Ik heb dus wél iets gedaan

Ik dacht echt dat ik deze week véél meer zou schrijven. En ineens is het vrijdag. Ik heb allerlei dingen gedaan, gelezen, dingen bedacht, geschreven zelfs… en toch dat nare stemmetje: ja, maar je hebt niet gedaan wat je van plan was. Je wilde eigenlijk…

Jaap en ik hadden het daar deze week over. Over die drive om te produceren en hoe lastig het is om die knop uit te zetten. Onze conclusie was eigenlijk heel simpel: moedige keuzes kunnen dé prestatie van de dag zijn. De keuze om nee te zeggen tegen die drang om maar door te gaan. En er voor kiezen om er een paar uur voor iemand te zijn. Om je telefoon weg te leggen. Of om toch naar buiten te gaan terwijl je hoofd zegt dat je achter je bureau hoort.

Dat klinkt zooo gemakkelijk. Dat is het niet. Ons gesprekje zette me in ieder geval weer aan het denken. Nog meer denk-denk-denk dus.

Niet achter mijn bureau

Ik ging deze week op bezoek bij een vrouw van tachtig uit mijn gemeente (kerk). En ik vond het geweldig. Ze wist ontzettend veel, had boeken liggen die ik niet kende en vertelde dingen waarbij ik steeds dacht: wacht, vertel verder… hoe zie jij dat?

Niet dat ik het overal met haar eens was, maar hoe kostbaar is ouderwets op visite gaan? Ik was dat een beetje vergeten. Elkaar aankijken, luisteren… echt luisteren, ervaringen delen, samen lachen.

En tomaten. Jahaa… véél tomaten. Vijftien soorten. Ik weet inmiddels ook van alles over zaden, hybriden en waarom je bij sommige tomaten het volgende jaar niet zomaar dezelfde vrucht terugkrijgt.

Ik kwam thuis met een hoofd vol nieuwe gedachten en een tasje tomaten die bij mij verder mochten rijpen (zie foto hierboven). En toch begon toen dat rare rekensommetje weer: die uren heb je dus niet geschreven.

Alsof een goed gesprek niet waardevol is. 

Dat is eigenlijk best gek.

Toch naar het bos

Donderdag hetzelfde verhaal. Boswandeling of niet?

Ik ging.

Maar zelfs ín het bos dacht ik nog: wat dom van je, als je thuis was dan…

Zeg me dat ik hier niet alleen in ben please

Deze keer stuurde ik die negatieve zelfpraat de boom in. Ik bleef staan bij bladeren die langzaam verkleuren en fotografeerde er eentje gewoon omdat het zo zijn best gedaan had dit jaar. Maandenlang groen geweest, zon gevangen, aan die boom gehangen… en nu begon het te verkleuren.

Ik liep ook bijna in een enorm spinnenweb tussen twee bomen. Er zat een vliegje in. Toen ik er foto’s van maakte, dacht ik meteen aan social media. Scrollen, nog even kijken, nog één ding… en voor je het weet zit je erin en kom je er niet meer uit.

De vlieg was ik dus.

Wat de spin precies voorstelde, weet ik nog niet. 😄

En ondertussen

Het grappige is ik tussendoor trouwens wèl geschreven werd. Alleen niet wat ik had gepland, en ook niet het soort schrijven waar mijn hart deze week het meest naar toe trok.

Ik dook opnieuw mijn familiegeschiedenis en memoir-in-wording in. Dat kost me bakken energie. I

Maar… ik heb dus wél iets gedaan. Haha…

En verder? Ik breide mijn sjaal af en haalde een herfst-diamond-painting uit de kast. De winterkaartjes die ik veel te vroeg tevoorschijn had gehaald, zitten alweer in hun doosje.

Eerst herfst. 🍂