Ik schreef dit vorig jaar
Nu deel ik het.
april 2025
Het duurt allemaal zo lang: hartfilmpjes, de cardioloog, wachten op uitslagen. En nu een uitslag die niet geruststelt: een hartritmestoornis. Niet in het hart zelf, maar in de aansturing... de signalen vanuit mijn hersenen komen niet goed door.
Vandaag moest ik opnieuw bloedprikken. Heb ik zo'n hekel aan. Maar het ging snel dit keer. Toen ik klaar was dacht ik: Ik wil het bos zien. Dat is maar vijf minuten fietsen.
Bij het bos zette ik mijn fiets op de oude parkeerplaats. Take a deep breath. Wat heerlijk! Al dat lentegroen. En die vogels. Ze hielden niet op met fluiten.
Ik sloeg dat ene paadje in, dat ik zo goed ken en probeerde mijn lichaam een beetje te negeren... slappe benen, rare hartslag. Dizzy.
Toen hoorde ik opeens achter me een stem achter me. “Mooi hè, zo in het bos?”
Ik schrok en draaide me om. Het was een vrouw, net zo lang als ik, met een heleboel vlechtjes. “Geloof je in de Schepper van dit alles?” vroeg ze.
Pfff... even schakelen. Ik zat nog helemaal in mijn lichaam.
“Ja,” zei ik, “Ik ben een volgeling van Jezus, de Messias.”
“Ik ook,” zei ze meteen. “Bijna niemand zegt dat zo. Waarom jij wel?”
We liepen onder de hoge naaldbomen. De zachte bosbodem dempte onze voetstappen en binnen no time zaten we midden in een mooi gesprek
Ik vertelde hoe het ineens minder met me ging eind maart. Hoe ik zomaar mijn evenwicht kwijtraakte — helemaal. Niet meer weten hoe je moet staan. Dat we toch op vakantie gingen. Over die twee dagen koorts, zonder griep of pijn. De moeheid die bleef hangen.
Dat ik mijn leven moest aanpassen aan een lichaam dat niet meer vanzelf meewerkte. De douchekruk. De steunkousen die niets deden. En ja… ook gewoon verdriet.
Zij vertelde haar verhaal. Over wat zij had meegemaakt. Over levend verlies in haar gezin. We herkenden dingen bij elkaar. We benoemden de pijn zonder die kleiner te maken, maar spraken ook over wat het met je doet… wat je leert, soms tegen wil en dank.
Bij de parkeerplaats, bij mijn fiets, bleef ze staan.
“Mag ik voor je bidden?” vroeg ze.Ik knikte.
Ze legde haar hand op mijn schouder en bad. Voor rust. Voor mijn duizeligheid — dat die maar helemaal mocht verdwijnen. Voor onze gezinnen.
Daarna gingen we ieder onze eigen weg.
Toen ik het thuis vertelde zei mijn zoon: “Dat was een knipoog van God.”
Ja, 2025 was een moeilijk jaar voor mij.
Vooral lichamelijk.
Als je lichaam niet meewerkt, kom je stil te staan. Mijn wereld werd kleiner. Mensen weten vaak niet goed wat ze moeten doen als jij niet meer kunt geven wat je eerder wel gaf.
Ik ben die vrouw uit het bos nooit vergeten 🙏
Soms bid ik voor haar.
Na een jaar klopt mijn hart weer meer in de maat. Ik ben minder moe.
En ik leer leven met wat er is.
Met wat ik heb.
Met wie ik ben.
Geliefd.
Kostbaar.
Nog steeds een volgeling van Jezus.
---
Ik schreef eerder al eens over een ontmoeting in het bos, in 2022.Die blogpost heet Mag het winteren.
Hoi Aritha,
BeantwoordenVerwijderenHet kan zo mooi zijn om even in de natuur te zijn, maar ook om een broer of zus te ontmoeten op een onverwachte plek. Beide met hetzelfde einddoel en onderweg kruizen de wegen elkaar en mag je elkaar bemoedigen.
Bedankt voor al je mooie reacties van de afgelopen tijd op mijn blog.
Liefs,
Rachelle
Aritha, this is beautiful. It's always a blessing to meet a fellow believer and what a blessing it is to pray for each other.
BeantwoordenVerwijderenI'm sorry you've had these health issues, Aritha. That's very hard. When our bodies don't cooperate, it changes so many things, including relationships. I'm sorry you've seen changes in some of those too.
BeantwoordenVerwijderenI'm glad you and the woman found each other in the forest. I imagine the encounter was as important to her as it was to you, and that she still remembers you too.
Dankbaar dat het beter gaat.Elke dag dankbaar zijn voor de dingen die je ziet en wel kan dat was het levensmotto van mijn moeder.
BeantwoordenVerwijderenYour lady in the woods came at the right time, asked the right questions, and gave you lovely words to hold on to through a difficult year. A meeting like this is such a blessing. I'm glad you are learning to live with yourself and find happiness.
BeantwoordenVerwijderenYou had such a wonderful experience meeting a sister in Christ in the woods. You are blessed.
BeantwoordenVerwijderenI will be praying for you. I enjoyed this post. It was a powerful testimony. Thank You!
BeantwoordenVerwijderenAritha, this is beautiful. The lady in the woods was a blessing. I love nature, it can be therapeutic. I will pray for you. Warm greetings from Montreal, Canada.
BeantwoordenVerwijderenI'm sorry 2025 was a challenging health year, Aritha. The forest is beautiful. What a wonderful gift from the Lord to meet a fellow Believer, walk and talk, pray...deeply touching and kind.
BeantwoordenVerwijderenI feel I could’ve written the same thing. My body is recovering slowly. My mind is struggling. Thank you for your kind words.
BeantwoordenVerwijderenrsrue.blogspot.com
I love your son's phrase, "That was a wink from God." What a lovely encounter. That lady appeared at just the right time. I am so glad your health has improved. Thank you for sharing this lovely episode in your life, your wink from God.
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenArita, I read your post and realized how relatable it is. I, too, am learning to live with what I have. My body is also failing. And I've been battling the disease for four years now. But I'm patient and understand there's no other solution. I hope your fight against the disease is successful. You write about how you miss your son. I share this pain; I see my son's room, his things. I know he's okay, and that makes me happy. You're lucky that your son lives close to you. Thank you for sharing your life.
Verwijderen