Zal ik even stilstaan, dacht ik. Kijken? Het bewonderen…
Het vastleggen?
Nee, doorfietsen.
In het bos zou ik vast nog mooiere zien tijdens mijn wandeling.
Niet dus.
In het bos was het gewoon… bos.
Mooi, ja.
Maar die stralen van net... die waren er niet meer.
Later dacht ik eraan terug.
Zo’n moment dat je iets mooi ziet
... en er toch niet bij stilstaat.
Volgende keer, zei ik tegen mezelf,dan ontvang ik het moois op het moment dat het er is.
En fiets ik er niet meer aan voorbij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik ben heel blij met je reactie! Dank je wel.