrijven, en haar oude psalmboekje erbij te leggen. Ik wilde dan bewust een paar de goede dingen herinneren en God ervoor danken. Totaal niet meer aan gedacht.

Nou ja. Ik strekte mijn benen voor me uit en dacht: hier kan het toch ook?

Dus deed ik dat. Ik keek omhoog naar de wolken en dankte mijn God voor haar. Gewoon ook dit: zonder haar was ik er niet geweest: ik ben blij met mij

Daarna dankte ik Hem voor de positieve dingen aan haar, die me te binnen schoten. Mijn moeder met haar breiwerk op schoot. Het getik van haar naalden. De gezelligheid als ze daar in haar stoel zat te handwerken en te praten. Haar verhalen over vroeger, over mensen die ik alleen maar ken doordat zij over hen vertelde. O ja, en ook dat ze van de natuur hield en ieder jaar zo uitkeek naar de lente.

Wie het eerste sneeuwklokje zag, kreeg een dubbeltje 😍

Hoe langer ik daar zat hoe kleuriger m’n herinneringen werden. Natuurlijk dacht ik ook aan wat pijn deed en aan wat ik graag anders had gewild. Als iemand sterft, verdwijnen die dingen niet. Haar depressiviteit...

Maar vanmorgen overheerste dat niet.

Toen ik weer verder liep, begon de zon te schijnen. Langs het pad zag ik zowaar nog wat bloeiende hei. Ietsiepietsie hoor: Takjes die bijna helemaal bruin waren, maar aan de uiteinden zaten wat paarse bloemetjes. Nou, dan bloeit de hei toch nog? Ik focus me op het paars, niet op het bruin. Net als vandaag met mijn moeder. Het mooie en niet alleen het nare. Terwijl ik het er allebei laat zijn

Later dacht ik even niet meer aan haar, want ik kreeg een toegift: mijn eerste vliegenzwam van het jaar. Jippie. Voor mij is het pas echt herfst als ik een vliegenzwam heb gezien. Bij elkaar zag ik er tijdens mijn wandeling wel een stuk of vijftien. 

Dus ja hoor, het is heel, heel erg herfst nu.

Thuis stak ik een kaars aan, sneed mijn lievelingsfoto van mijn moeder bij zodat hij in het ovale lijstje paste en zocht haar oude psalmboek op. Grote letters. De psalmen die ze vroeger in de kerk zong.

De laatste jaren van haar leven ging ze niet meer naar de kerk. In mijn hoofd zie ik haar dus thuis meezingen met de kerkdienst, al besef ik dat dat voor een deel een fantasietje is... Ze kon niet goed zingen en dat vond ze erg. Ze zei een keer tegen me: als ik later bij Hem ben, bij God, dan wel. Dan zal ik Hem echt kunnen prijzen voor alles wat Hij gedaan heeft. 

Ze hield zo van Hem 💖

Later vertelde ik Jaap dat ik op de hei God had zitten danken voor haar en dat ik daar zelf eigenlijk verbaasd over was. Hij zei... dan was de tijd er rijp voor: om ook de mooie dingen te kunnen zien.

Tien jaar geleden vandaag.

Het bruin is niet verdwenen. Dat hoeft ook niet.
Maar ik zie het paars weer.
Ik hield tòch van haar.

__

Ook verschenen op op mijn Substack

Gelinkt aan Link Party Nicole

Ik heb dus wél iets gedaan

Ik dacht echt dat ik deze week véél meer zou schrijven. En ineens is het vrijdag. Ik heb allerlei dingen gedaan, gelezen, dingen bedacht, geschreven zelfs… en toch dat nare stemmetje: ja, maar je hebt niet gedaan wat je van plan was. Je wilde eigenlijk…

Jaap en ik hadden het daar deze week over. Over die drive om te produceren en hoe lastig het is om die knop uit te zetten. Onze conclusie was eigenlijk heel simpel: moedige keuzes kunnen dé prestatie van de dag zijn. De keuze om nee te zeggen tegen die drang om maar door te gaan. En er voor kiezen om er een paar uur voor iemand te zijn. Om je telefoon weg te leggen. Of om toch naar buiten te gaan terwijl je hoofd zegt dat je achter je bureau hoort.

Dat klinkt zooo gemakkelijk. Dat is het niet. Ons gesprekje zette me in ieder geval weer aan het denken. Nog meer denk-denk-denk dus.

Niet achter mijn bureau

Ik ging deze week op bezoek bij een vrouw van tachtig uit mijn gemeente (kerk). En ik vond het geweldig. Ze wist ontzettend veel, had boeken liggen die ik niet kende en vertelde dingen waarbij ik steeds dacht: wacht, vertel verder… hoe zie jij dat?

Niet dat ik het overal met haar eens was, maar hoe kostbaar is ouderwets op visite gaan? Ik was dat een beetje vergeten. Elkaar aankijken, luisteren… echt luisteren, ervaringen delen, samen lachen.

En tomaten. Jahaa… véél tomaten. Vijftien soorten. Ik weet inmiddels ook van alles over zaden, hybriden en waarom je bij sommige tomaten het volgende jaar niet zomaar dezelfde vrucht terugkrijgt.

Ik kwam thuis met een hoofd vol nieuwe gedachten en een tasje tomaten die bij mij verder mochten rijpen (zie foto hierboven). En toch begon toen dat rare rekensommetje weer: die uren heb je dus niet geschreven.

Alsof een goed gesprek niet waardevol is. 

Dat is eigenlijk best gek.

Toch naar het bos

Donderdag hetzelfde verhaal. Boswandeling of niet?

Ik ging.

Maar zelfs ín het bos dacht ik nog: wat dom van je, als je thuis was dan…

Zeg me dat ik hier niet alleen in ben please

Deze keer stuurde ik die negatieve zelfpraat de boom in. Ik bleef staan bij bladeren die langzaam verkleuren en fotografeerde er eentje gewoon omdat het zo zijn best gedaan had dit jaar. Maandenlang groen geweest, zon gevangen, aan die boom gehangen… en nu begon het te verkleuren.

Ik liep ook bijna in een enorm spinnenweb tussen twee bomen. Er zat een vliegje in. Toen ik er foto’s van maakte, dacht ik meteen aan social media. Scrollen, nog even kijken, nog één ding… en voor je het weet zit je erin en kom je er niet meer uit.

De vlieg was ik dus.

Wat de spin precies voorstelde, weet ik nog niet. 😄

En ondertussen

Het grappige is ik tussendoor trouwens wèl geschreven werd. Alleen niet wat ik had gepland, en ook niet het soort schrijven waar mijn hart deze week het meest naar toe trok.

Ik dook opnieuw mijn familiegeschiedenis en memoir-in-wording in. Dat kost me bakken energie. I

Maar… ik heb dus wél iets gedaan. Haha…

En verder? Ik breide mijn sjaal af en haalde een herfst-diamond-painting uit de kast. De winterkaartjes die ik veel te vroeg tevoorschijn had gehaald, zitten alweer in hun doosje.

Eerst herfst. 🍂