Ik ben haar niet vergeten

Ik schreef dit vorig jaar
Nu deel ik het.

Uit mijn dagboek
april 2025

Het duurt allemaal zo lang: hartfilmpjes, de cardioloog, wachten op uitslagen. En nu een uitslag die niet geruststelt: een hartritmestoornis. Niet in het hart zelf, maar in de aansturing... de signalen vanuit mijn hersenen komen niet goed door.

Vandaag moest ik opnieuw bloedprikken. Heb ik zo'n hekel aan. Maar het ging snel dit keer. Toen ik klaar was dacht ik: Ik wil het bos zien. Dat is maar vijf minuten fietsen.

Bij het bos zette ik mijn fiets op de oude parkeerplaats. Take a deep breath. Wat heerlijk! Al dat lentegroen. En die vogels. Ze hielden niet op met fluiten.

Ik sloeg dat ene paadje in, dat ik zo goed ken en probeerde mijn lichaam een beetje te negeren...  slappe benen, rare hartslag. Dizzy.

Toen hoorde ik opeens achter me een stem achter me. “Mooi hè, zo in het bos?”

Ik schrok en draaide me om. Het was een vrouw,  net zo lang als ik, met een heleboel vlechtjes. “Geloof je in de Schepper van dit alles?” vroeg ze.

Pfff... even schakelen. Ik zat nog helemaal in mijn lichaam.
“Ja,” zei ik, “Ik ben een volgeling van Jezus, de Messias.”

“Ik ook,” zei ze meteen. “Bijna niemand zegt dat zo. Waarom jij wel?”

We liepen onder de hoge naaldbomen. De zachte bosbodem dempte onze voetstappen en binnen no time zaten we midden in een mooi gesprek

Ik vertelde hoe het ineens minder met me ging eind maart. Hoe ik zomaar mijn evenwicht kwijtraakte — helemaal. Niet meer weten hoe je moet staan. Dat we toch op vakantie gingen. Over die twee dagen koorts, zonder griep of pijn. De moeheid die bleef hangen.

 Dat ik mijn leven moest aanpassen aan een lichaam dat niet meer vanzelf meewerkte. De douchekruk. De steunkousen die niets deden. En ja… ook gewoon verdriet.

Zij vertelde haar verhaal. Over wat zij had meegemaakt. Over levend verlies in haar gezin. We herkenden dingen bij elkaar. We benoemden de pijn zonder die kleiner te maken, maar spraken ook over wat het met je doet… wat je leert, soms tegen wil en dank.

Bij de parkeerplaats, bij mijn fiets, bleef ze staan.
“Mag ik voor je bidden?” vroeg ze.

Ik knikte.

Ze legde haar hand op mijn schouder en bad. Voor rust. Voor mijn duizeligheid — dat die maar helemaal mocht verdwijnen. Voor onze gezinnen.

 Daarna gingen we ieder onze eigen weg.

Toen ik het thuis vertelde zij mijn zoon: “Dat was een knipoog van God.”

Ja, 2025 was een moeilijk jaar voor mij.
Vooral lichamelijk.

Als je lichaam niet meewerkt, kom je stil te staan. Mijn wereld werd kleiner. Mensen weten vaak niet goed wat ze moeten doen als jij niet meer kunt geven wat je eerder wel gaf.

Ik ben die vrouw uit het bos nooit vergeten 🙏
Soms bid ik voor haar.

Na een jaar klopt mijn hart weer meer in de maat. Ik ben minder moe.
En ik leer leven met wat er is.

Met wat ik heb.
Met wie ik ben.

Geliefd.
Kostbaar.

Nog steeds een volgeling van Jezus.

---

Ik schreef eerder al eens over een ontmoeting in het bos, in 2022.
Die blogpost heet Mag het winteren.