Geef mij heel veel vlinders!

Ik zag vandaag een icarusblauwtje!
En toen dacht ik terug aan iets wat ik vorig jaar in mijn dagboek schreef.

Voilà.

Uit mijn dagboek

12 mei 2025

Vandaag zei mijn man: “Mijn geduld werd echt getest door die vlinder.”
Hij was gaan fietsen terwijl ik rustte, en kwam terug met foto’s… speciaal voor mij.

Een icarusblauwtje.
Klein, fragiel.

Alleen als hij vliegt zie je het helderblauw van zijn vleugels.
De rest is grijs, met kleine stipjes en oranje maantjes.

Gemaakt door Hem die de hemel uitspant
en schoonheid weeft in een vlindervleugel.

Hij leeft kort. Soms maar een week.
En toch doet hij wat hij moet doen.
Hij bestuift bloemen. Onopvallend.

Ik keek naar de foto.
En ik dacht aan wat Jezus zei.

Over de mussen.
De bloemen.
En over ons.

“Volg Mij,” zei Hij,
“en maak je geen zorgen.”

Niet één mus valt buiten de Vader.
Dus ook dit vlindertje niet.

Ik hoef niet te overzien waar het heen gaat.
Ik hoef alleen Hem te volgen.

Vandaag is genoeg.

Vandaag: 6 april

Ik hoop nog veel vlinders te zien dit jaar.

Vanmorgen waren we in het Arboretum in Wageningen.
Daar zag ik dat blauwtje 
En nog een... die ik niet eerder had gezien.

Een oranjetipje.

Jaap rende erachteraan om een foto te maken.
Dwars over het gras. Het was een grappig gezicht.

De foto mislukte.
Maar de herinnering sloot ik in mijn hart.

Please… geef mij heel veel vlinders.
Ik hou er zo van.