Ik voel me gewoon zielig, en dat mag!

Ik had dus vakantie.

Tenminste, zo voelde het gisteren: alles opgeruimd, boeken dicht, artikelen klaar. Mijn hoofd leeg. Morgen het bos in, zaterdag iets heel speciaals: met mijn dochter bruidsjurken kijken. Ik had er zo’n zin in.

Tot die trui van mijn zoon.

“Even snel” op nachtstroom wassen, één beweging… tjak. En daar ging ik. Finaal door mijn rug. Hoe dat kan weet ik nog steeds niet. Mijn bekken is net behandeld, ik doe braaf Pilates, ik ben zuinig op mijn lijf. En toch: uitgeschakeld. Door een trui.

De nacht was beroerd. Ik wist niet hoe ik moet liggen, zitten, staan… alles deed pijn. En dat leuke van zaterdag? Dat glipt nu weg. Dat is misschien nog wel het ergste. Voor haar dan, voor mijn dochter. Nou ja... ook voor mij.

Vroeger dacht ik altijd: anderen hebben het erger.
Maar hoe dom is dat eigenlijk?

Alsof je eerst een soort wereldranglijst van ellende moet checken voordat je iets mag voelen.
“Even kijken… nee, iemand met een hernia wint. Jammer, dan mag ik niet klagen.”

Kom op.

Ik hèb pijn.
En ik moet “bruidsjurken kijken” afzeggen.

Dat is gewoon… heel jammer. 

Ik loop voorzichtig wat rond. Zitten durf ik niet. En nee... ik zie hier nu even geen mooie geestelijke les in. Het is gewoon balen. Pijn is niet fijn.

De zon schijnt naar binnen alsof er niets aan de hand is. Ik ga straks bloggen over het bos. Ik spreek de tekst in, later maak ik het mooi. 

Dan lijkt het net alsof ik er toch even was 😅