Ik kreeg een kneusje (en redde hem)

Sommige planten hebben schoonheidsfoutjes. Of staan te lang in de schappen.  Andere planten hebben een mindere kwaliteit gekregen door het vervoer naar de winkel. Ze worden kneusjes genoemd en vaak belanden ze in de vuilcontainer.

Kalanchoe (in bloei)

Vorige maand ging ik naar de winkel om terra-cotta bloempotten te kopen en toen ik af wilde rekenen zag ik een pracht van een kalanchoe staan. De bloemen leken wel miniatuur roosjes. “Wow!” verzuchtte ik, “wat een mooie!” 

U mag hem meenemen

De caissière keek me aan en glimlachte. “U mag hem meenemen als u hem zo mooi vindt. Wij kunnen hem niet meer verkopen omdat hij te ver heen is." Even later fietste ik blij naar huis en wat denk je? De Kalanchoe heeft 4 weken staan shinen op mijn tuintafel. Nu verliest hij zijn bloemen maar ik vind hem nog steeds mooi met z'n glanzende bladeren.

Dat een plant te ver heen kan zijn en dat we niet het geduld hebt om te wachten op een volgende bloeiperiode. Lijkt dat niet op de manier waarop we met anderen omgaan. Of met bepaalde situaties. Of met onszelf...

Ik een kneusje?

Ik vond mezelf vroeger een kneusje. Maar God leerde me geloven dat ik waardevol ben en dat Hij Zijn kinderen nooit weggooit. Mij dus ook niet. Ik ben kostbaar in Zijn oog en geliefd. Hij zorgt voor me in ieder seizoen van mijn leven. Op Zijn tijd zal ik zeker bloeien. 

Daarom verliezen wij de moed niet; integendeel, ook al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd. Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, brengt in ons een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg. Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet; want de dingen die men ziet, zijn tijdelijk, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig. 2 Korinthiërs 4:16

Ik heb Jezus. Zijn dood betekent dat als God naar mij kijkt, Hij Zijn prachtige kind ziet. Bron: Tim Keller, Romeinen 1-7

Blije plantmama

Met veel plezier deel ik aan het eind van mijn bericht een foto van nieuwe knopje aan mijn kalanchoe! Hierboven dus. Dit kneusje gaat voor de tweede keer bloeien. En dat feit maakte me tot een blije plantmama. 

🍀 Geef kneusjes een tweede leven!

🍀 Plant gevonden (serieus, ik vond een plant)

🍀 Deel een quote over plantjes, groeien, seizoenen

🍀 Gooi jij wel eens een plant weg?

Linked to: Sweet Tea & Friends August Link Up

Als Hij zegt: wees niet bang

Het stoffige zand wolkte omhoog terwijl ik liep. 

Zo droog was het op de heide!

Onder de beuk
Ik wilde pauzeren onder de beuk maar er zat al iemand en daarom bleef ik een beetje dralen en schoot wat plaatjes. Een foto van het zandpad, een foto van mijn voeten, een foto van een bloem. Yes, de man stond op! Hij stopte zijn boek in de rugzak en liep weer verder. Kon ik toch nog even zitten.

Koffiepauze (met emaille beker)
Ik had een fijne koffiepauze op mijn lievelingsplek met een prachtig uitzicht over de Utrechtse Heuvelrug. De wolken dreven pluizig en wit voorbij en ik kon zo ver kijken die morgen! Helemaal tot Verwegistan. Ik pakte mijn telefoon en las de meditatie van die dag, via de Truth For Live App.

Uit mijn dagboek
12 mei

Ik las iets moois via de app en dat wil ik onthouden. Het ging over Jacob. God riep hem weg uit zijn land. Hij moest naar Egypte toe.  

Genesis 46:2 Jakob! Jakob! En hij zei: Zie, hier ben ik. En Hij zei: Ik ben God, de God van uw vader; wees niet bevreesd om naar Egypte te trekken ... Ik zal met u meetrekken naar Egypte.

De kern heb ik onthouden. In eigen woorden: "Onverwachts kan het anders gaan. Een deur die sluit, een deur die opengaat. Maar Hij zegt: wees niet bang om te gaan want Ik ga mee. Een weg door een donkere vallei kan een goede weg kan zijn.

Einde dagboekcitaat

Natuur ver weg (23 mei)

Nu is het anderhalve week verder. Ik kreeg kaakpijn en een kuurtje. Moe ben ik daarvan. Er komt niets van het wandelen terecht want elke stap die ik zet, is gevoelig. De natuur ver weg maar ik koester de woorden die ik terugvond. Die bewaar ik in mijn hart voor als ik het nodig heb.

Als Hij zegt: wees niet bevreesd om deze weg te gaan,

wees dan moedig en sta op. Hij gaat mee.

Nog steeds zegeningen (24 mei)

Weer een dag verder. Ik las terug wat ik gisteren schreef en heb wat dingen geschrapt (en toegevoegd). Vandaag sluit af met een zinnetje dat me raakte, uit de blog van Gayl Wright. Ze zegt: "In onze beproevingen hebben we nog steeds zegeningen."

Natuur dichtbij

Ik mijmer over de zegeningen van deze nieuwe dag en tussen de buien (ja, regen!) geniet ik van de natuur dichtbij: mijn plantjes in de vensterbank, de rozen bij de voordeur, de konijnenpootvaren van mijn zoon die toch weer uitloopt. Ik ben benieuwd hoe het met jouw ging deze week.

🎧 Danai singing: it is well with my soul

🌺 Wat groeit er in jouw tuintje (vensterbank)

WAT HOUD IK VAN MIJN PLANTJES

"Doe je nog wel wat met je plantjes?" vroeg mijn man.

Zie ik het moois nog wel?

Ik zat gelijk rechtop in mijn tuinstoel. Dat vroeg ik mezelf ook al af. Zie ik dat moois nog wel of loop ik er in mijn somberheid aan voorbij? 

Wat houd ik van mijn planten

Begin vorige week schreef een stukje over mijn planten, als reactie op die vraag aan mezelf

Instagram 

16 september

Mijn potplanthoek gaan de herfst in. Wat houd ik van deze planten. Ik kocht ze, kweekte ze, verzorgde ze, snoeide ze, plukte ze.

1. Mijn rudbeckia. Zo mooi. Zonder water verliest hij al zijn mooiigheid. Water, water!
2. Mijn bijna lievelingsplant met paarse bloemen: Nieuw-Nederlandse aster heet hij.
3. Mijn aar-ereprijs. Aan het einde van de bloeiperiode moet ik de bloemtakken snoeien. Aaah zielig.
4. Mijn oude geranium. Deze heeft grotere pot nodig. Rode geraniums betekenen "je bent altijd in mijn gedachten"; roze betekenen "ik ben blij bij je te zijn".
5. Mijn schildzaad. Ruikt zoeter dan honing.

Maar God houdt nog meer van mij

Met dit berichtje nog vers in mijn geheugen vertelde ik mijn man dat ik echt van mijn planten hield en er mee bezig was. Ik denk dat ik een kwartier aan het woord was. Super enthousiast natuurlijk 😊 Toen ik later eens langs mijn potplanten liep dacht ik opnieuw: wat houd ik van mijn plantjes. 

🌸 ... maar mijn liefdevolle Vader in de hemel houdt nog meer van mij.

Gods liefde is ...

Zijn liefde is dieper en rijker. Stabieler. 

Niet afhankelijk van Zijn humeur.

Perfect.

Sombere dagen

Alleen ervaar ik Zijn liefde niet altijd. Dat komt door mijn sombere dagen. Dan heb ik geen zin om op te staan. Dan ben ik bang om van het geloof af te vallen. Ik stap op de fiets en rijd een eindje om. Dat is goed. Ik voel de wind langs mijn wangen. Ik leef. Dit ben ik, met somberheid en al. Mag het er zijn? Liever niet. Maar nu het er zo voor staat mag het er zijn. Ik geef mijn emoties de ruimte. Ik negeer ze niet meer. En ja, het voelt rot. Ondanks dat zing ik. 

Ik zing me er doorheen.

... ik weet, in Wien ’k geloofd heb,

En ben verzekerd: mijn Heer is machtig,

Dat Hij het pand, Hem toevertrouwd,

Tot dien dag bewaart voor mij.

Ik val niet uit Zijn hand 

Toen ik een keer open was over mijn gevoelens schreef iemand me:

Als ik het niet kan voelen denk ik altijd: ik val niet uit Zijn hand. Nooit. Wat er ook gebeurt, wat ik ook denk of doe. Het is namelijk niet van mijn gevoelens/gedrag/gedachten afhankelijk. Hij blijft altijd dezelfde.

Worstelen achter de schermen
Ze zou deze bemoediging niet geschreven als ik niet eerlijk durfde te zijn over mijn gevoelens. Hoe ik daarmee worstel achter de schermen.

Sterk en dapper

Durf jij eerlijk te zijn? De eerste stap kost je het meest. 

Het is geen afgang. Het is sterk en dapper.

WAAR IK NU BEN

Het schemerige bos ontwaakt; groener dan groen in allerlei tinten. Ik ruik de herfst maar de zomer houdt het nog even vol.

Het licht is gekomen

De lichtstralen van de zon stromen door de openingen in het bladerdak het bos binnen. Wat een mooiigheid.

Op de boomstam dansen zonnevlekken. Ik zie ook een boomwortel, met mos. De zon schijnt er op; kust hem wakker. Goedemorgen, het is weer dag. Het is licht is gekomen.

Even zitten op een mooie plek

Ik wandel en ik blijf me verwonderen over al het moois op deze vroege morgen. Na een half uur kom ik aan bij een plek waar het zo mooi is dat ik er even wil gaan zitten. Ik pak mijn zitmatje en leg het op een boomstronk.

Uit mijn wandeldagboek

3-9-2021

Zelfs de haartjes van het mos hebben een gouden puntje. De zon schuift van de ene naaldboom naar de ander. Ik blijf nog even zitten om naar de zonneharpen te kijken. Ik zoek naar balans. Ik ben geen blij ei deze week. Ik zit niet lekker in mijn vel. Een paar dagen terug maakte ik een nieuw plan voor een nieuwe seizoen maar het lukt me niet om eraan te werken. Daar voel ik gefrustreerd over. Ik vind mezelf vooral een slappeling. 

Maar...

Maar..  

... nu ik hier zit met al dat moois voor mijn neus, glijdt de stress van me af. De lichtstralen van de zon die door gaten in het bladerdak naar binnen komen, showen me wat mijn hemelse Vader doet. Hij reikt omlaag naar waar ik nu ben. Juist op de plek waar ik eigenlijk niet wil zijn. Hij komt naar mij toe met Zijn genade en liefde. Dat Hij zo is maakt me uitbundig blij. 

Jezus Christus is de straal van Gods Vaderliefde; door Hem reikt de liefde van de Vader naar omlaag en raakt zij me aan.

Hij wil je ontmoeten (waar je nu bent)

Het is goed zoals het is. Mijn doelen stel ik bij. Het maakt mij rustig, midden in de chaos. 

🍁 Hoe gaat het met jou, zo aan de start van de herfst?

🍁 Doe ook mee met  blog hop week 37 via de Mama Blogs Lijst (iedereen mag meedoen)

🍁 Mijn fotoblog gaat de herfst in. Geniet van mijn Frozen Moments

BOODSCHAP OP STEEN (in het bos)

Ik loop door het bos en ik ben niet in mijn hum. 

Ik zeg: "heb ik al niet genoeg sores aan mijn hoofd?"   

Gele bloemen in het bos

De brandnetels staan manshoog en ik zie een struik met gele bloemetjes. Ik dwing mezelf om er een foto van te maken. Hoe krijg ik dat ene bloemetje scherp? Daarna loop ik weer verder. Bij de omgewaaide boom sla ik linksaf. Deze boom ligt er al sinds een voorjaarsstorm van 2020 en in de herfst kreeg hij oortjes. 

• Ik heb er een foto van: echt Judasoor.  

De naam "echt Judasoor" komt uit een verhaal over de Bijbelse figuur Judas Iskariot. Hij hing zich op aan een boom nadat hij Jezus verraden had en ik vind het een vervelend verhaal. Niet leuk om er nu aan te denken. 

Zon in het bos

Daar is de zon.

Blijf schijnen, please.

Blijf schijnen.

De varens zijn hoger dan mezelf en zo intens groen. Ik ben dol op varens. Ik balanceer op mijn tenen en schiet de ene foto na de andere. Slow down, zeg ik tegen mezelf, neem er lekker de tijd voor. Dat doe ik en als ik klaar ben met fotograferen loop ik door naar mijn favoriete plek.

Kijk diep in de natuur, en dan zul je alles beter begrijpen. Albert Einstein

Alles beter begrijpen?

Albert Einstein was een slimmerik; hij keek diep in de natuur en kon daardoor alles beter begrijpen. Ik heb dat niet zo. Ik begrijp veel dingen niet. Ik bid ik, ik klaag, ik zoek, ik huil.  

Zoveel kleine en grote zorgen. 

Steen in het bos

Aan het einde van mijn wandeling vind ik een met de hand beschilderde steen. Het is een topper want er staat boodschap op die me raakt:

“All the flowers of all the tomorrows are in the seeds of today”. 

Ik schiet een paar plaatjes van de steen en stop hem daarna  diep weg in de zak van mijn bodywarmer. Het ritsje trek ik helemaal dicht want deze steen wilde ik niet verliezen. 

Uit mijn dagboek

8 juli

Ik googelde vanmiddag naar wat andere mensen over de boodschap op mijn steen zeggen. Op tuinblog vond ik onderstaand citaat:

Cheryl Parker: 

Het is als mijn bloementuin; als ik niet zaai en plant, zal ik niet de schoonheid oogsten van de bloemen waarover ik droom. Zo ook in het leven: om groei en bloemen te zien, moet je klein beginnen door zaadjes te planten. Het begint klein en het heeft verzorging, liefde, zorg, zon en regen nodig.

Op een andere site las ik deze les:

"Elk zaadje heeft zijn eigen tijd nodig om te groeien. Het juiste moment om te zaaien is nu. We zouden kunnen wachten tot morgen, maar voor sommigen komt die tijd nooit."

Open deur

De wandeling van 7 juli veranderde mijn omstandigheden niet maar wel mijn zicht. Het zette de deur op een kier naar een ander perspectief:

Het is nu tijd om te zaaien. Alle bloemen van morgen, zitten in de zaden van vandaag!

Ik zet vandaag een kleine stap.

Ik zaai. Jij ook?

🎧 Don Moen: God will make a way

OMHOOG DIE HAND (van geloof)

Het was mistig die morgen in het bos. Hoe verder ik liep, hoe mistiger werd. Niet dat ik dat erg vond want ik had er op gerekend omdat de weerman het al zei. Hij vertelde erbij dat de mist spoedig op zou lossen en het een mooie dag zou worden. Ik vertrouwde hem op zijn woord. 

Blijft de mist hangen?

Mijn voetstappen klonken gedempt. Ik wandelde een uur en genoot uitbundig van al die kleine natuurdetails om me heen maar op een gegeven moment dacht ik: zou de weerman het mis hebben? Blijft de mist de hele dag hangen? 

Uit mijn dagboek

 28 mei

Ik liep zeker een uur door het bos terwijl het erg mistig was. Dat heeft zijn eigen charme. Ik heb er van genoten. Ik lette tijdens het wandelen op de kleine details. Een slak at van een varen, een spin zat heel mooi in een web vol met druppeltjes. Daar maakte ik foto's van met mijn mobiel. 

• Meer foto's: mist in zon in het bos.

Dwars door de mist heen

16 juni

Nu ik vandaag over deze wandeling schrijf  - in een bloedhete kamer -  denk ik opeens terug aan een ander bericht over "mist". Ik zoek het even op en kopieer er iets eruit:

Billy Graham maakte een moeilijke periode door en schreef een brief aan zijn moeder dat hij God niet ervaarde. Zij schreef terug:

Jongen, het komt heel vaak voor dat God Zich terugtrekt. Dat doet Hij om jouw geloof te beproeven. Hij wil dat je ook in de duisternis op Hem vertrouwt. Dus, mijn zoon, steek in geloof je hand omhoog, dwars door de mist heen dan zul je ontdekken dat Zijn hand daar is.

Zon en nevel

De weerman had toch gelijk. Ik liep vanuit de mist zo het zonlicht in. Dat was een speciale ervaring: voor me één en al zonnegoud en achter me de mistige wereld.

Ik dacht aan Psalm 119

U bent bij mij! 

U redt mij uit gevaren. 

Uw woord geeft uitzicht op het morgenrood. 

U zult mijn nevel zeker op doen klaren.

Ik steek mijn hand omhoog

Omhoog dan die hand, dwars door de laaghangende mistflarden heen. Want Zijn hand is daar. Hij grijpt me vast en geeft me uitzicht op het morgenrood.

🎧 He Will Hold Me Fast (lievelingshymne)

LES VAN DE BOOM (2)

Ik liep langs een boom met een oranje streep op zijn stam en ik wist gelijk: deze boom beleeft zijn laatste lente. Hij stond niet zo mooi rechtop. Hij had een lelijke stam. Maar terwijl de andere bomen helemaal kaal waren leek deze boom wel licht te geven. Betoverend spel van zonnestralen op de frisgroene blaadjes. 

Lichtgevende boom

Ik maakte een paar foto's van de boom. Lijkt het niet net of hij licht geeft? Ik vond dat zo speciaal! Het was geweldig om te zien. 

Uit mijn dagboek:

26 april

De boom die ik vanmorgen zag stond niet meer zo mooi rechtop en zijn bast voelde bobbelig aan. Misschien heeft hij een ziekte. Maar ik zag wel frisgroene blaadjes aan zijn takken en dat terwijl alle andere bomen nog kaal waren. Ik dacht aan Psalm 92: “Zij zullen in de ouderdom nog vrucht dragen, fris en groen zullen zij zijn om te verkondigen dat de HEERE waarachtig is; Hij is mijn rots en in Hem is geen onrecht."

Een bloeiende christen is een groeiende christen. Hij heeft een hechte relatie met God en groeit daardoor in genade en in de kennis van onze Heer en Heiland Jezus Christus; hij wordt steeds meer overvloedig zowel in de actieve als passieve vruchten van de Geest. 

Please, geen oude mopperpot

Lieve Heere, laat me mooi oud worden. Laat me vruchten voor U voortbrengen en niet verdorren in mijn geloof. Geen oude mopperpot maar iemand die licht geeft. Waar dan ook. Wanneer dan ook.

Veilig in Gods hand

Ik bekijk mijn foto's nog eens goed en ik bedenk: als mijn leven als een boom is, dan is mijn boom in Gods hand. Het einde van mijn leven wordt niet bepaald door het scherpe bijl van het lot; maar door de hand van liefde. Ik zal geen moment voor mijn tijd sterven. Ik ben ook niet bang dat Hij me hier te lang laat staan.

Mijn gebed tot de God van mijn leven:

In Uw hand beveel ik mijn geest;

U hebt mij verlost, HEERE, 

getrouwe God!

Stilletjes hoop ik dat de boom nog niet gekapt is. Dat hij de wandelaars fijne schaduw mag geven op warme zomerdagen. Beter dat hij in de herfst gekapt wordt. Of in de winter.

Staat hij er nog?

Ik zal de volgende keer kijken of hij er nog staat. Ik hoop het. Dan maak ik een foto. Beloofd is beloofd.

--

🎧 Meine Zeit steht in deinen Händen
🌲  Les van de boom (deel 1)

🥾 Deze wandeling op mijn fotoblog

VERGEET MIJ NIET (ik denk aan God)

De zon schijnt volop en ik wandel door het bos. Alles ziet er vrolijk uit. Het blauw van de lucht schemert tussen de boomtoppen door. De zon staat nog laag en schijnt in mijn rug. Ik zie mijn schaduw voor me uit lopen. Dat is altijd zo'n leuk gezicht. 

Ik zwaai uitbundig naar mezelf.

En schiet foto's van mijn schaduw.

 

Mensen met een rechte rug

Aan weerskanten van mijn pad staan hoge Douglas sparren. Ik kijk ernaar in het voorbij lopen en denk: dat zijn gelovigen waarbij alles voor de wind gaat. Mensen met een rechte rug en wortels stevig in de Goede Aarde. Het is een prachtgalerij. God zegent hen in alles. 

Ik word kleiner

Ik vergelijk mezelf met elke boom die ik tegenkom. Ik geef ze een naam: dat is die... en dat is die... en met dat ik het doe voel me kleiner worden. Onbeduidend. Als een schaduw, die voorbij gaat. 

Mijn bankje

Daar is mijn bankje onder de beuk. Ik ga er zitten en drink wat water uit mijn flesje. Wat heerlijk om hier te zijn. Ik luister naar de wind in de takken boven mijn hoofd en ik hoor ook een vink en een merel. Als ik mijn flesje half leeg heb stop ik hem terug in het vakje van mijn rugzak en pak ik mijn telefoon. Tijd voor de meditatie van de dag. 

Ik lees:

 

Waarom vergeet je Hem, Die jou nooit vergat. Waarom vergeet je Hem, Die zijn bloed vergoot, die je liefhad tot in de dood. Waarom behandel je Hem als een reiziger die maar één nachtje bij je doorbrengt. Soms wordt je overweldigd door nare dingen en vergeet je Hem, terwijl je je oog op Hem zou moeten richten. Je bewaart het giftige onkruid en laat de Roos van Saron verwelken. Laten we hemelse vergeet-mij-nietje verzamelen; laten we Hem, onze liefste vasthouden! Heel vrij naar C.H. Spurgeon

 

De zon in mijn gezicht

Ik mediteer erover tot het tijd is om op te staan. Op de terugweg schijnt de zon in mijn gezicht. Daar zijn de hoge bomen weer maar ik vind dat ze er nu heel anders uitzien. Ze hebben hier en daar butsen en builen en afgebroken takken. Eén is zelfs half ontworteld en leunt sterk op zijn buurman. Volmaakte mensen bestaan niet. Volmaakte gelovigen ook niet.

Ik denk aan God

Ik denk aan mijn God: wie Hij is, wat Hij zegt. Dat Hij met iedere gelovige Zijn eigen weg gaat. Dat het goed is zoals het is. Zijn woorden vormen mijn hemelse vergeet-me-nietjes. Ik deel  er een drie die voor mij belangrijk zijn.

3 Bijbelteksten om te herinneren

Johannes 8:12 Ik ben het Licht der wereld; wie Mij volgt, zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar zal het licht van het leven hebben. Niet mijn schaduw volgen, niet vergelijken, niet focussen op anderen. Me koesteren in Zijn licht en met Hem wandelen, waar de weg dan ook heen gaat.

Romeinen 5:1 Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Heere Jezus Christus. Door Hem hebben wij ook de toegang verkregen door het geloof tot deze genade waarin wij staan. Prijs Zijn naam. Door Hem hebben wij vrede met God. Of ik het voel of niet, ik sta in deze genade en heb toegang tot God als mijn eeuwige Vader, die mij intens liefheeft (ook als ik struikel, duikel). Zo'n Vader te hebben!

Johannes 21:22 Wat gaat het u aan? Volgt u Mij. De bemoediging en vrijheid wanneer ik Jezus dat hoor zeggen tegen al mijn gespannen vergelijkingen: “Wat gaat het jou aan? Volgt jij mij!”

Vergeet-me-nietje

Ik dacht nog wel vluchtig: wat zou het leuk zijn als ik nu een echt vergeet-me-nietje vond in het bos. En ik vond er eentje. Niet in het bos maar langs de parkeerplaats en die plak ik in deze blog: ter herinnering. Bloemetjes fotograferen is best moeilijk. Heel vaak moet ik foto's weggooien omdat ze wazig zijn. Deze is de beste.

FORGET-ME-NOT

When to the flowers

so beautiful the Father gave a name, 

Back came a little blue-eyed one 

(All timidly it came); 

And standing at its Father's feet 

and gazing in His face,

It said, in low and trembling tone 

and with a modest grace, 

"Dear God, the name Thou gavest me, 

Alas I have forgot!" 

Kindly the Father looked him down 

and said: "Forget-me-not." 

Emily Bruce Roelofson

VIER JE GELOOF (juist nu)

Uit mijn dagboek

20 april

Mist sluiert tussen de donkere boomstammen en de zon probeert er doorheen te komen. Adembenemend. Niet verder wandelen nu. Midden op het bospad sta ik stil. Ik vergaap me aan al dat moois. Voordat ik verder ga schiet ik op mijn gemakje wat foto's.

🌞 Meer plaatjes: Gouden uur

Normaal begin ik pas na 2 kilometer te genieten van mijn wandeling maar vandaag dwaal ik vanaf het begin al van zonneharp naar zonneharp en kan ik mijn geluk niet op.

• Wandelen: Goed voor lichaam én geest (gewoon een goed artikel)

God is ook aanwezig als...

Vorige week had ik een gesprekje met iemand over mijn blog; de combinatie wandelen & geloof. Hij vroeg of ik altijd spirituele lessen trok uit de natuur en ik zei dat het niet zo was en ik vertelde dat ik de eerste twee kilometer so wie so waardeloos vond omdat ik door behoorlijke portie zieligheid heen moet bijten. Toen zei hij: 

"God is ook aanwezig tijdens de kilometers dat je Hem niet ervaart."

Daar denk ik aan nu ik onder de hoge bomen loop. Dat God aanwezig was op die stukken van mijn levensweg die ik beneden peil vond. Waardeloos. En dat Hij er ook nu bij is in coronatijd. Misschien wel juist nu. Incognito. Herken ik Hem als Hij zo met mij meeloopt? Ik denk erover na terwijl ik verder wandel. Dat God niet loslaat wat Zijn hand begonnen is.

Kleine oase

Ik ontdek een pad dat ik niet eerder zag. Het leidt me naar een prachtig stuk bos. Enthousiast leg ik mijn zitmatje op een boomstronk neer. Even zitten en genieten. Het mos aan mijn voeten glanst in het zonlicht. Hier wil ik nog eens terug komen, denk ik enthousiast. Een kleine oase. Kosbaar!

Uit mijn dagboek

28 april

Ik heb mijn favoriete plekje teruggevonden, diep in het bos. Er is een miniwatertje. Er kwam een vogeltje badderen en de druppels spatten in het rond. Toen het weggevlogen was deed ik mijn ogen dicht en genoot ik van de rust die deze plek ademt. De wind suisde door de toppen hoge naaldbomen. Het was zo fijn.

Vier je geloof

Daarna dronk ik wat uit met waterflesje en las ik een korte meditatie (Truth For Life). Ik nam er gewoon de tijd voor. De dingen die me raakten schrijf ik op, om niet te vergeten:

Als je het gevoel van de aanwezigheid van de Heiland bent kwijtgeraakt en je Hem zoekt, denk dan aan deze beloften:

• “Keer terug naar Mij . . . dan zal ik naar jou terugkeren.”
• “Voor een klein ogenblik heb Ik jullie verlaten, maar in grote barmhartigheid zal Ik jullie bijeenbrengen.”

Vier je geloof op Gods eigen Woord, en wat je dan ook bang maakt, breng het naar de Bank van het Geloof met deze notitie van je Vader: "Denk aan het woord aan uw dienaar, waarop u mij hoop hebt gegeven.” (Psalm 119:49)

 

Ga naar de Belover 
Spurgeon zegt dat wat je specifieke nood ook is, je zeker een belofte in de Bijbel zult vinden die ermee verband houdt. Ook beloftes voor de kilometers dat je niet genieten kan. Van niks.

Bent je vermoeid en zwak omdat je weg ruw is? Hier is de belofte: "Hij geeft de vermoeiden kracht." Als je zo'n belofte leest, breng die dan terug naar de grote Belover en vraag Hem om Zijn eigen woord te vervullen. Bron: Claiming Gods Promises

Ik stond op van de boomstronk en maakte een korte  natuurvideo gemaakt om te delen met Esther van Wonder van Woorden. En met mijn man. En hier op mijn blog. 

God’s love is steadfast,

it is firm and unyielding

it’s constant and resolute

for it is unwavering.

God’s love never changes,

it’s unflinching and unmovable

it is undeterred and dead set

for it is unshakable.

God’s love is relentless,

it is decisive and unfailing

it is unfaltering and steady

for it is unchanging.

God’s love is fervent,

it’s passionate and untiring

it is sincere and relentless

for it is unwearying.

God’s love is steadfast,

it is devoted and dedicated

it is focused and committed

it can never be exaggerated!

Deborah Ann Belka

🎧 Be not afraid

ER KOMT NOG ZOVEEL MOOIS AAN

Dat knisperende geluid van sneeuw onder mijn schoenen! Soms sta ik even stil om mijn telefoon te pakken. Als ik dan weer ga lopen maak ik een video van mijn voetstappen in de sneeuw. Geweldig!  

Sneeuw in het bos
Zwaar buigen de takken van de naaldbomen naar beneden onder hun dikke vracht. Ik kijk er vol verwondering naar. Is dit echt? Ja dit is echt. Soms zak ik diep weg in de sneeuw maar dankzij mijn gaiters blijf ik warm en droog.

Hoe verder ik het bos in ga, hoe ongerepter de sneeuw is. Hoe stiller ook. Dat heb ik nodig. 

Vrouw met hond

Vlakbij Elst kom ik een mevrouw tegen met een hond. Ik vraag of de hond het leuk vindt in de sneeuw en dat blijkt zo te zijn. Volgens haar is het echt een hond die van de winter houdt. Dat dacht ik. "Is het een husky?" vraag ik. Niet dus. Als ik het goed onthouden heb was het een Japanse Akita. 

Zij loopt weer door. Ik ook. In tegengestelde richting.

Ik zie een stukje blauw in de lucht. Joepie misschien gaat de zon schijnen! Ik klim over een paar omgewaaide bomen heen en dankzij mijn stokken bewaar ik mijn evenwicht. Zo kom ik al hikend bij favoriete plekje onder de beuk! Ik schreef er al eerder over bankje:

❄️ De les van de eenvoud

❄️ Aarzelen in de regen

Bankje in de sneeuw

Hier wil ik uitrusten en thee drinken. Het bankje is gedeeltelijk droog maar leg er toch mijn zitmatje bovenop. Vanaf hier maak ik een paar foto's van mijn uitzicht en van het bankje en de blauwe wandelstokken, die zo mooi afsteken tegen de sneeuw. Daarna ga ik zitten en drink ik mijn thee. Die is lekker warm.

Dat dit kan.

Dat ik hier ben.

Ik zie het als een voorrecht.

Daar is de zon! 

Ik word er helemaal blij van. Sneeuw is mooi maar als de zon erop schijnt lijkt het of er allemaal diamantjes op liggen. Het zijn kleine wondertjes die schitteren in allerlei kleuren. Rood, geel, groen, blauw... 

Nu even niks doen. 

Alleen maar zitten.

En genieten. 

Ik dank mijn God voor dit natuurmoment. 

Spirituele winterperiode

Als ik weer opsta bedenk dat mijn eigen winterperiode veilig en heel vast ligt in de handen van mijn God. Hij kan er iets moois van maken. Hij kan voor een geestelijke groei zorgen, stilletjes onder het koude sneeuwdek van mijn beproevingen. Glinsteringen van genade strooit Hij uit in de vrieskou. Als Hij (verrassend) Zijn licht erover laat vallen zie ik ze. Het zijn er zoveel meer dan ik dacht.

Ik las deze week iets goed over ons spirituele winterseizoen:

If you want to experience a deep sense of joy, you must embrace the winter seasons of life. You don't have to enjoy the trial nor should you pursue suffering as some kind of false martyrdom. We can see winter for what it is: a temporary seasons of formation, we'll not only endure, we'll experience growth when harvest comes. The beautiful thing about living in Chicago is that winter isn't forever. Around the end of March and beginning of April, green shoots rise up in the barren soil, flowers begin to bloom, trees show signs of life. It's a reminder that in every season, God is faithful, that not every winter lasts forever. Finding Joy in Winter

 

Ik sta op en wandel verder. De zon maakt alles prachtig om heen. 

 

Er komt nog veel moois aan

In de verte zie ik een vrouw. Ze zwaait naar me met een stapel papieren. Dat blijkt een uitgeprinte routebeschrijving te zijn, waar we samen naar kijken. Ze is verdwaald en oppert dat het misschien beter is om terug gaan naar de parkeerplaats, maar daar ben ik het niet mee eens. ''Niet teruggaan,' zeg ik. 'Je zit goed en er komt nog zoveel moois aan.' Ik wijs achter me naar de plek waar ik vandaan kom. 'Daar is een uitkijkpunt en staat een bankje. Je kunt er heerlijk uitrusten in het zonnetje.' 

Dat knisperende geluid van sneeuw onder je schoenen?

Je kunt het horen in de twee korte video's.

Beste deel komt nog!

Pas later besefte ik de dubbel boodschap in mijn woorden: er komt nog veel moois aan. Corrie ten Boom zei ooit dat we ons leven op de troostrijke beloften van God moeten bouwen. Hij zal alle dingen laten medewerken ten goede voor hen die Hem liefhebben. Het beste deel komt nog!

🎧  Ik wil U danken

🌞 Als de zon weer gaat schijnen (fietstochtje)

STRALEN VAN GODS VADERLIEFDE

Zonneharpen in het bos? Ik hou ervan! Ze zijn majestueus. Ik weet nog dat toen ik ze voor het eerst zag ik helemaal verwonderd was. Ik dacht dat ze gefotoshopt werden op foto's. Nu weet ik beter.

📸 Zo fotografeer je zonneharpen

Gouden momentjes

Op koude ochtenden heb je er de meeste kans op en dan neem ik mijn fotocamera mee zodat ik al die gouden momentjes later kan delen met mijn man.

Tijdens mijn wandelingen door het bos ben ik het vooral bezig met het wandelen zelf. Ik moet opletten waar ik loop. Soms is het nat en glad. Ondanks dat zijn er vaak kleine dingen die me aan God doen denken. Zoals die zonneharpen bijvoorbeeld.

Citaat C.S. Lewis

Any patch of sunlight in a wood will show you something about the sun which you could never get from reading books on astronomy. These pure and spontaneous pleasures are ‘patches of Godlight’ in the woods of our experience.

Soms vallen dingen samen. Ik ben opnieuw begonnen in een boek van John Owen en vorige week las ik een paar zinnen over de liefde van God de Vader. Het paste zo perfect bij de zonneharpen die ik de laatste tijd gezien heb. 

Citaat John Owen

Zoals wij door Christus tot de liefde van de Vader komen, zo komt de liefde van de Vader door Christus tot ons. Het licht van de zon bereikt ons door haar stralen. De stralen maken dat wij de zon zien en met de stralen raakt de zon ons aan. Jezus Christus is de straal van Gods Vaderliefde; door Hem reikt de liefde van de Vader naar omlaag en raakt zij ons aan.

Als ik op een dag weer van die mooie zonnestralen zie... zal ik denken aan Jezus Christus, de straal van Gods Vaderliefde. 

Hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard, dat God Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezonden heeft, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden (1 Johannes 4:9,10).

↬ Update: Deze blog verscheen voor het eerst op mijn andere blog

ALS DE ZON WEER GAAT SCHIJNEN

Dat ik echt mijn ding! Ik check de tijd, spring op mijn fiets en rijd naar het natuurgebied hier vlakbij om de zonsopkomst te bewonderen.

Ik schreef erover op mijn Instagram:

Een half uurtje de tijd nemen om naar de zonsopkomst kijken. Ik realiseerde me dat er zoveel verzen over licht en zon in de Bijbel staan. Vandaag dacht ik vooral aan deze tekst: licht is gezaaid voor de rechtvaardige. En aan: gezegend wie komt in de Naam van de HEERE. Wij zegenen U vanuit het huis van de HEERE. De HEERE is God. Hij heeft ons Licht gegeven.

Ik herinner me een ander fietsritje in december.

Uit mijn dagboek:

Het was een koude morgen. De zon wierp haar donkerrode stralen over het bevroren landschap. En ik was daar... in the middle of nowhere. Links van me bewogen de rietstengels zachtjes heen en weer. Ik keek ernaar en repeteerde:

Het geknakte riet zal Hij niet verbreken, de uitdovende vlaspit zal Hij niet uitblussen. 

Wat voelde ik me intens verdrietig door die tekst. Ik keek nog eens opzij naar het riet en bad tot God:

U die gezegd heeft dat U het geknakte riet niet verbreken zal ...  waarom word ik dan wèl geknakt. Hoor ik niet meer bij U? Heeft U me verlaten? Help me. Doe wat. Herstel mij. Kom alstublieft mijn ongelovigheid te hulp. Hoe kan ik U liefhebben als ik zo aangevochten wordt. Mijn lamp dooft uit!

Ik fietste weer verder. Het zonlicht streek warm over het wit bevroren fietspad voor mijn neus. Naarmate de zon hoger klom aan de hemel werd het lichter en verdwenen de schaduwen. Die week leerde ik deze tekst uit mijn:

Het pad van rechtvaardigen is als een schijnend licht, dat gaandeweg helderder gaat schijnen tot het volledig dag is geworden (Spreuken 4:18). 

Mijn pad dan? Helemaal geen licht. Eén en al donkerheid: geloofstwijfel

Knipperend tegen het zonlicht bad ik:

Als Uw Woord waarheid is, vervul dan die belofte Heere. Vervul Uw eigen woord. Verlos me van twijfel. Laat mijn pad als een schijnend licht worden, dat gaandeweg helderder gaat schijnen. Neem mijn ongeloof  alstublieft weg. Bewijs me dat U bent die U bent. Ik geloof. Ik geloof er dwars tegen in. U bent mijn Koning en mijn God.

Ik sloeg af en reed over een hobbelig pad dat me langs de schapen voerde. "Hé schapen!" riep ik, "is dat lekker: bevroren gras? Wie is jullie herder eigenlijk? Horen jullie bij die gindse boerderij?" Een van de schapen draaide zich om en keek naar me. Dat vond ik leuk. Ik stapte af en zette de schapen op de foto.

Dat was het moment dat me iets te binnen schoot wat Jezus zei: "Ik ben de goede Herder en Ik ken de Mijnen en word door de Mijnen gekend."  Mijn geloofstwijfel verdween als sneeuw voor de zon en kwam die week niet meer terug.

Jezus is mijn Messias. Hij is mijn Heere en mijn God. Hij kent mij en ik ken Hem.

Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij. En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken. Mijn Vader, Die hen aan Mij gegeven heeft, is meer dan allen, en niemand kan hen uit de hand van Mijn Vader rukken. Ik en de Vader zijn Eén. Johannes 10:27-30

• Bekijk HIER de andere foto's van dit fietsritje. 

↬ Update: Deze blog verscheen voor het eerst op mijn andere blog