Tien jaar geleden had ik een vriendin. Iedere week spraken we af om kaarten te maken, te kletsen en koffie te drinken. Wat begon met papier en stempels, werd al snel meer: vertrouwelijke gesprekken, het durven laten zien van je kwetsbare kant.
Tot er ineens een dag kwam dat ze niet meer kwam. In een berichtje schreef ze dat God tegen haar gezegd had dat ze geen vriendschap meer met mij mocht hebben. En daarmee verbrak ze het contact.
Ik was gekwetst en boos. (Mijn man nog bozer — die lieverd stond echt vierkant achter mij.)
Pas veel later begreep ik dat ze manisch-depressief was. Ze is nooit teruggekomen op haar besluit. En toch denk ik nog weleens aan haar.
Aan dit voorval moest ik terugdenken toen ik destijds een blog las met de titel “Working on the Last Word.” Jammer genoeg bestaat die blog niet meer, dus ik kan hem niet met je delen. Maar de vraag die toen bij me bleef hangen, houd ik nog steeds vast:
👉 Wat is dat toch met vriendschappen tussen vrouwen?
Na die bittere pil heb ik ervaren dat God zelf voor speciale vriendinnen zorgde. Hij kende mijn behoefte beter dan ikzelf. Mijn hele leven droom ik er al van: die ene boezemvriendin, een zielverwant zoals in Anne of Green Gables — iemand aan wie je je diepste innerlijk kunt toevertrouwen.
Ik vind het zo bijzonder om vriendinnen te hebben! Samen praten over de leuke en minder leuke dingen, samen koken, winkelen, mailen… En tegelijk wil ik niet té afhankelijk zijn. Alleen God is zonder zonde. Alleen Hij zal me nooit in de steek laten. Dat is de les die ik geleerd heb.
En toch: ik dank God voor mijn vriendinnen. Voor wie er nu zijn, en wie nog komen mag. Als ik pieker of die vriendschappen wel blijvend zijn, denk ik aan wat vriendschap werkelijk is: toewijding. En dan weet ik dat het kan. Ja, ik ga ervoor. Ook al zou er een oceaan tussen ons liggen.
---
Wat is jouw ervaring, als vrouw, met vriendinnen. En kan iemand me iets vertellen over vriendschap als jongere vrouw met een oudere vrouw (soort mentorschap.)
