Goud op de maandagmorgen

Maandag, en ik wil wandelen. Niet ver, want mijn ribben doen nog zeer van mijn val van vorige week. Of het zijn mijn spieren? Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies wat ik gekneusd heb, maar pijn doet het.

Morgen komt de regen, zegt de weerman, en volgens hem blijft het regnen, regenen. Vandaag niet dus hup met die beentjes. Gáán!

Ik fiets naar het bos en wandel, wandel, wandel meter na meter de natuur in. Het oad klimt een beetje en ik voel dat aan mijn knieën. Boven op de heuvel draai ik me om en kijk over het dal omhoog naar de lucht. Kijk. Ginds in de verte. Zie ik het daar nou regen? Lijkt er wel op toch?

Onder het wolkendek hangt een verfijnde grijze sluier. Ik maak er een paar foto’s van. Ja hoor, ik weet het zeker.... ginds regent het gewoon al. Kilometers verderop

Laatbloeiers

Voor mijn neus ligt de hei. Niet meer zo paars als een paar weken terug. Het roestbruin breidt zich steeds verder uit en sommige uitgebloeide bloemetjes lijken van dichtbij bijna wit, heel apart is dat. Maar paars is er nog genoeg hoor. Vooral langs het pad, op de plekken waar de heide in de schaduw stond. Kijk dan... dat zijn tenminste echte laatbloeiers. Die beginnen gewoon als de rest het zo’n beetje voor gezien houdt. 

Ik denk na over laatbloeiers, terwijl ik verder loop en onderweg pluk ik een takje om de bloemetjes van onderen af te fotograferen. Het lijken wel klokjes.

De wind blaast over de heide links van me. De struiken wiegen slordig heen en weer. En daarop het pad daalt een groep senioren de heuvel af. Duidelijk een wandelgroep. Eén man voorop... die weet waar ze heen moeten, en de rest erachteraan. Tik, tik, doen hun stokken, tik tik. Ik tel 4 fluorgele shirts en o wat hoop ik dat ze genieten van van vandaag

Geniet ik ook? Pfff, dat weet ik niet hoor. Rond het eind van de zomer vind ik het bos een beetje saai. Dat bedoel ik niet negatief... maar er zit zo’n stukje tussen zomer en herfst dat me depri maakt. Het frisse groen is eraf en de herfst heeft haar warme kleuren nog niet uitgepakt. 

Kom op, zeg ik tegen mezelf. Zie je dan echt niks moois tussen al dat saaie?

En ja hoor. Twee gele blaadjes aan een berk. 

Foto als bewijs 😅

Goud op maandagmorgen

Een paar kilometer verder kom ik op mijn vaste plekje en drink mijn koffie. Koek erbij.

Nu ik stilzit zie ik ineens iets wat me lopend helemaal niet was opgevallen: spinnendraden. Overal. Van tak naar tak, van een klein boompje naar het gras. Ik probeer ze met mijn lens te vangen. Maak zelfs een filmpje, terwijl ik allang weet dat zoiets op beeld bijna nooit zo mooi wordt als in het echt.

Goud! De draden bewegen op en neer in de wind en glinsteren in de zon. Alsof iemand ze speciaal voor deze maandagmorgen heeft opgehangen.

Voor mij hè. 

Fantastisch!

Zie je wel. Het bos is helemaal niet saai tussen zomer en herfst. 

Ik eet mijn koek op. ‘Het is nu maandag,’ zeg ik hardop. Een gewone maandagmorgen. Deze week geen bruiloft, geen andere extra dingen. Laat het lekker rustig blijven nu

Ik bid wat. Voor deze dag, voor de week die voor me ligt. Zal ik weer gaan schrijven? Zal het lukken? Hoe zal ik aan het eind van deze week terugkijken? Geen idee. Echt geen idee. Nou ja. Deze dag is er. Die ga ik leven. Maandagmorgengoud. Ik neem het mee naar huis.

Tot blogs!

___

Ik doe mee met de Linkparty van Huisvlijt
Iedereen welkom daar om mee te doen