Een week in april

Schrijf nou in je dagboek, dacht ik steeds. Maar het bleef bij denken.

Nu blog ik:

Er is iets veranderd in huis. Ik mis het geluid van zijn voetstappen op de trap. Dat hij ineens beneden staat. De koelkast die opengaat. “Hebben we nog iets?” Even snel koffie. Een broodje. Noodles. Chips op rare tijden. 

Ik mis die kleine momenten. Dat hij er gewoon was.

In mijn hoofd zeurt die ene regel uit dat versje: dat komt nooit, nooit meer terug.

Hoe voelt dat eigenlijk, nu hij uit huis is?
Het laat zich moeilijk vangen. Hoe dan? Het voelt niet zwaar genoeg om er iets groots van te maken, maar ook niet licht genoeg om weg te lachen. Ik weet er niet goed raad mee. Ik ben gewoon een beetje verdrietig. En tegelijk ook blij dat hij een eigen plek heeft.

Ja, ik mis mijn zoon. Maar vandaag fietste ik naar hem toe. Hij woont in een dorp iets verderop. Een half uurtje fietsen... Natuurlijk verdwaalde ik en duurde het een uur voordat ik bij hem op de bank zat.

Onderweg naar hem toe was het zo mooi. 

Bermen vol bloemen, wit en geel, en in de wei die pinksterbloemen die heen en weer wiegden in de wind. De zon erop. Het gras zo groen. En toen moest ik ineens denken aan die woorden van Jezus over de bloemen op het veld. Dat Hij dat zei tegen zijn discipelen, over bezorgd zijn en je druk maken. Ik dacht: daar wil ik nog eens naar kijken als ik thuis ben.

Bij mijn zoon genoot ik. Koffie drinken, herinneringen ophalen. Ik ben zo trots op hem. Het was echt leuk.

Deze week? Die vloog voorbij, ondanks de stille momenten. Ik zette mijn ene voet voor de andere. Gewoon "het volgende ding doen". Dat werkte eigenlijk wel.

Ik maakte deze week foto’s van de tulpen op tafel. Ze mogen shinen op mijn blog. Ik zeg het met bloemen tulpen.

Welke bloemen zijn deze maand je favoriet?

---

Lees ook:

• Als een kind uitvliegt
• Nog even met z'n vieren

Geef mij heel veel vlinders!

Ik zag vandaag een icarusblauwtje!
En toen dacht ik terug aan iets wat ik vorig jaar in mijn dagboek schreef.

Voilà.

Uit mijn dagboek

12 mei 2025

Vandaag zei mijn man: “Mijn geduld werd echt getest door die vlinder.”
Hij was gaan fietsen terwijl ik rustte, en kwam terug met foto’s… speciaal voor mij.

Een icarusblauwtje.
Klein, fragiel.

Alleen als hij vliegt zie je het helderblauw van zijn vleugels.
De rest is grijs, met kleine stipjes en oranje maantjes.

Gemaakt door Hem die de hemel uitspant
en schoonheid weeft in een vlindervleugel.

Hij leeft kort. Soms maar een week.
En toch doet hij wat hij moet doen.
Hij bestuift bloemen. Onopvallend.

Ik keek naar de foto.
En ik dacht aan wat Jezus zei.

Over de mussen.
De bloemen.
En over ons.

“Volg Mij,” zei Hij,
“en maak je geen zorgen.”

Niet één mus valt buiten de Vader.
Dus ook dit vlindertje niet.

Ik hoef niet te overzien waar het heen gaat.
Ik hoef alleen Hem te volgen.

Vandaag is genoeg.

Vandaag: 6 april

Ik hoop nog veel vlinders te zien dit jaar.

Vanmorgen waren we in het Arboretum in Wageningen.
Daar zag ik dat blauwtje waar ik het in het begin over had
En nog een vlinder die ik niet eerder had gezien.

Een oranjetipje.

Jaap rende erachteraan om een foto te maken.
Dwars over het gras. Het was een grappig gezicht.

De foto was niet scherp
Maar de herinnering aan het moment sloot ik in mijn hart.

Please… geef mij heel veel vlinders.
Ik hou er zo van.

Als een kind uitvliegt

Ik loop de zoldertrap op.
De treden kraken onder mijn voeten.
Ik doe de deur open en kijk zijn kamer in.
Het is leeg. Zo leeg. Dit is niet leuk.

En toch… het is goed.

Ik blijf even staan. Kijk rond. De plek waar hij zo lang leefde.

En nu is het stil.

Beneden zet ik koffie. Ga zitten. Pak mijn boek.
En dan lees ik:

"Als volgeling van Jezus gaan je ogen nooit open op een morgen die niet gekenmerkt wordt door de kracht van de schepping, de hoop van de eeuwen, de bron van zegen, de eeuwige armen, de vesting die je bewaart.

Jouw manna in de woestijn, jouw balsem van Gilead, jouw Wonderbare Raadsman, jouw doorbraak, jouw Vader en jouw vrede.

Je voeten raken geen grond die niet al door genade is bedekt. Alsof elke stap die je zet, eerst door God zelf is voorbereid. Hij loopt met je mee, en waar jij struikelt, legt Hij genade over je falen heen.

Vergeet niet om te genieten van de schoonheid van je leven. Laat angst of ontmoediging je niet beroven van wie God is, en van wie jij bent in Hem. Neem de tijd om je hart te verankeren in Gods machtige beloften. Rust in de verwondering over Gods schoonheid die werkzaam is in jouw leven. Breng je hart tot stilte in Zijn liefdevolle nabijheid.

Zelfs in iets kleins, iets zachts, iets dat zo weer vergaat, zoals een rozenblad, ligt iets van Zijn schoonheid opgeslagen.

Het leven dat God je gegeven heeft, is mooi." *

 

Ik lees het. En ik denk: ook dit.
Een nieuw stukje leven dat zo anders voelt.
Mijn voeten raken geen grond die niet door genade is bedekt.

---

* Vrij vertaald uit: The Rested Soul (Tessa Afshar)

U hebt het wèl gezien

 Uit mijn dagboek: 

Ik hoorde hem dit zeggen

“We worden allemaal geconfronteerd met een reeks geweldige kansen, schitterend vermomd als onmogelijke situaties.”  (Chuck Swindoll)

Ik dacht erover na.

Het is waar...

En toch.

Soms kan iets echt onmogelijk voelen.
Soms duurt het lang.

Gebeurt er gewoon niks

Is dood dood.
Soms is het gewoon rauw.
En dát mag er ook zijn

Misschien hoeft een situatie nog niet te veranderen
om me tóch gedragen te worden.
Misschien zit de kans niet in een oplossing,
maar in het tasten naar Zijn hand
In het me geliefd-weten temidden van het onbegrijpelijke.

🕊 “De Vader Zelf heeft u lief.”
Johannes 16:27

Ik zeg expres: geliefd “weten”. Niet geliefd “voelen”.

Geloven vanuit het donker naar omhoog.

U hebt het wél gezien...
u aanschouwt moeite en verdriet,
opdat men het in Uw hand geve.
Op U verlaat zich de weerloze;
de wees bent U tot helper geworden.

Nog even met z’n vieren

We zijn alweer thuis 🏠

En gek genoeg zijn het niet de uitzichten die blijven hangen, maar de momenten. De gesprekken, de openheid, samen koffie... gewoon op de bank, en toch anders. Rustiger, dichter bij elkaar. Kleine dingen die groots bleken.

Nu weer thuis, met z’n vieren. En ik voel hoe kostbaar dat is. Want niets blijft. Over een paar weken zijn we nog maar met z’n drietjes. Onze zoon heeft een huisje en is aan het pakken. Dozen, stapels, een kamer die leger en leger wordt

Het is goed. Het hoort zo. En tegelijk raakt het me. Ik denk aan wat was, aan alles wat zo gewoon leek. Ik kan het niet vasthouden.

In de vakantie kochten we twee mokken. Onze kleine traditie. Nu drink ik er thuis uit. De koffie is hetzelfde, maar het voelt anders.

---

📸 koffiemok in vakantiehuisje