Toen het uitgebloeid was, vond ik het zonde om weg te gooien. Ook vanwege de gever 😉 Dus ik heb het teruggesnoeid en in een groter potje gezet. Gewoon, kijken wat er zou gebeuren. (Niet dat ik groene vingers heb, maar wie weet…)
Daar staat het nu, op de tuintafel. Kaal. Lelijk. ’s Ochtends zit ik er soms naast met mijn koffie. Beetje wakker worden, beetje luisteren naar de vogels.
En vanmorgen zag ik het ineens: nieuw groen. Kleine blaadjes.
Hieperdepiep hoera!
En toen dacht ik: ja… zo zit ik er ook een beetje bij.
Over een paar maanden word ik 58. Er ligt een heel leven achter me. Mooie jaren, maar ook dingen die veranderd zijn. Mensen die er niet meer zijn. Fases die echt voorbij zijn. En eerlijk is eerlijk: soms voelt dat als verlies. Alsof er iets is weggesnoeid waar ik zoveel van hield.
Maar dat plantje laat iets zien.
Dat snoeien niet het einde is.
Dat er juist ruimte ontstaat.
Ruimte voor nieuwe kracht. Voor een andere manier van bloeien. Niet meer zoals vroeger… dat hoeft ook niet.
En ik zit hier met mijn koffie,en kijk ernaar
en geniet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik ben heel blij met je reactie! Dank je wel.