Uit mijn dagboek: de geknakte lelie

Uit mijn dagboek

10 juli 2025

Hij was geknakt.

Mijn lelie

Losgerukt van zijn wortels door de storm. Ik dacht: dit wordt echt niks meer. Maar ik zette hem toch in een oude vaas buiten. Af en toe een beetje water. Verder niks.⁠

En kijk nou… een maand later bloeit hij.
Precies naast mijn tuinstoel.

Soms word je uit je vertrouwde grond getrokken.
Net als Ruth uit de Bijbel.
Maar toch komt er bloei.

🌸 Omdat Híj leven geeft.
Juist daar waar jij alleen verlies zag.

---

8 april 2026

Een weduwe zei tegen me:

"Wanneer wij denken, dat was het, 

dan komen er soms toch nog

van die onverwachte verrassingen."

Ik denk er over na.

Glimlach in het paars

Hèhè, even uitpuffen in mijn oude stoel. De zon schijnt lekker naar binnen, en kijk… daar staat ze: mijn nieuwe herfstaster. Paars, met van die zonnig gele hartjes. Blijdschap in een potje.

De bloemen uit mijn kindertuintje

Mijn man twijfelde in de winkel. “Hij lijkt zo ver heen,” appte hij bij een foto. Maar ik wist het zeker: deze is het. Want dit is de plant die me terugbrengt naar mijn kindertijd. Ik had toen een eigen tuintje, waar ik met mijn handen door de aarde woelde en bloemen kweekte. En aan het eind van de zomer begonnen die paarse asters te bloeien. Mijn lievelings.

Dat vind ik nog steeds het mooie van herfstasters: ze bloeien als zomerbloemen het kopje buigen. Wanneer het seizoen kantelt en de dagen korter worden, staan zij daar opeens volop te stralen. Alsof ze zeggen: het is nog niet voorbij… kijk maar naar ons!

Jaloerse monstera’s

Ik glimlach en geniet er lekker vanuit mijn luie stoel.
Wat een kleur. 

Mijn monstera’s kijken stilletjes toe vanuit de vensterbank. Volgens mij zijn ze een beetje jaloers op al die bloemen. Ik heb hèn nog nooit een bloem zien maken. Misschien lukt dat alleen in het oerwoud. Ondertussen slingeren hun wortels tot op de grond, mooier, sterker dan die van de herfst-aster. Het wordt hoog tijd dat ik twee mooie nieuwe potten voor ze zoek. Voor allebei één, zodat ze weer ruimte hebben. Misschien voelen ze zich dan wat minder jaloers op die paarse bloemenpracht.

Trouw die blijft

Pas las ik ergens iets over de taal van bloemen. Dat de herfstaster symbool staan voor trouw. Niet omdat ze eeuwig bloeien want dat doen ze  nou natuurlijk ook weer niet, maar omdat ze steeds terugkomen.  Jaar na jaar. Ze brengen kleur op momenten dat je het niet meer verwacht.

En dat raakt me, juist nu. Eind september blijft voor mij een moeilijke tijd. Mijn moeder stierf op 30 september en over de weken ervoor denk ik vaak aan haar ziekbed. Ik word daar niet blij van. En dan krijg ik opeens deze mooie aster in de schoot geworpen. Vol kleur. Alsof de bloemetjes zeggen: er is iets dat blijft — de trouw van mijn hemelse Vader. 

Psalm 27: “Al verlaten mijn vader en moeder mij, de Heer neemt mij aan.” Dat is de bemoediging die ik proef als ik naar mijn herfstaster kijk. Dat Zijn trouw standvastig is en liefdevol. Elke morgen opnieuw als een soort fundament om op te bouwen en de dag door te komen. 

Kleine bemoediging

En voor wie niet zo bij het geloof stilstaat: asters dragen nog veel meer symboliek met zich mee volgens het wereld wijde web. In de bloementaal staan ze ook voor geduld en wijsheid, en paars wordt vaak verbonden met waardigheid en bewondering. Ze zijn zelfs de geboortebloem van september. Is dat echt zo? Ik wil het dubbelchecken straks. Een glimlach in het paars, voor iedereen die even stil wil staan bij een stukje schoonheid op grijze dagen.

Ik sta op uit mijn stoel om er nog een foto van te maken. Gewoon, om dit moment te bewaren. Voor jou. Voor mij. Voor ons allemaal.

🌼💜 Doe ook mee met de Linkparty van Huisvlijt

Deze blog schreef ik op 20 september toen ik de plant kreeg.

De bloem van vandaag

Alweer!

Ik liep de tuin in en ja hoor — alweer een nieuwe bloem van de Oost-Indische kers. Vurig oranje, met een geel goud hart. Alsof er een lampje in brandt. 

Ik glimlachte. Nee, deze plant zit niet vol met 1000 bloemen. Het is nooit één groot boeket. Altijd maar één bloem tegelijk. Juist dat maakt me blij.

Ik hurk, ik kijk. En ik denk aan wat Ida Gerhardt wist:

Toen hij het kleine plantje vond,
Boog hij aandachtig naar de grond.*

Zo voelt het. Aandachtig buigen. Dichterbij komen. Kijken hoe mooi het is gemaakt. De details. Zo perfect. Zo mooi.

Dat past bij mijn leven nu. Rustiger dan vroeger. Toen ik in 2011 mijn blog begon, woonden alle zes kinderen nog thuis. Nu nog maar twee, en ook die zijn volwassen. Het is hier niet meer zo druk. Maar wel telkens die verrassing. Van een nieuwe dag. Een nieuwe bloem.

Toch vind ik deze periode niet makkelijk. Ik heb zoveel minder energie. Mijn hoofd bruist van ideeën, maar mijn lijf wil niet. En dat maakt me verdrietig. Dat is zo moe ben. 

Soms huil ik in stilte.
Soms voel ik me moedeloos.
Ik wil het zo graag anders.

Maar hé, ik zit nou in het hier en nu, bij mijn bloem. Met mijn iPhone in de aanslag. Ik schiet een foto. En nog één en ik denk: het is oké. Het is echt oké. Deze plant bloeit speciaal voor mij met maar met één bloem tegelijk. Ik mag ook doseren, net als zij. Op tijd stoppen. Rust nemen. Dan weer een nieuwe activiteit. Zo doe ik het. Maandenlang. In het huishouden, in mijn schrijfwerk.

Het klinkt eenvoudiger dan het is. Het lijkt een beetje op leren dansen op een muziekje dat ik nog niet ken. Ik probeer het maar struikel vaak over mijn eigen voeten. Ik word er alleen niet minder moe van. Nou ja, misschien ietsje... Soms. Vaak? Soms.

Ik kijk nog eens naar die bloem. Klik, klik — weer een foto voor mijn blog. Kijk eens hoe mooi, dat gouden hartje. Speciaal voor jou. Geniet ervan.

Ik hoop dat je niet down wordt van deze blog. Als jij je goed voelt, wees er dankbaar voor.

Ik ben ook blij.
Blij met deze nieuwe dag.
Blij met de bloem van vandaag.

En in mijn eigen dagboek schrijf ik er een lofzang over 

... voor mijn God,

die me geduld leert te hebben,
naar mijn klaagzang luistert
en me leert genieten van één bloem op z’n tijd.

* Het gedicht gaat eigenlijk over Akelei

 —– ٠ ✤ ٠ —– 

Geschreven op 11 september, toen ik dit bloemhartje zo mooi zag oplichten tijdens het ophangen van de was (foto 1)

Lees ook: Gewoon Gezellige Blog (12), 10 vragen met mijn antwoorden.

💞 Gelinkt: Sweet Tea & Friend's september 2025 Link Up

Hiep hiep hoera voor Lucky Lou

Wie Lucky Lou is? Nou kijk, daar staat ze, buiten op de tuintafel. Het regent pijpenstelen en ze geniet ervan. Regenwater is puur leven voor haar.

Een groot klein wonder

Dit plantje is een groot klein wonder. Ik rommelde tussen mijn bloempotjes op zoek naar een potje en toen vond ik een terracotta potje met oud zand erin. Ik wilde het al leegkiepen in de container maar ontdekte opeens dat er een wijnrood puntje uitstak.

Ik werd helemaal lyrisch: oxalis, oxalis! Vast een achter-achterkleinkind van mijn oude plant die ooit in de vensterbank stond te pronken.

Zie foto hier onder 

En: Wat ik leerde van mijn geluksplantje (christelijk)

Nieuw begin

Ik gaf Lucky Lou – nog maar een baby – een schoon potje met verse aarde en een klein scheutje water. Dagenlang gebeurde er niets. Tot er ineens een wijnrood steeltje omhoogkwam met een blaadje eraan. En een paar dagen later zag ik nóg een steeltje.

Daarom sta ik nu voor het raam en houd de wacht. Ik kijk naar de regendruppels die langs het glas naar beneden glijden. Lucky Lou kan ook te nat worden, ik haal haar zo naar binnen als het zo hard blijft gieten. 

😊Wat geniet ik van dit plantje! Ik droom al van een hele pot vol oxalis, nog mooier dan vroeger.

Een klein teken

Het is soms echt zoeken voor mij in real life. Ik heb niet de energie voor grootse dingen. Ik moet vaak even pas op de plaats maken. Stap voor stap leer ik mijn nieuwe werkelijkheid omarmen: die van weinig energie. En gek genoeg ontstaat er juist nu ruimte om kleine mooie dingen te zien als cadeautjes onderweg.

Lucky Lou staat nu weer in het zonnetje. Haar purperen blaadjes nog gesloten, maar straks zal ze vast opengaan. Gaaf hè, dat er nieuw leven kan opkomen uit iets wat ik bijna weggooide: een restje verdroogde potgrond. Ik verwachtte niet dat er een knolletje oxalis in zou zitten.

Een klein teken dat me herinnert: er is meer. Zoals er staat: Hij laat iets nieuws uitspruiten – zie je het niet? En dat mag ik meenemen de nieuwe week in

Voor vandaag:
Hiep hiep hoera, het regent –
Hiep hiep hoera, voor Lucky Lou

• Wist je dat oxalis vaak ‘geluksklaver’ genoemd wordt?
• Ken jij dit plantje? Je kunt hem HIER kopen.

💞 Gelinkt aan de Huisvlijt Linkparty en Sweet Tea & Friend's september 2025 Link Up

---

Geschreven op 3 september, tijdens een regenbui.

Wat een chrysant mij leert over midlife

Een paar maanden geleden kreeg ik van mijn man een chrysantje.

Toen het uitgebloeid was, vond ik het zonde om weg te gooien. Ook vanwege de gever 😉 Dus ik heb het teruggesnoeid en in een groter potje gezet. Gewoon, kijken wat er zou gebeuren. (Niet dat ik groene vingers heb, maar wie weet…)

Daar staat het nu, op de tuintafel. Kaal. Lelijk. ’s Ochtends zit ik er soms naast met mijn koffie. Beetje wakker worden, beetje luisteren naar de vogels.

En vanmorgen zag ik het ineens: nieuw groen. Kleine blaadjes.
Hieperdepiep hoera!

En toen dacht ik: ja… zo zit ik er ook een beetje bij.

Over een paar maanden word ik 58. Er ligt een heel leven achter me. Mooie jaren, maar ook dingen die veranderd zijn. Mensen die er niet meer zijn. Fases die echt voorbij zijn. En eerlijk is eerlijk: soms voelt dat als verlies. Alsof er iets is weggesnoeid waar ik zoveel van hield.

Maar dat plantje laat iets zien.
Dat snoeien niet het einde is.
Dat er juist ruimte ontstaat.

Ruimte voor nieuwe kracht. Voor een andere manier van bloeien. Niet meer zoals vroeger… dat hoeft ook niet.

En ik zit hier met mijn koffie,
en kijk ernaar
en geniet

😍

En toch bloeien er nog rozen

In het Voorjaar
Er belde iemand aan. Ze keek naar mijn klimroos, haar ogen glinsterden.
“Zie je hoeveel knoppen? Dit wordt één en al roos.”
Ik had het zelf nog niet eens opgemerkt. Ik stapte over de drempel naar buiten en samen keken we naar de struik naast de voordeur. Ik bukte me en wees op één knop, laag bij de grond, die al open ging.

Foto hieronder: de knopjes

Ze glimlachte.
En toen zagen we er nog een.
En nog een.

Roomwitte rozen in bloei

Een week later stond de hele struik in bloei: roomwitte rozen wiegden zacht tussen het donkere blad. Wat een overvloed...
Ze bloeien elk jaar, maar zo mooi als nu had ik ze nog niet gezien. Hun geur trok door de kieren van het oude houtwerk naar binnen. Heerlijk.

Een paar dagen later
De bel ging opnieuw. Ik deed open. Het was de pakjesmevrouw. Ze bracht een pakje voor de buren — dat gebeurt wel vaker.
We kletsten even. Toen tilde ze haar zonnebril op en zei, met een knikje naar de rozen:
“Allemaal luis.”
😕 Alleen dat. Geen: mooie rozen. Nee: allemaal luis.

Het zette me aan het denken.
Hoe snel je kunt vergeten wat groeit, wat goed is, wat je zomaar hebt gekregen. En hoe vaak je alleen nog maar het nare, het lelijke ziet.
Alsof al het mooie wordt overwoekerd door dat ene wat niet klopt.

.

Het trekt al je aandacht.

En toch: er bloeien nog rozen!

Oefenen in zien

Ik oefen in het zien van de rozen van vandaag.
Ze zijn zomaar gegeven.
’t Is geen verdienste, geen prestatie. Ik zie er Zijn zorg in. Zijn liefde.
Ik ontdek Zijn glimlach in iets kleins:
In iemand die wijst op een bloemknop die ik zelf nog niet had gezien.
En zelfs in iemand die alleen maar luizen ziet — omdat het me stof gaf voor deze kleine blog.

Dus ja, er zit luis op mijn rozen.
Maar hé — ze bloeien nog steeds! 😊🌹

Geschreven op 19 mei, geplaats op de avond van 3 juni, toen de merels floten

Het Cyclaam-bolletje

Vandaag stopte ik eindelijk de cyclaam-bol in een terracotta bloempotje 🪴 en bedekte het voorzichtig met wat klonten donkere aarde. Maar opeens schrok ik want het bolletje richtte zich iets op riep: "Nee, niet doen!" Het keek me wanhopig aan. "Al die zware rommel op me, het is vies, nat, en ik zie een enge worm! Wat doe je me aan?" 

Het cyclaambolletje

Ik knielde op de natte stoep, boog me over het bloempotje heen en fluisterde: "Het is voor je eigen bestwil. De tuinaarde helpt je juist om mooi te worden. Straks groei je er dwars doorheen en straal je in met wel 100 bloemetjes. Vertrouw me, ik weet wat ik doe!"

Met de laatste schep aarde was het cyclaambolletje helemaal verdwenen. "Het komt goed," zei ik met mijn mond vlakbij de zwarte potgrond. Toen hoorde ik het gesmoord mompelen: "Omdat jij het zegt, omdat jij van me houdt... daarom geloof ik je." 

🌱💖

Omdat ik Hem ken

Toen ik weer binnen was dacht aan Romeinen 8:28 "En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen die naar zijn voornemen geroepen zijn."

Citaat

Ik weet dat Romeinen 8:28-30 waar is, omdat ik God ken en Hij het gezegd heeft. Zijn woord is betrouwbaar en dat garandeert Zijn belofte. Ik weet het omdat ik Hem ken. Ik begrijp het niet door naar de gebeurtenissen in mijn leven te kijken, maar door God zelf te kennen. Ik begrijp het niet door naar de stof te kijken, maar door de "ontwerper" ervan te kennen. Ik begrijp het niet door de muziek te horen, maar door de "componist" te kennen. Er zijn veel dingen die ik niet begrijp. Ik weet niet waarom baby's sterven, waarom auto’s crashen, waarom vliegtuigen neerstorten, waarom gezinnen uit elkaar vallen of waarom goede mensen plotseling ziek worden en sterven. Maar één ding weet ik zeker—God is aan het werk en Hij is mij niet vergeten. Halleluja.*

I walked a mile with Pleasure,

She chattered all the way.

But I was none the wiser,

For all she had to say.

Then I walked a mile with Sorrow,

And ne'er a word said she.

But, oh, the lessons I did learn

When Sorrow walked with me.

* Romans 8:28

🌹🌹Heb je ooit bloembollen geplant en ze zien bloeien? 

---

Lees ook: 

• Wat ik leerde van mijn geluksplantje
• Je bent mooier als je echt bent (blauwe orchidee)

Wat ik leerde van mijn geluksplantje

Jaaa, dat kan Hij. God kan een simpele kamerplant gebruiken om je iets moois te leren. Ik heb zo'n God en ik heb zo'n plantje. Het plantje draagt een leuke naam: geluksklaver (oxalis purpurea) en ze staat al jaren op mijn vensterbank. Elke avond sluit het zijn blaadjes, om ze de volgende ochtend weer open te doen. 

Dat heet "nyctinastie": slaapbewegingen bij bladeren. Het is een natuurlijke reactie op het veranderende lichtniveau 🌿🌙 

🎥 Op de video hierboven zie je hoe de blaadjes van de plant sluiten en weer opengaan.
👀 Heb je dat ooit gezien?

Uit mijn dagboek

2017

Het was al laat toen ik naar bed ging. Zachtjes liep ik door kamer en opeens zag ik in het schemerdonker dat mijn geluksklaver al zijn blaadjes uitstrekte in de richting van het licht: daarheen, daarheen! Alsof het vol verlangen uitzag naar het licht van de nieuwe morgen. Dat raakte me diep

👇 lees door onder de foto

Midden in de chaos van het leven wil ik op dit plantje lijken dat reikhalzend uitziet naar het licht van de nieuwe morgen. Eigenlijk naar God zelf, zoals Micha in de Bijbel zegt: "Ik zal uitzien naar de HEERE, ik zal wachten op de God van mijn heil; mijn God zal mij horen." - Micha 7:7 

Een juweeltje van C.H. Spurgeon: 

Voordat je het weet, ben je net zo blij als dat je nu verdrietig bent. Hij, Die de wolken stuurt, kan makkelijk de lucht weer helder maken. Blijf niet de hele nacht huilen, veeg je tranen af. Zullen we alvast Halleluja zingen? Als de morgen* aanbreekt, zal de droefheid van onze ziel voor altijd voorbij zijn. Licht, warmte, vreugde en helderheid van inzicht zullen komen. Wacht moedig op Hem en zie naar Hem uit.

✋ Einde dagboekcitaat

Dubbel geluk en een gedicht

Bovenstaand dagboekstukje stamt uit 2017, het pre-COVID-tijdperk. 

Het is nu 5 jaar later en ik heb zelfs twee geluksklavertjes. Dubbel geluk, dubbele lessen (in uitzien)! En dat werd bevestigd door verrassingspost: een boekje geschreven door Rita Klapwijk [1]. Er staat een mooie gedicht in dat me net zo raakte als mijn oxalis in 2017. Het past mooi bij mijn blog Voor de lezers die het Nederlands op de foto niet goed begrijpen, vertaal ik Rita's woorden.

Seeking God

In the silence of the evening,

I seek You

by directing my heart

towards Your quiet presence.

You refresh my weary soul,

and Your mercy satisfies my longing heart.

In the silence of the evening,

I consciously seek You.

For with You, and You alone,

my soul finds its rest.

Rita Klapwijk

Falen en balen als gelovige ( ja)
Mijn geluksplantje doet dat tenminste; zich naar het licht keren, God zoeken (God noemt Zich het licht in de Bijbel), UITZIEN! Iedere avond strekt het de takjes uit in de richting van het licht. Ik niet. Daarom voel ik me soms een mislukte gelovige. Wat ik dan doe?

Jessica Thomson [2] omschrijft het zo:

Ik begin al mijn mislukkingen op te sommen: te veel tijd verspild aan sociale media, mijn Bijbel niet gelezen, al tijden niet gebeden, niet echt geluisterd naar de preek in de kerk, de gedachte genegeerd om een vriend die ik wist dat het moeilijk had op te zoeken, en ga zo maar door. Het eindresultaat is dat ik mezelf onderdompel in zelfkritiek, waardoor ik nog vermoeider en nog meer bezwaard voel, wat meestal resulteert in het neerploffen met een zak pita chips en knabbelen, scrollen totdat ik voldoende afleiding heb. Ik zoek in mezelf naar verlichting van mezelf. En ik kan met volle overtuiging zeggen dat deze strategie absoluut nooit werkt.

Kom naar Mij toe
Nou, zo moet het dus niet hè en dat is de les die ik aan het leren ben. Als ik gebukt ga onder zonde of simpelweg onder de moeilijkheden van het leven, roept Jezus me naar Hem toe: "Kom naar Mij toe." En geloof me, Hij staat niet klaar met een opgeheven vuist om mij terecht te wijzen. Hij kent me en begrijpt dat ik op dat moment meer moeten horen over wie Hij is, zodat ik naar Hem toe wordt getrokken. Hij zegt: "Ik ben zachtmoedig en nederig van hart." 

Foto's van mijn geluksplantje

Maar genoeg daarover! Hoe gaat het met jou? De foto's in dit blogbericht heb ik een paar weken geleden gemaakt tijdens een vroege ochtend. O en ik wil nog even zeggen als afsluiter dat ik niet alleen uitzie naar God maar ook naar een fijne vakantieweek met mijn man. Zie jij ergens naar uit?

[1] Het Licht tegemoet, Rita Klapwijk en Caroline van de Vate, pagina 20 en 21

[2] How God loves us, Jessica Thompson, bladzijde 182

* de (nieuwe) morgen kan slaan op terugkomst van Jezus, maar ook op geloofsontmoeting met Hem

---

💜 Koop ook zo'n grappig plantje

🌿 Wat is jouw favoriete plant en op welke manier herinnert het jou aan het geloof en de zorg van God? 

🙋 Geloof je niet in God: welke mooie spirituele les leer je van dan uit de plantenwereld?

💬 Waar zie jij naar uit?

Verbonden met Nicole's LinkParty

Liefdesverklaring in groen

Denk jij daar ook zo over? Ik wel hoor.
Ik val John Lennon helemaal bij, als hij zegt:

"Ik geloof dat er geen grotere voldoening is dan het zorgen voor iets groeit."

Kom op groene vriendjes!
Vandaag (5 mei) kwam ik op het idee om mijn kamerplanten extra aandacht te verwennen omdat ik er de tijd voor had. Toen het buiten begon te druppelen dacht ik: kom op groene vriendjes, jullie mogen naar buiten voor lekkere douche.

Regenwater!

Daar ging ik met mijn grote pannenkoekplant, drie mooie monstera's, zebraplant en oude wijdvertakte citroengeranium. Ik liet ze natter dan nat regenen, want ze zagen er zo stoffig uit na een lange winter op de vensterbank. Toen de regen niet stopte, droeg ik ze na een half uurtje weer naar binnen. Ze moesten ook weer niet te nat worden.

Regenwater is het natuurlijke elixir van het leven voor kamerplanten - het voedt hun wortels, verfrist hun bladeren en laat ze gedijen als nooit tevoren.

Je ruikt fantastisch
Mijn grote citroengeranium deed een beetje lastig want hij hing helemaal scheef door het gewicht van het water op zijn takken. Ik probeerde hem met een touwtje en een paar stokjes weer in vorm te krijgen. Maar o wat rook hij lekker. Ik kon niet anders dan glimlachen en ik dacht: "je mag dan niet de mooiste zijn, maar je ruikt in elk geval fantastisch!" 

Het is de plant!

Mijn zoon kwam naar beneden en vroeg: "Heb je nieuwe schoonmaakspul ofzo?" Ik zei: "nee, het is de plant!" Hij ging er meteen naartoe om te ruiken. Even later kwam mijn man de kamer binnen en zei: "wat ruikt hier zo lekker?" 

De geur viel in iedergeval op 👃🌿

Liefdesverklaring in groen
Een plant is een liefdesverklaring in groen. Zorg je goed voor je planten dan zuiveren ze de lucht en brengen kleur in je leven. Mijn citroengeranium verspreidt ook nog eens een heerlijke geur. Dus, als je nog geen plantenliefhebber bent, geef het dan een kans: koop een citroengeranium [1]

Het verzorgen van een plant is als het verzorgen van je eigen ziel. Het vereist toewijding, liefde en geduld, maar het beloont je met groei en schoonheid.

Schud het stof van je af (dagboek)

Nu is het avond. De zon schijnt weer. Ik kijk naar de citroengeranium in de vensterbank, die er nu zo opgefrist uit ziet en schrijf in mijn dagboek:

Ik lijk op mijn citroengeranium. Ik ben ook niet zo jong meer en heb af en toe ook "stokjes en touwtje" nodig om netjes in het gelid te blijven. Tòch ben ik kostbaar in Gods oog! Ik hoef niet de mooiste, de beste, de sterkste, de slimste te zijn... als ik Jezus Christus maar heb als mijn Redder en Heer bezit ik alles wat ik nodig heb. 

Het maakt niet uit hoe lang ik al op de vensterbank van het leven sta. Ik kan nog steeds fris en groen zijn als ik me maar voedt met de zekerheid van Gods liefde. Kom op, zeg ik tegen mezelf, schudt het stof een beetje van je af. Pak die Bijbel, neem een bad in Zijn Woord. De winter heeft niet het laatste woord en stoffige vensterbanken ook niet.

Net als mijn planten na een verfrissende douche weer stralen, straal ik ook weer als ik dicht bij mijn God geweest ben en ik gedronken heb van het water van het leven.[1]

Jezus: Ieder die van dit water drinkt, zal weer dorst krijgen, maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik hem zal geven, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft. (Johannes 4:13-14)

 

Ik kan niet wachten...

En zo eindigt het avontuur met m'n groene vriendjes. Ik kan niet wachten om te zien wat voor verrassingen ze nog voor me in petto hebben. 

Ik leer echt veel van hen 😍

---

2 leuke groene vragen

🌿 Ben jij ook zo'n plantenfan als ik? Of meer een "plantenkiller"? Haha, no shame, ik heb er ook een paar op mijn geweten. 
🌿 Wat is de meest bizarre of ondankbare plant die jij ooit in leven hebt gehouden?  Laat het me weten in de comments! 

Linked to HUISVLIJT & Paula's ZOETE THEE & VRIENDEN LINK-UP

[1] Citroengeranium: de antimuggenplant

[2] Het water van het leven is eigenlijk een symbool voor de blijdschap en rust die je kan krijgen als je in Jezus Christus gelooft. Het idee is dat Jezus zelf de bron is van dit symbolische water en dat je alleen kan ervaren hoe verfrissend het is als je een persoonlijke relatie met Hem hebt. Het water van het leven wordt vaak geassocieerd met dingen als eeuwig leven, vernieuwing van je innerlijke geest en innerlijke rust en vrede.

Ik kreeg een kneusje (en redde hem)

Sommige planten hebben schoonheidsfoutjes. Of staan te lang in de schappen.  Andere planten hebben een mindere kwaliteit gekregen door het vervoer naar de winkel. Ze worden kneusjes genoemd en vaak belanden ze in de vuilcontainer.

Kalanchoe (in bloei)

Vorige maand ging ik naar de winkel om terra-cotta bloempotten te kopen en toen ik af wilde rekenen zag ik een pracht van een kalanchoe staan. De bloemen leken wel miniatuur roosjes. “Wow!” verzuchtte ik, “wat een mooie!” 

U mag hem meenemen

De caissière keek me aan en glimlachte. “U mag hem meenemen als u hem zo mooi vindt. Wij kunnen hem niet meer verkopen omdat hij te ver heen is." Even later fietste ik blij naar huis en wat denk je? De Kalanchoe heeft 4 weken staan shinen op mijn tuintafel. Nu verliest hij zijn bloemen maar ik vind hem nog steeds mooi met z'n glanzende bladeren.

Dat een plant te ver heen kan zijn en dat we niet het geduld hebt om te wachten op een volgende bloeiperiode. Lijkt dat niet op de manier waarop we met anderen omgaan. Of met bepaalde situaties. Of met onszelf...

Ik een kneusje?

Ik vond mezelf vroeger een kneusje. Maar God leerde me geloven dat ik waardevol ben en dat Hij Zijn kinderen nooit weggooit. Mij dus ook niet. Ik ben kostbaar in Zijn oog en geliefd. Hij zorgt voor me in ieder seizoen van mijn leven. Op Zijn tijd zal ik zeker bloeien. 

Daarom verliezen wij de moed niet; integendeel, ook al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd. Want onze lichte verdrukking, die van korte duur is, brengt in ons een allesovertreffend eeuwig gewicht van heerlijkheid teweeg. Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet; want de dingen die men ziet, zijn tijdelijk, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig. 2 Korinthiërs 4:16

Ik heb Jezus. Zijn dood betekent dat als God naar mij kijkt, Hij Zijn prachtige kind ziet. Bron: Tim Keller, Romeinen 1-7

Blije plantmama

Met veel plezier deel ik aan het eind van mijn bericht een foto van nieuwe knopje aan mijn kalanchoe! Hierboven dus. Dit kneusje gaat voor de tweede keer bloeien. En dat feit maakte me tot een blije plantmama. 

🍀 Geef kneusjes een tweede leven!

🍀 Plant gevonden (serieus, ik vond een plant)

🍀 Deel een quote over plantjes, groeien, seizoenen

🍀 Gooi jij wel eens een plant weg?

Linked to: Sweet Tea & Friends August Link Up

Je bent mooier als je echt bent

8 juni

Het stukje hemel tussen de eik en ons huis ziet er loodgrijs uit. Het regent al uren. Het kleine stukje hemel klaart niet op. Mijn stukje hemel ook niet. 

 

Maar wat wèl leuk is?
Mijn orchidee bloeit!

Mijn man was er eerder uit bed dan ik en hij stuurde een foto van de bloem. In no time stond ik ook beneden bij de vensterbank.

Blauwe orchidee
Ik kreeg mijn vlinderorchidee vorig jaar. Intens blauwe bloemen had ie. Op mijn Instagram oogstte dat veel bewondering. Iedereen zei "wow". De orchidee werd zelfs genomineerd. Ik blij. Maar later vond ik een steekplek in zijn stengel en toen wist ik het...

Niet echt blauw

De bloemen waren niet blauw van zichzelf. 

Mooier als je echt bent

Ik zei tegen mijn man dat ik de orchidee zo in het wit veel mooier vond. Hij antwoordde met een lach: "Nu is hij echt. Ik vind jou ook mooier als je echt bent."

💙🤍 

Echt zijn is kleur bekennen

"Echt zijn" is zeggen dat mijn hemel loodgrijs is en dat ik me moe en lusteloos voel na de penicilline kuur. Dat ik flashbacks heb, zelfs na vijf jaar (mijn moeders sterfbed). Dat ik nog steeds geen nieuw boek geschreven heb en dat ik me daardoor nutteloos voel.

"Echt zijn" is ook zeggen dat ik geloof God niet terugschrikt voor mijn loodgrijze dagen en mindere periodes. En dat het goed is zoals het is.

Kaitlin Bouchillon schrijft:

"Ik ben ervan overtuigd dat een van de mooiste verzen in de hele Schrift te vinden is in Johannes 11:35. Daar staat 'Jezus huilde'. Die twee kleine woorden spreken een krachtige waarheid: wat we ook mee maken, we zijn niet de enige ... Jezus rende niet weg van pijn, zei niet "schiet op" of "kom er overheen". Jezus kwam en Jezus huilde. Het is oké als je vandaag niet oké bent. Het is ook oké om morgen niet oké te zijn."

Are you weary, heavy laden? 

Come and lay your burdens down 

Jesus calls you, Jesus draws you, 

Rest in Him 

He is gentle, he is lowly 

He delights to bring us peace 

Tender shepherd, mighty Savior 

Rest in him 

How sure, his compassion for us 

Oh how deep is his love, 

So come, come to Jesus, and rest in him

Jordan Kauflin *

(9 juni)

Een dag verder. 

Ik deel nog één foto van mijn orchidee. De regen is opgehouden en de zon schijnt. Mijn bloem straalt bijna nog mooier dan de zon. Kijk maar!

🤍 Wat is hij mooi!

🌵  Blogpost 2020  Plant gevonden (over mijn moeder)

🎧 Come to Jesus (rest in Him) Jordan Kauflin*

💙 10 dingen die ik mooi vind

DIE IS DAN WEL VOOR HEM

Muurbloem

Mijn plant stond een heel jaar zielig te wezen en gaf geen enkele bloem. Omdat de blaadjes zo mooi groen bleven gooide ik hem niet weg. Ik had hem gekweekt uit zaadjes die ik zorgvuldig uitzocht bij  kasteel Cannenburgh. De naam was ik vergeten maar dankzij de app kon ik hem identificeren: muurbloem. De app vergist zich nog wel eens dus als iemand het beter weet hoor ik het graag.

Tweejarige plant

Eind maart was daar opeens een bloem. Puur goud in het licht van de morgen. Ik maakte foto’s en genoot er van. Ondertussen leerde ik dankzij het wereldwijde web dat mijn plant een tweejarige plant is. Dat houdt in dat ze in het jaar nadat gezaaid is pas gaat bloeien. Dat wist ik niet. 

Deze plant heeft zijn eigen tijd om te bloeien. 

Net als ik 😊

Het blijft vast niet bij één bloem want vanmiddag zag ik heel veel nieuwe knopjes in mijn plant. Blij word ik er van. Ik ben naar binnen gegaan om mijn grote camera te halen en schoot opnieuw een heleboel plaatjes. De mooiste komen op mijn blog.  

Hij viert je

Ik ben zo happy met de feloranje bloemetjes aan mijn plant. En wat ruiken ze lekker! Ik denk aan God als ik ze bekijk. Ik denk heel vaak aan Hem. Daarom schrijf ik dit ook op. Dat God in het groot doet, wat ik hier in het klein doe. Hij is intens verheugd over heel Zijn schepping en Hij verheugt zich uitbundig in de redding van verloren zondaren. Hij redde mij. Redde Hij jou ook? Hij oprecht blij met je.

Lesson from my Garden

Ik heb daar nooit op die manier aan gedacht totdat iets dergelijks las in Lesson from my Garden een leesplan dat geschreven is door Robin Meadows. 

Ik citeer:

Ik neem de tijd om mij te verheugen in en te genieten van de vrucht van mijn werk - mijn schepping. Op dezelfde manier verheugt je Schepper zich in jou, Zijn schepping! Hij accepteert je niet alleen maar of tolereert je omdat het moet. Hij viert je. Hij prijst je en heeft behagen in je omdat je van Hem bent. Als we begrijpen hoe blij Hij met ons is, zou onze reactie een uitbundige wederzijdse uitwisseling van liefde en vreugde met onze Vader moeten zijn - vreugde in Hem hebben, Hem aanbidden en prijzen, tijd met Hem doorbrengen.

Die is dan wel voor Hem

Mijn plant heeft zijn eigen tijd om te bloeien. Net als ik. Al zou ik maar één bloem voortbrengen; die is dan wel voor Hem.

Het komt vanuit de wortel,

het gonst al door de stam,

het zindert door de takken,

nog even en dan….

dan springen knoppen open,

dan spreidt zich helder groen,

dan groeit het frisse lover

en opent het seizoen,

Het komt vanuit je wortels,

het gonst je klankkast door,

het zindert al naar buiten,

nog even en hoor….

uitbundig schept de Schepper,

een nieuw gezang breekt door,

Hij zelf laat ons Hem loven

en opgaan in Zijn koor.

Hoor je de lente juichen,

met fluiters in het groen?

het zingt over Gods luister,

voegt ons in ‘t Hofplantsoen.

Coby Poelman - Duisterwinkel

🎧 Zephaniah 3:17 song

📄  Op tijd bloeien

ZELFS HET ALLERKLEINSTE PLANTJE

Verrassing! In in de lente zag ik opeens zonnebloemplantjes omhoog komen op de plek waar de oude zonnebloemen stonden. Een heleboel. Zoveel dat de mooie blauwe regen van de buren in het gedrang kwam.

Voorzichtig haalde ik een stuk of tien plantjes weg uit de tuin en verdeelde ze over twee grote bloempotten. Spannend!

Zonnebloem van vorig jaar

Zouden ze het overleven?

Tot mijn teleurstelling hingen ze al gauw slap naar beneden. Zo bleef het een paar dagen. Ik gaf ze water en sleepte de potten naar de plekjes met de meeste zon. Op de duur gaf ik de moed op. Ze zagen er treurig uit. Die gingen het niet redden. Maar op een morgen zei mijn man: "Kijk, eentje staat rechtop. Heb geduld, de anderen komen vast ook."

Uit mijn dagboek

Wow! Ze staan nu allemaal recht op hun steel: mijn zonnebloemplantjes. Ze deden er ruim een week over. Ik denk dat die regenbuien ook geholpen hebben. Zelfs het allerkleinste plantje staat fier rechtop in het warme zonlicht. Geweldig om te zien.

Les voor mezelf: licht en water zijn belangrijk. Voor mezelf als gelovige ook. Ik zit ik er af en toe zo doorheen. Dan geef ik de moed op en laat ik van narigheid bijna mijn plekje bij de Bron leeg. Nu niet meer. Want mijn God heeft zelfs oog voor het allerkleinste plantje.

Hup, blaas het stof van je Bijbel. Neem tijd om erin te lezen. Bij Hem is de bron van het leven; in Zijn licht zie wij het licht.

Ze staan weer overeind!

• Maleachi 4:2 Maar voor u die Mijn Naam vreest, zal de Zon der gerechtigheid opgaan en onder Zijn vleugels zal genezing zijn.

• Johannes 7: 37 En op de laatste, de grote dag van het feest, stond Jezus daar en riep: Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. 

And He raiseth up all those that be bowed down - The word here also is a participle: "he is lifting up;" that is, he is a lifter up. The reference is to those who are bent and bowed under the duties, the cares, the trials of life; who go bowed down under those burdens. God is able to strengthen them so that they can bear those burdens without being crushed under them.

Read: Remember Him

Hoe moedeloos je ook bent in jouw seizoen van tegenvallers en afbraak, denk aan Hem. De HEERE ondersteunt allen die vallen, Hij richt alle gebogenen op.

↬ Update: Deze blog verscheen voor het eerst op mijn andere blog.