Zonnebloemen en de sandwichgeneratie 🌻

Ze moeten reuzenzonnebloemen worden, maar voorlopig staan ze op de voortafel. Ze hebben huisarrest gekregen van mij. Buiten kregen ze eerst luis. Toen de luis weg was, kwamen er gaten in de bladeren. Slakken, dacht ik meteen.

Dus haalde ik ze naar binnen.

Alleen: zo worden ze natuurlijk nooit reuzenzonnebloemen. Ze groeien een beetje richting plafond, maar dat is niet hetzelfde als groot worden. Daarvoor hebben ze zon nodig. Wind. Regen. Buitenlucht. Ruimte. Misschien zelfs een beetje risico?

Echt ik. Wat kwetsbaar is, wil ik beschermen. Mensen van wie ik houd. Plannen die nog pril zijn. Stukjes van mezelf. Ik houd ze het liefst binnen, waar niemand eraan kan komen.

Had ik met de kinderen ook.

Maar ergens onderweg verandert je plek. Kinderen worden volwassen. Ze gaan hun eigen weg. Ze bouwen hun leven op, met hun eigen zorgen, plannen, relaties en gevoelens die daarbij horen. En dat is goed. Alleen moet je soms opnieuw leren hoe je liefhebt als vasthouden niet meer past.

En tegelijk gebeurt er aan de andere kant soms iets anders. De generatie boven je wordt kwetsbaar. Er kan zomaar een nare diagnose komen. Een ziekenhuisopname. Een operatie. Woorden die je liever niet hoort, maar die dan opeens bij je leven horen.

Dan sta je daar ergens tussenin. Met één hand naar beneden, naar de kinderen die hun eigen leven opbouwen. Met één hand naar boven, naar de ouders van wie je misschien afscheid moet gaan nemen.* Je leeft mee, vraagt, denkt, onthoudt, regelt, hoopt, bidt, slikt soms iets weg en gaat weer door.

Dat noem je de sandwichgeneratie, geloof ik. Niet omdat iedereen daarin hetzelfde draagt. De een draagt meer praktisch, de ander meer vanbinnen. Maar dat gevoel van ertussen staan herken ik wel. Daarom raakten die zonnebloemen me vandaag zo. Ik... met dat potje in haar handen: binnen is veilig - buiten is nodig. En ergens daartussen sta ik te twijfelen wat liefde nu eigenlijk vraagt: vasthouden, beschermen, ruimte geven... of toch maar een ruggesteuntje voor de zekerheid.

Terwijl ik deze blog typ denk ik: Ik ben zelf ook nog aan het groeien... Dat klinkt raar als je bijna zestig bent. Nou dûh! Alsof groeien eigenlijk iets is voor kinderen en plantjes in mei. 

Niet dus

In midlife, growth is often quieter... less reaching for the ceiling, more learning how to root 🌿

Vanmorgen heb ik mijn zonnebloemen naar buiten gebracht. In de warme aarde gezet, terwijl de zon nog laag stond. Flinke plens water erbij... op hoop van zegen. Ze horen niet binnen. Ze horen buiten onder de blote hemel.

Dus vooruit jongens, wortels uitslaan. Beetje stevig worden. En ja... nu begin ik alweer te twijfelen. De weerman had het over heel veel regen morgenavond. Hagelstenen. Onweer. Misschien bind ik ze toch maar vast met een touwtje. Gewoon voor de zekerheid. Geen huisarrest meer... alleen een soort van rampenplan. Dat mag toch wel?

Sommige dingen groeien pas als ik de pot wat minder krampachtig vasthoud. Niet omdat loslaten mij zo goed afgaat, maar omdat ik leer dat ze uiteindelijk veiliger zijn in de handen van de hemelse Tuinman dan in die van mij.

* Blogs over m'n ouders
Thuis brengen,
Onderweg naar duizend dingen
Eén dag tegelijk

Doe ook mee met de Linkparty van Nicole

Dag wolken, welkom zon

 28 april 

Vroege wandeling

Het zag er sombertjes uit tussen de bomen. Zou het zo blijven? Nou, best. Het kon me niet zoveel schelen, want het paste precies bij mijn stemming. Die was ook niet zo perfect.

Ik wandelde over het droge bospad op mijn gemakje naar de Elsterkop, waar ik zó graag kom. Daar, onder de beuk, ging ik even zitten, halverwege de helling.

De heidestruiken lagen eengezind grauw te wezen. En daarboven keek ik omhoog naar de wolkenhemel. Het leek wel een enorm gordijn: stukjes wit, stukjes hemelsblauw. Omdat het behoorlijk waaide, schoof dat gordijn stukje bij beetje open. Langzaam begon de natuur om me heen er vrolijker uit te zien.

Gaaf. Ik keek er echt wel tien minuten naar.

Dat gordijn dat openschoof... precies zo voelde de mini-meditatie* die ik op mijn telefoon las. Ik zag het licht weer. Niet alleen boven de bomen, maar ook ergens vanbinnen.

Het ging erover dat geen mens en geen situatie hopeloos is voor Jezus. Dat Hij niet alleen spreekt over troost, maar over leven... zelfs waar alles vastgelopen lijkt. Deze zin kwam echt binnen: waarom breng je je lasten niet gewoon bij Mij?

Ik dacht: ook mijn verwardheid. Mijn moeheid. Die ene moeilijke situatie. Alles mag ik bij Hem brengen. Dus deed ik dat. Niet met mooie woorden of zo. En ja, half afgeleid door alles wat ik om me zag.

De wind was nog fris, maar de leeuweriken zongen alsof de dag niet stuk kon. Toen ik opstond van mijn pauzeplekje, brak de zon door. Ook in mijn hart. En die grauwe heidestruiken zagen er opeens een stuk mooier uit.

Ik liep over het smalle zandpaadje weer naar beneden en warmde me in de zonnestralen van deze nieuwe morgen. Kijk naar die beuk, dacht ik, zo mooi met die frisgroene blaadjes. De gele brem showde haar goudgele bloemen al.

Dag wolken
Welkom zon

Ik maakte veel foto’s. Op het laatst ook van de pluizenbollen. Ze stonden naast het pad, vlak bij de plek waar mijn fiets tegen het hek leunde. Ik dacht echt dat het bijzondere bloemen waren die ik nooit eerder had gezien.

Bleken het uitgebloeide paardenbloemen te zijn, op super lange stelen
Ze wiegden in de wind.

Extra

Dit las ik nog naast mijn blog in een artikel: een ochtendwandeling is niet alleen goed voor je humeur en je foto’s, maar ook voor je brein. Door te wandelen stroomt er meer bloed naar je hoofd, wat helpt bij concentratie, geheugen en helder denken. Dat vond ik leuk om te weten.

En als wandelen niet lukt: steek dan even je neus uit het raam of de deur, adem rustig in en uit, en keer je gezicht naar het licht. Kleine beetje buitenlucht en licht doen ook al iets op de vroege morgen.

For English-speaking readers: hover over the photo to get a rough translation of the text in the image.

*    Jesus Lifts Us Up

Ik ben haar niet vergeten

Ik schreef dit vorig jaar
Nu deel ik het.

Uit mijn dagboek
april 2025

Het duurt allemaal zo lang: hartfilmpjes, de cardioloog, wachten op uitslagen. En nu een uitslag die niet geruststelt: een hartritmestoornis. Niet in het hart zelf, maar in de aansturing... de signalen vanuit mijn hersenen komen niet goed door.

Vandaag moest ik opnieuw bloedprikken. Heb ik zo'n hekel aan. Maar het ging snel dit keer. Toen ik klaar was dacht ik: Ik wil het bos zien. Dat is maar vijf minuten fietsen.

Bij het bos zette ik mijn fiets op de oude parkeerplaats. Take a deep breath. Wat heerlijk! Al dat lentegroen. En die vogels. Ze hielden niet op met fluiten.

Ik sloeg dat ene paadje in, dat ik zo goed ken en probeerde mijn lichaam een beetje te negeren...  slappe benen, rare hartslag. Dizzy.

Toen hoorde ik opeens achter me een stem achter me. “Mooi hè, zo in het bos?”

Ik schrok en draaide me om. Het was een vrouw,  net zo lang als ik, met een heleboel vlechtjes. “Geloof je in de Schepper van dit alles?” vroeg ze.

Pfff... even schakelen. Ik zat nog helemaal in mijn lichaam.
“Ja,” zei ik, “Ik ben een volgeling van Jezus, de Messias.”

“Ik ook,” zei ze meteen. “Bijna niemand zegt dat zo. Waarom jij wel?”

We liepen onder de hoge naaldbomen. De zachte bosbodem dempte onze voetstappen en binnen no time zaten we midden in een mooi gesprek

Ik vertelde hoe het ineens minder met me ging eind maart. Hoe ik zomaar mijn evenwicht kwijtraakte — helemaal. Niet meer weten hoe je moet staan. Dat we toch op vakantie gingen. Over die twee dagen koorts, zonder griep of pijn. De moeheid die bleef hangen.

 Dat ik mijn leven moest aanpassen aan een lichaam dat niet meer vanzelf meewerkte. De douchekruk. De steunkousen die niets deden. En ja… ook gewoon verdriet.

Zij vertelde haar verhaal. Over wat zij had meegemaakt. Over levend verlies in haar gezin. We herkenden dingen bij elkaar. We benoemden de pijn zonder die kleiner te maken, maar spraken ook over wat het met je doet… wat je leert, soms tegen wil en dank.

Bij de parkeerplaats, bij mijn fiets, bleef ze staan.
“Mag ik voor je bidden?” vroeg ze.

Ik knikte.

Ze legde haar hand op mijn schouder en bad. Voor rust. Voor mijn duizeligheid — dat die maar helemaal mocht verdwijnen. Voor onze gezinnen.

 Daarna gingen we ieder onze eigen weg.

Toen ik het thuis vertelde zei mijn zoon: “Dat was een knipoog van God.”

Ja, 2025 was een moeilijk jaar voor mij.
Vooral lichamelijk.

Als je lichaam niet meewerkt, kom je stil te staan. Mijn wereld werd kleiner. Mensen weten vaak niet goed wat ze moeten doen als jij niet meer kunt geven wat je eerder wel gaf.

Ik ben die vrouw uit het bos nooit vergeten 🙏
Soms bid ik voor haar.

Na een jaar klopt mijn hart weer meer in de maat. Ik ben minder moe.
En ik leer leven met wat er is.

Met wat ik heb.
Met wie ik ben.

Geliefd.
Kostbaar.

Nog steeds een volgeling van Jezus.

---

Ik schreef eerder al eens over een ontmoeting in het bos, in 2022.
Die blogpost heet Mag het winteren.

Een week in april

Schrijf nou in je dagboek, dacht ik steeds. Maar het bleef bij denken.

Nu blog ik:

Er is iets veranderd in huis. Ik mis het geluid van zijn voetstappen op de trap. Dat hij ineens beneden staat. De koelkast die opengaat. “Hebben we nog iets?” Even snel koffie. Een broodje. Noodles. Chips op rare tijden. 

Ik mis die kleine momenten. Dat hij er gewoon was.

In mijn hoofd zeurt die ene regel uit dat versje: dat komt nooit, nooit meer terug.

Hoe voelt dat eigenlijk, nu hij uit huis is?
Het laat zich moeilijk vangen. Hoe dan? Het voelt niet zwaar genoeg om er iets groots van te maken, maar ook niet licht genoeg om weg te lachen. Ik weet er niet goed raad mee. Ik ben gewoon een beetje verdrietig. En tegelijk ook blij dat hij een eigen plek heeft.

Ja, ik mis mijn zoon. Maar vandaag fietste ik naar hem toe. Hij woont in een dorp iets verderop. Een half uurtje fietsen... Natuurlijk verdwaalde ik en duurde het een uur voordat ik bij hem op de bank zat.

Onderweg naar hem toe was het zo mooi. 

Bermen vol bloemen, wit en geel, en in de wei die pinksterbloemen die heen en weer wiegden in de wind. De zon erop. Het gras zo groen. En toen moest ik ineens denken aan die woorden van Jezus over de bloemen op het veld. Dat Hij dat zei tegen zijn discipelen, over bezorgd zijn en je druk maken. Ik dacht: daar wil ik nog eens naar kijken als ik thuis ben.

Bij mijn zoon genoot ik. Koffie drinken, herinneringen ophalen. Ik ben zo trots op hem. Het was echt leuk.

Deze week? Die vloog voorbij, ondanks de stille momenten. Ik zette mijn ene voet voor de andere. Gewoon "het volgende ding doen". Dat werkte eigenlijk wel.

Ik maakte deze week foto’s van de tulpen op tafel. Ze mogen shinen op mijn blog. Ik zeg het met bloemen tulpen.

Welke bloemen zijn deze maand je favoriet?

---

Lees ook:

• Als een kind uitvliegt
• Nog even met z'n vieren

Geef mij heel veel vlinders!

Ik zag vandaag een icarusblauwtje!
En toen dacht ik terug aan iets wat ik vorig jaar in mijn dagboek schreef.

Voilà.

Uit mijn dagboek

12 mei 2025

Vandaag zei mijn man: “Mijn geduld werd echt getest door die vlinder.”
Hij was gaan fietsen terwijl ik rustte, en kwam terug met foto’s… speciaal voor mij.

Een icarusblauwtje.
Klein, fragiel.

Alleen als hij vliegt zie je het helderblauw van zijn vleugels.
De rest is grijs, met kleine stipjes en oranje maantjes.

Gemaakt door Hem die de hemel uitspant
en schoonheid weeft in een vlindervleugel.

Hij leeft kort. Soms maar een week.
En toch doet hij wat hij moet doen.
Hij bestuift bloemen. Onopvallend.

Ik keek naar de foto.
En ik dacht aan wat Jezus zei.

Over de mussen.
De bloemen.
En over ons.

“Volg Mij,” zei Hij,
“en maak je geen zorgen.”

Niet één mus valt buiten de Vader.
Dus ook dit vlindertje niet.

Ik hoef niet te overzien waar het heen gaat.
Ik hoef alleen Hem te volgen.

Vandaag is genoeg.

Vandaag: 6 april

Ik hoop nog veel vlinders te zien dit jaar.

Vanmorgen waren we in het Arboretum in Wageningen.
Daar zag ik dat blauwtje waar ik het in het begin over had
En nog een vlinder die ik niet eerder had gezien.

Een oranjetipje.

Jaap rende erachteraan om een foto te maken.
Dwars over het gras. Het was een grappig gezicht.

De foto was niet scherp
Maar de herinnering aan het moment sloot ik in mijn hart.

Please… geef mij heel veel vlinders.
Ik hou er zo van.