Posts tonen met het label kostbare momenten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kostbare momenten. Alle posts tonen

14.9.26

Koffie en een bruidsjurk

Ik zit buiten zonder telefoon en denk: zat ik maar binnen met mijn telefoon. Op het rode bankje bijvoorbeeld. Dan kan ik een reactie achterlaten op Insta bij die en bij die. Gewoon even wat lezen en dat sprankje voelen van: leuk, o wow...

Maar mijn telefoon ligt binnen. Ik zit in de tuinstoel, voeten op een krukje, mok in mijn hand. Rechts in mijn oor drenst het cirkelzaaggeluid van een paar huizen verder. Helemaal perfect krijg je het nooit. Maar voor me, als ik opkijk... zie ik de zon diffuus tussen de bladeren van de eik heen schijnen. Prachtig warm van kleur.

Goud!


En ik merk dat er ruimte in mijn hoofd komt. Yep, als ik mijn telefoon niet bij me heb, ploppen er leuke ideetjes op. Hoe ik iets ga aanpakken, hoe ik een hoofdstuk uitwerk, wie en wanneer ik wat doe. En ook dingen waar ik over wil bloggen.

Zoals die jurk

Ik denk er nu weer aan. Dat ik daar rond middernacht op zolder stond. De maan scheen naar binnen precies op witte bruidsjurk die daar hing. Ik streelde met mijn vingers over de stof, over de glanzende bloemenslinger. Verfijnd.

En ik dacht
Straks zal Mo hem dragen.
Nog een paar dagen.

En nu?

De bruiloft ligt achter ons en de jurk is weg van zolder. Een van de eerste keren dat ik daar weer kwam, voelde het zo jurk-loos. Droevig leeg. Ik kan er geen goed woord voor vinden.

En jaaa, bruid en bruidegom waren een prachtig couple. De dag één groot feest. En toen was het opeens al-le-maal voorbij

Mijn man zei dat ik de eerste dagen als een zombie op de bank zat met mijn mobiel. Ik schaam me ervoor. ’t Was echt zo. Ik voelde me murw. Ik vond niks leuk. Het besef dat zo’n prachtige dag opeens voorbij was. De jurk weg... mijn dochter, ooit baby, peuter, kleuter enzovoorts, nu een getrouwde vrouw, en... nou ja, tranen met tuiten. Want ik ben de oudste generatie van mijn kant. Geen papa en mama meer boven me.

Huilie, huilie.

💗 Heb jij dat trouwens ook weleens? Dat je na iets heel moois of belangrijks ineens zo’n dip voelt? Hoe ga jij daarmee om?

Ik schrok van mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik ’s avonds laat op dag 2 na de bruiloft googelde op: blues na de bruiloft. En ja hoor. Ik was niet de enige. Het bleek gewoon normaal te zijn. Tracey schreef op 18 augustus óók over de stilte ná de bruiloft. Zo'n gave blog. Ik deel ik er een stukje uit:

De mooie dag is voorbij. De zegening niet.

Een van de vreemde dingen aan de voorbereidingen voor een bruiloft is hoeveel energie er in een paar uur tijd gaat zitten. Maandenlang wordt er steeds weer een nieuwe beslissing genomen.

Iets om af te maken.
Iets om te onthouden.
Iets wat nog moet gebeuren.
En dan is de ceremonie ineens voorbij.
De gasten gaan naar huis.
De dag waar iedereen het over had, is gisteren geworden.
Maar het belangrijkste deel eindigde niet toen de festiviteiten voorbij waren.
Het huwelijk van ... en ... is begonnen.
De beloftes blijven van kracht.
De liefde die hen omringt, blijft bestaan.
En Gods aanwezigheid is niet beperkt tot één ceremonie.
Hij was er ook bij in de dagen die eraan voorafgingen, inclusief de stressvolle, de emotionele en de gewone dagen die niemand fotografeerde.
Hij zal aanwezig zijn in de gewone dagen die volgen. 

* When the Celebration Is Over and Your Heart Is Still Catching Up 

Jaaa, lieve luitjes... zulke dingen bedenk ik dus met voeten op een krukje, mok in mijn hand. En niet met mijn telefoon op het bankje in de woonkamer.


Maar eerlijk is eerlijk: toen mijn koffie op was, ben ik naar binnen gegaan. Telefoon van de oplader gepakt en dit allemaal ingesproken. Want zo maak ik tegenwoordig mijn blogs: inspreken die hap. 

Het stukje van Tracey had ik voor mezelf opgeslagen. Ik vond het zo mooi. En nu: plakkerdeplak... staat het hier in mijn blog. Nu kan ik het later, als ik oud ben, nog eens teruglezen.

Duh. Ik ben al bijna zestig. 
Nee, dat is ook weer overdreven. Eerst nog 59 worden 😊

Voel jij ook ruimte in je hoofd als je toch kiest voor "even zonder telefoon"?

11.11.15

Geef mij ook zo'n novemberregen!

Eindelijk kocht ik een aansteker voor mijn kaarsjes. Ik heb wel honderd waxinelichtje op om te branden en ik ben echt van plan om het een beetje gezellig te maken. Vooral als het zo donker en guur is.


Kaarsjes helpen niet altijd
Op dagen dat ik het moeilijk hebt, kan ik kaarsjes branden van hier tot Tokio, maar er verandert niets mee. Zo uitgeput kan je je voelen. En down. Dat had ik anderhalve week terug. Gelukkig kwam daar verandering in! Ik fleurde op door onderstaande zin in een artikel!

Dit gebeurt er als het regent in de droogste woestijn ter wereld.

Bloemen
Een gortdroge Atacama woestijn die tot leven komt. Novemberregen die de bloemen, die onder het oppervlak hun winterslaap hielden, op laat bloeien. Wat een feest! Ik werd blij van de tekst en dacht:

Geef mij ook zo'n novemberregen. Laat mijn bloemen bloeien. Binnen in mij en op mijn pad.


God is aanwezig
Als christen geloof  ik dat God altijd aanwezig is. Zelfs als ik het niet voel. Onder het oppervlak van onze herfst of woestijnperiodes liggen onverwachte zegeningen: kostbare beloftes van hoop en zegen. Zeldzame bloemen die openbloeien in de moeilijkste omstandigheden.

De woestijn? De woestijn zal een zee van bloemen zijn. Ze zal bloeien als een roos! ~ Jesaja 35:1


God is groter!
Mijn God is groter dan de omstandigheden en ik weet dat geestelijke groei zelfs kan beginnen met verlies.
Zacht fluistert de stem des Heeren:
"Draag stil en geduldig uw kruis;
veel moet ge, Mij volgend,
nog leeren op weg naar het Vaderlijk huis.
Ik heb 't antwoord op alle de vragen,
die g'ooit in den strijd: hebt gedaan.
Maar dat kunt je nu nog niet dragen:
Gij zult het na dezen verstaan!".
(onbekend - 1936)


Wacht op Hem
Op een dag zal jouw woestijn bloeien, zeg ik tegen mezelf (en tegen jou). Er zullen weer bloemen op je levensveld groeien. Jouw tijd om te zingen breekt aan! Wacht op Hem

Wat doe jij om donkere, gure dagen tot een feestje te maken?
Welke zegeningen tel jij deze week?


11.9.15

KIJK NOOIT NAAR WAT JE HEBT VRLOREN

Vanmorgen las ik op Twitter: Kijk altijd naar wat je nog over hebt. Kijk nooit naar wat je hebt verloren. Dat raakte me en ik dacht: Is het wel mogelijk om niet meer kijken naar wat je hebt verloren?


In augustus werd onze tweede zoon 18 jaar. Onze oudste jongen heeft vanaf zijn zestiende zijn verjaardagen niet meer hier thuis gevierd. Nooit kijken naar wat ik verloren heb is een beetje teveel gevraagd. Maar dat kijken naar wat nog over is, dat is zo goed om te doen. Daar ben het helemaal mee eens. Er zijn zoveel kostbare zegeningen te tellen.

Terwijl ik erover nadenk kom ik uit bij psalm 103:2

Loof de HEERE mijn ziel en vergeet niet een van Zijn weldaden.

Misschien is het zo, dat als ik aan Gods zegeningen denk (en Hem er specifiek voor bedank) mijn verliezen in een ander perspectief komen te staan. Eeuwigheidsperspectief. Dan vind ik rust in God.


Ik ben gelovig dus ik weet niet precies hoe je zulke dingen beleeft als je niet gelovig bent. Maar ik denk dat het voor ons allemaal geldt, dat als we onze aandacht langzamerhand verschuiven naar dingen die ons blij maken, we steeds meer moois ontdekken om dankbaar voor te zijn. 

Joni, die op haar zeventiende verlamd raakte geeft een wijze raad: "Ben je je gezondheid kwijtgeraakt? Je scherpe ogen of goed gehoor? Heb je een dierbare verloren? Doen de herinneringen je nog steeds pijn?
Sta even stil en laat die herinneringen je op de toekomst richten. Smacht niet naar wat eens was, maar naar wat er zijn zal.

Smacht naar...
Als christen heb je alles om naar uit te kijken. Elke dag komt dat dichterbij. Als je binnenkort weer wanhopig naar het verleden verlangt, sta dan stil en tel de jaren. Misschien zit je al dichterbij de toekomst dan je denkt.

29.12.14

IK TELDE MET HEM MEE

Nou zit ik al een minuut of vijf naar mijn scherm te kijken. De foto staat erop maar verder niets. Ik wil in ieder geval beginnen met de link naar dit blogje. Die schreef ik vorige week. Wat ik nu deel is eigenlijk een soort vervolg daar op.

Beetje somber
Ik was toen een beetje somber. Daarom schreef ik:

Iedereen om mij heen probeert gezelligheid te verspreiden. Dat probeer ik ook maar de pijn blijft. Het gemis brengt tranen in mijn ogen. Ik heb heimwee naar vroeger toen het nog niet zo complex was allemaal.


Uit de spiraal
Soms is het goed dat iemand je uit zo'n neerwaartse spiraal haalt. Je wegtrekt uit het negatieve. Je laat zien dat er naast de donkere kant nog heel veel moois te beleven valt. Dat deed mijn man. Hij wees me op een tekst uit psalm 103

           Loof de HEERE, mijn ziel, en vergeet niet een van Zijn weldaden.

Op de foto hierboven zie je een inkijkje op de zolder van mijn huis. Schaduwen op de schrootjeswand, een donkere vensterbank, stof, dode blaadjes aan een vetplant en een wazige witte wereld buiten. De focus ligt duidelijk naar binnen toe.

Andere kant op kijken
Mijn man zei: "Kijk nou ook eens de andere kant eens op. Vergeet geen van Zijn weldaden! Al de goede dingen die God ons geeft." En terwijl ik bij hem ging zitten, telde hij onze zegeningen. Ik telde mee in mijn hart. Het waren er een heleboel!


Knopjes vol belofte
Daarom deze foto erbij. Als ik wegkijk van mijn stoffige zolder, zie ik de robuuste eik aan de andere kant van mijn raam. Ik ontdek dat hij heel veel kleine knoppen heeft: vol verborgen leven! Die schitteren als kleine diamanten in het gouden zonlicht. Ze beloven een nieuwe lente!

Probeer het. 
Verleg deze week ook eens je focus. Vergeet niet één van Zijn weldaden!

Our spirits liken to the ground 
In the winters of our life 
We can't see the blessings 
When hardened by the strife 
Look up for the Son is coming 
Stirring your heart once more 
Don't shut out your soul 
From gifts He has in store. 

We can chose to stay in winter 
Missing blessings it brings 
Or we can find Christ's comfort 
And rest beneath His wings. 

Instead of dwelling on how far 
In life you have to go 
See how far you've come 
and let your spirit flow!

Danette Kettwich

12.12.14

WAAR IS GOD ALS HET REGENT?

Regen en zuidwesterstorm. Code geel. Ik voelde me niet zo veilig op de fiets vandaag. Ik dacht: zo gaat het in het leven ook. Het is niet altijd mooi weer. Er zijn niet altijd zingende vogels. Soms vallen er net zoveel tranen als regendruppels op een stormachtige grijze dag. 

Later, weer lekker thuis, las ik: Waar is God als het regent. 
Hoe toepasselijk! 


Holley, de auteur van Schuilen bij God verzuchtte: Heer, kunt U mij laten zien dat U op dit (moeilijke) moment van mij houdt?

Opeens moest ik terugdenken aan een dag toen het onverwacht begon te stortregenen op het moment dat ik op school zat ... Toen ik het klaslokaal verliet, kon ik mijn ogen niet geloven. Mijn vriend Mark stond me op te wachten, met een glimlach op zijn gezicht en een paraplu in zijn hand. Hij was gekomen om me door de regen te vergezellen. Dicht naast Mark lopen was die dag natuurlijk het fijnste van de wandeling naar huis. Paraplu's zijn niet zo groot; en hoe dichter je bij elkaar loopt, hoe droger je blijft. Ik weet wat het is om zo hard mogelijk door een stortbui te rennen. Dat deed ik namelijke talloze keren. Maar als ik ervoor koos om onder Gods paraplu te lopen en Hem toeliet Zijn liefdevolle armen om me heen te slaan, waren dat de beste momenten van mijn reis.

IK WEET HET WEER!

Ik huil de laatste tijd vaak. Om mijn kinderen. Om de pijn van het los moeten laten. Waar is God als het regent? Waar is die Beschutting van de Allerhoogste dan? Waar moet ik heen met mijn pijn?Maar nu ik weet het weer! God wil niet alleen een God voor goede momenten voor mij zijn. God is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden. 

Holley:
God wacht aan de deur van je hart om met je door de regen te lopen. Een weg waarvoor je zelf misschien niet had gekozen, maar die je nooit zult vergeten. Lopen onder Gods paraplu, onder Zijn bescherming, is niet hetzelfde als een wandeling in het park op een zonnige dag. Toch geeft het lopen onder Gods paraplu een zeker intimiteit waarnaar we op een dag verlangend terugkijken. We kennen allemaal wel mensen die zeggen: 'Ik ben blij dat die tijd voorbij is, maar soms mis ik de nabijheid van God zoals ik die toen ervoer.'

GEBROKEN

Een gebroken wereld. Dingen zijn niet zoals ze zouden moeten zijn. Relaties zo verstoord soms! Maar God verlangt ernaar iets moois te maken van mijn gebrokenheid. Hij wil mijn wonden genezen. God kan iets goeds doen met al die koude regen in mijn leven. 


Heb je nergens zin in omdat je alleen maar aan de storm in je leven kan denken, dan is dit boekje Schuilen bij God echt iets voor jou! Het is christelijk (maar niet belerend). Er staan veertig korte, bemoedigend stukjes voor mensen die zoeken naar houvast in moeilijke tijden.

2.6.14

Ook als ik geen goud meer vind

Vanmorgen was ik aan het stofzuigen en toen ik onder de trap zoog hoorde ik: tikketikketik. Ik schrok; daar ging het goud! Mijn zoontje had er uren over gedaan om het te verzamelen. Zittend op een steen beleefde hij zijn geluksmomentje: goud delven. 


Gouden momentje
Ik zette de stofzuiger gauw uit en kroop op mijn knieën onder de trap om de rest van het goud bij elkaar te zoeken. Gelukkig was het nog heel wat ober en met de brokstukjes in mijn hand dacht ik terug aan dat leuke dagje uit, een paar weken terug. Wat was het fijn en hoe goed gingen de kinderen met elkaar om die dag.

De herinnering bezorgde me een fijn gevoel. Zomaar een gouden momentje tussendoor, onder de houten trap. Ik heb een erg drukke week en voel me niet lekker maar er is ook goud te delven, geluksmomenten. Deze herinnering bijvoorbeeld, aan het leuke dagje uit in Voorthuizen.

 
Delen
Ik wil mijn gouden momenten bewust beleven en natuuuurlijk deel ik die met mijn man. We praten niet alleen over wat er zwaar en moeilijk is. 

Ook als ik geen goud meer vind
Geluksmomentjes gaan zo voorbij, ze vervagen... net als de regenboog. Soms gebeurt er iets vervelend, waardoor het veel te snel voorbij is. Daarom richt ik me dappr op de Gever van het echte geluk. Want de schatten die ik in het gewone leven verzamel zijn gevoelig voor invloeden maar Jezus Christus niet. Hij is een veilige Schuilplaats, een betrouwbare Hulp in nood. Door Hem beleef ik heel wat mooie momenten. Ook als ik geen goud meer vind

Doe je mee? Tel je zegeningen. Er is goud te delven. Deel gerust je kostbare momenten in een reactie hieronder. Ook als je geen goud meer vind, praat erover.

18.12.13

Een lentemoment op een winterdag

Ik was eigenlijk te druk met mijn eigen klusjes toen één van de kinderen me riep. Hij stond buiten voor het raam en gebaarde. Ik liep naar de deur.

 
En toen zag ik het. Toen zag ik wat hij wilde laten zien. Een pracht van een vlinder, die hij gevonden had in de schuur. Ik wist helemaal niet dat er vlinders waren, die de winter overleven maar de dagpauwoog doet dat. Hij schuilt in onze schuur voor de kou en komt in de lente als eerste te voorschijn.
 
Een lentemoment
Omstandigheden kunnen  kil en winters aanvoelen. Maar God  geeft soms zomaar lentemoment! Een zonnestraaltje. Een moment om voor te danken.
 
 
 
Plek om te schuilen
Ik ken mijn winterdagen. Die vallen echt niet allemaal aan het eind van het jaar. Maar net als deze dagpauwoog heb ik gelukkig een plek om te schuilen. Daar komt ik trouwens ook graag als de zomerwind me warm maakt. Of een lentezonnetje in mijn ziel schijnt. God is voor mij een veilige schuilplaats, een betrouwbare Hulp in de nood.
 
 
Een drukke decemberweek?
Vergeet de lentemomentjes niet!
Neem de tijd
 om ze om te merken!
Schrijf ze op.
 

27.8.13

Geniet jij ook? Over de glans van het gewone

De laatste tijd vraag me af of ik ooit zo genoten heb van de glans van het gewone. Toen alles voor de wind ging, besefte ik niet hoe mooi eenvoudige dingen kunnen zijn. Ze zijn kostbaar!


De glans van het gewone
Terwijl ik dit opschrijf, denk ik terug aan het uitje van vorige week. Het was een eenvoudig uitje. Niet duur. Ik ging met de jongste twee naar het blote voeten pad We liepen over modderige paadjes, moesten bukken in het bamboebos en voelden de dauw onder onze voeten als we door het gras gingen. Het gouden zonlicht scheen tussen de takken door. De glans van het gewone maakte me helemaal blij. Eigenlijk is het eenvoudige zo bijzonder! 


Mijn eigen weg
Lopend op heb blote voeten pad, trok ik onwillekeurig de vergelijking met mijn eigen weg. Denkbeeldige kuilen kan ik soms ontwijken. Maar niet altijd. Ik zak soms weg in drijfzand en krijg smerige voeten. Sommige seizoenen kom ik niet zo hard vooruit als ik zou willen, omdat er allemaal stenen op mijn pad liggen! Toch bloeien langs het onbekende kronkelpad van mijn leven vaak de mooiste bloemen!

 Flowers grow out of dark moments.


. 

En God geeft ook oases. Rustpauzes. Hij zegt:

'Kom mee naar een eenzame plaats, alleen, en rust wat uit.'

 



Geniet jij van ook de glans van het gewone?

10.8.13

Zegeningen tellen? Blijven doen!

Drie weken van de zes zijn voorbij. Het is nog steeds vakantie in het midden van Nederland. Dat in tegenstelling tot andere streken. Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Van sommige weet ik wel. Dank je wel voor de mailtjes.

Zonder bloggen
Helemaal zonder bloggen lukt niet. Ik houd echt van schrijven! Vorige week zondag hoorde ik een prachtige preek. Toen zei zelfs mijn man: Dat is echt iets voor Kostbaar! Ik vond dat ook. Toch blijft die preek nog even in mijn hart :-) Het moet  rijpen. En nee, het wordt geen preek ... het is gewoon iets uit het dagelijkse leven.

Wie vieren een thuisvakantie. We gaan dagjes uit met de drie jongsten. We zijn bijvoorbeeld een dagje naar de Noordzee bij Katwijk geweest. Daar maakt ik de onderstaande foto van een oudere dame, die schelpen liep te zoeken.



Blijven tellen!
Ik ken haar niet. (wil je me een seintje geven als je haar wel kent?) Toen ik haar zag bukken, dacht ik aan zegeningen tellen. Soms moeten we diep bukken om al die kleine schatten te vergaderen. In periodes dat het wat minder gaat, is het moeilijker. Maar God laat soms opeens Zijn licht schijnen in de mist van je leven ... en dan is het mogelijk om opnieuw te genieten van de kleine alledaagse dingen! Blijven tellen dus: die zegeningen! Maak een nieuw begin. Schrijf ze op. Verzamel. Doe net als deze vrouw. Pak die schelpen en stop ze zorgvuldig in een zakje. Of deel ze uit.

Hoe verloopt jullie zomer tot nog toe?

25.4.13

Over hoop en dingen om dankbaar voor te zijn.

Aan het begin van dit jaar schreef ik een blogje over hoop. De witte letters staan er nog steeds :-) Ik lach er wel eens om. Dan fiets ik langs mijn huis en zie ik opeens die letters voor mijn eigen raam. O ja, denk ik dan: Er is hoop! Hieronder een foto van een kleine boom, vol bloesem uit mijn tuin. Toen ik de roze bloemenpracht zag:  Where hope grows, miracles blossom.


Pamela en Gwendolyn
Pamela schrijft hier over de mantra van haar moeder: "Sometimes you have to make your own Sunshine." En Gwendolyn daagt me  hier uit om voor mezelf een paar punten te noteren waar ik dankbaar voor ben ( ga eens op beide blogs kijken). Zij zetten me allebei aan het denken over dankbaarheid. Waar ben ik eigenlijk dankbaar voor?

Dankbaar voor ...
Borduurwerk. Ik ben heel dankbaar voor het mooie borduurwerk, dat ik gewonnen heb bij Elisa op de blog Kostelijk leven. Ik heb nog nooit iets op die manier gekregen dus voelde dat heel bijzonder aan. Kijk, dit is het! Dank je wel Elisa, het is heel erg mooi.

 
En ook dankbaar voor ...
De lente. Alles is anders. Lichter. De tuin staat in bloei. Mijn boom heeft bloesem en ik krijg zin om leuke dingen te doen. En dat deed ik. Van een melkpak maakten we een vangspel. De andere helft van het melkpak was voor de tomatenzaadjes. Vandaag kochten we nog meer zaad. Want mijn zoon had een vrije dag van school. We gingen samen ergens eten en kochten daarna zaadjes voor allerlei pepersoorten, munt, rode zonnebloem en aardbei.



Het meest dankbaar voor
Het meest blij en dankbaar ben ik voor de hoop in mijn hart! God is de Sunshine van mijn leven, die Zijn licht laat opgaan in mijn kleine wereld. Zoals ik eerder schreef: "Het leven is niet volmaakt maar Jezus wel. Hij neemt de scherven van mijn leven, de onvolmaaktheden en gebruikt ze om mij hoop te geven."
 
Where hope grows,
miracles blossom.
  
 
Onze Japanse treurprunus.

* Heb je zelf iets gezaaid in je tuin? Of in potten?
* Is er bloesem in je tuin? Of in de buurt?
* Welke lenteplant is volgens jou het mooist?
 

8.3.13

Vleugels uitslaan als een adelaar.

Twee weken geleden
Eén van de kinderen oefent zijn pianolessen maar heeft vergeten het pedaal in te drukken, zodat de klanken te hard door de kamer denderen. Aan tafel spelen de twee anderen Kolonisten van Catan. De jongste bijt hij in de wijzende vinger van zijn zus, die hem op de kop geeft voor vals spel. Ze wordt heel boos op hem.



Geen scheidsrechter.
Hè bah ... ik wil rust aan mijn hoofd. Ik ben zo moe ( pollenallergie). Vanmorgen werd ik veel te vroeg wakker door het gepiep van mijn mobiel; de batterij was leeg. Dat gekibbel over Kolonisten ... Ik ben niet fit genoeg om scheidsrechter te spelen. Geprikkeld loop ik van de één naar de ander en ik ben blij dat mijn dochter eindelijk even buiten gaat spelen. Maar mijn zoon is humeurig en hangt op de bank.
 
Ik lees voor
'Ik verveel me, mama.' zegt hij.
Ik kijk hem vluchtig aan.'Vervelen is goed voor je!' brom ik. Maar ... als ik de teleurstelling in zijn ogen zie, pak ik een boek om voor te lezen. Het gaat over Wambo, een Papoeajongen, die van alles meemaakt. Ik geniet langzamerhand van het verhaal en lees drie lange hoofdstukken voor. Daarna maken we samen een lijstje met dingen, die hij kan doen als hij zich nog een keer verveelt.
 
1. Playmobil
2. Postbus maken van een doos
3. Met de nieuwe soldaatjes spelen
4. Duckies lezen
5. Spelen in geheime hut.
 
 
De brievenbus
Al gauw verveelt hij zich opnieuw en zoekt een doos waarin hij een gleuf knipt: een brievenbus (nummers 2 van lijstje) Ik help hem om het ding te bekleden met  Sinterklaaspapier :-) Ik ben nog steeds moe maar mijn humeur verbetert zienderogen. Ik denk aan wat ik vandaag aan iemand mailde: Hij geeft de moeden kracht.
 
Aankloppen bij God
Een mama is ook maar een mens. Ik ben moe. Door een verkeerd ritme. Door een wiebelige psyche. Door piekermomenten en kinderruzie. Door hooikoorts. Maar ik geloof in een God die helpen wil. Niet bij de pakken neerzitten, zeg ik tegen mezelf. Wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar. 
 
 
Niet fladderen
 als een kip zonder kop.
Maar mijn vleugels uitslaan als een adelaar ...
Dat zou ik best willen.
Jij ook?
 

21.11.12

Omdat post zo leuk is


Wintermagazine
Ik kocht  het wintermagazine van Flow  Een dikke brieven en kaartenspecial met meer dan 50 extra's zoals briefpapier, vouwenveloppen, sluitzegels, ansichtkaarten. Helemaal blij ermee.

Dol op brieven schrijven
Ik schreef vroeger met een meisje uit Hongkong. We stuurden elkaar cassettebandjes, foto's en kleine cadeautjes. Toen ik op de basisschool zat had ik ook  een Zuid-Afrikaanse schrijfvriendin. We konden elkaars taal goed begrijpen :-) Wat duurde het lang voordat er weer een brief was! Dit meisje van toen is nu ook midden veertig. Net als ik.


Hier een foto van haar.  Joeleen Maggee. Ik zou haar zo graag terugvinden. Achterop deze foto staat: Dit is ek met die blou broek en my suster Hanlie ( 11) wat by  my pa se appels staan.

Postcrossing
In het winterseizoen doe ik aan postcrossing omdat ik het leuk vind om uit een ver land kaarten te krijgen. Soms stuurt iemand een appeltaartrecept mee. In mijn profiel staat dat ik die verzamel. Aan mijn muur hangt een lange slinger met verschillende ansichtkaarten en de kinderen vinden het ook erg leuk. Is jouw kind dol op post en nieuwsgierig naar andere landen? Maak een account aan en geniet er samen van.


Hou je zelf van post, stuur me dan je adres via jedidjavrijman[at]gmail.com
 
Er komt een kaartje jou kant op (uit de winterflow natuurlijk)
Met een babbeltje erop.

 

29.10.12

Naaktslakken en met kinderogen kijken

Ik zit op scherp in mijn stoel bij de haard en luister naar de geluiden uit de keuken. 'Ja!' roept mijn jongste zoon,  'we hebben één.' Gerammel in de besteklade.  'Kijk eens hoe mooi God deze gemaakt heeft.' Stap voor stap lopen ze naar de voordeur om de zoveelste naaktslak in de heg te zetten. Ze gebruiken er een grote lepel voor.



Als ik de ogen van een kind had, zou ik meer genieten van de kleine pleziertjes van het leven. Zijn zien de hand van God zelfs in dit lelijke beestje. 

Lieve God,
geef me vandaag
de ogen als van
een kind
Om zo te kijken
naar al het moois
om me heen

3.8.12

De pracht van de dag.

Met de gebrokenheid van het leven word ik iedere dag geconfronteerd. Alles wat ik heb, zou me uit de handen kunnen vallen.


Gisteravond legde ik mijn jongste op bed en ging zelf ook even op mijn bed liggen. Ik was moe van de dag. Ineens zag ik,  hoe mooi de zon door de gordijnen naar binnen probeerde te schijnen. Ik tilde mijn hoofd omhoog. Zachtjes waaide de wind door het open raam en ik rook de geur van het gemaaide gras. 

Wow, dacht ik, wat is het leven mooi!


De pracht van de alledaagse dingen is iedere dag om ons heen! Gods trouw kleurt de morgen, elke dag opnieuw. Of we nu op vakantie zijn of niet, er valt er zoveel beauty te ontdekken. 

Bijvoorbeeld ... mijn dochter die oefent in het gras om een perfecte handstand te krijgen. Ze groeit van mijn complimentjes. Ze springt en holt en ploft uiteindelijk lachend in het gras.


Ik voel me ook heel blij worden als ik naar de cake en boterkoek kijk, die mijn zoon bakte. Appelcake, met appels uit de boom naast het huis. 

Hij is er trots op en ik ook. Omdat hij het helemaal zelfstandig doet en de geur het hele huis vult.


Genieten van de pracht van de dag betekent dat ik met mijn ogen de bloemen streel die in de tuin staan staan te bloeien. Ik geniet van de klaprozen, die mijn jongste zoon voor me plukte: 'Voor jou, mam!' Ik zoek een klein kommetje en zet ze voor het keukenraam.


En regent het?  Spelende kinderen in de gang met afschietbare helikoptertjes, waar ledlampjes aanzitten. Plezier met iets goedkoops - spannend in het donker. 

Daar kan ik van genieten, ja. 
En de kinderen ook.


Laten we genieten van de pracht van de dag. Laten we de mensen, die op ons pad komen met liefde en vooral echte aandacht omringen. Laten we de kostbare momenten koesteren.  En laten we ... bidden voor de mensen om ons heen die op dit moment niet kunnen genieten en alleen gebrokenheid zien.


Waar heb jij de laatst tijd echt van genoten?

6.10.11

Ik geniet van ...

Ik geniet:
Van deze blog http://goodoldhousehold.blogspot.com/ De eigenares van deze blog maakte dat ik zin kreeg in de herfst. En in breien. Neem een kijkje op haar blog. Ze breit een dekentje van mooie wol en ik vond het zo'n leuk idee dat ik zelf ook wol gekocht heb. Wat ik brei? Eh ... een plaid voor op de bank.
De kleur is donkerpaars.


Ik geniet:
Van mijn zoon van dertien, die spontaan deze kaars voor mij kocht en erbij zei: 'Het kostte vier euro, mam!'


Ik geniet:
Van de complimentkaartjes, geknipt uit een tijdschrift. Mijn jongste zoon grijnsde van oor tot oor toen ik voorlas waar ik vind dat hij goed in is. Hier onder één van de complimentkaartjes: 'Ik ben goed in vrede stichten ... '


Ik geniet
Van humor. Want als iemand mij dit kaartje geeft snap ik dat het humoristisch bedoeld is. Ik ben namelijk zo bang voor spinnen dat ik mijn man er bij roep als ik er eentje zie. Op het kaartje staat: 'Ik durf een heleboel.'


Ik geniet:
Van jullie blogs. Dank je wel.

14.7.11

Hier en daar wat leuks.

Aan het eind van deze regenachtige dag wat plaatjes uit mijn huis. Het was een echte binnenblijf-dag. Over een paar jaar vind ik deze plaatjes denk ik erg leuk. Omdat de spulletjes er niet meer zijn.

Ik maak een herinnering.


Dit dikke roze spaarvarken is al weer drie jaar oud. Als je er geld in stopt rinkelt dat zo leuk. En er past heel wat in hoor. De kunstbloemetjes ernaast zijn van de Action.

Ik houd niet van kunstbloemen. 
Maar ze passen mooi bij het spaarvarken qua kleur.


Ringetjes in een porseleinen kopje. Zie je die ene met die sterretjes? Die is van mijn oudste dochter. Dat is haar favoriet. Jammer dat ze maar tien vingers heeft, want ringen heeft ze genoeg. 

De ring voor teen zie ik haar nooit meer dragen. 
Misschien is ze die leeftijd te boven?


Een leuk haakseltje op een dagboek. Zelf kan ik niet haken dus koop ik zulke dingen, want ik vind ze wel erg leuk hoor. Er zitten lintjes aan, die zijn niet zo goed te zien.

Zal ik dit dagboek vol krijgen?
Zal ik het bewaren?


En ja, er wordt hier ook druk geoefend met allerlei spieroefeningen. Dit is nummertje 11, probeer het maar. Goed voor de buikspieren. Dit soort dingen, plus zwemmen en joggen zijn hier favoriet.

Niet bij mij hoor.
Ik vergeet het telkens


Een boek op de grond, naast een bed. Max Lucado's: een hart als Jezus. Kent iemand het? Zulke boekjes zwerven van kamer tot kamer omdat ze geleend of gepakt worden. 

Boeken, wat houd ik van boeken
Boek van Max Lucado koop ik vaak bij de kringloop.
Daar zijn ze niet zo duur.


Als een na laatste plaathhe nog wat sieraden. Mijn lievelingskleur, aqua. De kralenketting daarachter wordt eigenlijk door niemand hier gedragen. Niet door mij, ook niet door mijn dochter. 

Keertje gekregen ofzo.
Ik vind parels niet mooi.


Een pot vol scharen en een zandloper. Die moet ik opruimen. Hetstaat lelijk, zo boven op de kast. Enfin, iedereen heeft z'n eigen rommelhoekjes. De zandloper hoorde bij een spel. Maar wordt nu vaak gebruikt bij het tandenpoetsen.

Lieve groetjes!