Het zag er sombertjes uit tussen de bomen. Zou het zo blijven? Nou, best. Het kon me niet zoveel schelen, want het paste precies bij mijn stemming. Die was ook niet zo perfect.
Ik wandelde over het droge bospad op mijn gemakje naar de Elsterkop, waar ik zó graag kom. Daar, onder de beuk, ging ik even zitten, halverwege de helling.
De heidestruiken lagen eengezind grauw te wezen. En daarboven keek ik omhoog naar de wolkenhemel. Het leek wel een enorm gordijn: stukjes wit, stukjes hemelsblauw. Omdat het behoorlijk waaide, schoof dat gordijn stukje bij beetje open. Langzaam begon de natuur om me heen er vrolijker uit te zien.
Gaaf. Ik keek er echt wel tien minuten naar.
Dat gordijn dat openschoof... precies zo voelde de mini-meditatie* die ik op mijn telefoon las. Ik zag het licht weer. Niet alleen boven de bomen, maar ook ergens vanbinnen.
Het ging erover dat geen mens en geen situatie hopeloos is voor Jezus. Dat Hij niet alleen spreekt over troost, maar over leven... zelfs waar alles vastgelopen lijkt. Deze zin kwam echt binnen: waarom breng je je lasten niet gewoon bij Mij?
Ik dacht: ook mijn verwardheid. Mijn moeheid. Die ene moeilijke situatie. Alles mag ik bij Hem brengen. Dus deed ik dat. Niet met mooie woorden of zo. En ja, half afgeleid door alles wat ik om me zag.
.jpeg "More and more blue")
De wind was nog fris, maar de leeuweriken zongen alsof de dag niet stuk kon. Toen ik opstond van mijn pauzeplekje, brak de zon door. Ook in mijn hart. En die grauwe heidestruiken zagen er opeens een stuk mooier uit.
Ik liep over het smalle zandpaadje weer naar beneden en warmde me in de zonnestralen van deze nieuwe morgen. Kijk naar die beuk, dacht ik, zo mooi met die frisgroene blaadjes. De gele brem showde haar goudgele bloemen al.
.jpeg "Yellow flowers along the path")
.jpeg "Welcome sun")
Dag wolken
Welkom zon
Ik maakte veel foto’s. Op het laatst ook van de pluizenbollen. Ze stonden naast het pad, vlak bij de plek waar mijn fiets tegen het hek leunde. Ik dacht echt dat het bijzondere bloemen waren die ik nooit eerder had gezien.
Bleken het uitgebloeide paardenbloemen te zijn, op super lange stelenZe wiegden in de wind.
.jpeg "Tall dandelions!")
Extra
Dit las ik nog naast mijn blog in een artikel: een ochtendwandeling is niet alleen goed voor je humeur en je foto’s, maar ook voor je brein. Door te wandelen stroomt er meer bloed naar je hoofd, wat helpt bij concentratie, geheugen en helder denken. Dat vond ik leuk om te weten.
En als wandelen niet lukt: steek dan even je neus uit het raam of de deur, adem rustig in en uit, en keer je gezicht naar het licht. Kleine beetje buitenlucht en licht doen ook al iets op de vroege morgen.
For English-speaking readers: hover over the photo to get a rough translation of the text in the image.
It's so calming to walk out in nature. I'm thankful that I can go walking almost every day. It doesn't matter if the sun is shining or not. (Well if it's pouring rain I'm not so thankful).
BeantwoordenVerwijderenIt's wonderful that you find peace outside too.