Waarom ik sterretjes ophang terwijl de wereld in brand staat

De wereld is groot. De nood is groot.
En hier sta ik, in mijn woonkamer, met kleine sterretjes die ik om een orchidee heen wikkel.

Ik slinger een dun lichtsnoertje met kleine sterretjes om de stelen van mijn orchidee. Deze sterretjes zijn oud; ik heb ze al jaren. Ze zijn met me mee verhuisd door verschillende seizoenen van mijn leven, tot waar ik nu ben. Iedere winter haal ik ze weer uit de kast. En elke keer denk ik: jullie weer hè… welkom, om het donker een beetje terug te dringen.

Ik hang ook de kerstkaarten op. Eén voor één, aan een lijntje voor het raam. Ik zucht terwijl ik naar buiten kijk. De mist in. 

Waarom hang ik sterretjes in mijn orchidee?
Waarom hang ik kerstkaarten aan een lijntje?

De wereld is groot. De nood is groot. Zoveel lijden. Zoveel onrecht. En dan sta ik hier, met kleine lichtjes rond een orchidee. Het voelt onnuttig. Alsof ik me moet verantwoorden voor elk leuk dingetje. Alsof gezelligheid verdacht is. Alsof je huis opruimen een bezigheid is die er eigenlijk niet toe doet. Ik kan toch iets beters doen…

Maar wat kan ik doen dan? Blogs schrijven over al die narigheid? Maar ik wordt daar zo naar van. Ik ben niet iemand die mensen bewust wil maken van al dat erge. Alsof ze het zelf niet zien...

Ik loop door de warme woonkamer naar de keuken. Ik bak een tompouce-cake. En terwijl ik de eieren door de boter mix, denk ik: als niemand dit doet; als niemand zorgt, opruimt, lichtje laat schijnen, aandacht geeft... dan wordt het een rommeltje. Dan wordt het geen fijne plek meer om te zijn. Niet omdat alles perfect moet zijn, maar omdat zorg op zichzelf iets moois heeft. In dit imperfecte huis, in ons imperfecte leven.

In het kleine trouw zijn, zonder te doen alsof het grote lijden er niet is. Cake bakken is geen heldendaad. En cake eten met mijn man en zoons voelt zo… aards. En toch houdt het iets brandend. In ons huis. In mijn hart. In onze relatie.

Ik zet de cake in de oven en bid. Voor mijn man, die daarbuiten in de mist een halve marathon loopt. Ik bid voor een gezin waar zoveel verdriet is gekomen. Ik bid voor duizend dingen, tuurlijk ook voor mezelf. Dat ik me niet zo nutteloos voel, en…

Dan hoor ik het piepje van de droger. Ik loop naar boven en haal de handdoeken eruit. Ze voelen heerlijk warm tegen mijn armen. En daarna is het tijd voor koffie.

“The smallest good deed is better than the grandest good intention.”

Zaterdagochtenden.
Ja, ik hou ervan.

Gelinkt aan de Linkparty van Huisvlijt

December vraagt te veel

Maandagmorgen

Deze maandag begon langzaam.
Het huis was stil toen ik beneden kwam. Mijn man was al vroeg weg. Dat is wat december doet: veel werkgerelateerde activiteiten. Ik zal hem vanavond pas weer zien.

Onze zoon kwam laat uit bed. Slecht geslapen. Zijn hoofd zat vol, omdat hij op het punt staat om helemaal voor zichzelf te gaan werken. We praatten even. Fijn. Niet zwaar.

Later kreeg ik een appje van een vriendin: ik kom morgen niet. Alles is te veel voor me. Nóg iemand die het niet trok. Wat hoor je dat veel. En ik dacht: hoeveel mensen zijn er nu al moe, terwijl Kerst nog moet beginnen?

December zit vol met verplichtingen.
En zonder dat je het merkt, raak je elkaar een beetje kwijt... en jezelf erbij.

Straks 2 kerstdagen vol dingen die moeten, kunnen geen weken van stress goedmaken.
Een uitgebreid diner kan niet herstellen wat een maand aan drukte heeft uitgehold.
Geen feestdag was ooit bedoeld om ons leeg achter te laten.
Zo werkt geloof ook niet.

En ergens onder alles ligt een simpele, bijna vergeten waarheid: de God die de tijd zelf beheerst, meet ons niet af aan onze kerstviering.

Hij verlangt niet naar een seizoen dat je uitput.
Hij verlangt naar jou.

Gewoon vandaag.
Deze dag.

Ik schreef dit om even vast te leggen hoe ik me voelde. Dat december soms lijkt alsof er geen januari komt en alles daarom af moet. 

“For you to be healthy, you must rest. Slow down, and … He will bring rest to your mind, to your body, and most of all to your soul.” — Max Lucado 

🎧Slow down and rest