Interview met Martine

Martine schreef verschillende keren een gastblog voor Kostbaar. Het leek me een leuk idee om wat vragen aan haar te stellen. Zij was enthousiast. Martine, dank je wel voor je inzet. Vooral omdat je het deed in een tijd dat je minder energie had. Petje af!

 

 

1. Wil je je voorstellen aan ons?

Mijn naam is dus Martine van den Brink en ik ben 41 jaren jong. Ik werd geboren met een hartafwijking, waardoor mijn leven nogal anders is verlopen dan 'normaal'. De prognose was vlak na mijn geboorte erg slecht (ik zou een jaar of 8 worden), maar door een aantal hartoperaties heb ik het toch veel langer volgehouden! Wel heb ik een behoorlijk 'beperkt' leven, omdat mijn conditie erg slecht is. Vanwege die slechte conditie van mijn hart moet ik me dus houden aan een zoutarm dieet, vandaar mijn blog!

 

2. Wat is het allerbelangrijkste in je leven?

Daar heb ik maar één antwoord op: Mijn geloof!

 

3. Waar geloof je in?

Als kind had ik een rotsvast vertrouwen in de Here Jezus. Ik wist dat ik naar Hem toe zou gaan als ik zou sterven. Naarmate ik ouder werd kwamen er natuurlijk meer zorgen en twijfels. Ik denk dat geen enkele Christen daaraan ontkomt, want je maakt van alles mee waardoor je wereldje en je zekerheid soms behoorlijk wankelt. Toch is dat vertrouwen gelukkig altijd mijn basis gebleven. Hoe mijn lichamelijke situatie hier ook is, ik mag altijd vertrouwen op een leven hierna dat volkomen goed zal zijn. Dat maakt ook de moeilijke perioden hier op aarde draaglijk.

4. Heb je bepaalde waarden meegekregen?

Ik ben in een Christelijk gezin opgevoed en ik denk dat ik nog vrij traditionele waarden en normen heb meegekregen. Overigens is daar helemaal niets mis mee hoor! Of je nu wel of niet gelooft, op een goede manier omgaan met je medemens lijkt me voor iedereen veel gezonder.

 

5. Kun je iets vertellen over je eerste hartoperatie?

Eerlijk gezegd heb ik hieraan alleen maar positieve herinneringen, hoe raar dat ook mag klinken. Ik werd natuurlijk door iedereen gruwelijk verwend en in de watten gelegd en kreeg volop aandacht. Ik was toen zes jaar en zorgen ken je dan eigenlijk nog niet. Begrippen als 'sterven' en 'risico's' zeggen je op die leeftijd nog niets. De dominee vroeg me of ik bang was en ik antwoordde: "Nee hoor, als ik sterf ga ik naar de Here Jezus!" Ik vermoed dat hij jaloers is geweest op mijn vertrouwen :-)

 

6. Kun je iets vertellen over de manier waarop je leeft met een hartafwijking?

Dit is vallen en opstaan. Van nature heb ik een positief en vrolijk karakter en dat heeft me ontzettend geholpen. Het maken van keuzes vind ik nog altijd het meest moeilijke. Ik kan vaak maar een paar (kleine) dingen doen, en te beslissen welke is dan vaak lastig. Dagelijkse dingen als boodschappen doen, koken, een bezoekje bij een vriendin of een etentje moet ik allemaal bewust inplannen. Dit maakt spontane acties eigenlijk niet mogelijk, terwijl dat wel in mijn karakter ligt. Momenteel ben ik bezig met een soort revalidatie, vanwege extreme vermoeidheid die ik in de afgelopen winter heb opgebouwd. Ik loop drie keer een rondje om mijn flat, en verder rust ik grotendeels. Huishoudelijk werk, boodschappen doen en koken mag eigenlijk niet .... Ook met douchen en aankleden krijg ik hulp. Toch voel ik dat dit werkt en dat ik nieuwe energie krijg, maar soms is het wel zwaar om zoveel te zien gebeuren en niet deel te mogen nemen. Heel af en toe spring ik uit de band maar dat moet ik dan wel bezuren.
 

7. Met wie voel je je diep verbonden?

Allereerst natuurlijk met mijn man! Ik heb hem kort voor mijn laatste hartoperatie leren kennen en hij heeft me dus echt 'op z'n slechtst' gezien. Juist toen werd hij verliefd op me! Ik vind dat nog altijd onbegrijpelijk. Daarnaast heb ik ook veel waardevolle vriendschappen met lotgenoten. Zij begrijpen écht wat het is om op deze manier te moeten leven, en bij hen ben ik geen uitzondering. Dat geeft rust.

 
 

8. Wat betekent vriendschap in je leven?

Vriendschap is van levensbelang en echte vriendschap duurt levenslang. Hoewel natuurlijk mijn kracht allereerst in mijn geloof ligt, heb ik ook altijd heel veel steun gehad aan vrienden. Zij stonden altijd voor me klaar, in voor - en tegenspoed. Ik zou me geen leven zonder deze vrienden kunnen voorstellen.

 

9. Wat is je leukste bezigheid?

Koken!

 

10. Wat eet je het liefst?

Chinees! Hoewel het eten van de chinees natuurlijk voor mij veel te zout is, ben ik er altijd dol op geweest. Je maakt mij echt heel erg blij met een avondje wokken, zelfs al heb ik daar meerdere dagen last van omdat ik veel vocht vasthoud. Natuurlijk probeer ik deze gerechten ook wel zelf te maken met minder zout, maar zoals bij de Chinees smaakt het helaas nooit :-)

 

11. Welk woord ( of zin ) gebruik je vaak?

Leuk voor je! (een overblijfsel van een vakantie met vrienden :-)

  

12. Wat eet je absoluut niet vaak?

Koolsoorten, omdat ik die slecht verdraag.

 

13.Welke schoenen draag je het liefst?

Geen! In huis loop ik graag op sloffen of pantoffels:-D

 

14. Wie zou je graag ontmoeten?

Een meester-kok, die tijd heeft om me wat lekkere recepten te leren!

 

15. Wat ligt er op je nachtkastje?

De broodbijbel

 

 

Ik zou het leuk vinden als je iets tegen Martine zegt in een opmerking onder dit interview. Zeker weten dat ze het leest!  Applaus voor deze dappere vrouw.

 

Dag Facebook! Vakantie en keuzes maken.

Ik ben terug in mijn huis na een weekje weg in eigen land. Een week vol gezelligheid, zonneschijn, regen, dauwdruppels, fluitende vogels en vooral veel rust.

Geen Internet. Wel boeken, koffie en een zwembad.

Tijdverspilling
Terwijl de kinderen vrienden maakten op het vakantiepark, dronk ik koffie, las ik mijn acht bibliotheekboeken uit, deed Bijbelstudie, kletste met andere mensen en ging af en toe (met frisse tegenzin) zwemmen. Het boek Rust van Carianne Ros zette me aan het denken. Ze schrijft dat veel dingen, die we doen tijdverspilling zijn. De maatschappij waarin we leven eist veel - en we willen continu meer. Ze stelt mij in haar boek deze vraag:

Wil jij hieraan meedoen?

Welke ballast moet jij loslaten?

Welke spullen en welke bezigheden hebben geen echte toegevoegde waarde in je leven?

Wat belemmert je om het leven te leiden dat God voor jou voor ogen heeft?

 

Ik vroeg mezelf af: besteed ik tijd aan nutteloze dingen? Wat zijn mijn tijdverspillers en wat niet? Wil ik iets veranderen? Wat dan? Hoe dan?

 

 

Jezus vraagt iets

Een voorganger 'preekte' niet zo lang geleden over Jezus en Petrus. Eén vraag ben ik niet vergeten. Jezus vraagt: "Heb je Mij liever dan al deze dingen? Hou je meer van Mij, dan van de dingen waar je zo mee bezig bent ..." In de vakantie dacht ik daar over na. Het liet me niet los. Dat heb je soms.

 

 

Dag Facebook!

Aan het eind van deze vakantie besloot ik te stoppen met Facebook en Pinterest. 's-Avonds na zevenen, niet meer Internetten. Deze tijd wil ik inzetten voor andere dingen. Dingen die er echt toe doen. En nee, dit betekent niet dat jij ook moet stoppen :-) Het was heel bijzonder om een week zonder Internet te zijn. Er ontstond ruimte om na te denken. Ik werd  leeg/stil  voor God. Kwam ook dicht bij mijn pijn en ontdekte opnieuw de dingen, waar ik voor wil leven.

 

Zo kreeg ik tijd om besluiten te nemen en te doen wat goed voor mij is.

 En voor mijn gezin natuurlijk!
 

 Ik heb het boek van Carianne Ros nog niet uit. Momenteel lees ik het hoofdstuk: Leef je ideale leven.

Geef jezelf elke dag iets om naar uit te kijken. Verheug je in je dagelijkse leven en niet alleen tijdens die ene vakantie in het jaar. Elke dag is een cadeau van God. Dus zorg dat je minstens elke dag één ding doet waar je blij van wordt.
 

Vragen uit het boek 

* Schrijf op hoe jouw ideale leven eruitzien

* Waar zou je wonen?

*Wat voor bezigheden zou je hebben?

*Waar zou je je tijd aan besteden?

*Hoe zou je reageren in stressvolle situaties?

*Hoe zou je je tijd met je partner, je familie het liefst willen besteden.

 

Voor ik een antwoord zoek op deze vragen, ga ik eerst het hele hoofdstuk  uit lezen. Misschien blog ik erover. Ooit.

 

Fijne week! Heb je veel dingen op je programma staan?

Werkze

 

Quilt of love: over mijn levenstapijt

Kristin Bridgman heeft een mooie blog. Zij schreef ooit over Quilts of Love en plaatste daar mooie foto's bij van allerlei quilts, die ze zelf maakte. Neem eens een kijkje op haar blog! Haar moeder stuurde haar een verhaal. Ik noem het een oud Amerikaans verhaal. Ik vroeg aan Kristin of ik het over mocht nemen. En schreef mijn eigen versie.  De bovenste foto zijn van Kristin.  (dank je wel Kristin )

Ontmoedigd

Ik zit geknield in de grote zaal in afwachting van de ontmoeting met mijn Heer. Naast me zitten anderen. Sommige ken ik, anderen niet. En overal zijn engelen druk aan het werk. Ik kijk met brandende ogen naar mijn stapel quiltvierkanten. Een engel is ingespannen bezig de stukken aan elkaar te naaien om er zo een tapijt van te maken, dat mijn leven moest voorstellen. Ieder van ons heeft een eigen stapel quiltblokken. Ik huiver en schuifel ongemakkelijk heen en weer op mijn plek. Wat zien mijn vierkanten er haveloos en gerafeld uit. Ze horen bij een deel van mijn leven dat moeilijk was. Bij de uitdagingen en verleidingen waarmee ik geconfronteerd werd in het dagelijkse leven. En bij de ontberingen die ik doorstaan heb. Ik worstel even met de herinnering en kijk naar de stof in de handen van de engel. Om moedeloos van te worden. Wat een scheuren, wat een gaten. Stiekem kijk ik om me heen naar de anderen. Pijn stroomt door me heen. Moet je hen zien: zij hebben alleen maar enkele kleine gaatjes. Wat verdwaalde scheurtjes, die ze zelf al dichtgestopt hebben. Hun wandtapijten zitten vol rijke kleuren en heldere tinten en verbazingwekkende patronen. Ontmoedigd draai ik mijn hoofd naar mijn engel, die nog steeds bezig is om de rafelige vierkanten aan elkaar naaien. Tranen prikken in mijn ogen.



Bron

 

Mijn beurt om op te staan

Als alle engelen klaar zijn valt er een diepe stilte. De tijd is aangebroken om onze levenstapijten te laten zien, tegen het licht van de Waarheid en ze te tonen aan onze Schepper. Iedereen om me gaat alvast staan. Ik niet. Ik durf niet want ik zak bijna door de grond van schaamte. Ik heb geen mooie tapijt zoals zij. Ik was geen bezitter van aards fortuin in mijn leven. O ja, ik had lief en lachte veel. Maar ik kreeg later ook te maken met een hardnekkige ziekte die alles bedierf. Ik worstelde er mijn hele leven mee. Er waren tijden dat valse beschuldigingen me verlamden. Ik moest vaak opnieuw beginnen. Had moeite om te stoppen met zondigen en ik viel regelmatig voor verleidingen. Bijzonder: op de één of andere manier kreeg ik steeds weer de kracht om op te staan als ik gevallen was. En bracht de nachten door in gebed. Niet allemaal natuurlijk. En dan smeekte ik om hulp in mijn leven. Ik bracht al mijn zonden tot Jezus. Opnieuw en opnieuw. Het moeilijkst in mijn leven was de spot van anderen om me heen. Veroordelende blikken. Mijn engel knikt naar mij en spoort me zachtmoedig aan om op te staan. Jouw beurt. Ik raap mezelf op en sta voor mijn Schepper. Ik durf Hem niet aan te kijken. Met trillende armen houd ik mijn wandtapijt omhoog naar het Licht. Ik had het graag beter gedaan Heer. Ik had meer overgave willen hebben en mooiere kleuren in mijn leven. Meer dankbaarheid en…  Ik tuur met prikkende ogen naar de haveloze vierkanten van mijn levenstapijt. Naar al die gaten en scheuren en opnieuw springen de tranen in mijn ogen.

 

 

bron

 

Verwondering

Opeens hoor ik dat iedereen om me heen zijn adem inhoud. Ik kijk om me heen en zie dat iedereen vol verwondering naar mijn quilt staart. Waarom? Ik kijk ook en het eerste dat ik zie is Licht. Helder Licht stroomt door de gaten en scheuren en het creëert een beeld op mijn levenstapijt. Ik sta oog en oog met Christus. Zijn beeltenis in mijn tapijt? Ik zak door mijn knieën en Zijn ogen ontmoeten die van mij en met warmte zegt Hij: Elke keer dat je je leven aan Mij gaf, werd jouw leven Mijn leven. Jouw ontberingen werden mijn ontberingen. Jouw strijd werd Mijn strijd. Zie je het vele licht in het wandtapijt? Elke lichtsprankeling was het moment dat je een stap opzij deed. Je zonden beleed en jezelf verloochende. Je liet Mij liet werken in de chaos van jouw leven.

Each point of light in your life is when you stepped aside and let Me shine through,

until there was more of Me than there was of you."

 Ik leg mijn hand in die van Hem en volg Hem zonder één seconde te aarzelen.

 

***

Vraagjes

* Kan jij quilten?

* Heb jij een quilt?

* Is quilten echt iets Amerikaans/Canadees?

Toen grote zus zo oud was als jij ...

Bij het opruimen van een lade vond ik een stelletjes oude dagboeken terug. In één daarvan las ik het verhaal mijn dochter. Over hoe ze aan haar litteken kwam ( ik was echt vergeten dat ik het ooit opgeschreven had).  Mijn jongste zoon houdt niet van enge dingen. Toch is hij geïnteresseerd in het verhaal. En zo begint het:

Een gedeelte van mijn dagboeken

Toen grote zus zo oud was als jij ...

... kwam ze thuis uit de speeltuin met haar hand stijf op haar hals gedrukt. Er liep een bloedspoor achter haar aan. Drup, drup ... overal dikke druppels bloed. Papa kwam aangerend uit het kantoor en keek in haar hals. De randen van haar huid stonden wijd open en we zagen een diep gat. Ze voelde geen pijn. Toch moest ze heel vlug naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze verschillende spuiten en schoon verband om alles op zijn plaats te houden. Haar slagader was net niet geraakt door het prikkeldraad. We werden doorgestuurd naar een een plastisch chirurg, die haar opereerde. Zij maakte het gat weer dicht met meer dan veertig hechtingen ( zowel inwendige en uitwendige). Jammer genoeg moest ze na een paar dagen weer geopereerd worden omdat ze hoge koorts kreeg. Deze operatie slaagde gelukkig en de koorts zakte. En zo werd grote zus weer helemaal beter ...
 



Na eerste operatie

Herinnering

Heel eventjes kwam bij mij de herinnering terug. Dat ik daar zo alleen was, op controle met mijn dochter ... die tweede keer. Mijn man bleef thuis bij de andere kinderen. Wist ik veel dat ze met spoed geholpen moest worden omdat er een abces was. Hoewel ik het allemaal heel spannend vond, ervaarde ik Gods aanwezigheid. Ik legde mijn hand over de ogen van mijn dochtertje, terwijl iemand narcose-spul in haar infuus spoot. Toen ze 'sliep' wachtte ik twee uur lang in de wachtkamer. En ging bidden. Er kwam echt grote rust vanbinnen. Dat vind ik nog steeds zo mooi, want ik normaal ben ik heel zenuwachtig in ziekenhuizen en wachtkamers :-)

Eigenlijk is het niet vanzelfsprekend dat iemand gezond en wel thuiskomt.

Dat is iedere keer een wonder!

Mijn dagboeken bewaar ik. Ik denk dat iedere familie zijn eigen verhalen heeft. Niet alleen zulke als hierboven maar ook leuke herinneringen. Vertelden jouw ouders over verhalen?
 

Is er een familieverhaal?

Ik wens jullie een gezellige meivakantie toe ( als je vakantie hebt tenminste)

Over hoop en dingen om dankbaar voor te zijn.

Aan het begin van dit jaar schreef ik een blogje over hoop. De witte letters staan er nog steeds :-) Ik lach er wel eens om. Dan fiets ik langs mijn huis en zie ik opeens die letters voor mijn eigen raam. O ja, denk ik dan: Er is hoop! Hieronder een foto van een kleine boom, vol bloesem uit mijn tuin. Toen ik de roze bloemenpracht zag:  Where hope grows, miracles blossom.

Pamela en Gwendolyn
Pamela schrijft hier over de mantra van haar moeder: "Sometimes you have to make your own Sunshine." En Gwendolyn daagt me  hier uit om voor mezelf een paar punten te noteren waar ik dankbaar voor ben ( ga eens op beide blogs kijken). Zij zetten me allebei aan het denken over dankbaarheid. Waar ben ik eigenlijk dankbaar voor?

Dankbaar voor ...
Borduurwerk. Ik ben heel dankbaar voor het mooie borduurwerk, dat ik gewonnen heb bij Elisa op de blog Kostelijk leven. Ik heb nog nooit iets op die manier gekregen dus voelde dat heel bijzonder aan. Kijk, dit is het! Dank je wel Elisa, het is heel erg mooi.

 

En ook dankbaar voor ...
De lente. Alles is anders. Lichter. De tuin staat in bloei. Mijn boom heeft bloesem en ik krijg zin om leuke dingen te doen. En dat deed ik. Van een melkpak maakten we een vangspel. De andere helft van het melkpak was voor de tomatenzaadjes. Vandaag kochten we nog meer zaad. Want mijn zoon had een vrije dag van school. We gingen samen ergens eten en kochten daarna zaadjes voor allerlei pepersoorten, munt, rode zonnebloem en aardbei.

Het meest dankbaar voor
Het meest blij en dankbaar ben ik voor de hoop in mijn hart! God is de Sunshine van mijn leven, die Zijn licht laat opgaan in mijn kleine wereld. Zoals ik eerder schreef: "Het leven is niet volmaakt maar Jezus wel. Hij neemt de scherven van mijn leven, de onvolmaaktheden en gebruikt ze om mij hoop te geven."

 

Where hope grows,

miracles blossom.

  

 

Onze Japanse treurprunus.

* Heb je zelf iets gezaaid in je tuin? Of in potten?

* Is er bloesem in je tuin? Of in de buurt?

* Welke lenteplant is volgens jou het mooist?

 

Maak je klaar, trek door de Jordaan!

Op maandag plaatste ik op mijn Facebook-pagina een plaatje met een Bijbeltekst erop, die voor mij  heel belangrijk geworden is. Zo wie zo een heel lief plaatje toch met die poes op het bankje  ;-)

 

Heb Ik je niet geboden:

Wees sterk en moedig? Sidder niet

en wordt niet verschrikt want de de Here, jouw God,

is met je overal waar je gaat.

 

 

Onze eigen Jordaan

Ik zette deze tekst op mijn Facebook pagina omdat ik me onzeker voelde over de week, die voor me lag. Er stonden verschillende dingen op de planning waar ik tegenop zag. Misschien zou ik falen. Misschien zou iemand een vervelende opmerking tegen me maken. Misschien redde ik het gewoon niet. Iemand zei in een reactie op mijn vorige post: Weet je... velen van ons gaan door zware tijden heen. Ik denk dat zij gelijk heeft. We hebben allemaal onze eigen Jordaan ( om bij het verhaal van Jozua te blijven ). Op een dag komen we allemaal iets tegen, dat onze weg verspert. Misschien een slootje waar we overheen kunnen springen. Maar het kan ook een breed water zijn, veel te diep om in te staan.

 

 

Moed houden

Ik mediteerde over deze tekst en probeerde mijn problemen ( reuzen, blokkades)  onder ogen te zien. God zegt dat ik de moed er in moet houden. Het woeste water voor mijn neus, heeft niet het laatste woord. Wees sterk en moedig. Sidder niet en word niet verschrikt, want de Heere, jouw God is met je, overal waar je gaat.

 

De God van het universum is met je op dit moment, waar je je ook bevindt. Hij is persoonlijk geïnteresseerd in jouw diepste zorg en pijn, in jou grootste onmogelijkheden en in de beslissingen die je moet nemen. vertrouw daarop! ( ... van een oud post-it velletje, overgeschreven uit een boek )

 

"Maak je klaar, trek door de Jordaan ..."

Had je een fijne week?

 



Blij ... en focussen op wat over is.

Bedankt voor de reacties op mijn vorige blogpost! Ik stelde daarin twee vragen en ik was blij verrast door jullie openheid. C.J. van Vuuren vroeg aan het eind van haar reactie: 'Ik ben nog wel benieuwd wat jij op die laatste twee vragen zou antwoorden.' En ik beloofde erover te bloggen. Hieronder mijn antwoord op de twee vragen, die ik zelf opwierp in mijn vorige blog.


Rijnstate Arnhem

1. Blij dat het voorbij is?
Ik ben vooral blij dat mijn bezoekjes aan afdeling kaakchirurgie voorbij zijn. Geen operaties meer. In mijn bovenkaak, net onder het neusbot, vormden zich cystes die groeiden en veel drukpijn gaven. Ik vond het heel akelig om telkens 'schoongeschraapt' te worden. In de loop van de tijd ben ik vaker geopereerd dan me lief was en ik ging denken dat dat erbij hoorde - mijn hele leven lang. Ongeveer drie jaar geleden (in bovenstaand ziekenhuis) hebben ze nieuwe dingen uitgeprobeerd. Ook is er 'iets' in mijn kaak gestopt om gezonde botgroei te bevorderen. Na de laatste jaarlijkse controle in 2011, hoefde ik niet meer terug te komen. En dat is één van de dingen waarvan ik heel blij ben dat het voorbij is! Ik blogde er hier over.


2. Wat maakte je tot wie je nu bent?
Ik zeg het aarzelend maar ik denk toch dat het de moeilijke jaren zijn, die wij als gezin meemaakten. Het heeft me gekneed en gevormd. Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik opnieuw de doffe ellende en het verdriet. Ik blogde er hier en hier over. En hier en hier. ( extra leesvoer )  Maar God gaf heel verrassend psalmen in de nacht. De moeilijke jaren, die achter ons liggen hebben effect gehad op iedereen. Soms gebeurt er iets, dat opeens een flashback oproept bij één van de kinderen. Dan bedenk ik, dat ik mijn gezin niet dat heb kunnen geven, waarvan ik droomde toen ik mama werd. Ik probeer me te focussen me op wat over is. Zoveel zegeningen! In geloof en vertrouwen zie ik vooruit.

Niet in mineur :-)
Nou wil ik niet in mineur eindigen. Daarom vertel ik er even bij dat het  heel goed gaat met de schoonmaak van mijn klerenkast, dat ik een (nieuw) boek geschreven heb, dat ik een prachtige bos bloemen heb gekregen en dat ik straks gezellig ga shoppen met mijn zoon van negen.

Fijn weekend iedereen. Ben benieuwd hoe jouw week verliep!

 

foto bron

 

Opruimen, mijn eigen tafel en een schrijfschrift

Lieve allemaal. Ik ga jullie heel hartelijk bedanken voor al jullie reacties op mijn laatste blog. Ik ben er zo blij mee. Iemand mailde me:  'Het is volbracht!' Dat wil niet zeggen dat er geen moeite meer is hier op aarde, maar wel dat je samen met Hem er doorheen mag gaan. Ook als je Hem niet ervaart. Hij is bij je en draagt je. Samen met Hem sta je sterk!  Nou, daar zeg ik Amen op. Jij ook? Dank je wel allemaal!

 

Opruimen in april

Zelf ben ik deze week aan het opruimen geslagen. April is bij mij vaak de maand van de kasten. Wat een bende kan een mens hebben. Toen ik een lade schoonmaakte kwam ik dit tegen. Ik weet nog helemaal wanneer ik het kreeg en zal het niet wegdoen.

 

Lieve mama moet u

weten dat u mij

niet moet vergeten

en hoeveel

ik van u hou

 

Bewaar jij ook briefjes, herinneringen?

 

 

 

Mijn eigen tafel

Verder vind ik het leuk om jullie mijn eigen tafel te laten zien. Natuurlijk is het hele huis van mij en kan ik zitten waar ik wil. Maar dit ene hoekje is privé. Hier schrijf ik, hier kan ik even alleen zijn. Ja, ik ben gek op baboeska's. Om de kleur, de vorm, de motieven ... Ik spaar ze. In de woonkamer heb ik er een heleboel staan op een smalle richel, die van muur tot muur loopt.

 

Heb jij een eigen plek waar je alleen kan zijn?

 

 

 

 

30 dagen schrijfschrift

Het schrift , waar de roze veer op ligt, is een 30 dagen schrijfschrift, uit een oude Flow.

De vragen staan erin en die wil ik beantwoorden:

• Waarvan denk je: blij dat het voorbij is?
• Wat heeft je het meest gemaakt tot wie je nu bent?

 

Eh ... deze vragen stel ik nu ook aan jou!

 



Niet klaar voor Jezus' dood?

Het is Goede Vrijdagavond. De overburen stappen in hun auto; klaar om een kerkdienst te bezoeken. De buren daar naast zie ik ook in de auto stappen. Zij gaan allemaal naar de kerk, net als mijn man met twee kinderen. En ik? Ik blijf thuis met mijn zoon van negen. Ik zit achter de laptop om mijn gedachten vorm te geven. Ik voel me een beetje verdrietig.

Niet klaar voor Jezus dood
Jezus' dood herdenken? Daar ben ik niet klaar voor. Ik balanceer al een tijdje op een dun koord en probeer in evenwicht te blijven. Als de dag voorbij is, overspoelen bittere herinneringen me. Angstige vragen liggen op de bodem van mijn hart te wachten op antwoord. Verdriet en verwarring pakken me beet. Ik weet hoe het komt. Het komt door de psychische druk van de lange, magere jaren die achter me liggen. Mijn geloof is op dit moment een heel klein walmend vlammetje. Meer niet.

Hij staat klaar voor mij
Inmiddels is het helemaal donker geworden. De gordijnen schuif ik dicht en ik besluit een verhaal voorlezen uit de tienerbijbel, voor mijn zoon. Het is tenslotte Goede Vrijdag toch? Boven het verhaal staat: Jezus' laastste woorden. En ... opeens weet ik het weer! Ik kan wel het gevoel hebben dat ik niet klaar ben voor Hem, maar ... Hij staat wel klaar voor mij! Daarom neem mijn  'last' op en strompel met al mijn angst en vragen Hem tegemoet.

Volgens mij is Hij de Eerste die Zijn armen naar mij uitstrekt.

Jezus, uw verzoenend sterven
blijft het rustpunt van ons hart.
Als wij alles, alles derven,  ( derven= missen)
blijft uw liefd' ons bij in smart.

I reach out for your hand

 

 

 

 

Ik wens jullie heel mooie paasdagen!

Happy Easter weekend

Je mag me altijd roepen!

'Ik durf bijna niet te gaan slapen!' zegt mijn zoontje.
'Waarom dan niet?' vraag ik.
'Ik ben zo bang dat ik weer een nachtmerrie krijg.'
Ik knuffel hem en zeg: 'Je mag me altijd roepen als je een nachtmerrie heb. Dan kom ik gelijk eraan.'
Hij tilt zijn hoofd wat omhoog uit het kussen. 'Ook midden in de nacht?' vraagt hij dringend.
Ik geef hem een kus. 'Ook midden in de nacht!'

Wakende dromen
Nachtmerries zijn voor mij de schrik van de nacht. Ik begrijp de angst van mijn zoontje omdat ik zelf regelmatig last heb van dromen. Niet van die gewone maar van 'wakende dromen'. Ik zie dingen die er niet zijn maar niets doen omdat mijn spieren verlamd lijken. Vaak zie ik een oog, zo groot als het slaapkamerplafond met lange wimpers. Een oog dat me aanstaart en nauwlettend in de gaten houdt. Soms zie ik fluoriserende spinnen ( ben echt een keer op zoek gegaan toen ik helemaal wakker was ). Of ik houd mijn adem in, omdat er een hanglamp vlak voor mijn hoofd heen en weer slingert. Meestal zie ik echter onschuldig uitziende mozaieken ( of zoiets als op onderstaande foto ).

Iets uit de onderwereld?
Jarenlang dacht ik dat het iets magisch was. Iets uit de onderwereld. Zo gauw ik me bewegen kon, ging ik bidden. Ik durfde het ook tegen niemand te zeggen. Totdat ik ergens las dat iemand met narcolepsie ook zulke wakende dromen kende. Ik ging meteen op onderzoek uit en las over het fenomeen slaapverlamming. Ik was helemaal verbaasd. Wat een 'feest' van herkenning!

Slaapverlamming (officiëel 'slaapparalyse') zorgt ervoor dat je niet in staat bent je lichaam te bewegen op een van de twee volgende momenten:

1. Wanneer je in slaap valt (hypnagoge of predormitale vorm)
2.   Wanneer je ontwaakt uit je slaap (hypnopompe of postdormitale vorm)

Het kan erg beangstigend zijn wanneer je je niet kunt bewegen. Je kunt je angstig en paniekerig voelen. Sommige mensen hallucineren ook tijdens een episode. Zij kunnen dingen zien, horen of voelen die er niet zijn. Ze kunnen zelfs denken dat er een andere persoon bij hen in de kamer is . Deze hallucinaties kunnen ook zonder slaapverlamming optreden.

De neuroloog vertelde me later, dat dit slaapprobleem veel vaker voorkomt dan ik dacht.  Slaapparalyse kan ook verband houden met mijn drukke hersenen (ADHD). Er viel een pak van mijn hart. Ik werd serieus genomen. Mijn hallucinaties werd niet weggewuifd als iets zweverigs. Waar ik het meest blij mee was, was het feit dat het niets met magie of een donkere onderwereld te maken had. Wow!

Je mag me altijd roepen!
Ik snap de angst van mijn zoontje voor nachtmerries. Tegen hem zei ik: Je mag me altijd roepen, zelf midden in de nacht. Dan kom ik eraan. Ik ervaar dat God dat ook tegen mij zegt! Dat ik Hem altijd mag roepen. Zelfs als ik last heb van de schrik van de nacht. Hij is bij me in mijn angst!

Thou shalt not be afraid for the terror by night.

For he will give his angels charge over thee,

To keep thee in all thy ways.

They shall bear thee up in their hands,

Lest thou dash thy foot against a stone.

***

Heb jij veel last van nachtmerries?

Heb je ooit eerder over slaapparalyse gehoord?

 

Mam, er is geen brood meer!

'Mam ... er is geen brood meer.'
'Ook niet in de vriezer?' vraag ik.
'Nee.'
Het is negen uur 's-avonds en mijn zoon wil zijn luchtrommel klaarmaken voor de volgende dag. Geen brood!
'Ik loop even naar tante E. ' roep ik vanuit de kamer. Tante is een vriendin van mij en woont een paar huizen verder. Hoewel ze geen familie is, noemen de kinderen haar van jongsaf tante.

Door het donker loop ik naar haar huis. 'Heb jij nog een brood voor mij?' vraag ik.

Gelukkig heeft zij nog wat liggen.We kletsen en lachen even. Daarna vertrek ik met het brood naar huis. Mijn zoon is opgelucht. Nu kan hij verder met zijn luchpakket.

 

Geen stenen voor brood

Ik denk aan wat Jezus zegt: 'Welke vader onder jullie zal aan zijn zoon, als hij om brood vraagt een steen geven?' Stel je voor dat ik een steen in de lunchtrommel van mijn zoon stopte. Onvoorstelbaar toch? Ik ben niet perfect, maar ik geef mijn kind geen stenen mee. Jezus zegt: Hoeveel te meer zal uw Vader, Die in de hemelen is, goede gaven geven aan hen die tot Hem bidden. Een les. Een bemoediging voor mij. Deze nieuwe week begin ik met gebed.

Gebed

Help me voor ogen te

houden Heer, dat er

vandaag niets zal

gebeuren wat U

en ik samen

 niet aankunnen.

 

visje

 

Dingen lenen

Bij ons in de straat lenen wij dingen van elkaar.

Brood, soms een potje appelmoes, macaroni, pannenkoekmix.

We geven het ook weer terug. 

Doen jullie dat in jouw buurt ook?

 

Mijn leven is geen poppenhuisleven

Ik had in de jaren zeventig een prachtige poppenhuis met echte lampjes, waar ik uren mee speelde. Ik las zelfs stiekem bij het rode lampje met de gouden franjes. Hoewel ik er emotioneel aan verbonden was, deed ik het weg in de jaren negentig. Wie doet er nou haar poppenhuis weg?

Als een kind zo blij

poppenhuis nog bij de kringloop

 

Een goede man blijft altijd een kind ... 

 

Misschien geldt dat ook voor mij als vrouw! Vandaag kocht ik een prachtig poppenhuis uit de zeventiger jaren. Ik voel me als een kind zo blij en denk terug aan al die gelukkige uurtjes die ik vroeger doorbracht op mijn kamer. Ik droomde al spelend over een eigen huis met een lieve man en een stelletje kinderen. Ik zou schrijfster worden en heel gelukkig zijn.

Geen poppenhuisleven
Na zoveel jaren glimlach ik om mijn droom. Het leven is zo veel ingewikkelder dan ik dacht. Mijn man is de man van mijn dromen, ik ben blij met de kinderen, die God me gaf maar mijn leven is geen poppenhuisleven. Het kent verdriet, pijn, gemis. Maar ook veel liefde, vergeving en diepe vreugde.

meubeltjes afwassen

God is voor mij een woning
Als ik de meubeltjes afgewassen heb, zet ik ze in mijn poppenhuis en doe een stapje terug. Ik kijk. Het is echt een oud poppenhuis! Ik zie een scheur in het dak, wat afgebrokkelde hoekjes, een flinke deuk hier en daar. Stilletjes reflecteer ik: mijn leven is als dit huis. Scheuren, deuken, hoekjes eraf. Is dat erg? Ja natuurlijk. Dat doet pijn. Maar ik denk ook aan iets anders:

De eeuwige God is voor u een woning,

en onder u zijn eeuwige armen.

Dat geeft geborgenheid voor altijd. Ik schuil bij Hem. Als mijn leven als een kaartenhuis ineenstort, vangt Hij me op ... want onder mij zijn eeuwige armen.

* Wat was jouw lievelingsspeelgoed?

* Heb je het nog steeds?

* En wat was je droom?

Vleugels uitslaan als een adelaar.

Twee weken geleden
Eén van de kinderen oefent zijn pianolessen maar heeft vergeten het pedaal in te drukken, zodat de klanken te hard door de kamer denderen. Aan tafel spelen de twee anderen Kolonisten van Catan. De jongste bijt hij in de wijzende vinger van zijn zus, die hem op de kop geeft voor vals spel. Ze wordt heel boos op hem.

Geen scheidsrechter.
Hè bah ... ik wil rust aan mijn hoofd. Ik ben zo moe ( pollenallergie). Vanmorgen werd ik veel te vroeg wakker door het gepiep van mijn mobiel; de batterij was leeg. Dat gekibbel over Kolonisten ... Ik ben niet fit genoeg om scheidsrechter te spelen. Geprikkeld loop ik van de één naar de ander en ik ben blij dat mijn dochter eindelijk even buiten gaat spelen. Maar mijn zoon is humeurig en hangt op de bank.

 

Ik lees voor

'Ik verveel me, mama.' zegt hij.

Ik kijk hem vluchtig aan.'Vervelen is goed voor je!' brom ik. Maar ... als ik de teleurstelling in zijn ogen zie, pak ik een boek om voor te lezen. Het gaat over Wambo, een Papoeajongen, die van alles meemaakt. Ik geniet langzamerhand van het verhaal en lees drie lange hoofdstukken voor. Daarna maken we samen een lijstje met dingen, die hij kan doen als hij zich nog een keer verveelt.

 

1. Playmobil

2. Postbus maken van een doos

3. Met de nieuwe soldaatjes spelen

4. Duckies lezen

5. Spelen in geheime hut.

 

 

De brievenbus

Al gauw verveelt hij zich opnieuw en zoekt een doos waarin hij een gleuf knipt: een brievenbus (nummers 2 van lijstje) Ik help hem om het ding te bekleden met  Sinterklaaspapier :-) Ik ben nog steeds moe maar mijn humeur verbetert zienderogen. Ik denk aan wat ik vandaag aan iemand mailde: Hij geeft de moeden kracht.

 

Aankloppen bij God

Een mama is ook maar een mens. Ik ben moe. Door een verkeerd ritme. Door een wiebelige psyche. Door piekermomenten en kinderruzie. Door hooikoorts. Maar ik geloof in een God die helpen wil. Niet bij de pakken neerzitten, zeg ik tegen mezelf. Wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar. 

 

 

Niet fladderen
 als een kip zonder kop.
Maar mijn vleugels uitslaan als een adelaar ...
Dat zou ik best willen.
Jij ook?
 

God is groter dan mijn angst

De gedachte om een zondagse morgendienst  in een gebouw met zitplicht, ongedempt orgelspel en een voorganger zonder pauzeknop  bezorgt me menig zweetdruppeltjes. Ik heb grote moeite met de morgendienst. Mijn lijf is wel wakker, maar mijn ADHD hersenen kunnen nog geen prikkels aan.

Paniekaanval ongevaarlijk.

Ik heb de kinderen uitgelegd dat ik soms last van paniekaanvallen heb. Ik verzekerde hen ervan dat zo'n paniekaanval heel vervelend is maar ongevaarlijk. In tijden van stress of na een weekje te weinig slaap heb ik er meer last van dan anders. Dit heeft ook met mijn ADHD te maken. Open zijn geeft me lucht. De kinderen snappen mijn gedrag nu. Ze accepteren mijn 'beperking' en zijn opgelucht dat het iets ongevaarlijks is.
 

Jezelf leren aanvaarden

Paniekaanvallen zijn ongrijpbaar. De site van Geert heeft mij geholpen. Kennis is goed. Maar ondanks mijn kennis, heb ik toch nog geregeld last van paniek. Ik ben een christen en ben probeer mijn verwarde hersenspinsels bij God te brengen. Hij hoort het losse-flarden-gebed! Merk ik dat ik opeens vaker angst heb dan normaal? Dan wordt het tijd dat ik mijn leefpatroon onder de loep te neem om mijn stressniveau te verlagen. Zo leer ik in de loop van de jaren mezelf kennen en accepteren. Ik ontdek dat mijn grenzen anders zijn, dan van iemand zonder concentratiestoornis.

 

God is groter dan mijn angst

Als ik een paniekaanval heb, ben ik één brok verwarring. Maar met mijn verstand weet ik dat God veel groter is dan mijn angst. Zijn beloftes zijn betrouwbaar en Hij moedigt me aan om mijn angsten op Hem te werpen. Daarom leg ik mijn hand in Zijn hand. Ik laat Hem in mijn hart kijken. Hij leidt mij op de smalle weg van overgave en zelfaanvaarding.

 

Nu is het maandag. Samen geniet ik met mijn jongste zoon van een rozerode zonsopkomst, zo tussen de gordijnen door.

 

Nee, ik heb geen last van angst vandaag :-) en ik wens jullie allemaal een angstvrije week!