Er zijn momenten dat ik niet zing.

Uit mijn dagboek
Dit las ik vandaag:

“Weet je dat de beste beproeving van een christen de nacht is? Als de nachtegaal overdag zou zingen wanneer iedere gans snateren kan, zou hij geen betere zanger geacht worden dan het winterkoninkje. Als een christen alleen maar bij daglicht standvastig blijft, als iedere lafaard moedig is, wat zou hij dan zijn? Zijn moed zou geen schoonheid hebben, zijn dapperheid geen heerlijkheid.

Maar omdat hij in de nacht kan zingen, zingen als hij de wanhoop nabij is, dan blijkt zijn oprechtheid. De sterren zijn overdag niet zichtbaar. Ze worden zichtbaar als de zon is ondergegaan.”
— C.H. Spurgeon

Ik deelde het op Insta ooit.
Iedereen zei: Amen.

Maar ik bleef haken aan die zin:
“zingen als hij de wanhoop nabij is…”

Want dat kan ik niet altijd.

Er zijn momenten dat ik niet zing.
Dat ik er flink doorheen zit.
Of verdrietig 

Tenslotte kwam ik hier uit:

Ik geloof dat er bij God ruimte is voor allebei.
Voor zingen… en voor zwijgen.

Dat we het ook niet alleen hoeven te doen allemaal, het leven.
De ene keer zingt de één, de andere keer de ander.

En dat we elkaar zo helpen.
Om het hoofd weer een beetje op te tillen.
En te blijven kijken... naar Hem.