Ze moeten reuzenzonnebloemen worden, maar voorlopig staan ze op de voortafel. Ze hebben huisarrest gekregen van mij. Buiten kregen ze eerst luis. Toen de luis weg was, kwamen er gaten in de bladeren. Slakken, dacht ik meteen.
Dus haalde ik ze naar binnen.
Echt ik. Wat kwetsbaar is, wil ik beschermen. Mensen van wie ik houd. Plannen die nog pril zijn. Stukjes van mezelf. Ik houd ze het liefst binnen, waar niemand eraan kan komen.
Had ik met de kinderen ook.
Maar ergens onderweg verandert je plek. Kinderen worden volwassen. Ze gaan hun eigen weg. Ze bouwen hun leven op, met hun eigen zorgen, plannen, relaties en gevoelens die daarbij horen. En dat is goed. Alleen moet je soms opnieuw leren hoe je liefhebt als vasthouden niet meer past.
En tegelijk gebeurt er aan de andere kant soms iets anders. De generatie boven je wordt kwetsbaar. Er kan zomaar een nare diagnose komen. Een ziekenhuisopname. Een operatie. Woorden die je liever niet hoort, maar die dan opeens bij je leven horen.
Dan sta je daar ergens tussenin. Met één hand naar beneden, naar de kinderen die hun eigen leven opbouwen. Met één hand naar boven, naar de ouders van wie je misschien afscheid moet gaan nemen.* Je leeft mee, vraagt, denkt, onthoudt, regelt, hoopt, bidt, slikt soms iets weg en gaat weer door.Dat noem je de sandwichgeneratie, geloof ik. Niet omdat iedereen daarin hetzelfde draagt. De een draagt meer praktisch, de ander meer vanbinnen. Maar dat gevoel van ertussen staan herken ik wel. Daarom raakten die zonnebloemen me vandaag zo. Ik... met dat potje in haar handen: binnen is veilig - buiten is nodig. En ergens daartussen sta ik te twijfelen wat liefde nu eigenlijk vraagt: vasthouden, beschermen, ruimte geven... of toch maar een ruggesteuntje voor de zekerheid.
Terwijl ik deze blog typ denk ik: Ik ben zelf ook nog aan het groeien... Dat klinkt raar als je bijna zestig bent. Nou dûh! Alsof groeien eigenlijk iets is voor kinderen en plantjes in mei.
Niet dus
.jpeg)
Oh yes, I know this all too well. Not just about flowers and plants, but especially about letting go of our children and letting God be the One directing their steps...and then also being in that "sandwich generation"...Oh, my yes! Our parents are long gone to heaven now, but those days are so well remembered...We had an adult son diagnosed with terminal cancer who lived 1500 miles away from us and we couldn't be there to help him. Yes, he was married and also had a 10 year old son at the time, but still, he was our son, and we wanted to be there for him. But we also were caregivers for my father and also my mother in law. My mother had already passed. Plus working full time. It was a very difficult time and I wanted to "fix everything and everyone", but I couldn't. I had to let go and let God take charge, and trust Him to do what was best in all circumstances. He gives us strength and grace for the difficult journeys in life, but still it hurts and you wish you could be everywhere at once. But I had to learn that only God can do that, and He was in control. Not me. I am thankful He helped us through those days/years, and our loved ones are in heaven now, safe and sound and waiting for the day that we will join them for eternity. Meanwhile, we live life here, and try to remember what we learned about letting go and letting God...there's new challenges now...we are older and frailer...one day at a time....
BeantwoordenVerwijderenOh yes, what a lesson you have shared from the sunflower. My sandwich years are done, our parents are now with the Lord, but I remember those years well. And I still want to hold on to my kids, and now grandkids! But I remind myself that God loves them and He knows best!
BeantwoordenVerwijderenUnder the open sky . . . That's where sunflowers belong, Aritha, for better or for worse. God is the ultimate gardener who will allow His creation to flourish in His good time and timing, no matter what the weather. May we always be good stewards of His precious creation. Blessings!
BeantwoordenVerwijderenYour sunflowers needed to be outside getting tall and strong. Protected indoors they would never do what sunflowers are meant to do. There's a lesson there for us to learn.
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie post Aritha, en ook heel herkenbaar, dat spanningsveld tussen zorg en durven loslaten voor groei.
BeantwoordenVerwijderenThose words must resonate with many of us
BeantwoordenVerwijderenJa, dit precies. Tegelijkertijd vind ik het bevrijdend om te weten (geloven) dat als ik los laat er Iemand is die vasthoudt, ofwel de los geraakte opzoekt.
BeantwoordenVerwijderenYou sure do have a gift in writing using great analogies! I especially can relate to having to re-learn how to love (and accept) my grown children in a new way. And also how to love and accept myself as I age and change the phase of life I'm currently in.
BeantwoordenVerwijderenLoslaten dat doe je heel lang zeker met je kinderen mn aar ook met ouders. En planten doen ook mee. Hier zat een nestje roodborstjes in de tuin . Nu uitgevlogen ook dat voelde voor mij als loslaten.
BeantwoordenVerwijderenI'm in the sandwich generation myself so I totally understand. So beautifully written. TFS.
BeantwoordenVerwijderenI feel this so deeply, Aritha. 🌻 I’m 64 now, with two sons (29 and 27), and yet I still catch myself wanting to keep them “inside,” safe from the storms. Letting them grow in the open sky isn’t easy for me, even though I know that’s where they’ll become strong.
BeantwoordenVerwijderenYour words about midlife growth, learning how to root, really spoke to me. It’s true, growth at this age is quieter, more about trust and depth than reaching higher. Thank you for putting it into such beautiful pictures. 🌿Love, love, love this post.
Ik vind het wel een leuke vergelijking Aritha, buiten is beter, ondanks hitte, wind en regen (soms op 1 dag!). Door weerstand groeien we en worden we sterk.
BeantwoordenVerwijderenI think, Arita, that your sunflowers will grow strong in the sun and will be big and beautiful. Like our children. Let them choose their own path.
BeantwoordenVerwijderen