29-04-13

Toen grote zus zo oud was als jij ...

Bij het opruimen van een lade vond ik een stelletjes oude dagboeken terug. In één daarvan las ik het verhaal mijn dochter. Over hoe ze aan haar litteken kwam ( ik was echt vergeten dat ik het ooit opgeschreven had).  Mijn jongste zoon houdt niet van enge dingen. Toch is hij geïnteresseerd in het verhaal. En zo begint het:

Een gedeelte van mijn dagboeken

Toen grote zus zo oud was als jij ...
... kwam ze thuis uit de speeltuin met haar hand stijf op haar hals gedrukt. Er liep een bloedspoor achter haar aan. Drup, drup ... overal dikke druppels bloed. Papa kwam aangerend uit het kantoor en keek in haar hals. De randen van haar huid stonden wijd open en we zagen een diep gat. Ze voelde geen pijn. Toch moest ze heel vlug naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze verschillende spuiten en schoon verband om alles op zijn plaats te houden. Haar slagader was net niet geraakt door het prikkeldraad. We werden doorgestuurd naar een een plastisch chirurg, die haar opereerde. Zij maakte het gat weer dicht met meer dan veertig hechtingen ( zowel inwendige en uitwendige). Jammer genoeg moest ze na een paar dagen weer geopereerd worden omdat ze hoge koorts kreeg. Deze operatie slaagde gelukkig en de koorts zakte. En zo werd grote zus weer helemaal beter ...
 

Na eerste operatie
Herinnering
Heel eventjes kwam bij mij de herinnering terug. Dat ik daar zo alleen was, op controle met mijn dochter ... die tweede keer. Mijn man bleef thuis bij de andere kinderen. Wist ik veel dat ze met spoed geholpen moest worden omdat er een abces was. Hoewel ik het allemaal heel spannend vond, ervaarde ik Gods aanwezigheid. Ik legde mijn hand over de ogen van mijn dochtertje, terwijl iemand narcose-spul in haar infuus spoot. Toen ze 'sliep' wachtte ik twee uur lang in de wachtkamer. En ging bidden. Er kwam echt grote rust vanbinnen. Dat vind ik nog steeds zo mooi, want ik normaal ben ik heel zenuwachtig in ziekenhuizen en wachtkamers :-)

Eigenlijk is het niet vanzelfsprekend dat iemand gezond en wel thuiskomt.
Dat is iedere keer een wonder!


Mijn dagboeken bewaar ik. Ik denk dat iedere familie zijn eigen verhalen heeft. Niet alleen zulke als hierboven maar ook leuke herinneringen. Vertelden jouw ouders over verhalen?
 
Is er een familieverhaal?

Ik wens jullie een gezellige meivakantie toe ( als je vakantie hebt tenminste)

33 opmerkingen:

  1. Elk gezin heeft zo z'n eigen verhaal! En elke gebeurtenis ook. En ik schrijd er ook aardig wat op, maar vergeet ze ook regelmatig totdat er iets op m'n pad komt dat associaties opwekt.

    Fijn dat het zo goed is afgelopen. Het bezorgt je rillingen als je beseft dat het ook anders had kunnen gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. My then 5 year old son broke both of his thumbs a couple of years ago. I hate to think about it, but he came out of the whole thing just fine.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Brrr... Hier een keer een akkefietje met glas en veel bloed en een gehavende neus... Goed afgelopen, je ziet het nauwelijks meer. En ja, al zijn ze niet echt opgeschreven, ik kom uit een groot gezin en daar zijn 'verhalen' genoeg die zo af en toe weer worden opgerakeld - gelukkig is iedereen nog steeds gezond en wel!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi dat je het bijhoudt. Hier zijn wel enkele verhalen maar dat gaat altijd over de persoon die het vertelt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, familieverhalen genoeg... leuke en meer ernstige.
    Het trof me wat je zei over zo'n wachtkamer, ik vind dat ook moeilijk om op zulke plaatsen rustig te zijn terwijl er veel aan de hand is, maar bidden maakt mij ook rustig. Je geeft het dan over.
    Gelukkig dat het allemaal goed afliep met die dochter.
    Onze zoon mist een stukje van zijn vinger... tussen de deur gezeten op 1-jarige leeftijd. Toen we thuiskwamen vonden we het topje achter de deur. Het valt niet erg op gelukkig want zijn nagel zit er nog wel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Brrr ... Sja, dat kon er niet meer aangezet worden denk ik.

      Verwijderen
  6. Hè bah, geen leuk verhaal dit...brrr....gelukkig liep het wel goed af!
    Maar wel heel mooi dat je de rust vond door te bidden.
    Ja familieverhalen genoeg ook hier, zal overal wel zo zijn denk ik. Er wordt niet voor niets gezegd dat ieder huisje zijn kruisje heeft...

    Lieve groet,Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een bijzondere herinneringen kunnen ons soms overvallen. Zo ook deze, minder leuk aan de ene kant, maar beseffen van de onmetelijke rust die je overkwam tijdens het wachten door je gebed, is geweldig.
    God is overal, in al onze situaties in al onze goede en minder fijne momenten. Wij hoeven ons alleen maar uit te strekken.
    Dank je wel voor het delen
    Liefs
    Wil

    BeantwoordenVerwijderen
  8. So many memories of the past, both good and bad; I sometimes wonder how I survived! I am so thankful God was present in so many of them! :) I love to look back through my picture albums and reflect on all the memories...

    Blessings for a joyful week filled with His amazing grace Jedidja!
    Denise

    BeantwoordenVerwijderen
  9. ik probeer af en toe te schrijven maar vergeet het zo vaak, maar uit mijn tienertijd heb ik ze nog en dat is zo leuk om terug te lezen!
    groetjes sarina

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Oh my,this sure brought back the memory of our daughter Samantha's surgery when she was 11! Only a parent can understand that kind of anxiety, and only a Christian can understand that kind of peace that only Jesus gives us as we wait in that hospital waiting room!
    ~God bless~

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik hield in periodes een paar dagen achter elkaar een dagboek bij en dan vergat ik het weer.
    Wat een verhaal van je dochter! Mijn dochter rende een paar jaar terug tegen een balk aan en sloeg achterover tegen de grond. Er kwam bloed uit haar oor en ik was heel bang dat ze ernstig letsel zou hebben. Ik heb tussendoor met een vriendin gebeld en zij zijn gaan bidden. Dat betekende veel! Gelukkig had ze alleen een hersenschudding.
    Leuke familie-verhalen hebben wij ook zeker. Ze komen regelmatig weer voorbij en dan wordt er weer smakelijk om gelachen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Vanmiddag bij het ringsteken nog het familieverhaal verteld. Hoe een paard op hol sloeg toen we allemaal om het paard heen stonden te poseren... Wij zijn er met de schrik afgekomen, hoewel ik overlopen werd door het beest. Het karretje waar we nog geen tien minuten geleden inzaten was echter aan flarden.
    Familieverhalen genoeg dus, maar dit was wel een heel oude...

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Familieverhaal. Ja, mijn beide kinderen zijn thuis geboren. Mijn jongste is op het toilet geboren. Ik werd wakker, moest naar de wc en daar was ze. Haar broer noemt haar af en toe wel eens WC eend.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. WC eend! O, dat lijkt me echt een gekke ervaring!

      Verwijderen
  14. Mijn hele leven hoor ik al: toen je zus zo oud was als jij.... En dan volgde er een preek over hoeveel beter, hoger, verder mooier enz zij kon leren, fietsen, springen of wat dan ook. "Leek je maar wat meer op je zus", hoorde ik regelmatig.
    Mijn zus is 5 jaar ouder en we lijken in niets op elkaar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is echt niet leuk! Ze hebben jou eigenheid waarschijnlijk helemaal over de kop gezien!

      Verwijderen
    2. Ze vinden mij vooral vreemd. ik heb een moestuin, kippen, scheidt afval, draag wasbaar maandverband, eet geen vlees enz. Toen ik eind vorig jaar mijn betaalde baan gedeeltelijk opzegde, om meer vrijwilligerswerk te gaan doen, zuchtte mijn moeder alleen maar dat ik altijd al apart geweest ben... Natuurlijk zijn er ook leuke herinneringen maar het gevoel van er niet bij horen overheerde wel...

      http://inenomdekas.wordpress.com/2013/05/02/herinneringen-quilt

      Verwijderen
  15. Er waren zo'n 8 kinderen aan het spelen bij ons. Opeens kwamen ze binnen rennen - de voordeur in want die stond open. Diegene die dacht het laatste te zijn gooide de (glazen) voordeur dicht. Een giga lawaai bereikte mijn oren. Een geschreeuw en gerinkel dat gemengd ging met huilen- ik kan het nu weer horen en beleef het moment opnieuw. Mijn zoon van 8 was door het glas gegaan. Hij was de laatste die nog naar binnen moest en niet stoppen kon toen de deur vóór hem dicht gesmeten werd. Hij leed aan een bloed aandoening. Met gierende banden reed mijn man naar het ziekenhuis terwijl ik mijn zoon op schoot vast hield met een badlaken om zijn open been en bloedend lijfje. Onder de scherven zat hij - als visschubben. ENG!! Zo kreeg mijn zoon een van zijn vele littekens. Een pechvogel bestaan had hij als kind- juist hij die extra gevaar liep vanwege zijn bloed problemen. Ook het het goed gekomen met hem- ik ben zijn engelbewaker nog dankbaar dat hij dag in dag uit op zijn schouder zat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Verschrikkelijk zoiets! Vooral met een bloedaandoening!

      Verwijderen
  16. Oh how a mommy hurts with her children.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Jij ook een hele fijne meivakantie!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hé, ik zie op pinterest van jou een plaatje van de ruyter hagelslag extra dark. Vind jij die ook zo lekker?
    Mmm.. ik smul er elke morgen van, ben er helemaal weg van!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Een dagboek is iets heel waardevols, niet? Leuke foto ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Toch wel ja, al heb ik er verschillende versnipperd :-)

      Verwijderen
  20. Ontroerend!! En wat fijn dat het toen goed mocht gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Oh, you are right, every family has a story! So neat to read them after the fact, years later and remember how you felt, and how this affected your life.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Thanks Jessica and welcome here. I've found your blog too!

      Verwijderen

Ik ben heel blij met je comment! Dank je wel.