Maar er zal een moment komen, dat ik me verwonderen zal

Iedereen heeft te maken met critici. Mensen die iets afkeuren. Die iets zeggen over je uiterlijk. Of een sneer geven als je op een verjaardag toch een gebakje neemt.

Maar kritiek van mensen die heel dichtbij staan, is anders.

Soms kan ik er niet van slapen. Ik heb zulke mensen in mijn nabije omgeving, gelukkig niet in huis. Maar het idee dat er achter mijn rug over mij wordt gesproken, breekt iets in mij.

Mijn leven, mijn gezin, mijn manier van moeder-zijn worden besproken op plekken waar ik zelf niet bij ben. En het blijft niet bij één gesprek. De verhalen gaan verder, van de één naar de ander, totdat ik merk dat ze zelfs door de kerk heen hun weg vinden.

De woorden die over mij worden gezegd, over mijn opvoeding en over ons gezin, maken me intens verdrietig. Ligt het autisme van mijn kinderen soms aan mij? Omdat ik schrijfster ben en veel achter de computer zit? Geef ik hun daardoor te weinig aandacht?

Maar ik werk juist wanneer zij op school zitten. Of wanneer ze al in bed liggen.

Toch gaan zulke woorden in je hoofd zitten.

Ik ben niet een beetje geraakt. Niet even van slag. Ik voel me diep verslagen. En dan komen de vragen. Komt het door mijn karakter? Ben ik te gesloten geweest? Had ik meer over mezelf moeten vertellen? Zou ze dan niet met haar vriendinnen over mij hebben gesproken? Zouden die vriendinnen het dan niet weer verder hebben verteld?

Had ik iets kunnen doen waardoor dit niet gebeurde? Misschien zou ik me dan nog veilig hebben gevoeld in de kerk.

 Heb ik te weinig liefde gegeven? Heb ik iets gemist, iets verkeerd gedaan, iets laten liggen? Die vragen blijven maar rondgaan. Vooral ’s nachts, als alles stil is 

Wat ze over me zeggen voelt als een oordeel over wie ik ben. Over wat ik heb gegeven. Over mijn bedoelingen, die niet gezien zijn. En dat doet pijn. Juist omdat het van dichtbij komt. Omdat het mensen zijn van wie je, misschien tegen beter weten in, toch hoopte dat ze van je zouden gaan houden.

Hoe ga ik hiermee om

Toch geloof ik dat God boven dit alles staat. Boven haar roddel. Boven het stoken in families en gezinnen.

Ik geloof dat Hij actief bezig Zijn plan uit werkt, dwars door alle omstandigheden en gebeurtenissen heen. Niet alleen ondanks wat er gebeurt, maar er zelfs doorheen.

En er zal een moment komen dat ik mij verwonderen zal. Dat ik terugkijk en zie dat geen woord, geen traan en geen gebeurtenis buiten Zijn aandacht is gevallen. Dat Hij wegen heeft geopend die ik zelf nooit had kunnen bedenken. Dat Hij bescherming gaf waar ik alleen verlies zag. Dat Hij genezing bracht op plaatsen waarvan ik dacht dat ze altijd pijn zouden blijven doen.

Nu zie ik het nog niet helder.
Nu zie ik vooral wat mensen doen.

Maar er zal een moment komen, dat ik me verwonderen zal. [1]

Lees ook mijn eerdere blog over deze roddel: Ik ben Zijn kostbare schat

Tips uit: Het Kan! (Ook Als Je Zelf Geen Goed Voorbeeld Hebt Gehad) 

1. Bemoedig andere ouders, die met roddels te maken hebben ( jij begrijpt hen).
2. Als anderen beschadigende dingen over je zeggen, besluit het ze niet betaald te zetten!
3. Zoek positieve mensen op.
4. Merk je eigen overwinningen op
5. Tel ondanks alles je zegeningen

Heb jij ervaringen om te delen?

___

Toevoeging – augustus 2026

Ik schreef dit in 2012. Wie het toen las, wist niet wat er achter deze woorden schuilging. Ik kon daar destijds niet vrij over schrijven en hield veel bewust bedekt.

Inmiddels zijn er 14 jaar voorbijgegaan. Ik weet nu dat de gebeurtenissen veel grotere gevolgen hebben gehad dan ik toen kon overzien: voor de verhoudingen binnen de familie, maar ook voor mijn gevoel van veiligheid in de kerk.

Mijn laatste woorden van deze blog waren toen: Er zal een moment komen dat ik mij verwonderen zal.

Dat moment is werkelijk gekomen dit jaar.

Niet doordat alles werd rechtgezet. De verhouding tussen mijn schoonouders en ons is nooit meer hersteld.

Mijn man heeft destijds geprobeerd zijn moeder te laten stoppen met het roddelen over mij in de kerk. Om haar woorden terug te nemen. Dat is niet gelukt. Achter de jarenlange verwijdering die daarna ontstond, zit veel meer dan ik hier vertel.

Ook mijn schoonvader heeft daarin keuzes gemaakt die grote gevolgen hebben gehad. Hij heeft voorkomen dat mijn man vrij met zijn moeder kon spreken over wat er gebeurde. Er zijn destijds zelfs gesprekken met een vertrouwenspersoon uit de kerk geweest in een poging eruit te komen.

Voor zover ik weet heeft mijn schoonmoeder nooit geweten hoeveel er buiten haar om is gebeurd.

En toen naderde het einde van haar leven.

Er gebeurde iets wat ik in 2012 niet had kunnen bedenken. Er kwam zachtheid. Ze werd heel lief voor mij en zei dat ze van me hield.

Ik heb haar gezegd dat ik ook van haar hield.

En dat was waar.

Het was geen liefde waarin ineens alles van vroeger verdwenen was. Het was een liefde waarin vooral mededogen zat. Voor de vrouw die daar zo kwetsbaar voor me lag, aan het einde van haar leven.

Ik heb het verleden niet meer op tafel gelegd.

Het hoefde niet meer.

Mijn schoonvader was enkele jaren eerder gestorven zonder dat het tussen hem en ons nog goed was gekomen. Hij wist wat hij gedaan had. Loste het niet op.

Maar bij mijn schoonmoeder wilde ik die rekening niet meer neerleggen. 

Ik had haar kunnen vertellen wat er in al die jaren was gebeurd en wat zij waarschijnlijk niet wist. Ik heb ervoor gekozen dat niet te doen. Niet omdat het verleden onbelangrijk was geworden. Ook niet omdat het geen diepe sporen had nagelaten. Maar omdat ik haar die laatste tijd gunde zonder alsnog alles open te breken.

Dat was mijn laatste cadeau aan haar.

En achteraf zie ik dat God mijn woorden uit 2012 op een heel andere manier heeft vervuld dan ik toen voor mogelijk hield.

Ik schreef: Er zal een moment komen dat ik mij verwonderen zal.

En nu, veertien jaar later, doe ik dat.

Ik verwonder me.

Maar o God,

wat heeft haar roddel mij veel gekost.

Ik ben het zwijgen voorbij.

___

[1] dat zinnetje kwam uit dit lied