Achter de wolken schijnt de zon

Tweede dag van onze vakantie.
Geen zon vandaag, maar een bewolkte dag.

Ik liep een stukje door het bos en klom omhoog naar het bankje op de heuvel.
Daar ging ik zitten. Gewoon, heel bewust, even zitten. Niks doen. 

Om me heen kijken,
Luisteren naar al die bosgeluiden

Ik hoorde vogels fluiten: hier een meesje, daar een vink. In de verte hamerde een specht ritmisch tegen een boomstam. Daar, boven op de heuvel, las ik, vlak voordat ik verder wandelde, een stukje dat me raakte. 

Ik deel het hieronder:

Gods zorg voor Zijn kinderen is als de zon: ze is er altijd. Zelfs wanneer wolken haar verbergen. Ook als je door een moeilijke tijd gaat, je lichaam moeilijk doet, of als je het gewoon even niet ziet zitten. Dan nog.

Mijn gevoel is soms net een stuiterbal: up, down, up, down.
Maar als ik down ben, betekent dat niet automatisch dat God met de noorderzon vertrokken is. Alleen dat er even wolken voor zitten die het zicht op Hem belemmeren.

Ik las verder:

“Geloof de leugen van verlatenheid niet die je gevoelens je kunnen influisteren. Rust in Gods troostende antwoord aan Zijn volk toen het dacht vergeten te zijn:
‘Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind van haar schoot? Zelfs al zouden zij het vergeten, Ík zal u niet vergeten. Zie, Ik heb u in mijn handpalmen gegrift; uw muren staan voortdurend voor Mij.’
(Jesaja 49:15–16)”

 

Toen stond ik weer op van mijn bankje en wandelde verder.

De zon brak niet echt door.

⛈️🌈☔️

Maar ik zag veel moois.
De natuur ontwaakt.
Het wordt lente.

---

PS: de bovenste foto is vorig jaar genomen, op hetzelfde bankje.