Koffie en een bruidsjurk

Ik zit buiten zonder telefoon en denk: zat ik maar binnen met mijn telefoon. Op het rode bankje bijvoorbeeld. Dan kan ik een reactie achterlaten op Insta bij die en bij die. Gewoon even wat lezen en dat sprankje voelen van: leuk, o wow...

Maar mijn telefoon ligt binnen. Ik zit in de tuinstoel, voeten op een krukje, mok in mijn hand. Rechts in mijn oor drenst het cirkelzaaggeluid van een paar huizen verder. Helemaal perfect krijg je het nooit. Maar voor me, als ik opkijk... zie ik de zon diffuus tussen de bladeren van de eik heen schijnen. Prachtig warm van kleur.

Goud!

En ik merk dat er ruimte in mijn hoofd komt. Yep, als ik mijn telefoon niet bij me heb, ploppen er leuke ideetjes op. Hoe ik iets ga aanpakken, hoe ik een hoofdstuk uitwerk, wie en wanneer ik wat doe. En ook dingen waar ik over wil bloggen.

Zoals die jurk

Ik denk er nu weer aan. Dat ik daar rond middernacht op zolder stond. De maan scheen naar binnen precies op witte bruidsjurk die daar hing. Ik streelde met mijn vingers over de stof, over de glanzende bloemenslinger. Verfijnd.

En ik dacht

Straks zal Mo hem dragen.
Nog een paar dagen.

En nu?

De bruiloft ligt achter ons en de jurk is weg van zolder. Een van de eerste keren dat ik daar weer kwam, voelde het zo jurk-loos. Droevig leeg. Ik kan er geen goed woord voor vinden.

En jaaa, bruid en bruidegom waren een prachtig couple. De dag één groot feest. En toen was het opeens al-le-maal voorbij

Mijn man zei dat ik de eerste dagen als een zombie op de bank zat met mijn mobiel. Ik schaam me ervoor. ’t Was echt zo. Ik voelde me murw. Ik vond niks leuk. Het besef dat zo’n prachtige dag opeens voorbij was. De jurk weg... mijn dochter, ooit baby, peuter, kleuter enzovoorts, nu een getrouwde vrouw, en... nou ja, tranen met tuiten. Want ik ben de oudste generatie van mijn kant. Geen papa en mama meer boven me.

Huilie, huilie.

💗 Heb jij dat trouwens ook weleens? Dat je na iets heel moois of belangrijks ineens zo’n dip voelt? Hoe ga jij daarmee om?

Ik schrok van mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik ’s avonds laat op dag 2 na de bruiloft googelde op: blues na de bruiloft. En ja hoor. Ik was niet de enige. Het bleek gewoon normaal te zijn. Tracey schreef op 18 augustus óók over de stilte ná de bruiloft. Zo'n gave blog. Ik deel ik er een stukje uit:

De mooie dag is voorbij. De zegening niet.

Een van de vreemde dingen aan de voorbereidingen voor een bruiloft is hoeveel energie er in een paar uur tijd gaat zitten. Maandenlang wordt er steeds weer een nieuwe beslissing genomen.

Iets om af te maken.
Iets om te onthouden.
Iets wat nog moet gebeuren.
En dan is de ceremonie ineens voorbij.
De gasten gaan naar huis.
De dag waar iedereen het over had, is gisteren geworden.
Maar het belangrijkste deel eindigde niet toen de festiviteiten voorbij waren.
Het huwelijk van ... en ... is begonnen.
De beloftes blijven van kracht.
De liefde die hen omringt, blijft bestaan.
En Gods aanwezigheid is niet beperkt tot één ceremonie.
Hij was er ook bij in de dagen die eraan voorafgingen, inclusief de stressvolle, de emotionele en de gewone dagen die niemand fotografeerde.
Hij zal aanwezig zijn in de gewone dagen die volgen. 

* When the Celebration Is Over and Your Heart Is Still Catching Up 

Jaaa, lieve luitjes... zulke dingen bedenk ik dus met voeten op een krukje, mok in mijn hand. En niet met mijn telefoon op het bankje in de woonkamer.

Maar eerlijk is eerlijk: toen mijn koffie op was, ben ik naar binnen gegaan. Telefoon van de oplader gepakt en dit allemaal ingesproken. Want zo maak ik tegenwoordig mijn blogs: inspreken die hap. 

Het stukje van Tracey had ik voor mezelf opgeslagen. Ik vond het zo mooi. En nu: plakkerdeplak... staat het hier in mijn blog. Nu kan ik het later, als ik oud ben, nog eens teruglezen.

Duh. Ik ben al bijna zestig. 

Nee, dat is ook weer overdreven. Eerst nog 59 worden 😊

Voel jij ook ruimte in je hoofd als je toch kiest voor "even zonder telefoon"?

Goud op de maandagmorgen

Het is maandag, en ik ga wandelen. Niet ver, want mijn ribben doen nog zeer van mijn val. Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat ik gekneusd heb, maar pijn doet het.

Morgen komt de regen, zei de weerman, en volgens hem blijft het daarna regenen... vandaag lekker niet dus hup met die beentjes. Naar het bos!

Ik fiets erheen, zet hem goed op slot en wandel zo de natuur in. Het pad klimt een beetje en ik voel dat aan mijn knieën. Boven op de heuvel draai ik me om en kijk over het dal heen naar de lucht. Kijk. Ginds in de verte, regent het daar? 

Onder het wolkendek hangt een verfijnde grijze sluier. Ik maak er een paar foto’s van. Ja hoor, ik weet het zeker.... kilometers verderop houden ze het niet droog.

Laatbloeiers

Ik draai me om. Voor mijn neus ligt de hei. Niet meer zo paars als een paar weken terug. Het roestbruin breidt zich steeds verder uit en sommige uitgebloeide bloemetjes lijken van dichtbij bijna wit, heel apart is dat. Maar er is ook nog paars hoor... op de plekken waar de heide lang in de schaduw stond. Echte laatbloeiers. Die beginnen gewoon als de rest het zo’n beetje voor gezien houdt. 

Ik denk na over laatbloeiers, terwijl ik verder loop. En kan het niet laten... ik pluk een takje hei om de bloemetjes van onderen af te fotograferen. Het lijken net klokjes, kijk hoe mooi!

(zie foto's hieronder)

De wind blaast over de heide en de struiken wiegen slordig heen en weer. Een groep senioren de heuvel af. Duidelijk een wandelgroep; één man voorop... die weet waar ze heen moeten, en de rest gaat er achteraan erachteraan. Tik, tik, doen hun stokken, tik tik. Ik tel 4 fluorgele shirts en o wat hoop ik dat ze genieten van van vandaag!

Geniet ik ook? 

Pfff, weet ik niet hoor. Rond het eind van de zomer vind ik het bos een beetje saai. Dat bedoel ik niet negatief maar er zit zo’n stukje tussen zomer en herfst dat me een soort van depri maakt. Het frisse groen is eraf en de herfst heeft haar warme kleuren nog niet uitgepakt. 

Kom op, zeg ik tegen mezelf. Zie je dan echt niks moois tussen al dat saaie?

En ja hoor. Twee gele blaadjes aan een berk. 

Foto als bewijs 😅

Goud op maandagmorgen

Een paar kilometer verder kom ik op mijn vaste plekje en drink mijn koffie. Koek erbij.

Nu ik stilzit zie ik ineens iets wat me lopend helemaal niet was opgevallen: spinnenweb-draden. Overal. Van tak naar tak, van een klein boompje naar het gras. Ik probeer ze met mijn lens te vangen en maak zelfs een filmpje. Ik weet allang dat zoiets op beeld bijna nooit zo mooi wordt als in het echt. Toch proberen....

Goud! De draden bewegen op en neer in de wind en glinsteren in de zon. Alsof iemand ze speciaal voor deze maandagmorgen heeft opgehangen.

Voor mij hè. 

Fantastisch!

Zie je wel. Het bos is helemaal niet saai tussen zomer en herfst. Ik eet mijn koek op. ‘Het is nu maandag,’ zeg ik hardop. Een gewone maandagmorgen. Deze week geen bruiloft, geen andere extra dingen. Laat het lekker rustig blijven nu

Ik bid wat. Voor deze dag, voor de week die voor me ligt. Zal ik weer gaan schrijven? Zal het lukken? Hoe zal ik aan het eind van deze week terugkijken? Geen idee. Echt geen idee. Nou ja. Deze dag is er. Die ga ik leven. Maandagmorgengoud. Ik neem het mee naar huis.

Tot blogs!

___

Deze week: 5 dingen waar ik dankbaar voor ben: Friday's Fave Five 😍

Ik doe mee met de Linkparty van Huisvlijt

Waar ik niet meer heen durfde

Bijna een maand ben ik er niet geweest.

Ik meed deze plek. Mwah, hier onweerde het de vorige keer. Laat ik maar wat dichter bij mijn fiets blijven. En dat vond ik stom van mezelf. Tegenover die ene ervaring met dat plotselinge onweer in het bos stonden veel gouden wandelingen. Leuke pauzemomenten.

Vandaag mijdt ik de plek niet. Vandaag loop ik verder.
Ik daag mezelf uit.

Het is bewolkt en dat vind ik natuurlijk niet zo leuk. Het maakt m'n challenge echt tot een challenge... Ik blijf checken of er onweer op het programma staat. Nee. Niet dus. Maar die andere keer ook niet. Toen was het er ook boem pats opeens.

Dieper het bos in

Nu sta ik hier op het pad, onder de hoge bomen. Ik zet een stap, nog een stap. Ik ga recht op mijn doel af, wandel gewoon steeds dieper het bos in... slok me maar op, ja, en al wandelend voel ik me ontspannen.

Ik zie een mooie zwam en de eerste lijsterbessen die al oranje kleuren. Het gras langs het pad is ongelooflijk zacht. Ik spot een bijzondere hyena* en even verder een paar hommels op een distel. Foto, foto...

Het vingerhoedskruid dat hier een paar weken geleden nog bloeide is verdwenen, maar de distels staan dus gelukkig nog fier overeind. En... ruik ik een stinkzwam? Ik vind hem - ik ben zooo goed in zoeken. 

Koffie op de plek zelf

Uiteindelijk bereik ik mijn doel. De plek waar dat onweer losbarstte. Ik ga lekker op het bankje zitten, pak mijn thermosfles en drink mijn koffie. Eet mijn koek helemaal op. Ik maak foto's van de beukenootjes. Nog nooit zag ik er zoveel aan zijn takken!

Daarna weer zitten op het bankje... Via de app de meditatie lezen van de vorige dag. Meestal doe ik dat even in het bos. C.H. Spurgeon bij Jesaja 26:4:

‘Omdat wij zo’n God hebben om op te vertrouwen, mogen wij met heel ons gewicht op Hem leunen.’

En verder:

‘Wij zijn door veel beproevingen gegaan, maar wij zijn nog nooit op een plaats geweest waar wij in onze God niet alles konden vinden wat wij nodig hadden.’

Ha...

Bijna een maand heb ik deze kant van het bos ontweken vanwege wat hier één keer gebeurde. En nu zit ik hier weer. Met koffie. Met een hoofd vol kleine dingen die ik onderweg heb gezien. En met die woorden: met heel ons gewicht op Hem leunen.

Ja, ik leunde op Hem tijdens dat enge onweer... maar daarmee was het onweer niet weg. Ik vond het overweldigend. En toch ervoer ik God toen heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik mezelf aan Hem kon overgeven... met mijn alles.

Maar nu is het anders. Ik kijk om me heen. De wind suist zachtjes door de bladeren van de boom boven mijn hoofd. En ook door het gras aan mijn voeten. Ben ik even blij dat ik gegaan ben. En de weersapp? Die blijf ik checken. Gewoon voor de zekerheid.

Yep, ik was banger voor deze plek dan nodig is.
Tot ik er weer zat. Met koffie en koek. 

Toen voelde ik dat het niet nodig was.

Hebben jullie ook weleens een plek gemeden en zijn jullie er toch weer naartoe gegaan?

___

Vandaag: 30 augustus

Ik maakte deze blog vandaag af en k gebruikte wandelnotities van toen. Deze wandeling maakte ik op 6 juli 2026 Maar de wandeling met onweer was eerder: op 9 juni 2026

[1] Hyena op de Utrechtse Heuvelrug

PS eerste en de laatste foto heb ik met een beetje hulp van AI bewerkt

👉 Ga ook eens kijken op de Linkparty van Nicole en Paula's Sweet Tea & Friends Party

Ik mijmer, jij mijmert, wij mijmeren

Vroeger schreef ik boeken terwijl 6 kinderen mijn dagen bepaalden. Nu heb ik alle tijd van de wereld en schrijf ik niet. Soms snap ik niets van het leven.

Vroeger was er altijd ‘een vier uur’. Dan kwam er een kind thuis. Tas op het haakje, jas uit, samen wat drinken, even kletsen. Ik wist: tot die tijd kan ik schrijven. En dat deed ik. Tien boeken lang. Of elf?

Vroeger...

The photo says in Dutch: “Reflections on the Elsterkop.”

__

Nu...

Nu is er allang geen gezellig vier uurtje meer. De kinderen zijn groot.
Ik ben oud (dûh, grapje)

Gisteren was zoonlief jarig. Voor het eerst woont hij niet thuis tijdens zijn verjaardag. Ik maakte altijd  kwarktaart. Nu vroeg ik of het uitkwam als ik bij hem langs zou komen. Dat kwam niet uit. Ik mis hem. Soms steek ik mijn neus in het vest dat hij heeft laten liggen. OK, genoeg daarover. Het went al een beetje

Vakantie voorbij

Vanmorgen ging mijn man weer aan het werk na de vakantie. ‘Voor mij is het ook mijn eerste werkdag,’ zei ik. ‘Ik ga schrijven.’

Tot nu toe geen letter. De laptop niet eens aangeraakt.

Mijmeren op de Elsterkop

In plaats daarvan zit ik op de Elsterkop onder een oude boom te mijmeren. Ik drink er koffie, eet er mijn koek op. Het heeft flink geregend en de hei ruikt nog zoeter dan anders. Boven me trekken enorme wolken voorbij en in de verte zie ik de beuk waar ik vaak langsloop. Is tie bruin? NU al? Straks ga ik even kijken wat  er met hem aan de hand is.

Veel gedachten, weinig lijn

Mijn hoofd zit vol. Sinds mei is er zoveel gebeurd. Mijn schoonmoeder overleed. Ik herken wat dat met me doet. Na het overlijden van mijn moeder en mijn vader was het ook zo. Na mijn schoonvader weer. Veel gedachten, weinig lijn.

Dat bedoel ik... ik verdwaal zelf terwijl ik schrijf.  Ik had het toch eigenlijk over vroeger? Dat er schooltijden, afspraken, kinderen die thuiskwamen. Er was altijd dat een gezellig moment rond vieren. Dat mis ik. Het was zo gezellig.

Ik sta op ... en loop over het smalle pad naar de bruine boom.

Door de regen van gister lijkt het wel een slootje. 

Het water is warm; dat zeg ik in de video 😊

En ik denk... nou ja, het is meer mijmeren

Nu heb ik vrijheid. Geen kind dat om vier uur thuiskomt. Alle ruimte. Waarom lukt het niet? Heb ik chaos nodig ofzo? Heb ik mijn schrijven gebruikt als me-time?

Geduld, zeg ik tegen mezelf. Je hoeft helemaal niks. En dat is zo. Ik hoef niks.

Maar ik wil zo graag weer schrijven.

___

Vandaag: 24 augustus

Ik maakte deze blog af op 24 augustus en plaats hem terug in de tijd, op de dag dat ik al mijn wandelnotities voor de helft als blog vormgaf.

Wist je al dat ik van 'mijn oude boom' op de Elsterkop een brievenboom heb gemaakt?

In het begin had ik wat losse blaadjes in een afsluitbaar plastic zakje tussen de wortels gelegd. Die stonden al snel vol met krabbels van andere wandelaars. Dus nu ligt er een notitieblokje met een pen. Ook in plastic zakje natuurlijk

Vandaag zat ik weer onder de boom. Zooo nieuwsgierig. Zou iemand er weer iets in hebben geschreven Ja hoor. Ik las dit:

Hier te kunnen zitten in de stilte, uitzicht op de paarse heide die bijna op zijn hoogtepunt is. Wat een cadeau is dit. En iets verderop: Sommige plekken vragen niets van je, enkel er even te zijn.

Raak gezegd.
Helemaal onderaan stond nog:

Voor wie hier na ons zit: kijk even om je heen. Kijk ook eens omhoog ✝
Je bent hier niet voor niets.

En gek genoeg komt die zin nu pas echt binnen. 
Achter mijn bureau.

___

Ik mijmer nog even verder. 

Mijmer jij ook wel eens?

PS: doe ook mee met Nicoles Leuke LinkParty

Ouder worden: alle seizoenen tegelijk

Ik dacht dat het fris zou zijn vanmorgen. Niet dus. Dampig warm, terwijl de bosbodem juist kurkdroog aanvoelt. Zo raar na de regen van gisteren.

Op één plek zie ik nog wel wat druppeltjes op het gras. Daar loop ik expres even doorheen met mijn blotevoetenschoenen.

Lekker voelt dat.
Cooling down

Ik maak wat foto’s van de druppeltjes en loop verder naar mijn plekje onder de oude beuk. Klimmen, klimmen. Zand in mijn schoenen. En dan ben ik er.

Voor me vouwt de hei zich open. Groen en heel zachtpaars, met daarboven een enorme wolkenlucht.

Ik ga op een van de twee boomstronken zitten die hier al jaren onder de beuk staan. Aan mijn voeten liggen hier en daar wat opengeklapte beukennootjes. Nu al hè! Tis nog maar eind juli.

Ik lach erom

Waar ik om lach? Om de seizoenen. Een paar maanden geleden wilde ik schrijven over het moment waarop ik ontdekte dat de hei groen werd. Na al dat wintergrauw verschenen ineens frisse groene takjes. Ik maakte foto’s en in mijn hoofd ontstond meteen een blog.

Van grauw naar groen, zou hij heten. Alleen… die blog kwam maar niet. En nu zit ik hier en wordt de hei alweer paars! Het seizoen wacht echt niet op mijn blog.

Wow, kijk. Daar gaat een roofvogel. Ik volg hem met mijn hand boven mijn ogen en precies nu breekt de zon door. Het warme licht schuift langs de bomenrand. De witte stammen van de berken lichten op. De naaldbomen blijven donker, de blaadjes van de eiken zijn veel lichter. En over één beuk ligt al een gouden gloed.

Goud, hè.

Alsof de herfst om het hoekje komt kijken op de Elsterkop.

Kijk het zonlicht bereikt nu ook de lager gelegen hei en ineens wordt het paars warmer en voller. Maar hé,  nu schuift er toch weer een wolk voor de zon en vervagen de kleuren.

Ik zou hier uren kunnen zitten kijken. En denken. Denken, denken…

Ik denk aan…

Gisteren videobelde ik met mijn dochter. ‘Mam, kijk… ik krijg een rimpel.’ Ze liet haar voorhoofd zien. Er was bijna niets te zien, maar ik dacht meteen terug aan de tijd dat ik zelf mijn eerste rimpel ontdekte.

Ik had toen een oudere vriendin. Soms keek ik naar haar en dacht ik: O… word ik later ook zo? Met die rimpels... Ik kon het me niet voorstellen. Nu ben ik ongeveer zo oud als zij toen was. 😊 Jaaaa, ouder worden is zo echt. Dat ervaar je gewoon. Ik krijg nu dus ook steeds meer rimpels. 

En toch voelt 't veel te smal om te zeggen: ik ben in de herfst van mijn leven gekomen.

Kijk naar de hei! Het paars begint, maar er is ook nog volop groen. Sommige stukken zijn wintergrauw. Geen idee of dat ooit nog wat wordt. En in de bomen zie ik al iets van herfstgoud.

Alles tegelijk.
Dàt herken ik!

In mijn eigen leven is het ook niet netjes één seizoen. Er zijn dingen die nog volop groen zijn. Er komen nieuwe dingen tot bloei. Andere dingen worden minder. En er zijn ook stukken waarvan ik denk: tja… wat moet ik daar nou mee? Doods

Dat vind ik best verwarrend af en toe. Want in welk seizoen zit ik dan eigenlijk?

Ik denk en denk.
Ook aan dat zinnetje uit Psalm 31:
Mijn tijden zijn in Uw hand.

Mijn tijden.

Dat vind ik zo mooi. Niet: mijn lente is in Uw hand. Of mijn zomer. Mijn herfst. Mijn winter. Mijn tijden. Alles wat er tegelijk kan zijn.

En ja, ouder worden maakt me soms onzeker. Ook bang. Rimpels krijgen, steeds grijzer worden, dingen vergeten… dat hoort erbij. Maar mijn ouders kregen kanker toen ze ouder werden. De ouders van mijn man ook. Dan denk ik: wat staat mij nog te wachten? Ik weet het eggies niet.

Maar ik hoef mijn leven ook niet te kunnen overzien. Ik hoef niet precies te weten in welk seizoen ik zit. Mijn tijden zijn in Zijn hand. Het groene. Het paarse. Het grauwe. Het goud. Ook de stukken waar ik zelf nog niks van begrijp. Waar niks meer bloeit. Waar het snoeimes tekeer ging en zo

De zon is er weer

Ik blijf hier fijn nog even zitten, want de zon is er weer.
Daar word ik zo vrolijk van.

Ik drink mijn koffie op tot de laatste slok.

___

En nu…

Ik maakte deze blog af op 15 augustus en plaats hem terug in de tijd, op de dag dat ik al mijn wandelnotities in de vorm  voor de helft in de vorm van een blog goot.

Maar… inmiddels bloeit de hei op de Elsterkop helemaal!!! Echt geweldig. Eén grote paarse, zoemende bloemenzee, met massa’s bijen.

Kijk maar wat een mooie kleur. 🌿💜

En de geur...

Ik heb er geen woorden voor.

Het ruikt super lekker.

~~<><><><>~~

Lees ook: Wie zegt dat grauwe hei niet mooi kan zijn

Linked to: De Huisvlijt Party