Koffie en een bruidsjurk

Ik zit buiten zonder telefoon en denk: zat ik maar binnen met mijn telefoon. Op het rode bankje bijvoorbeeld. Dan kan ik een reactie achterlaten op Insta bij die en bij die. Gewoon even wat lezen en dat sprankje voelen van: leuk, o wow...

Maar mijn telefoon ligt binnen. Ik zit in de tuinstoel, voeten op een krukje, mok in mijn hand. Rechts in mijn oor drenst het cirkelzaaggeluid van een paar huizen verder. Helemaal perfect krijg je het nooit. Maar voor me, als ik opkijk... zie ik de zon diffuus tussen de bladeren van de eik heen schijnen. Prachtig warm van kleur.

Goud!

En ik merk dat er ruimte in mijn hoofd komt. Yep, als ik mijn telefoon niet bij me heb, ploppen er leuke ideetjes op. Hoe ik iets ga aanpakken, hoe ik een hoofdstuk uitwerk, wie en wanneer ik wat doe. En ook dingen waar ik over wil bloggen.

Zoals die jurk

Ik denk er nu weer aan. Dat ik daar rond middernacht op zolder stond. De maan scheen naar binnen precies op witte bruidsjurk die daar hing. Ik streelde met mijn vingers over de stof, over de glanzende bloemenslinger. Verfijnd.

En ik dacht

Straks zal Mo hem dragen.
Nog een paar dagen.

En nu?

De bruiloft ligt achter ons en de jurk is weg van zolder. Een van de eerste keren dat ik daar weer kwam, voelde het zo jurk-loos. Droevig leeg. Ik kan er geen goed woord voor vinden.

En jaaa, bruid en bruidegom waren een prachtig couple. De dag één groot feest. En toen was het opeens al-le-maal voorbij

Mijn man zei dat ik de eerste dagen als een zombie op de bank zat met mijn mobiel. Ik schaam me ervoor. ’t Was echt zo. Ik voelde me murw. Ik vond niks leuk. Het besef dat zo’n prachtige dag opeens voorbij was. De jurk weg... mijn dochter, ooit baby, peuter, kleuter enzovoorts, nu een getrouwde vrouw, en... nou ja, tranen met tuiten. Want ik ben de oudste generatie van mijn kant. Geen papa en mama meer boven me.

Huilie, huilie.

💗 Heb jij dat trouwens ook weleens? Dat je na iets heel moois of belangrijks ineens zo’n dip voelt? Hoe ga jij daarmee om?

Ik schrok van mijn gevoelens. Ik weet nog dat ik ’s avonds laat op dag 2 na de bruiloft googelde op: blues na de bruiloft. En ja hoor. Ik was niet de enige. Het bleek gewoon normaal te zijn. Tracey schreef op 18 augustus óók over de stilte ná de bruiloft. Zo'n gave blog. Ik deel ik er een stukje uit:

De mooie dag is voorbij. De zegening niet.

Een van de vreemde dingen aan de voorbereidingen voor een bruiloft is hoeveel energie er in een paar uur tijd gaat zitten. Maandenlang wordt er steeds weer een nieuwe beslissing genomen.

Iets om af te maken.
Iets om te onthouden.
Iets wat nog moet gebeuren.
En dan is de ceremonie ineens voorbij.
De gasten gaan naar huis.
De dag waar iedereen het over had, is gisteren geworden.
Maar het belangrijkste deel eindigde niet toen de festiviteiten voorbij waren.
Het huwelijk van ... en ... is begonnen.
De beloftes blijven van kracht.
De liefde die hen omringt, blijft bestaan.
En Gods aanwezigheid is niet beperkt tot één ceremonie.
Hij was er ook bij in de dagen die eraan voorafgingen, inclusief de stressvolle, de emotionele en de gewone dagen die niemand fotografeerde.
Hij zal aanwezig zijn in de gewone dagen die volgen. 

* When the Celebration Is Over and Your Heart Is Still Catching Up 

Jaaa, lieve luitjes... zulke dingen bedenk ik dus met voeten op een krukje, mok in mijn hand. En niet met mijn telefoon op het bankje in de woonkamer.

Maar eerlijk is eerlijk: toen mijn koffie op was, ben ik naar binnen gegaan. Telefoon van de oplader gepakt en dit allemaal ingesproken. Want zo maak ik tegenwoordig mijn blogs: inspreken die hap. 

Het stukje van Tracey had ik voor mezelf opgeslagen. Ik vond het zo mooi. En nu: plakkerdeplak... staat het hier in mijn blog. Nu kan ik het later, als ik oud ben, nog eens teruglezen.

Duh. Ik ben al bijna zestig. 

Nee, dat is ook weer overdreven. Eerst nog 59 worden 😊

Voel jij ook ruimte in je hoofd als je toch kiest voor "even zonder telefoon"?