En hier sta ik, in mijn woonkamer, met kleine sterretjes die ik om een orchidee heen wikkel.
Ik slinger een dun lichtsnoertje met kleine sterretjes om de stelen van mijn orchidee. Deze sterretjes zijn oud; ik heb ze al jaren. Ze zijn met me mee verhuisd door verschillende seizoenen van mijn leven, tot waar ik nu ben. Iedere winter haal ik ze weer uit de kast. En elke keer denk ik: jullie weer hè… welkom, om het donker een beetje terug te dringen.
Ik hang ook de kerstkaarten op. Eén voor één, aan een lijntje voor het raam. Ik zucht terwijl ik naar buiten kijk. De mist in.
Waarom hang ik sterretjes in mijn orchidee?Waarom hang ik kerstkaarten aan een lijntje?
De wereld is groot. De nood is groot. Zoveel lijden. Zoveel onrecht. En dan sta ik hier, met kleine lichtjes rond een orchidee. Het voelt onnuttig. Alsof ik me moet verantwoorden voor elk leuk dingetje. Alsof gezelligheid verdacht is. Alsof je huis opruimen een bezigheid is die er eigenlijk niet toe doet. Ik kan toch iets beters doen…
Maar wat kan ik doen dan? Blogs schrijven over al die narigheid? Maar ik wordt daar zo naar van. Ik ben niet iemand die mensen bewust wil maken van al dat erge. Alsof ze het zelf niet zien...
.jpeg)
Ik loop door de warme woonkamer naar de keuken. Ik bak een tompouce-cake. En terwijl ik de eieren door de boter mix, denk ik: als niemand dit doet; als niemand zorgt, opruimt, lichtje laat schijnen, aandacht geeft... dan wordt het een rommeltje. Dan wordt het geen fijne plek meer om te zijn. Niet omdat alles perfect moet zijn, maar omdat zorg op zichzelf iets moois heeft. In dit imperfecte huis, in ons imperfecte leven.
In het kleine trouw zijn, zonder te doen alsof het grote lijden er niet is. Cake bakken is geen heldendaad. En cake eten met mijn man en zoons voelt zo… aards. En toch houdt het iets brandend. In ons huis. In mijn hart. In onze relatie.
Ik zet de cake in de oven en bid. Voor mijn man, die daarbuiten in de mist een halve marathon loopt. Ik bid voor een gezin waar zoveel verdriet is gekomen. Ik bid voor duizend dingen, tuurlijk ook voor mezelf. Dat ik me niet zo nutteloos voel, en…
Dan hoor ik het piepje van de droger. Ik loop naar boven en haal de handdoeken eruit. Ze voelen heerlijk warm tegen mijn armen. En daarna is het tijd voor koffie.
“The smallest good deed is better than the grandest good intention.”
Ja, ik hou ervan.
Mooi geschreven Aritha. Kwetsbaar en bemoedigend. Doen wat we kunnen in het kleine en onze eigen omgeving. Zo zijn we een lichte en wordt dat lichtje door ons heen weer doorgegeven aan een ander. Want die warmte liefdevolle zorg bereikt door het gebed de ander... Dank je wel!
BeantwoordenVerwijderenMooi geschreven Aritha, zo is het.. als wij ons licht maar laten schijnen en tegelijk kunnen we idd bidden anderen.. dankjewel 🙏🏻 liefs van mij
BeantwoordenVerwijderenThis is a lovely post, and so very true. I have caught myself focusing on the negative, and getting so angry at what I see to be injustice and it just ends up making me feel bitter. There truly is no point in it. It IS about wrapping stars around a beautiful plant and baking a cake. It is about all the prayers that we say. Thank you so much for this post.
BeantwoordenVerwijderenWe are called to shine our light no matter how small we might perceive the task to be, Aritha. God never sees anything we do in love as insignificant. Many blessings!
BeantwoordenVerwijderenwat een prachtig stukje. Doet me denken aan een kinderlied:
BeantwoordenVerwijderenJezus zegt dat Hij hier van ons verwacht
dat wij zijn als kaarsjes, brandend in de nacht
en Hij wenst dat ieder tot zijn ere schijn’
jij in uw klein hoekje en ik in ’t mijn
Jezus zegt dat Hij ieders kaarsje ziet
of het helder licht geeft of ook bijna niet
Hij ziet uit de Hemel of wij lichtjes zijn
jij in uw klein hoekje en ik in ’t mijn
Jezus zegt ons ook dat ’t zo donker is
overal op aarde zond’ en droefenis
laat ons dan in ’t duister held’re lichtjes zijn
jij in uw klein hoekje en ik in ’t mijn
groeten van Marijke
BeantwoordenVerwijderenYes, we are aware of other people's suffering, but grateful for our own easier lives.
BeantwoordenVerwijderenWe can help and pray.
This is beautiful! A reminder of how we can let out little lights shine!
BeantwoordenVerwijderenSo much beauty and truth here, Aritha. It brings tears to my eyes.
BeantwoordenVerwijderenLovely post Aritha. As Oscar Wilde wrote "We may all be down here in the gutter, but some of us are looking up to the stars." We need to focus on and make the good in the world.
BeantwoordenVerwijderenHugs
Jane
Fijn dit blogje, ik houd van lichtjes in het donker!
BeantwoordenVerwijderenDank je wel voor dit fijne blogje; ook ik houd van de lichtjes en geniet er dubbelop van met het uilaten van ons hondje 's avonds. Overal lichtjes, en soms ook, als het helder is in de lucht, die zijn het mooist.
BeantwoordenVerwijderenBardzo wymowny i refleksyjny post. Uzmysłowiłaś mi, że ja też tak czuję. Miłej soboty
BeantwoordenVerwijderenDe beste wensen voor 2026
BeantwoordenVerwijderen