Warrelknoesten

De dag voor mijn verjaardag.
Ik ging een eindje fietsen.

Toen ik stopte bij het bankje bij de kleine eik, zag ik opeens een warrelknoest. Dat is een vreemde, kronkelige knobbel. 

Geen nest, ook geen ziekte.
Maar een litteken van wat ooit misging.

Nou dan is er een hoop misgegaan bij deze boom. Toen ik scherper zag ik er wel twee, drie, vier warrelknoesten. 

Tijd voor koffie.
Ik ging op het houten bankje zitten.

Maar keek steeds even opzij naar de eik

Hij stond zo kaal en eenzaam in de koude wind. Maar... de middagzon strooide haar gouden stralen eroverheen en dat maakte het mooi. Ik zag er opeens iets van God in; hoe Hij mij helpt met met mijn warrelknoesten. 

Hij neemt ze niet weg. Maar wil me wel elke dag verwarmen met de zonnestraal van Zijn liefde.
Ik bedoel: Jezus.

Dus zei ik tegen mezelf
Hoop op God met al je warrelknoesten!

Daarna fietste ik gauw weer verder.

Want ik kreeg het koud op het bankje.