Nog 54 dagen tot de herfst

Nog 54 dagen tot de meteorologische herfst.
Nog 76 tot de astronomische.

Ik kies voor die 54 natuurlijk.

Buiten hangt de was aan de lijn. De tweede was al, want de eerste is droog. Dat is dan weer het voordeel van zomer: je hangt iets op... loopt een paar keer heen en weer, en droog is het al. Het waait! De lucht is zwoel en de zon staat hoog. 

Ik hou niet van hete zomers.
Ik zeg het maar gewoon.

Toen zomer nog anders voelde

In de jaren zeventig hield ik nog wel van de zomer. Na het klusjes doen voor mijn moeder speelde ik eindeloos buiten. Bruine armen en benen kreeg je ervan. Gras onder je voeten en omhoog kijken naar je vlieger tegen het blauw van de lucht. Spelen met de buurtkinderen tot de lantaarns aangingen. Ik weet nog hoe eindeloos fijn de zomervakantie voelde.

Later, met mijn eigen kinderen, kreeg de zomer een andere invulling. Tassen pakken. Broodjes smeren. Heb ik nog genoeg limonade? IJsklontjes. Zonnebrand zoeken. Uitjes verzinnen. Knutselen aan tafel. Zwembad opzetten. Een huis vol leven. Wat hield ik ervan. Ik schreef er regelmatig over, zoals hier: "De pracht van de dag."

Uitjes werden rekensommen

Onderweg naar nu veranderde het. De kinderen vlogen uit, maar ook het klimaat veranderde. De zomers werden warmer en uitjes voelden steeds meer als rekensommen. 

Kan het?
Hoe warm wordt het?
Is er schaduw?
Kan ik zitten?
Kan ik terug als het niet gaat?
Is er water?
Is er rust?
Hoeveel energie kost het en hoeveel heb ik eigenlijk?

Soms bleef ik liever thuis.

Toen wist ik nog niet wat ik nu weet. Dat mijn lijf niet goed tegen hitte kan. Dat dysautonomie en warmte geen gezellige combinatie zijn. Dat mijn lichaam dan niet zeurt, maar schreeuwt om slow down.

Wat een opluchting dat je niet overal van hoeft te houden. Dat je gewoon mag zeggen: ik hou niet van hete zomers. Ook al staat Instagram bomvol kampeerplezier, ijsjes, zee, kinderen met zand aan hun voeten, buiten eten en, en, en....

Zelfs vogels zingen niet altijd

Ik hou niet van zomerse hitte, maar ik ga wel het bos in. Gisterenmorgen nog! De paden waren stoffig en zomerhitte hing loom tussen de takken. Ik zag een eik met hittestress.... z'n blaadjes op de bosbodem gedropt. Ik keek langs zijn stam omhoog. “Arme boom,” zei ik zacht, “Heb jij ook zo'n last van de warmte? En zie jij ook zo uit naar wat onze Maker doen zal in de toekomst? Het komt echt wel goed hoor. Je weet wel: ‘Zie, Ik maak alle dingen nieuw.’”

Vogels in het bos? Als het zo warm is hoor ik ze maar weinig. Ze gaan natuurlijk ook in de rui en schuilen dan op achterafplekjes waar ik ze niet zie. [1] Ik weet dat nog van vorig jaar. Dat ontroert me. Dat vogels ook niet altijd zingen. Er is een tijd van ontwaken in de lente en mooi te zingen, en er is ook een tijd van veren verliezen en je energie sparen.

Alles neigt naar de herfst

Wist je dat de bloemen van het vingerhoedskruid al verdwenen zijn? Maar de speerdistels staan nog stevig te bloeien zijn langs het pad. Ik zag twee hommels om elkaar heen draaien om één paars bloemhoofdje... zo schattig. 

En toch...

Alles neigt naar de herfst hoor.
Ik zeg het maar alvast, haha.

Wàt zie ik uit naar het kantelpunt dat straks komen gaat. Een ochtend waarop de lucht koeler is dan je verwacht. Mist boven het veld. Hei die nog even nagloeit na het mooie paars. Ademruimte.

Ook deze dag

Maar vandaag is het nog zomer. Vandaag hangt de was aan de lijn. Vandaag voel ik mijn lijf en probeer ik daar geduldig mee om te gaan. Iederemorgen doe ik mijn wekker uit om 6:30 en zeg ik tegen mezelf: dit is de dag die de Heer ons geeft. Ook deze. Niet mijn lievelingsdag misschien. Niet mijn lievelingsseizoen. Maar wel een dag waarin ik tussendoor een glimpje wat moois opvang...

In een distel.
In rupsen op geel kruid.
In vingerhoedskruid dat zaad maakt.
In was die droog wappert aan de lijn.
In een appje van een vriendin over emoties.
In koffie met mijn man.
In een nieuwe diamond painting.
In een boek.
In de blogs, wereldwijd...

In zomerse zonsondergangen 

😍

Nog 56 dagen tot de herfst 🍂

---

[1] Stille vogels zijn in de rui