Dit is vandaag. En je hoeft maar één ding te doen...

Ik wist toen nog van niets.

Vanmiddag vond ik een half afgemaakte blog terug, geschreven op een koude winterdag in januari. Gewoon een stukje over kou, wandelen en mezelf weer naar buiten krijgen.

Maar nu lees ik die woorden terug met alles wat daarna kwam.

Het was winter.

27 januari

Ik koos ervoor om toch te gaan wandelen. Het was waterkoud. Op de fiets droeg ik mijn bivakmuts (boevenmuts, haha) met daarover nog een gewone muts. Alles om die vervelende voorhoofdspijn maar voor te zijn.

Onderweg naar het bos besloot ik naar het meertje te gaan. Misschien was het bevroren. Dat vond ik vorig jaar zo mooi. Maar toen ik aankwam, was het meertje weg. Huil, huil. Alleen in het midden lag nog een smalle strook water met ijs erop. Daaromheen: natuurgraven. Het stukje bos was veranderd in een natuurbegraafplaats. Een prachtige plek. Maar ik moest wel even schakelen.

Dus liep ik gauw weg een ander stuk bos in met mijn hoofd vol gedachten over mijn eigen mensjes die ergens anders  liggen begraven... Hoe lang was ik er al niet geweest. Ik voelde me schuldig. Ik zou...

Bibberkoud wandelde ik richting de Elsterkop. Ik wilde maar één ding: koffie onder mijn boom. Toen ik daar zat, haalde ik een paar keer diep adem en probeerde de sombere schuld-gedachten van me af te schudden. Ik tuurde naar de jonge berken langs de rand van de hei die zacht heen en weer bewogen in de wind. 

Als je stilzit op een boomstronk krijg je het kouder, nog kouder, koudst. Gelukkig warmde de koffie me van binnen op. En om mezelf wat op te vrolijken, soort van, opende ik het dagboekstukje van die dag op mijn telefoon.[1] Het ging over Jesaja 42:

“Een geknakt riet zal Hij niet verbreken, en een smeulende vlaspit zal Hij niet uitblussen.”

Alistair Begg schrijft dat Jezus juist mensen opraapt die door anderen zijn afgeschreven. Dat Hij een smeulende pit niet uitblaast, maar opnieuw laat opvlammen. En dat we allemaal, op de een of andere manier, geknakte rietstengels en smeulende lonten zijn.

Jezus is zachtmoedig, teder en vriendelijk. Mensen die door anderen worden afgeschreven, wil Hij juist gebruiken.

Misschien denk je dat je beste tijd achter je ligt. Dat je nog maar een zwak vlammetje bent. Maar Jezus blaast zo'n smeulende pit niet uit. Hij wakkert haar juist weer aan.

We zijn uiteindelijk allemaal geknakte rietstengels en smeulende vlaspitten. Juist als we dat erkennen, leren we Zijn zachtheid kennen.

Nu is het juli.

Ik kijk vanuit mijn schrijfkamer uit over de daken heen. Een merel zingt. Wolken drijven voorbij. En ik lees die onaffe blog terug.

Wat ik denk?

Op 27 januari wist ik nog niet dat ik in maart mijn memoir zou loslaten... en dat ik daar toch om zou rouwen. Ook wist ik niet dat mijn schoonmoeder in de zomer zou overlijden. Dat onze vakantie in het water zou vallen daardoor. Ik had geen flauw idee welke deuren dicht zouden gaan en welke open. Gelukkig maar... ik zou constant bezorgd en zenuwachtig geweest zijn. Jij dan?

Zo blij dat we maar één seizoen tegelijk hoeven te leven. Dit is vandaag. En je hoeft maar één ding te doen: er zijn

Terugkijkend raakt niet eens de wandeling me het meest, maar dat ene zinnetje:

“Een smeulende vlaspit zal Hij niet uitblussen.”

Dat ik dat las op 27 januari. En dat het me nu, in een tijd van rouw, opnieuw de dag door helpt. 

He’ll never quench the smoking flax,

But raise it to a flame;

The bruisèd reed He never breaks,

Nor scorns the meanest name.

[1] He came for bruised reeds

Linked to Sweet Tea & Friends July Link Party

Ik ben haar niet vergeten

Ik schreef dit vorig jaar
Nu deel ik het.

Uit mijn dagboek
april 2025

Het duurt allemaal zo lang: hartfilmpjes, de cardioloog, wachten op uitslagen. En nu een uitslag die niet geruststelt: een hartritmestoornis. Niet in het hart zelf, maar in de aansturing... de signalen vanuit mijn hersenen komen niet goed door.

Vandaag moest ik opnieuw bloedprikken. Heb ik zo'n hekel aan. Maar het ging snel dit keer. Toen ik klaar was dacht ik: Ik wil het bos zien. Dat is maar vijf minuten fietsen.

Bij het bos zette ik mijn fiets op de oude parkeerplaats. Take a deep breath. Wat heerlijk! Al dat lentegroen. En die vogels. Ze hielden niet op met fluiten.

Ik sloeg dat ene paadje in, dat ik zo goed ken en probeerde mijn lichaam een beetje te negeren...  slappe benen, rare hartslag. Dizzy.

Toen hoorde ik opeens achter me een stem achter me. “Mooi hè, zo in het bos?”

Ik schrok en draaide me om. Het was een vrouw,  net zo lang als ik, met een heleboel vlechtjes. “Geloof je in de Schepper van dit alles?” vroeg ze.

Pfff... even schakelen. Ik zat nog helemaal in mijn lichaam.
“Ja,” zei ik, “Ik ben een volgeling van Jezus, de Messias.”

“Ik ook,” zei ze meteen. “Bijna niemand zegt dat zo. Waarom jij wel?”

We liepen onder de hoge naaldbomen. De zachte bosbodem dempte onze voetstappen en binnen no time zaten we midden in een mooi gesprek

Ik vertelde hoe het ineens minder met me ging eind maart. Hoe ik zomaar mijn evenwicht kwijtraakte — helemaal. Niet meer weten hoe je moet staan. Dat we toch op vakantie gingen. Over die twee dagen koorts, zonder griep of pijn. De moeheid die bleef hangen.

 Dat ik mijn leven moest aanpassen aan een lichaam dat niet meer vanzelf meewerkte. De douchekruk. De steunkousen die niets deden. En ja… ook gewoon verdriet.

Zij vertelde haar verhaal. Over wat zij had meegemaakt. Over levend verlies in haar gezin. We herkenden dingen bij elkaar. We benoemden de pijn zonder die kleiner te maken, maar spraken ook over wat het met je doet… wat je leert, soms tegen wil en dank.

Bij de parkeerplaats, bij mijn fiets, bleef ze staan.
“Mag ik voor je bidden?” vroeg ze.

Ik knikte.

Ze legde haar hand op mijn schouder en bad. Voor rust. Voor mijn duizeligheid — dat die maar helemaal mocht verdwijnen. Voor onze gezinnen.

 Daarna gingen we ieder onze eigen weg.

Toen ik het thuis vertelde zei mijn zoon: “Dat was een knipoog van God.”

Ja, 2025 was een moeilijk jaar voor mij.
Vooral lichamelijk.

Als je lichaam niet meewerkt, kom je stil te staan. Mijn wereld werd kleiner. Mensen weten vaak niet goed wat ze moeten doen als jij niet meer kunt geven wat je eerder wel gaf.

Ik ben die vrouw uit het bos nooit vergeten 🙏
Soms bid ik voor haar.

Na een jaar klopt mijn hart weer meer in de maat. Ik ben minder moe.
En ik leer leven met wat er is.

Met wat ik heb.
Met wie ik ben.

Geliefd.
Kostbaar.

Nog steeds een volgeling van Jezus.

---

Ik schreef eerder al eens over een ontmoeting in het bos, in 2022.
Die blogpost heet Mag het winteren.

Achter de wolken schijnt de zon

Tweede dag van onze vakantie.
Geen zon vandaag, maar een bewolkte dag.

Ik liep een stukje door het bos en klom omhoog naar het bankje op de heuvel.
Daar ging ik zitten. Gewoon, heel bewust, even zitten. Niks doen. 

Om me heen kijken,
Luisteren naar al die bosgeluiden

Ik hoorde vogels fluiten: hier een meesje, daar een vink. In de verte hamerde een specht ritmisch tegen een boomstam. Daar, boven op de heuvel, las ik, vlak voordat ik verder wandelde, een stukje dat me raakte. 

Ik deel het hieronder:

Gods zorg voor Zijn kinderen is als de zon: ze is er altijd. Zelfs wanneer wolken haar verbergen. Ook als je door een moeilijke tijd gaat, je lichaam moeilijk doet, of als je het gewoon even niet ziet zitten. Dan nog.

Mijn gevoel is soms net een stuiterbal: up, down, up, down.
Maar als ik down ben, betekent dat niet automatisch dat God met de noorderzon vertrokken is. Alleen dat er even wolken voor zitten die het zicht op Hem belemmeren.

Ik las verder:

“Geloof de leugen van verlatenheid niet die je gevoelens je kunnen influisteren. Rust in Gods troostende antwoord aan Zijn volk toen het dacht vergeten te zijn:
‘Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind van haar schoot? Zelfs al zouden zij het vergeten, Ík zal u niet vergeten. Zie, Ik heb u in mijn handpalmen gegrift; uw muren staan voortdurend voor Mij.’
(Jesaja 49:15–16)”

 

Toen stond ik weer op van mijn bankje en wandelde verder.

De zon brak niet echt door.

⛈️🌈☔️

Maar ik zag veel moois.
De natuur ontwaakt.
Het wordt lente.

---

PS: de bovenste foto is vorig jaar genomen, op hetzelfde bankje.

Fiets er niet aan voorbij

Toen ik naar het bos fietste, zag ik zonneharpen. Prachtig!
Zal ik even stilstaan, dacht ik. Kijken? Het bewonderen…

Het vastleggen?

Nee, doorfietsen.
In het bos zou ik vast nog mooiere zien tijdens mijn wandeling.

Niet dus.

In het bos was het gewoon… bos.
Mooi, ja. 

Maar die stralen van net... die waren er niet meer.

Later dacht ik eraan terug.
Zo’n moment dat je iets mooi ziet 

... en er toch niet bij stilstaat.

Volgende keer, zei ik tegen mezelf,
dan ontvang ik het moois op het moment dat het er is.

En fiets ik er niet meer aan voorbij. 

Hoeveel leven schuilt er in een verdorde bloem?

De bruine bladeren knisperen onder mijn voeten. Nazomer hangt in de lucht: warme aarde, een vleugje braam. Verderop klinkt het protest van een merel, luid en scherp. Voor hem dreigt er onraad. Voor mij niet.

Kijk daar... vingerhoedskruid!
Hoog en slank, een beetje wiebelend in de wind.

Een plant vol geheimen

Hoog en slank, een beetje wiebelend in de wind. Ik buig me er naar toe. De meeste bloemen zien er verschrompeld uit; de kelkjes treurig langs de steel. Ze ritselen zacht.

Maar ik weet dat ze helemaal niet zielig zijn. Ze dragen LEVEN! In elke verdorde bloem zitten honderden zaadjes. Sommige vallen vlak bij de moederplant, andere zweven met een windvlaag mee naar onbekende plekken. Vaak hebben ze eerst een koude winter nodig om te ontkiemen. En soms blijven ze jarenlang in de grond verborgen – tot wel tien jaar – voordat ze eindelijk tevoorschijn komen.

Ja is jammer dat ze verwelken, maar zo vind ik ze ook mooi!

Zaaien in het leven

13 augustus

Nu zit ik achter mijn laptop. Het is 2 dagen later. Ik denk aan het zaaien in mijn eigen leven: met woorden, met de grote en kleine dingen die ik deed, met het scheppen van gouden momenten, met mijn gebeden. Niet alles kwam op. Maar soms bloeide er iets uit een zaadje waarvan ik het totaal niet verwachtte. Verrassend!

Als het donker voelt van binnen, twijfel ik of er ooit nog iets zal bloeien van wat ik zaaide. Juist in mijn midlife-jaren merk ik hoe die vragen kunnen wroeten vanbinnen: was het genoeg, draagt het vrucht, komt er nog iets van op? Ik pieker erover. Soms huil om de imperfecte manier van mijn zaaien. Dan ga ik ermee naar mijn Hemelse Vader toe en vertel Hem alles. Hij kent mij. Is is mijn Helper. Degene die mijn hoofd optilt. Die mij hoort.

Wat schreef ik toen?

Ik herinner me dat ik eerder over het bos schreef in combinatie met zaaien. Even zoeken… ja, in juli 2021 schreef ik:

"Alle bloemen van morgen, zitten in de zaden van vandaag."

Toen vond ik dat geweldig en schreef enthousiast die blog. Nu voelt het dieper. De wetenschap dat sommige bloemen jaren nodig hebben om te groeien. En dat sommige zaadjes pas opkomen na mijn leven, op plekken waar ik nooit zal komen – maar waar God ze wél ziet. Misschien is dat wel de les van mijn levensfase: leren vertrouwen dat niet alles nú zichtbaar hoeft te zijn, dat er ook vrucht kan komen voorbij mijn eigen horizon.

Lees die oude blog: Boodschap op een steen (2021)

Roze volhouders

Om op mijn wandeling terug te komen: ik liep verder over het smalle pad. En als je er oog voor hebt, zie je ze overal – de dorre staken vingerhoedskruid. En toen ineens: eentje met nog twee bloemen! Met een paar stappen stond ik ernaast. Ik moest glimlachen. Het was net alsof de rest van de plant zei: “Wij zijn klaar,” en deze twee riepen: “Nou, wij nog lang niet!”

"Doe je best," zei ik, "wat heerlijk dat jullie nog bloeien". 

Zaadjes die nog wachten

Onze zaadjes. Onze gebeden. Soms lijkt het alsof alles wat je ooit gezaaid hebt, verdwenen is. Opgegeten, verstrooid door de wind. Je ziet er niets meer van terug. Ik huil daar soms om. Maar juist in de doodsheid van de aarde, klinkt Gods belofte: “Ik zal u de jaren vergoeden die de zwermsprinkhaan heeft opgegeten” (Joël 2:25). Dan kijk ik weg van wat is, naar Hem toe.

Wat voor ons verloren lijkt, kan Hij bewaren. Wat diep verborgen ligt, kan Hij tevoorschijn roepen. Op Zijn tijd, op Zijn plek. 

Een slowmotion video, zie je de zaadjes vallen?

En zo stapte ik verder over het bospaadje, met die vroege herfstbladeren onder mijn voeten. Elk zaadje ligt veilig in Zijn hand. Ook de zaadjes die jij allang vergeten bent.

🌸Hoeveel zaden kan 1 plant (met meerdere bloemen) per bloeiseizoen produceren?
🌱Zaai jij weleens iets in je tuin of in een pot op je balkon – kwam er echt iets op?

--

Deze blog is n.a.v. mijn wandeling van 7 augustus. Op Strava schreef ik erbij: "Er is altijd muziek tussen de bomen – maar je hart moet stil zijn om haar te horen."

Linked to: Sweet Tea & Friend's september 2025 Link Up

Tussen Hei & Hemel

Vanmorgen zat ik op de Elsterkop.[1] Onder een beuk (mijn beuk noem ik hem), op een boomstronk. De hei vóór me gloeide in roze en paars, omrand door zomers groen. Daarboven een strakblauwe lucht, helder en fris, met in de verte een dunne sluier wit. Een zacht briesje streek langs mijn wangen.

Uitpuffen

Na een een klimmetje de heuvel op bleef ik daar zitten. Even uitpuffen, water drinken, van me afkijken. Ik haalde mijn telefoon te voorschijn om een meditatie te lezen. 

Een meditatie die bleef hangen

Daar, onder de beuk, las ik over hoe we soms terugkijken en denken: Vroeger was het beter. Spiritueel, tussen God en mij. Maar de schrijver zei: blijf daar niet in hangen. Ga ermee naar de hemelse Arts en vertel Hem wat er is gebeurd; belijd je fouten, of zeg gewoon dat je je ver weg voelt. Verneder je onder Zijn krachtige hand. Dat is niet jezelf omlaagpraten, maar je hart openleggen bij Degene die altijd wil helpen en zo graag vergeeft.

Bidden

Daar, in die stilte, bad ik. Ik vertelde Hem over mijn worsteling met social media. En ik besefte: het zijn niet alleen de voor de hand liggende afleidingen die je bij God (en bij familie en vrienden) vandaan trekken. Zelfs goede dingen... natuur delen, Bijbelstudies plaatsen, reageren op anderen... nemen soms veel te veel ruimte in. Het is zo moeilijk om het te winnen van iets dat speciaal gemaakt is om je aandacht vast te houden.

Ik vroeg Hem om mij door Zijn Geest vrij te maken, mijn enkels vast te maken zodat ik niet wankel (beeldspraak uit Psalm 18), en me te helpen dicht bij Hem te wandelen, zelfs in de late uurtjes van de dag. Als ik moe ben, is de verleiding om te scrollen het grootst. Ik heb Zijn hulp echt nodig. 

😅 Hoe ga jij hiermee om als christen? Of als niet-christen. Hoe stop jij jezelf? Tips altijd welkom.

Hij is groter...

Ik bleef nog even zitten om te genieten van de paarse hei. Na het stukje lezen, erover mediteren, bidden leek alles nòg mooier. Het groen dieper. Het blauw helderder. De hei voller van kleur. In mijn dagboek schreef ik:

Op deze plek ben ik gewoon een natuurliefhebber. Maar ik weet ook dit: Degene met wie ik wandel is sterker dan alles wat mij bij Hem probeert weg te trekken. Hij die in mij is, is groter dan hij die in de wereld is (1 Johannes 4:4). Met ‘wandelen’ bedoel ik mijn leven samen met Jezus — stap voor stap, vertrouwend op Hem.

Ik stopte mijn spulletjes in mijn tas en liep de heuvel af. Wat een heerlijke wandeling. Zoveel moois gezien onderweg. Daarover later  - woensdag denk ik - meer op mijn fotoblog

---

* Ik las deze meditatie: Truth For Life. of Spurgeon voor Iedere Morgen

[1] De Elsterkop is een natuurlijke heuveltop (ongeveer 62,5) in mijn regio, ideaal voor wat frisse lucht, heide-uitzichten en boswandelingen.

Zoals een eik bloeit

Het verborgen begin van iets groots 🌿

Er ligt een hellinkje voor me. Niet steil, maar vandaag voelt alles zwaar.
Ik blijf even staan, onderaan het pad.

Naast me staat een eik.
Gewoon een boom — ik loop er vaak langs.
Maar nu ik stilsta, zie ik iets.

Tussen de blaadjes, aan een tak die laag hangt, zit iets kleins.
Ik buig iets naar voren, pak mijn telefoon en zoom in.

Zijn dat... bloemen?

Nooit eerder gezien.
Zo klein dat je ze makkelijk mist.
Maar ze zijn er echt.

Wist je dat de bloei van de eik bijna niemand opvalt? De piepkleine vrouwelijke bloemetjes verschijnen slechts een paar dagen per jaar. 

Geen kleurenspektakel, geen geur voor de bijtjes.
Alleen wie goed kijkt, ziet het begin van iets groots.
De wind moet precies op tijd het stuifmeel van de mannelijke katjes brengen.
Vaak gebeurt dat ook.

Wonderlijk Gemaakt 🌿

Hoe wonderlijk eenvoudig.
Hoe schitterend precies.

In mijn leven gaat het vaak precies zo.
Geen opvallende verandering.
Geen woorden die alles ineens helder maken.
Alleen een stille aanraking van de Geest.
Een fluistering van hoop.
Iets kleins.

God kent het werk dat Hij in mij begon.
Hij laat het groeien.
En Hij komt te hulp op de momenten dat ik Hem het hardst nodig heb.

Adem de natuur in —
als dit al zo mooi is,
hoeveel mooier de Maker!

O Lord, You’re beautiful,
Your face is all I seek.
For when Your eyes are on this child,
Your grace abounds to me.

O Lord, please light the fire
That once burned bright and clear.
Replace the lamp of my first love,
That burns with holy fear.

Ik ben genoeg uitgerust.
Ik loop door, de helling op, naar de andere boom — halverwege.
Dat is de plek waar ik straks mijn koffie zal drinken
en een paar woorden in mijn dagboek schrijf.

~ * ~ * ~ * ~

😍Meer over deze boom? Klik op: Deze boom

PS: De foto’s van die eik heb ik helaas weggegooid. Maar bij de oude eik naast ons huis zag ik ook iets roods — bloemetjes òff vruchtbeginsels, ik weet het niet precies. Maar mooi is het wel. De twee blaadjesfoto's zijn dus van die eik.

Ooit een eik zien bloeien? 

Een ochtend in maart

Vanmorgen stond ik om 7 uur in het bos. De zon klom langzaam omhoog tussen de bomen, en ik klom mee — een heuvel op.

Niet alleen letterlijk.
Ook een beetje uit een dalletje van moedeloosheid.

Bij de kleine heide ging ik zitten.

Het was zó stil, zó mooi.
De vogels floten hoog in de oude beuk.
Tussen de wortels bloeiden de narcissen.
Eindelijk open… wat mooi.

Daar las ik een meditatie van Spurgeon.
Op mijn bankje.

Wat me raakte:

❄️ Soms voelt je hart als winter
☀️ Maar als de Heere het voorjaar brengt, komt er weer leven
🌸 Zoals een krokus opkomt uit koude grond, zo kan ook je hart weer bloeien
🕊️ De Heilige Geest vernieuwt, verlevendigt, herstelt.

“De bloemen worden gezien in het land, de zangtijd genaakt, en de stem van de tortelduif wordt gehoord in ons land.” – Hooglied 2:12

Spurgeon sloot af met een gebed.
Ik bad zijn woorden mee.

Maar thuis maakte ik er een iets breder gebed van, voor iedereen met winter in het hart:

Gebed

O Heere,

nog steeds geen lentetijd in mijn hart.

Ik ben moe.

Moe van zoveel.

Wilt U een einde maken aan mijn winter?

Laat het alstublieft weer lente worden in mijn hart.

Kom, Heilige Geest,

vernieuw mijn ziel.

Verlevendig mij.

Laat me bloeien voor U.

In Jezus’ naam,

Amen.

De zon komt op, maakt de morgen wakker

Ik had mijn wekker op 7:15 gezet, vol goede bedoelingen. Dan sta ik morgenochtend op tijd bij de Groene Grens om de zonsopgang te zien, dacht ik.

Ha, dat ging dus echt niet vanzelf vanmorgen: ik at mijn havermout, trok vlug een wollen muts met pompon over mijn slordige haar en volgens mij stond de afdruk van mijn kussen nog op mijn wang. -5°C. Waarom vond ik dit een goed idee?

Ik fietste naar de Groene Grens en zette mijn fiets tegen een boom. Daarna strompelde ik over het pad — met bevroren moddervoren — naar het veld erachter. Ik kwam er precies op tijd aan onm het te zien: diep, warm rood vloeide over de horizon, als opgloeiende sintels die de hemel in vuur en vlam zetten. 

Eerst zag ik maar een stukje van de zon, daarna helemaal, zo mooi rood. De kou beet nog steeds in mijn wangen en mijn vingertoppen tintelen... maar ik dacht er even niet aan. Ik schoot foto's en verbaasde me erover dat de zon zo snel omhoog klom en van kleur veranderde. Ook de lucht, die werd stralend blauw.

Hieronder een foto op een plek anderhalve kilometer verwijderd van de vorige twee plaatjes.

Thuis warmde ik mijn verkleumde handen aan een dampende latte. Daarna deelde ik wat foto's op Insta. Ik vond een stukje van Spurgeon erbij—hij kan zo prachtig schrijven over de natuur. Ik deel dat citaat ook hier.

Misschien vindt iemand het mooi. Misschien alleen ik. 

Hoe dan ook, de zon kwam op. ☀️✨

Citaat C.H. Spurgeon

 "Maar voor u die Mijn Naam vreest, zal de Zon der gerechtigheid opgaan, en onder Zijn vleugels zal genezing zijn; en u zult naar buiten gaan en dartelen als kalveren uit de stal."
— Maleachi 4:2

🌞 Je kunt niet te diep gezonken zijn, je kunt niet te onwaardig zijn; de oneindige barmhartigheid van God, als het oneindige licht van de zon, kan jou bereiken.

🌑 "Ach, ik ben duister." Maar welke nacht was ooit te donker voor de zon om haar in dag te veranderen?
❄️ "Ach, ik ben koud." Maar welk ijsblok was ooit te koud voor de zon om het te doen smelten? Welke winter was ooit te streng voor de zon om hem in zomer te veranderen?

🔥 Geef jezelf over, jij ijsklomp, geef je over aan de zon, en zij zal je doen smelten. 🌿 Geef jezelf over, jij dode en verdorde tak, aan die dierbare zonnestraal die nu op je wacht om je te kussen, en zij zal leven in je wekken en je verwarmen, totdat je beladen zult zijn met rijke vruchten, tot lof en eer van de Zon der gerechtigheid, die over je is opgegaan.

Bron: The Rising Sun, Charles Haddon Spurgeon

 

😃 Voel je de kou als je naar de foto hierboven kijkt?

---

🌅 Niet in Nederland? Hoe laat is jouw zonsopgang morgen?
🌇 Kijk jij weleens bewust naar de zonsondergang op je vrije dag

Ik val NIET uit Zijn hand

Wat een prachtige ochtend! Ik maakte een lange, rustige wandeling. Het bos lag gehuld in mist, en ik genoot ervan. Niet alleen ik, ook anderen (zie foto hieronder).

Mist maakt de wereld zacht en mysterieus, maar tegelijk kan het ook verwarrend zijn. Net als in het echt leven. MIJN leven.

 

Als ik door de bomen het bos niet meer zie, voel het alsof ik de weg kwijt ben. 😅 Maar dat is niet zo. 

Wanneer ik in geloof omhoog kijk, zie ik door genade een andere werkelijkheid: die van mijn liefdevolle Hemelse Vader. Ik val niet uit Zijn hand. Ik val ECHT NIET uit Zijn hand. 

Corrie ten Boom:

"Faith is like radar that sees through the fog. By God’s grace, we see by faith the reality of things at a distance that the human eye cannot see."

 

Waar ik de weg kwijt raak, is God niet in paniek. Mijn Hemelse Vader ziet alles, Hij leidt stap voor stap. Ik val NIET uit Zijn hand.

👀 "Want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen." – 2 Korintiërs 5:7

👀 "Laat ons nu met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt, de ogen gericht houdend op Jezus, de overste Leidsman en volleinder van het geloof." – Hebreeën 12:1-2

Nog een keer: ik val NIET uit Zijn hand!

Mijn zorgen liet ik in het bos

Uit mijn dagboek

17 juni

Ik ging. Vandaag wel. Ik voel me een paar dagen niet lekker: keelpijn, hoofdpijn en zo traag als een slak 🐌

Jaap stuurde me naar het bos en zei: neem alle tijd. Dat deed ik maar ik vond er eerst NIKS aan. Pas na 2 km begon ik dingen te zien. Nu ben ik weer thuis en mijn zorgen liet ik in het bos (nou… is dat zo?). Maar heb ik in iedergeval weer een beetje meer zin in de dag.

🌟 Ik deel een citaat

God houdt ervan om Zijn kracht uit te gieten in lege vaten. Hij geeft Zijn kracht niet aan de sterken, maar “Hij geeft kracht aan de moeden,” en hoe meer vermoeid je bent, hoe meer ruimte er is voor Zijn kracht. Vertrouw op Hem. Als je zo belast bent dat je niet kunt staan, leun dan op Hem. Hoe meer je leunt, hoe meer Hij je lief zal hebben (met Zijn liefde zal omringen). Hij vindt vreugde in het helpen van Zijn kinderen. “Hij geeft kracht aan de moeden. C.H. Spurgeon

Een foto als reminder: God is voor eeuwig trouw

Uit mijn dagboek

16 mei 2024

Op het puntje van elke grasspriet fonkelde een dauwdruppel. Ik stond er even naar te kijken en dacht: zo is het… iedere gelovige (in Christus) krijgt zijn eigen dauwdruppel.

Mijn hemelse Vader slaat me echt niet over, al denk ik soms van wel. Hij is voor eeuwig trouw. Trouw aan Zijn Israël. Maar ook aan gelovigen uit de volken, die in Hem geloven. Dus nam ik een foto als reminder. In het echt zag het er veel mooier uit

Jeremia: 

“Het is de goedertierenheid van de HEERE dat wij niet omgekomen zijn, dat Zijn barmhartigheid niet opgehouden is! Nieuw zijn ze, elke morgen; groot is Uw trouw! Mijn deel is de HEERE, zegt mijn ziel, daarom zal ik op Hem hopen.”

Maar God houdt me vast

Uit mijn dagboek

 18 april 2024

Getroffen door de bliksem, geveld door de storm. Boem, daar lag hij. Maar hij leeft nog, bruist nog en ik zag nieuwe blaadjes aan zijn “afgehouwen tronk”. 

Profetie van Jesaja

Nu ik dit opschrijf denk ik aan de profetie van Jesaja over de Messias: “Want er zal een Rijsje voortkomen uit de afgehouwen tronk van Isai, en een Scheut uit zijn wortelen zal Vrucht voortbrengen.”

Wow, die boom leeft!

Maar daar dacht ik gisteren niet aan. Ik dacht: wow, die boom leeft gewoon door terwijl hij op de grond ligt. Ik bekeek de boom beter en zag dat hij voor een kwart nog vastzat aan de stronk. 

Daarom leef ik

Ik ben die boom… maar kijk God houdt me vast. Daarom leef ik, geloof ik, hoop ik en heb ik lief. Ik kan me zwak voelen, geveld, onzeker, verslagen, doods, nalatig, wanhopig. Maar ik heb een God die nooit loslaat wat Zijn hand begon. En ik op mijn beurt klem me vast aan Wie Hij is.

Sta maar weer op. Is Hij niet de opstanding en het leven? Hij zegt: Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, en een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft je dat?

Ja , ik geloof

Ja, Heere, ik geloof dat U de Christus bent, de Zoon van God, Die in de wereld komen zou.

❤️

Because He lives,

I can face tomorrow.

Because He lives,

my fear is gone.

Because I know,

He holds the future.

And life is worth the living,

just because He lives.

Silent Walking door Bijna-Paradijs

29 april
Dit las ik gisteravond voor aan mijn man:

De nieuwste trend Op TikTok heet silent walking: een wandeling waarbij je geen podcast luistert, geen muziek, echt niets. Alleen jij en de geluiden van buiten ... Voor iedereen die geboren is voor de eeuwwisseling, is dat gewoon een wandeling. [1]

Ik voel me nu en beetje trendy, haha, want ik doe aan silent walking

Geen zwijn te zien

Vanmorgen ging ik weer op pad. Ik noem mezelf geen "silent walker" maar een slenteraar. Na een weekje vakantie op de Veluwe voelde het zo fijn om weer in mijn eigen bos rond te lopen. Hier hoef ik niet steeds op mijn hoede te zijn voor wilde zwijnenwant die kom je gewoon niet tegen.

Lekker slenteren
De laatste maand had ik niet echt veel rust in mijn hoofd tijdens als wandelen. Ik wilde op tijd zijn voor dit, of voor dat. Gisteren zei ik tegen Jaap: ik ga gewoon weer lekker slenteren. Dat deed ik. En ik schoot foto's van wat ik mooi vond.

De stam van een boom
Mosjes op een boomstronk

Van mijn dictafoon 

(dit sprak ik in)

De zon schijnt. Ik kijk omhoog langs de boomtoppen en naar de prachtig blauwe lucht. De vogeltjes fluiten. Lange draden van spinnenwebben glinsteren tussen de bomen. De mugjes lijken wel van goud in het licht van de zon, ze dansen vlak boven de bosbodem. Wat een mooie morgen. Aah, ik hoor een ambulance in de verte, niet leuk maar de vogels fluiten gewoon door, ze raken niet in de war. Ik wel, ik weet weer: er is geen paradijs maar wel prachtige plekjes in het bos: een bijna-paradijs

Rode beuken
Tot mijn verrassing staan de rode beuken nu helemaal in blad. Ik heb al een paar keer gekeken, maar steeds waren ze nog niet rood of scheen de zon niet. Nu wel. 

💓Kijk hoe mooi.

Foto van boomtoppen
Ik zag vanmorgen ook beuken, die iets minder rood leken en ook de groene beuk. Toen ik midden op het pad stond schoot ik een plaatje met mijn telefoon omhoog naar de toppen van de bomen om het verschil in kleur vast te leggen. Dit maakt me zo blij.

Verschillende kleuren rood

Ik weet niet zeker of de boom met de groene blaadjes een beuk is. Het kan ook een eik zijn maar je ziet in ieder geval het verschil tussen vlammend rood en minder vlammend rood.

Brandalarm

En toen was het gedaan met mijn rust want ik zag een melding op mijn telefoon: brandalarm op zolder en ik stond midden in het bos. Mijn hart ging tekeer en ik wilde dat ik vleugels had om naar huis te vliegen. Toen stopte de melding. Mijn zoon appte: no stress, niets aan het handje. Mijn hartslag daalde weer maar de echte rust vanbinnen, dat paradijselijke gevoel kwam niet terug. 

Ik schoot nog wel wat foto's van wandelaars met honden. Die vind ik altijd fotogeniek.

Silent Walking & Overprikkeling

Het stukje dat ik voorlas over "Silent Walking", waar ik het aan het begin van mijn blog over had, komt uit een artikel over overprikkeling. Het sloot krachtig af, ik zeg het in mijn eigen woorden:

Je hunkert naar die beloftes van online shops, reizen, retreats (en Silent Walks), maar ze kunnen die belofte nooit waarmaken. Want ze beloven rust, ontspanning, een nieuwe, vrije, gelukkige versie van jezelf. Maar er is maar één die je dat echt kan geven. Alleen jijzelf kunt op de rem trappen als je stresssysteem overbelast is. Je moet bewust keuzes maken.

Ik kom fris terug

Mijn keuze om twee keer per week te wandelen is geen magische oplossing, toch doet het wel iets. Jaap zegt altijd dat ik frisser terugkom. Geen monkey mind meer. [2]

Het raakte me natuurlijk als christen, dat er stond dat er maar één is, die je rust, een nieuwe, vrije, gelukkige versie van jezelf kan geven. De auteur bedoelde iemand anders dan God, maar ik dacht wel aan mijn God. Hij heeft een unieke weg uitgevonden om mij een nieuwe, vrije en gelukkige versie van mezelf te geven. Hij belooft innerlijke rust: geen zen-toestand, maar een schone lei voor je ziel, diep in je innerlijk. Mijn God vergeeft. Ik voel me zo vol blijheid als ik aan Hem denk, die mij ooit op zal nemen in het echte Paradijs. Ik heb al een stukje paradijs in mijn hart als voorschot.

Ik blijf slenteren

Ik lees dit artikel serieus, serieus genoeg om dat boek te bestellen dat ze aanraden: "Van Stress naar Veerkracht." Maar hé, terwijl ik dat boek afwacht, blijf ik gewoon lekker slenteren, een beetje rondsstruinen... sssst, silent walking! 

Inmiddel is het mei en heb ik het boek binnen. Het is een goed boek. Ik lees er telkens kleine stukjes in. Warm aanbevolen!

💚 Wandel jij ook zonder koptelefoon?

[1] Flow magazine 4-2024

[2] Monkey mind: een hoofd vol zit met allerlei drukke gedachten die maar niet willen stoppen.

Linked to: Sweet Tea & Friends May 2024 Link Up en de Huisvlijt Link Party

Waarom ik zo van madeliefjes houd

Het regende. Ik trok mijn groene bosjas aan en pakt de rugtas van het haakje. Als het regent heb je minder pollen en kan je wandelen zonder niesbuien. Zoveel bloemen dat ik zag! Ze riepen allemaal: joehoe... het is lente, het is lente

Het madeliefje!

Ik wil de lentebloemen niet in een kwaad daglicht zetten vandaag, maar er is een bloemetje dat al in de winter tevoorschijn piept en dat is het madeliefje. Daar hou ik het meest van. Ik weet nog dat ik op een koude morgen naar het veldje fietste, waar ik ze had zien staan... en sjonge wat een pech, de madeliefjes hielden hun blaadjes stijf dicht vanwege de regen.

Madeliefjes op begraafplaats
Gelukkig zag ik op een andere dag madeliefjes die wel echt stonden te stralen met hun gele hartjes omhoog naar de zon. Kijk hoe mooi... en dat op een begraafplaats.

Madeliefjes worden roze door anthocyaan, een rode kleurstof in de plant. Hoe roze ze zijn, hangt af van de grond en hoeveel zonlicht ze krijgen.

Ik houd van madeliefjes omdat...

Madeliefjes raken me omdat ik er iets moois over las in het boekje Bloemen langs de Weg:

Madeliefjes zijn wel de gewoonste van alle wilde bloemen. Ze worden vertrapt onder onze voeten, we gaan er overheen met de grasmaaier en toch komen ze weer te voorschijn met fier opgerichte kopjes. Ze openen zich voor het licht en bespikkelen onze gazons als late sneeuwvlokken. Maar omdat ze zo gewoon zijn worden ze zelden gewaardeerd.

Wat ben ik vaak geholpen en gezegend door zulke gewone mensen. Mensen waar nooit een boek over wordt geschreven, ze komen niet voor de radio en niet voor de televisie. Maar ze zijn onmisbaar voor onze samenleving. Denk daar maar aan op het moment dat u zich net zo gewoon voelt als een madeliefje.

Jezus zei: "Worden niet twee mussen verkocht voor een duit? En niet één daarvan zal er aarde vallen zonder uw Vader. En de haren van je hoofd zijn ook allemaal geteld. Weest dan niet bevreesd: jullie gaan vele mussen te boven."

Hemelse Vader, dank U wel dat wij als Uw geliefde kinderen altijd door U gezien worden, ook al gaan andere mensen aan ons voorbij

Andere lentebloemen
Wacht...  de bloemen die ik vandaag zag waren ook mooi! De gele dovenetel, katjes aan de berk, bloemkruikjes van de bosbes, roze bloem van prachtframboos, een paardenbloem, de zuurbes, look-zonder-look langs het pad en de eerste pinksterbloem. Je moet er soms naar zoeken, of er die voor bukken maar wat is het leuk om al die bloemen weer te zien.

Ik maakte er een collage van

Voor altijd in mijn hart

Allemaal mooie bloemen maar het madeliefje vind ik het allermooist. Voor altijd in mijn hart.

Take me to the verdant meadow and delightful pasture—where each blade of grass bears the touch of God, nurturing its growth; and every minuscule daisy gazes upward with its tiny eye, whispering, "God resides within me, coursing through my sap, and unfurling my petite petals." C.H. Spurgeon

🌼 Welke bloem is speciaal voor jou?

Gelinkt aan de Huivlijt Linkparty

Lente waar je het niet verwacht 🌷

Als je er bent, ruik je het meteen. Ik stond op een modderig pad midden in het bos, en snoof de geur op als een konijntje tussen het gras. Ruik jij het ook? Steek je neus buiten de deur, nu!

De geur van de lente!

Ik rook de lente en haar geur zweefde subtiel tussen de bomen. O wat hou ik van het voorjaar; de periode waarin de wereld lijkt te herleven, de zonnestralen de natuur uit haar winterslaap wakker maakt

🌷 Het is bijna, bijna lente.

Vogels in het bos

Ik spotte drie koolmezen die van tak naar tak sprongen. Toen ik mijn camera pakte tjilpten ze: sorry mevrouw, we hebben het razend druk met onze nestbouw, poseren zit er niet in! Direct vlogen ze dieper het bos in. Ondertussen zong aan de andere kant van het pad een roodborstje zijn klaterende liedje om zijn territorium af te bakenen. Hij bleef stilletjes zitten maar en wierp me wel een verstoorde blik toe.

Hoewel het een grijze dag was, voelde ik me blij worden bij de gedachte dat de lente eraan komt. Je weet wel: bloesem aan de bomen, bijtjes in de bloemen.

Ik slenterde over het zandpad omhoog en mijn voetstappen klonken zo luid door de losliggende steentjes in het regenspoor: bij elke stap: kggg, kggg.  Daar zag ik de boom... even rust. 

Uit mijn dagboek:
15 februari

Ik zit op de Elsterkop, halverwege de helling en ik ben niet alleen. Iets verderop krijgt iemand les over zijn mountainbike. Ik zie ook een man zitten op een bankje; is hij oud of jong? Dat kan ik niet zien... te ver weg. Wow, een dikke hommel landt bijna op mijn schrijfboekje... nu wordt het echt lente hoor.
De sporters bespreken levendig de remtechnieken van een mountainbike. De man op het bankje staat op en loopt langzaam het pad af, pet in de hand. Ik maak een foto van hem om de sfeer vast te leggen. Ik maak ook een foto van de boomstam waar met mijn rug tegenaan leun. Ver boven mijn hoofd zie ik de letters: God Loves You

Ik denk na over mijn vele, vele wandelingen. Ik voel me zo gezegend, sowieso dat ik wandelen kàn. Wandelen kost tijd maar het bewegen geeft me energie en creativiteit, zou het vaker moeten doen. Dan word je een leuk mens van. Nog een paar slokken koffie en ik ga weer verder.

Als ik zo laag zit als nu - op een boomstronk -  zie ik druppels aan de takjes van de heidestruik. Ik weet dat als ik opsta ze verdwenen zijn. Het is maar net van welke kant je iets bekijkt. Vanuit de hoogte of vanuit de diepte. Ik pak mijn mobiel en schiet een druppel-foto. Of tie gelukt is zie ik thuis wel.

 

De druppelfoto 👆 

Seizoen van verlies

Vanuit de hoogte of vanuit de diepte. Het ligt eraan hoe je de dingen beziet. Ik beschrijf het seizoen waar ik in zit als een seizoen van verlies... of een persoonlijke winter waarin alles doorgaat terwijl ik stil lijk te staan.

Verlies komt in allerlei vormen voor. Sommige verliezen overvallen ons onverwachts en slaan de wind uit onze zeilen. Andere verliezen komen na lange periodes van lijden en wachten. Soms krijgen we te maken met het overlijden van een geliefde, en andere keren kunnen we geconfronteerd worden met het verlies van onze gezondheid, zelfstandigheid, ons huis, onze kerk. Verlies kan fysieke pijn veroorzaken en ons ook in een spirituele depressie storten. Gretchen Saffles

God verraste me

Jaaa de pijn is er, de verwarring, het verdriet, maar ook mooie momenten van gebed en overgave. Ik zou nooit bewust kiezen voor dit seizoen, maar juist nu helpt Hij me om mijn wortels dieper te laten groeien in Zijn Woord en aanwezigheid. In dit seizoen van verlies verrast God me met Zijn gaven.

Soms worden we overvallen door Gods wonderen. Nel Benschop

Lente waar je het niet verwacht

Met beide voeten in de modder van het leven staan,  jawel. En toch koester ik de gedachte dat de lente overal kan opduiken en wel juist daar waar je het niet verwacht. in de duistere achterafhoekjes van je leven. 

😍 Ik word daar blij van

Knielen voor een foto

Op de terugweg van mijn wandeling zie ik een groepje krokussen langs het pad. Nog mooier: juist toen breekt de zon lente-warm door. Ik kniel neer om foto's te maken, niet één, niet twee maar een heleboel plaatjes wil ik hebben. Zo happy met moment.

Dear Lord, afford our souls a spring,

Thou know’st our winter has been long;

Shine forth, and warm our hearts to sing,

And thy rich grace shall be our song. 

🌷 Welke bloemen zag jij in jouw buurt?
💜 Mijn krokus blog

Linked to: Sweet Tea & Friends February Link-Up