De treden kraken onder mijn voeten.
Ik doe de deur open en kijk zijn kamer in.
Het is leeg. Zo leeg. Dit is niet leuk.
.jpeg "Een lege kamer")
Ik blijf even staan. Kijk rond. De plek waar hij zo lang leefde.
En dan lees ik:
"Als volgeling van Jezus gaan je ogen nooit open op een morgen die niet gekenmerkt wordt door de kracht van de schepping, de hoop van de eeuwen, de bron van zegen, de eeuwige armen, de vesting die je bewaart.
Jouw manna in de woestijn, jouw balsem van Gilead, jouw Wonderbare Raadsman, jouw doorbraak, jouw Vader en jouw vrede.
Je voeten raken geen grond die niet al door genade is bedekt. Alsof elke stap die je zet, eerst door God zelf is voorbereid. Hij loopt met je mee, en waar jij struikelt, legt Hij genade over je falen heen.
Vergeet niet om te genieten van de schoonheid van je leven. Laat angst of ontmoediging je niet beroven van wie God is, en van wie jij bent in Hem. Neem de tijd om je hart te verankeren in Gods machtige beloften. Rust in de verwondering over Gods schoonheid die werkzaam is in jouw leven. Breng je hart tot stilte in Zijn liefdevolle nabijheid.
Zelfs in iets kleins, iets zachts, iets dat zo weer vergaat, zoals een rozenblad, ligt iets van Zijn schoonheid opgeslagen.
Het leven dat God je gegeven heeft, is mooi." *
.jpeg "Een moment met woorden die raken")
Ik lees het. En ik denk: ook dit.
Een nieuw stukje leven dat zo anders voelt.
Mijn voeten raken geen grond die niet door genade is bedekt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik ben heel blij met je reactie! Dank je wel.