Iets met herfstdagen

Donderdag 22 oktober

Ik heb mezelf verbannen. Naar boven.

Beneden wordt hard gewerkt en dat is hier te horen. Toen ik even ging kijken, zag ik een gat in de muur en een man op een trapje met een grote boor in zijn handen. Op mijn eikenhouten tafel lag een laagje stof.

‘Normaal maak ik niet zo’n rommel,’ zei hij verontschuldigend, ‘maar er zitten allemaal witte korreltjes in deze muur en die zweven nogal makkelijk weg’. Ik kreeg het er behoorlijk benauwd van. Van het stof hoor, niet van de man. Ik zei dat het niet erg was en dat ik als hij weg was alles zou opruimen. En toen ging ik gauw weer naar boven met koffie en koek.

Grijs met karamelbruin (en rood)

Hier zit ik nu voor het raam van mijn schrijfkamer.

Wat een grijze dag!
En toch... ik heb iets met herfstdagen 🍂

De wolken jakkeren van links naar rechts. Allerlei tinten grijs met gebroken wit. Ik heb een timelapse gemaakt. Zo leuk om die wolken voorbij te zien schieten! In het begin nog hier en daar wat blauw…

Als ik ga staan en naar beneden kijk, zie ik de eik in onze straat. Die begint hier en daar karamelbruin te worden. Iets meer naar links staat de kleine esdoorn (?) van de buren rood te wezen en in de tuin daarnaast staat er ook zo eentje. Bij het huis van mijn vriendin spot ik een boom vol rode bessen.

Als je eenmaal op rood gaat letten, ontdek je steeds meer rood. Een vrouw fietst voorbij in een rode jas en in onze straat staat een rood stopbord.

Ik ga zitten en kijk opnieuw naar het scherm. Schrijf, zeg ik ... schrijf gewoon een stukje. Je wilde toch iets met herfstdagen? Blog het eruit... wat je voelt, denkt. Dat grijze dagen ook best mooi kunnen zijn. Als je tenminste niet alleen naar die saaie lucht blijft staren. En dat...

Ik schud mijn hoofd.

Het lukt niet. Ik kan alleen maar aan de tandarts denken. Aan gaatjes boren… Ellendig geluid, die boor in de muur daar beneden.

De lucht wordt nog grijzer nu.

Bakbeest aan de muur

Wat een lawaai. En toch ben ik zó blij met dat mannetje! Hij hangt namelijk een bakbeest van een ding aan de muur. Na veel twijfelmomenten (blijven we hier wonen of toch niet) waren we om. De hete zomers zijn een blijvertje en ... dit ding kan ook de woonkamer opwarmen in de winter.

Zo, zo, zo blij.

Dinsdag 27 oktober

Inmiddels zijn we vijf dagen verder.

Hij doet het... onze Blowie. Jaaa, zo heet hij nu! Ik heb een afstandsbediening en als ik het iets warmer wil hebben, zet ik hem aan. Welkom in ons huis Blowie... dat je je maar gauw thuis voelt hier. Weet wel dat ik je nooit had uitgekozen als ik beter tegen de zomerhitte kon. En nu zit je me nota bene lekker warm te houden. Je kan het allebei...

Blowie, je bent een topper!

Een glas water geven

Het is een rare week tot nog toe.

Gisteren, maandag, belde de buurman-die-nooit-belt. Wij hebben de sleutel van zijn huis en als hij belt weten we dat er iets (ergs) aan de hand is. Mijn man was al naar zijn werk, dus ik moest gaan kijken. Spannend. De deur stond al open... en gelukkig zag ik dat hij gewoon op de bank zat. Ik ben bij hem gaan zitten, heb naar zijn verhaal geluisterd en hem een glas water gegeven. En ik ben gebleven totdat hij met de ambulance meeging.

Gelukkig is hij inmiddels weer thuis.

En vanmorgen vroeg mijn vriendin of ik een koffietje met haar kwam doen. Dat was dan weer heel gezellig.

Dinsdagavond

Nu zit ik weer boven in mijn schrijfkamer en zie ik geen rode bomen. Het werd vroeg donker, want afgelopen weekend is de klok verzet. De lantaarnpalen lijken lampjes op een stokje van bovenaf. Zilveren regendruppels op het raam. Guur weertje.

Weet je, (harts)vrienden zijn een zegen. Zeker als je bijna zestig bent... dûh, dat duurt nog een jaar! En als je elkaar dan al zo’n dertig jaar kent ga je terugkijken naar de seizoenen van je leven. Naar hoe het vroeger was, wat er allemaal veranderde in de loop van de tijd... en wat er misschien nooit meer hetzelfde wordt.

En dan toch samen uitkomen bij wat al die jaren niet veranderd is.

Wat er ook gebeurt, wat er ook verandert, hoeveel moois er ook is en hoeveel verdriet om verloren dromen: Jezus Christus blijft Dezelfde, gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid.

Bij Hem hebben we een thuis gevonden.

Hoe rijk is dat

Heb jij ook vriendschappen die al heel wat seizoenen meegaan? 🌷☀️🍂❄️

__

Deze post is ook als artikel te lezen op mijn Substack