KIJK NOOIT NAAR WAT JE HEBT VRLOREN

Vanmorgen las ik op Twitter: Kijk altijd naar wat je nog over hebt. Kijk nooit naar wat je hebt verloren. Dat raakte me en ik dacht: Is het wel mogelijk om niet meer kijken naar wat je hebt verloren?

In augustus werd onze tweede zoon 18 jaar. Onze oudste jongen heeft vanaf zijn zestiende zijn verjaardagen niet meer hier thuis gevierd. Nooit kijken naar wat ik verloren heb is een beetje teveel gevraagd. Maar dat kijken naar wat nog over is, dat is zo goed om te doen. Daar ben het helemaal mee eens. Er zijn zoveel kostbare zegeningen te tellen.

Terwijl ik erover nadenk kom ik uit bij psalm 103:2

Loof de HEERE mijn ziel en vergeet niet een van Zijn weldaden.

Misschien is het zo, dat als ik aan Gods zegeningen denk (en Hem er specifiek voor bedank) mijn verliezen in een ander perspectief komen te staan. Eeuwigheidsperspectief. Dan vind ik rust in God.

Ik ben gelovig dus ik weet niet precies hoe je zulke dingen beleeft als je niet gelovig bent. Maar ik denk dat het voor ons allemaal geldt, dat als we onze aandacht langzamerhand verschuiven naar dingen die ons blij maken, we steeds meer moois ontdekken om dankbaar voor te zijn. 

Joni, die op haar zeventiende verlamd raakte geeft een wijze raad: "Ben je je gezondheid kwijtgeraakt? Je scherpe ogen of goed gehoor? Heb je een dierbare verloren? Doen de herinneringen je nog steeds pijn?

Sta even stil en laat die herinneringen je op de toekomst richten. Smacht niet naar wat eens was, maar naar wat er zijn zal.

Smacht naar...

Als christen heb je alles om naar uit te kijken. Elke dag komt dat dichterbij. Als je binnenkort weer wanhopig naar het verleden verlangt, sta dan stil en tel de jaren. Misschien zit je al dichterbij de toekomst dan je denkt.

TEL JE ...

Het is een oud lied en veel mensen kennen het een beetje. In ieder geval de eerste regel. Of het eerste couplet:

Tel je zegeningen, tel ze één voor één,
tel ze allen en vergeet er geen.
Tel ze allen, noem ze één voor één,
en je ziet Gods liefde dan door alles heen.

Door je zegeningen te tellen richt je je aandacht op alle mooie dingen in je leven. Als christen zie je dan Gods liefde, dwars door alles heen.

VERDRIETIGE DINGEN

Maar vorige week had ik daar echt moeite mee. Ik hoorde verdrietige dingen over onze zoon, die zo vroeg het nest moest verlaten. De pijn daarover kwam onverwachts en fel. Onbewust duwde ik die nare gevoelens weg. Maar het bleef een beetje zeuren van binnen. Ik voelde me depri en mopperig worden. Onder het soppen van mijn huis zei ik tegen mezelf: denk je dat er iemand is die zal zien dat jij de wastafel schoon gemaakt hebt? Of de wc's. Of de vensterbank in de badkamer? Ik voelde me van iedereen verlaten. Zelfs van God.

TRANEN, LEZEN EN BLOEMEN

Toen nam ik een besluit. Ik besloot mijn tranen te laten gaan. Ik besloot om de pijn toe te laten, die je als moeder kunt voelen als je je kind kwijt geraakt bent. Daarna ging ik in het zonnetje zitten met een boek. Anderhalf uur lang. Mooi boek. En ik maakte foto's van een streep zonlicht, die precies door een kier van de schutting viel. Ik pakte het glazen potje met bloemen van de tuintafel en zette die op de tegels. Balancerend op mijn hurken schoot ik een hele serie plaatjes.



TELLEN
Zegeningen tellen is iets moois. Maar ik ben vast een beetje raar want het ene moment ervaar ik alleen maar somberheid terwijl ik daarna opeens weer allemaal mooie dingen ontdek. Mijn gevoel is echt zo verraderlijk. Ik kan er maar beter niet op leunen. Daarom steun op God. En dan lukt het me soms om zomaar iets moois te zien midden in de narigheid. Dwars door alles heen.

Zeker, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn veilige vesting. Ik zal niet al te erg wankelen.

NIET HET EINDE

De dingen die ik hoor over mijn kind zijn niet het einde van zijn verhaal. Ik doe een stapje en probeer het seizoen waarin ik leef vanuit een ander perspectief te zien. Mijn teleurstelling en het verdriet stop ik niet meer weg maar breng het allemaal bij Jezus. Ik ben kostbaar in Zijn ogen. Ook al faal ik. Ook al ben ik absoluut niet perfect. Ook al ben ik geen groot gelovige. Weg met die negatieve houding

Are you ever burdened with a load of care?
Does the cross seem heavy you are called to bear?
Count your many blessings, every doubt will fly,
And you will keep singing as the days go by.

Count your blessings, name them one by one,
Count your blessings, see what God hath done!
Count your blessings, name them one by one,
And it will surprise you what the Lord hath done.

Kostbaar dagelijks leven

Die junidagen kunnen zo mooi beginnen! Vanmorgen vroeg heb ik speciaal het rolgordijn he-le-maal omhoog getrokken om de ochtendzon op de vensterbank te zien schijnen. Precies op mijn tomaat, peterselie, calendula en pompoen. Gauw nam ik een foto (deze zonnige vensterbankmomenten zijn zo gauw voorbij). 

 

Ontbijten bij Intratuin

Deze week had één van de kinderen een dagje vrij. We gingen naar de Intratuin om lekker te winkelen en te eten. Ik kocht een mooie blauwe gieter, slaplantjes, aardbeienplantjes met veel bloemetjes en twee Vaderdag cadeautjes. Ik kon de verleiding trouwens niet weerstaan en heb daar een potje Hollandse mayonaise gekocht. Zeker de lekkerste: met honing! 

Bloem en tuin

Langs onze straat staan allemaal paarse bloemetjes. Om de tuintafel op te vrolijken plukte ik er een paar voor in een jampotje. Wat zou het voor soort zijn? Het is één lila bloemenzee en er komen veel hommels op af. Onze eigen tuin ligt er ook weer mooi bij, dankzij mijn man. Dat was me een knipwerk met al die heggetjes! De rozen gaan leuk bloeien. De lavendel ook bijna. Kijk maar op de onderste foto ... Misschien gaan de bloemetjes morgen open want er wordt een warme dag verwacht!

Schrijven en breien

Aan het afschrijven van mijn boek kom ik niet toe. Soms heb ik zin maar dat zin- gevoel van mij ebt telkens weg als ik wil beginnen. Ik heb me nu voorgenomen om elke dag een kwartiertje te schrijven. Ook ben een paar kleine handwerkprojectjes gestart:  het breien van kleurige vingerloze handschoenen voor mijn dochter. Ik brei zo langzaam. Dus ik schat dat ze rond december af zijn en dan heb ik een origineel kerstcadeautje. Ze houdt van kleur en aparte dingetjes.

Misschien ga ik nog meer breien want volgende maand is mijn oudste dochter (23) uitgerekend. Ik word oma! Eens vragen of zij van gebreide spulletjes houdt.

Kostbaar dagelijks leven

Dit is een huis - tuin - en keuken blog geworden. Niet erg toch? Dit is mijn kostbare dagelijkse leven waar ik van probeer te genieten. Ja, ik heb momenten dat ik flink aan het dippen ben. Piekermomenten en huildagen. Maar ik weet dat mijn tranen niet verloren gaan. Ze zijn kostbaar in Gods oog. 

De zon schijnt, Het is zo lekker. Ik word er blij van.
Wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn.
Jij ook?  

MOEDERDAGKOPJE

Ik kreeg het ooit van één van de kinderen. Ik heb het al die jaren bewaard en was het vergeten. Tot ik mijn kast ging opruimen en het tegen kwam. 

O ja, het moederdagkopje!

Dit kopje

Ik had de neiging om het in gruzelementen te gooien. Niemand kan je zo'n pijn doen dan je eigen kind. Ik heb alleen maar scherven over, dacht ik. Armzalige restjes van wat was: een fotoboek, een babyschrift over de eerste jaren, moederdag-cadeautjes zoals dit kopje en zuinig bewaarde schoolwerkstukken.  

Bidden om een wonder

Waarom ik het kopje niet in gruzelementen gegooid heb? Omdat ik aan God dacht. Aan Zijn liefde en trouw de afgelopen moeilijke jaren. Hij geneest mijn moederhart. Hij stelt me in staat om lief te hebben, ook als ik er niets terug krijg. Hij leert me bidden om een wonder ~ op wat voor manier dan ook.

Wat onmogelijk is bij de mensen is mogelijk bij Hem.

Op mijn manier

Terwijl ik dit kopje terug zet op de schone plank, besluit opnieuw lief te hebben. Op mijn manier zal ik kleine liefdeszaadjes blijven strooien. Niet perfect, maar wel met heel mijn hart! 

En als niet meer zaaien, omdat al het contact weg is, zal ik altijd blijven bidden. Dat het hem  goed mag gaan. Of haar. 

de Heer zij voor je

om je de juiste weg te wijzen

de Heer zij achter je

om je in de armen te sluiten

en om je te beschermen tegen gevaar

de Heer zij onder je

om je op te vangen

wanneer je dreigt te vallen

de Heer zij in je

om je te troosten

als je verdriet hebt

Hij omgeve je

als een beschermende muur

wanneer anderen over je heen vallen

de Heer zij boven je

om je te zegenen

zo zegene je God vandaag

morgen en in eeuwigheid

Ik zie glimpjes van vreugde

Onze jongste lag al op bed en de twee oudere kinderen wilden wel een paar uurtjes oppassen. Dus grepen mijn man en ik grepen onze kans: shopping by night! Daar gingen we en we sjokten winkel in, winkel uit. In één winkel vond ik de bak met witte letters, waar ik vorig jaar het woordje Hope samenstelde. Ik zocht opnieuw in de bak. Zou...

😒 nee, ik vond niet wat zocht.

Mijn One Word: Joy

Ik zocht ik in de bak naar de letters Joy. Dat is waar ik zo naar verlang, naar leven met vreugde. Het is een zoektocht: mijn One Word voor 2014.

Leven met vreugde.
Ik vind het moeilijk soms. Pas bracht ik mijn zoontje naar school met de auto. Ik moest omrijden op de terugweg en kwam daardoor langs een meertje, bij ons in de buurt. Opeens herinnerde ik me hoe leuk mijn oudste zoon daar ooit speelde en kattekwaad uithaalde. Zo'n pijn! Ik begon spontaan te huilen achter het stuur. Nooit meer, dacht ik, ik zal hem nooit meer in mijn armen sluiten. Hoezo leven met vreufde? Echt niet. Geen Joy.

Maar zelfs te midden van het leed, kunnen we dankbaar zijn en dankbaarheid kan als een zachte balsem zijn voor ons hart. Als we treuren om het verlies van een geliefde, kunnen we God bijvoorbeeld danken voor de jaren die we samen hadden en hoe die ons leven verrijkt hebben. Je moet je de goede tijd die je samen had, niet alleen herinneren. Je moet God er ook voor danken! Die tijd was een geweldig geschenk van Hem. ~ Billy Graham

Die tijd was een kostbaar geschenk van God

Ik treur anders dan een moeder die haar kind verliest aan de dood. Ik verloor hem aan het leven waar hij voor koos. Maar... het is zo, ik heb een keuze. Ik mag God danken voor al die mooie momenten die er waren in de kinderjaren. Dat probeer ik te doen en als ik nadenk herinner ik me de geur van zijn haren, het plezier dat hij had in bad, zijn dromerige blik, de ziekenhuisopname - twee weken lang. Hoe zorgzaam hij was later, voor zijn babybroer. Ik wil de kleine herinneringen koesteren en God ervoor danken. Die tijd met mijn zoon was een kostbaar geschenk van Hem.



Mijn leven is verre van perfect. 

Toch vond ik deze kerstweek vreugde midden in mijn onrustige bestaan. Toen ik de bijbel opendeed, tijdens mijn lichtsessie schitterden Zijn namen mij tegemoet: "Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst."

Hij kwam in mijn chaos en gebrokenheid en nam mijn oordelen weg. Daarom kan ik zingen op de puinhoop van mijn bestaan. Hij ziet de stenen van mijn leven. Stenen van donkerheid, verdriet, pijn. En Hij zegt: "Ik zal Zelf uit de puinhoop jouw stenen sierlijk neerleggen. Ik zal je sieraad voor as geven en vreugdeolie voor treurigheid."



Blijvende vreugde in God

Ik vind blijvende vreugde in God. En ik zie glimpjes van die vreugde in al de mooie momenten en die zomaar in mijn schoot geworpen worden.

Blij met Thuis

Toen het gisteren zo hard stormde was ik blij om een thuis te hebben. Ik had mijn jongste met de auto naar school gebracht en rende over het tuinpaadje naar binnen. Daar haalde ik opgelucht adem want ik was veilig voor de harde windstoten, rondvliegende takken en het geloei van de storm.

 

Ik hoorde iemand zeggen dat een thuis kan aanvoelen als een beschutting tegen de wind, als een schuilplaats voor een wolkbreuk. Dat maakt me een beetje verdrietig want mijn huis voldeed lange tijd niet aan die typering. Na twee jaar kampen we nog steeds met restschade van die stormachtige periode. Soms vraag ik me af: komen we ooit klaar met puin ruimen?

 

Niet opgeven

Billy Graham zegt: "Zelfs als een echtscheiding, een overlijden of een ander probleem ons gezin uit elkaar scheurt, moeten we niet opgeven. God is betrokken op onze gezinnen, zelfs meer dan wijzelf, en met Zijn hulp kunnen we nog steeds goede dingen voor onze kinderen doen." Dat vond ik erg mooi. Ik hoef niet eeuwig te treuren bij een hoopje puin. Ik sta op en leg  alles opnieuw in  Christus handen en het is alsof Hij naast me zit. Hij troost mij.

 

 

 

De beste comfort

Al is mijn huis niet altijd een veilige haven geweest, het wordt opnieuw een fijne plek om te leven. Ik heb op mijn schoorsteenmantel een kaartje met een quote van Stormie Omartian: Lord, I am home wherever You are. En Hij is er! God geeft me de beste comfort die ik wensen kan: vergeving, vooral veel moed en nieuwe hoop. Hij verwarmt mijn hart, Hij beschut mij tegen de wind. Dat is  Thuiskomen toch?  

 

Ik ben blij met mijn thuis.

Dankbaar voor geestelijke zegeningen.

Maar ook voor mooie verrassingen

in het dagelijkse leven

om me heen.

 

• De liefde van mijn man
• Dochter die over de flikflak oefent op de trampoline
• Mijn daglichtlamp :-)
• Boeken
• De lichtval door het raam, precies op de pompoenen.
• Bolletjes wol in een heleboel kleuren op de bank
• Nieuwe energie
• Minder schouderpijn
• Mijn vader die morgen 83 hoop te worden
• Herfstbladeren drogen in mijn kookboek
• Zin in het leven ...

 

En jij?

 

NIEUWE TOEWIJDING

Gisteravond zaten mijn zoon en ik in de kamer. Hij leunde tegen me aan en staarde naar de haard. Opeens zei hij: Kijk mam, nu is er alleen nog maar rook in de haard. Het vuur is uit. 

En dat was zo. 

Na twee uur was het haardblok helemaal opgebrand.

Zo gaat het bij mij ook wel eens. De dagelijkse beslommeringen doven het vuurtje van mijn geloof uit, zodat er alleen maar wat rook overblijft. Ik weet wel dat er in de Bijbel staat, dat God de uitdovende vlaspit niet zal uitblussen. Maar dat geeft mij geen toestemming om tevreden te zijn met geestelijke middelmatigheid.

Opnieuw toewijden

Nu is vakantie in onze regio. Ik kom tot rust en neem bewust de tijd om me opnieuw aan God toe te wijden. Bij Hem vind ik rust. Zonder die innerlijke rust is er voor mij geen blijvend geluk.

Weg in eigen land

Als extraatje, ben ik even weg in eigen land. De natuur om me heen is mooi. Eekhoorntjes, bosvogels en spinnen die op mijn bed lopen. Iets minder mooi, dat laatste. Hieronder een foto vangistermorgen toen de zon tussen de bomen opkwam. De dauwdruppeltjes glinsteren in het gras.

Geniet je van jouw seizoen?
Lukt het je om innerlijke rust te vinden?

Open alstublieft die vensters ...

 

 

Aan het begin van deze week vroeg mijn man aan de kinderen of ze wilden bidden voor ons bedrijf. 'Deze week heb ik nog werk, maar dan houdt dan houdt het ook op ...' De kinderen waren vol zorg en beloofden te bidden. 

De financiële crisis gaat de bouwsector niet voorbij. Om ons heen storten bedrijven in. We horen over faillissementen en doorstartmogelijkheden. Hoe zal het met ons bedrijf gaan? Heeft het toekomst? Komen we hier met z'n allen heelhuids doorheen?

 

Terugkijken

Zo komt het dat ik terug denk aan de tijd toen we nog niet zo lang getrouwd waren. God bemoedigde ons me toen met deze tekst uit het Bijbelboek Maleachi

Beproef Mij toch hierin, zegt de HEERE van de legermachten,

of Ik niet de vensters van de hemel voor u zal openen,

en zegen over u zal uitgieten, zodat er geen schuren genoeg zullen zijn.

 

Hij heeft ons nooit laten zitten!  Ook toen het donker werd, liet Hij Zijn licht schijnen en ondersteunde ons in de moeilijke keuzes die we moesten maken. 'God, open ook vandaag alstublieft die vensters van de hemel voor ons.' 

 

Vensters in de hemel

Gisteravond praatten mijn man en ik nog even na. Ook over het feit dat we onverwacht toch weer nieuwe klussen binnengekomen waren! 'Dit werk komt echt uit de hemel vallen!' zei mijn man. Ik ben het helemaal met hem eens.

 

Hoe ervaren jullie de financiële crisis?

( ps: volgende week voorjaarsvakantie hier - gaan we van genieten )

 

 

Zal hij morgen aan mij denken?

Alsjeblieft, laat het tot je doordringen, zeg ik tegen mezelf. Oké ik laat het tot mij doordringen. Ik laat het tot me doordringen, dat ik morgen jarig ben. Dat mijn zoon verkeerde keuzes maakte deze week. Dat hij niet terugkwam (dinsdag). Dat hij weigert tot het normale leven terug te keren. Hij is ergens.

 

 Morgen?

 Zal hij morgen aan me denken?

 Zal het tot hem doordringen dat ik jarig ben.

Vast niet.

 

 

Ik las in mijn dagboek:

 Nee, de HEER zal zijn volk niet verstoten,

Zijn liefste bezit niet verlaten. 

Dat troost me dan weer. De wetenschap dat God mij niet verstoot, zal mijn verjaardag toch tot een feestdag maken. Hij vergeet mij niet. Ondanks de pijn voel ik me een beetje blij worden.

Hoe ervaar jij de moeilijke dingen in je leven

Is er een open oor voor je?

Leeft er iemand met je mee?

 

Naaktslakken en met kinderogen kijken

Ik zit op scherp in mijn stoel bij de haard en luister naar de geluiden uit de keuken. 'Ja!' roept mijn jongste zoon,  'we hebben één.' Gerammel in de besteklade.  'Kijk eens hoe mooi God deze gemaakt heeft.' Stap voor stap lopen ze naar de voordeur om de zoveelste naaktslak in de heg te zetten. Ze gebruiken er een grote lepel voor.

Als ik de ogen van een kind had, zou ik meer genieten van de kleine pleziertjes van het leven. Zijn zien de hand van God zelfs in dit lelijke beestje. 

Lieve God,

geef me vandaag

de ogen als van

een kind

Om zo te kijken

naar al het moois

om me heen

Ik vlucht naar de Schuilplaats

Niet terug
Een onrustige nacht licht achter me. En een dag vol onzekerheid ligt voor me. Mijn zoon keerde gisteravond niet terug naar de instelling, waar hij verblijft. Zijn bed bleef leeg. Waar is hij? Bij een vriend? Het feit dat hij zijn mobiel uitzette wees op een bewuste actie. Alstublieft God, laat hem niet dealen, niet blowen, niet ...


Uren aftellen
Terwijl ik de uren aftelde vannacht, kwam de pijn terug. Flashbacks. Ik verzette mijn gedachten door een boek te lezen en schrok later van de tijd: middernacht. Ik had mijn slaap broodnodig. Morgen moest ik er zijn voor mijn andere kinderen! Ik suste mezelf in slaap met de gedachte dat mijn zoon altijd terugkeert. De langste tijd dat hij wegbleef was anderhalve maand. O God, laat er niets ergs gebeurd zijn ...

Schuilen
Nu is het vrijdagmorgen. In mijn ochtendgebed heb ik alles in Gods hand proberen te leggen. Nee, niet op een nette, gestructureerde manier maar allemaal losse flarden, recht uit mijn hart. Ik vlucht naar de enige Schuilplaats, die ik ken en schuil aan het hart van Jezus.

He who dwells in the secret place

 of the Most High

        Shall abide under the shadow of the Almighty.

I will say of the LORD, “He is my refuge and my fortress;

     My God, in Him I will trust.”

 

 

 Hij is terecht! ( 11:35 )

 

Ik voel me gedragen.

Ondanks dat het herfst is, zit ik lekker buiten. De zon schijnt door de eikenbladeren heen en verwarmt mijn gezicht. Mijn haar ... ik kijk opzij naar mijn haar dat over mijn schouder krult. Het is goudbruin met grijs. En het glanst in de zon.

Grijze haren? Ouder worden? Soms echt niet leuk.
Pijnlijk.

Maar op dit moment voel me gedragen.

Onze voorganger haalde pas iets aan dat Spurgeon ooit gezegd heeft:
 

God droeg ons in onze jeugd als lammeren aan Zijn borst.

 Zo zal Hij dat ook in onze jaren van onze zwakheid doen.

 Hij maakte ons. Hij zal voor ons zorgen.

Als ik oud ben, zal God er nog steeds zijn. Hij verouderd niet. Als ik geen lasten meer kan dragen, nauwelijks mezelf misschien ... dan zal Hij mij dragen. Als ik een last wordt voor mijn omgeving of voor mezelf zal het Hem niet afschrikken. Hij neemt me op, Hij draagt me, zal me bevrijden.

  

En hier denk ik onwillekeurig terug aan de laatste weken van mijn opa, zoveel jaar geleden. Het geluk waarvan Hij getuigde, maakte mij bewust van wat ik miste. Ik miste een God, die mij droeg. Opa's  sterven was het begin van mijn Leven met God.  

Ik voel me tevreden met mijn grijze haren en rimpels. Mijn leven is geborgen in Gods hand. Wat een verbazingwekkende genade.

 

Kus van de ijsbeer

Een leuk moment
 Een enkele foto

van een leuk moment,

  uit onze vakantie.

Mijn zoon in de dierentuin

Een ijsbeer

die mijn zoon kust.

Of kust mijn zoon de ijsbeer

door het glas?

 

 

Mam, kijk eens op dit plaatje:
dat ben jij!
Maak je er een foto van?
Bij deze: dit ben ik :-)

Hoe was jouw week?

MOEDERHART KWETSBAAR ALS GLAS

Saint Thérèse de Liseux heeft eens gezegd:

The loveliest masterpiece of the heart of God is the heart of a mother.

Kwetsbaar als glas

De bovenstaande spreuk is mooi. Toch weet ik er geen raad mee. Mijn hart lijkt soms helemaal geen masterpiece. Het is kwetsbaar als glas. Vandaag moest ik een heleboel documenten doorlezen. Dat was nodig voor de overplaatsing van mijn zoon naar een ander tehuis. Mijn hart huilde toen ik las wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is. Hoewel mijn man en ik complimenten krijgen over de opvoedkwaliteit in ons gezin doet het ronduit pijn als je een kind moet loslaten.

Mijn hart is gebroken.

The loveliest masterpiece of the heart of God is niet mijn eigen moederhart. Ik faal zo vaak als moeder in mijn doen en laten. Voor mij is het liefdevolle hart van Jezus Gods masterpiece. Bij Hem kan ik al mijn pijn kwijt. Mijn gewonde gevoelens. Zelfs mijn gebroken hart.

🙏 Geef me alstublieft de kracht om opnieuw te moederen met mijn hart.

En dit waren de leuke dingen vandaag:

• Winterlaarzen gekocht met jongste dochter.
• Samen ijs eten, met dochter, in de stromende regen
• Mijn zoon, die met een houten zwaard belasting komt innen.
• Andere zoon heeft lekkere taart gebakken.
• Mijn man, die speciaal voor mij zijn versie van Amazing Grace speelt op de piano. 
• Samen frites met mayonnaise eten.
• Een begrijpende blik van mijn oudere dochter.
• Een lege wasmand.

Wat waren jouw belevenissen vandaag?

Niet één kind hetzelfde en trots op mijn zoon

Niet hetzelfde
Niet één  kind is hetzelfde. Die van de buren zijn anders dan die van jou ( als je kinderen hebt hè ). Het kan zijn dat er onderling ook heel veel verschil is. In karakters maar ook in andere dingen. Herken je dat?

plaatje pinterest

Trots op mijn zoon
Onze jongste zoon is ruim acht jaar. Vandaag haalde hij zijn zwem-diploma. De andere kinderen in ons gezin haalden in veel kortere tijd hun zwemdiploma. Hij niet. Hij deed er bijna twee jaar over gedaan, omdat hij last heeft van slappe spieren en hypermobiliteit. Ik stond versteld van zijn doorzettingsvermogen! Vanochtend in de vroegte, haalde hij zijn A-diploma dankzij de geduldige coach/begeleider, waarvan hij bijna individueel les kreeg.

Aanvaarding
Vergelijken helpt niets. Je wordt er gek van als je daarmee door gaat. Ik doe het af en toe best wel eens. Maar er is een andere weg. Die van overgave. Of aanvaarding.
Mijn zoon kan niet fietsen. Hoewel al zijn vriendjes allemaal kunnen fietsen, aanvaardt hij zichzelf zoals hij is (op dit moment). Ik leer het unieke van mijn zoon te zien. Ik geniet van zijn grote kalmte, fantasie en rotsvaste vertouwen in God. Vandaag ... ben ik vooral heel trots op hem. Dat wil ik met jullie delen.

Wat maakt jou uniek?

Als je een kind hebt, wat maakt jou kind uniek?

Hoe is bij jou de balans tussen vergelijken en aanvaarding?

Over twijfel en Gods alertheid

Knutselen op woensdagmiddag klinkt erg braaf en gezellig maar ik plande deze bezigheid heel bewust in omdat mijn week juist niet zo braaf en gezellig was. Er waren onvoorziene omstandigheden rond de huisvesting van onze autistische zoon. Er bestond een kans, dat hij vanuit de instelling waar hij woont op straat terecht zou komen, omdat allerlei instanties hun beloften niet nakwamen. Doemscenario's rezen als paddenstoelen uit de grond.

Ik heb met mezelf afgesproken, dat de jongere kinderen niet de dupe moge worden van mijn zorgvolle gedachten en dat is dan ook de reden dat ik wat leuke dingen plande. Zij merkten niet dat mijn gebedsleven ineen zakte. Op een middag, toen zij naar school waren, zat ik moedeloos achter mijn bureau. En toen ... opeens zag ik het kleine kaartje op mijn prikbord hangen. Misschien hing het er al weken maar nu zag ik het echt. Er stond op:

But I have prayed for you,

that your faith should not fail!

 

Wat een opluchting. Hoewel mijn geloofsvertrouwen wankelde, wankelde Hij niet. Hij was juist erg alert en bad Hij voor mij.

Soms is het moeilijk om dingen in Gods hand te leggen. Mijn eerste reactie op nieuwe moeilijkheden is vaak dat ik er inwendig van wegvlucht: ik ga facebooken of plaatjes zoeken voor Printerest. Of ik ga als een bulldozer door mijn huishouden en vergeet te bidden. Zo dom van mij! Juist als ik me zo leeg en verward voel, wacht Jezus op een ontmoeting met mij.

 

 

Mijn God heeft plannen en doelen, die ver boven mijn verstand gaan. Soms breekt wat Hij doet mijn hart. Maar dit, wat ik las in een boekje van Terri Blackstock troostte mij:

 

But God's comfort is never far behind.

As we climb up into His lap and weep into His chest,

He lovely whispers: "Shhh. Just hang on to Me.

I promise to see you through this. And some day it'll be clear.

 

Over regen en gouden spinnenwebben

Kastanjes
Vandaag, woensdag, was het een echte herfstdag met veel regen en wind. Ik besloot mijn zoon te leren, hoe hij wat moois kon maken van de kastanjes.

Spinnenwebben maken
Ik kocht goudkleurige wol. De satéprikkers lagen in mijn keukenkast. Toen ik aan de grote tafel ging zitten, kwam mijn zoon al gauw naast me zitten. Hij keek nauwkeurig toe hoe ik de satéprikkers in de kastanje duwde. 'Ik denk dat ik het wel kan!' zei hij en ik gaf hem het kale spinnenweb. Heel voorzichtig pakt hij de draad en probeerde het.

 

Gezellig binnen blijven
Zo werd het een gezellige binnen-blijf middag. Een uur lang wikkelde hij de gouden draad om de satéprikkers. Vlak voor het avondeten hing ik zijn zelfgemaakte web boven de speeltafel, voor het raam. Eigenlijk ... lijkt het meer een gouden ster dan  een spinnenweb.

Het regent, regent, regent.

 

 

 

Als het regent ... en je hoeft niet te werken,
 wat doe je dan het liefst?

 

Mam, je kijkt altijd zo bezorgd!

'Mam, je kijkt altijd zo bezorgd!' klaagde mijn zoontje. Balen! Ik wil dat mijn kinderen mij later herinneren als een moeder die vrolijke dingen met hen deed. Een moeder met een glimlach.

Er viel weinig te vieren

Er waren de afgelopen jaren dingen om verdrietig en bezorgd over te zijn. Er viel zo weinig te vieren. Mijn man en ik probeerden ons gezin door een donkere periode heen te leiden. 

Geen woorden voor

Deze week is het een jaar geleden dat ons kind opgenomen werd in een gesloten afdeling, ver van huis. De jaren die daaraan vooraf gingen waren verwarrend voor me en heel erg moeilijk. Te zien dat je lieve, dromerige, creatieve zoon zichzelf kwijtraakte. Ik heb er geen woorden voor. Als ik nu blije dingen doe met de kinderen, is het om elkaar weer te vinden, om te laten zien dat er het zo anders kan dan het gegaan is. En dat ik van hen houd. Maar dat voelt niet als spetterende, onbezorgde blijdschap.

God is een specialist

Hoe kan ik mezelf veranderen? Ik weet het niet. Ik kan het niet. Ik voel me van binnen verdrietig. Gelukkig is God er, mijn Helper. Hij is een specialist in het omkeren van een rouwklacht in vreugdezang. Daar troostte iemand me meer:

Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien. Wie het zaad draagt en dat zaait, gaat al wenend zijn weg; maar hij zal zeker terugkomen met gejuich, en zijn schoven dragen (Psalm 125:5-6)

 

Celebrate You
Ik vond deze week veel moois in wat Denise schreef in Celebrate You. Ik deel het in mijn eigen woorden hieronder.

Ik denk dat velen onder ons negatieve gedachten hebben over wie ze zijn. Of over wat ze gedaan hebben. Daarmee vertroebelen ze het beeld van zichzelf. Het houdt hen terug om te zijn wie ze mogen zijn. Verstop jij je in de schaduw? Durf je niet uit je comfortzone te stappen? We zijn kostbaar in Zijn ogen (dat raakte me). 

Leer me om weer blij te zijn, Heer
Daar denk ik over na. Zou het niet geweldig zijn om opnieuw waardering te krijgen voor al het moois in het alledaagse leven? Ik ga aan mijn God vragen of Hij me wil leren om weer blij te zijn. Hij kan mijn rouwfloers wegnemen. Hij kan mijn oudste zoon terugbrengen. O God, ik wilde hem onder mijn moedervleugels houden maar moest hem loslaten. 

Het stal mijn vreugde. 

Hoe nu verder?

Ik kies voor een glimlach Ik begin met iets kleins. Ik kies voor een glimlach. Als ik om me heen kijk hier in huis en leven is er veel om blij van te worden. Alleen al het feit dat er van me gehouden wordt door mijn man en kinderen! Er is vast meer. Ik ga op zoek. Gods glimlach Wie weet vraagt mijn zoontje op een dag: Mama, waarom kijk je niet zo bezorgd als vroeger?'   Dan zal ik zeggen: "Omdat ik Gods glimlach heb gezien!" "Gods glimlach?" vraagt hij dan verbaasd. "Ja, ik zie Zijn glimlach in jouw groene ogen, in de zon die op de herfstbladeren schijnt, in Zijn liefde voor mij, dat Hij me nooit loslaat, dat ik op weg naar Huis ben en dat...     😀 Waarin zie jij Gods glimlach?

Waar neemt U me mee naar toe?

Zondag was mijn zoon voor het eerst thuis. Heel spannend maar het ging goed. Hij bakte kipfilet en kookte soep. We aten gezamenlijk en maakten grapjes. Toen hij met de trein terug ging naar de instelling, voelde ik me opgelucht. Het was precies lang genoeg.

Hoe overleven we dit?

Op de dag dat mijn man en ik trouwden wisten we niet wat het leven voor ons in petto had. We hadden er geen benul van dat we op een dag onze zoon naar een psychiatrische instelling zouden brengen en dat ons gezinsleven maar om één ding zou draaien: hoe overleven we dit.

Realiteit

Juist omdat ik ervaren heb hoe een kind kan ontsporen in de puberteit ben ik onrustig. Ik kijk naar mijn dochter en ben vol zorg. Hoe zal het gaan op haar nieuwe school? Krijgt ze goede vriendinnen. Zal ze nee zeggen tegen drugs en alcohol? Heeft ze genoeg eigenwaarde? 

Het leven lijkt op een tuin vol onkruid. Waar is mijn droom? Waar is mijn stabiele gezin, met kinderen om mee te pronken. De realiteit is anders.

Is hier eigenlijk wel een pad?

Ik pieker me suf. 

Totdat ik in een boekje lees over een reiziger, die vermoeid achter zijn gids aan sukkelde. Hij vroeg moedeloos: "Waar zijn we eigenlijk? Weet je wel waar je me mee naar toe neemt? Is hier eigenlijk wel een pad?" De ervaren gids stopte. Draaide zich om en antwoordde: "Ik ben de weg." Max Lucado zegt het kernachtig: Stellen wij niet dezelfde vragen aan God. 'Waar neemt u me mee naartoe? Hoe kom ik hier weer uit?' Net als die gids geeft God ons niet altijd een concreet antwoord. In plaats daarvan geeft Jezus ons iets wat veel meer waarde heeft. Hij geeft Zichzelf. Hij geeft ons hoop door te zeggen:

Vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben jouw God. Ik sterk je, ook help Ik je, ook ondersteun Ik je met mijn heilrijke rechterhand.

  

Ik voel ik me rustiger. Niet meer focussen op mijn tuin vol onkruid, kuilen en verdriet. Ik volg Hem. Ik houdt hem in het oog. Hij geeft me voor dit schooljaar nieuwe kracht en zal iedere dag heel dichtbij me zijn.

Lichter door het leven

Zelfs als ik minder verplichtingen hebt, heb ik het gevoel dat ik het niet red allemaal. Mijn lichaam is moe. Een tas vol uitputting draag ik met me mee. Boordevol lasten, die mij drukken.

Lichter door het leven 

Max Lucado heeft er een mooi boekje over geschreven: Lichter door het leven voor moeders - het antwoord van Psalm 23. 

Hij schrijft: 

De boog kan niet altijd gespannen zijn zonder dat hij gevaar loopt te breken. Een akker moet soms braak liggen om in een ander jaar vrucht te dragen. Een een mens moet om gezond te blijven, af en toe bewust tijd voor rust nemen. Neem nou eens wat gas terug, laat God je herstel geven.

Rust vinden bij Jezus
Als David zegt: Laat mij rusten in groene weiden, zegt hij eigenlijk: mijn Herder heeft er Zelf werk van gemaakt, dat ik kan uitrusten. Met Zijn eigen doorboorde handen schiep Jezus rust voor de ziel. Hij trok de stekelige struiken van veroordeling eruit. Hij wrikte stukken rots los, die zonde heette. In plaats daarvan plantte hij het zaad van de genade en groef vijvers van vergeving. De grote Herder nodigt mij uit daarheen te komen: kruip helemaal weg in de hoge omheinig van Zijn liefde en daar zul je rust vinden.

Mijn handtas?

Een vraag voor mezelf: Heb ik mijn handtas volgestopt met lasten die op mij drukken? Is het mogelijk dat God deze psalm 23 zal gebruiken om mijn last lichter te maken?

Lichter door het leven gaan, betekent die ballast, die nooit bedoeld was om mee te sjouwen, aan God te geven.

Breng me tot rust, o Heer

zoals U de storm deed bedaren

Maak me rustig, o Heer.

Behoed me voor het kwaad.

Laat de onrust binnen in me

tot zwijgen gebracht worden.

Omhul me, Heer, met uw vrede.

Amen