Vroeger schreef ik boeken terwijl 6 kinderen mijn dagen bepaalden. Nu heb ik alle tijd van de wereld en schrijf ik niet. Soms snap ik niets van het leven.
Vroeger was er altijd ‘een vier uur’. Dan kwam er een kind thuis. Tas op het haakje, jas uit, samen wat drinken, even kletsen. Ik wist: tot die tijd kan ik schrijven. En dat deed ik. Tien boeken lang. Of elf?
Vroeger...
The photo says in Dutch: “Reflections on the Elsterkop.”
__
Ik ben oud (dûh, grapje)
Gisteren was zoonlief jarig. Voor het eerst woont hij niet thuis tijdens zijn verjaardag. Ik maakte altijd kwarktaart. Nu vroeg ik of het uitkwam als ik bij hem langs zou komen. Dat kwam niet uit. Ik mis hem. Soms steek ik mijn neus in het vest dat hij heeft laten liggen. OK, genoeg daarover. Het went al een beetje
Vakantie voorbij
Vanmorgen ging mijn man weer aan het werk na de vakantie. ‘Voor mij is het ook mijn eerste werkdag,’ zei ik. ‘Ik ga schrijven.’
Tot nu toe geen letter. De laptop niet eens aangeraakt.
Mijmeren op de Elsterkop
In plaats daarvan zit ik op de Elsterkop onder een oude boom te mijmeren. Ik drink er koffie, eet er mijn koek op. Het heeft flink geregend en de hei ruikt nog zoeter dan anders. Boven me trekken enorme wolken voorbij en in de verte zie ik de beuk waar ik vaak langsloop. Is tie bruin? NU al? Straks ga ik even kijken wat er met hem aan de hand is.
Veel gedachten, weinig lijn
Mijn hoofd zit vol. Sinds mei is er zoveel gebeurd. Mijn schoonmoeder overleed. Ik herken wat dat met me doet. Na het overlijden van mijn moeder en mijn vader was het ook zo. Na mijn schoonvader weer. Veel gedachten, weinig lijn.
Dat bedoel ik... ik verdwaal zelf terwijl ik schrijf. Ik had het toch eigenlijk over vroeger? Dat er schooltijden, afspraken, kinderen die thuiskwamen. Er was altijd dat een gezellig moment rond vieren. Dat mis ik. Het was zo gezellig.
Ik sta op ... en loop over het smalle pad naar de bruine boom.
Door de regen van gister lijkt het wel een slootje.
Het water is warm; dat zeg ik in de video 😊
En ik denk... nou ja, het is meer mijmeren
Nu heb ik vrijheid. Geen kind dat om vier uur thuiskomt. Alle ruimte. Waarom lukt het niet? Heb ik chaos nodig ofzo? Heb ik mijn schrijven gebruikt als me-time?
Geduld, zeg ik tegen mezelf. Je hoeft helemaal niks. En dat is zo. Ik hoef niks.Vandaag: 24 augustus
Ik maakte deze blog af op 24 augustus en plaats hem terug in de tijd, op de dag dat ik al mijn wandelnotities voor de helft als blog vormgaf.
Wist je al dat ik van 'mijn oude boom' op de Elsterkop een brievenboom heb gemaakt?
In het begin had ik wat losse blaadjes in een afsluitbaar plastic zakje tussen de wortels gelegd. Die stonden al snel vol met krabbels van andere wandelaars. Dus nu ligt er een notitieblokje met een pen. Ook in plastic zakje natuurlijk
Vandaag zat ik weer onder de boom. Zooo nieuwsgierig. Zou iemand er weer iets in hebben geschreven Ja hoor. Ik las dit:
Hier te kunnen zitten in de stilte, uitzicht op de paarse heide die bijna op zijn hoogtepunt is. Wat een cadeau is dit. En iets verderop: Sommige plekken vragen niets van je, enkel er even te zijn.
Raak gezegd.Helemaal onderaan stond nog:
Je bent hier niet voor niets.
En gek genoeg komt die zin nu pas echt binnen.
Achter mijn bureau.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik ben heel blij met je reactie! Dank je wel.