Het was een koude wandeling, begin januari
Na een tijdje lopen rustte ik even uit op een boomstronk, bij het stukje met de hoge fijnsparren.
Ik dronk koffie en pakte mijn telefoon om een korte devotional te lezen.
Ik weet nog precies waar het was.
En hoe de winterzon op mijn gezicht scheen.
Vandaag heb ik het stukje van toen weer opgezocht.
Ik leg het hier vast, om het later nog eens terug te lezen.
Ik leg het hier vast, om het later nog eens terug te lezen.
Link: When Storms Come
“Ook voor ons geldt dat zelfs omstandigheden die hopeloos en onoverkomelijk lijken, zich precies ontvouwen zoals Hij het heeft beschikt. Wanneer moeilijkheden, angst en pijn blijven aanhouden, mogen wij erop vertrouwen dat Hij ons een vrede geeft die “alle verstand te boven gaat” (Filippenzen 4:7) en ons brengt naar een plaats van rust... of die nu in dit leven komt, of pas voorbij de laatste storm van de dood.
De vraag is dus niet:
“Zullen er stormen in mijn leven komen?”
Die zullen er zeker zijn.
De echte vraag is:
“Wanneer de stormen komen, zal ik dan geloven dat Jezus Christus ermee kan omgaan, en zal ik Hem dat ook laten doen?”
Hij kan de wolken van twijfel die ons denken vertroebelen, verdrijven.
Hij kan gebroken harten herstellen.
Hij kan ons verlangen naar liefde verzachten.
Hij kan vermoeide geesten nieuw leven geven.
Hij kan onrustige zielen tot rust brengen.”
Dit raakte me in januari.
Nieuwe hoop, ook voor dit jaar.
Omdat ik weer zag wie Hij is...
dat Hij kan herstellen, dragen en tot rust brengen,
en dat Hij weet wat Hij doet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik ben heel blij met je reactie! Dank je wel.